ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ, EΝΘYΜΗΣΗ: 24.10.2010

Μαζευτήκαμε όπως κάθε χρόνο, αυτήν τη φορά μόνο η παλιά φρουρά. Το απόμακρο χωριό τους Ρεθύμνου, αργοκίνητο στο φως του πρωινού που το ζέσταινε ένας χαρούμενος ήλιος. Το εκκλησάκι μετά τα σπίτια, το ίδιο φιλόξενο και η Αρετή, πάντα ευπροσήγορη, με μουσταλευριά και ρακί. Η μνήμη σαν αποδημητικό πουλί που μπερδεύει εποχές και χρόνους, επιστρέφει όποτε θέλει και ραμφίζει χωρίς να τραγουδάει. Περνάει ο καιρός, ξεφτάνε οι εικόνες και τα αισθήματα. Κάποια λύπη, σκαλωμένη σε μάτια που θαμπώνει το φως. Ο Παντελής από το Ρέθυμνο και η μάνα του, με τον καλό λόγο- ότι έγινε δεν θα λησμονιέται. Αργότερα το τακτικό γεύμα, πιο καλό αυτήν τη φορά, με χαμηλόφωνες κουβέντες και αναδρομές σε χρόνους περασμένους. Το βράδυ λευκώματα με φωτογραφίες “εποχής” διαλέξαμε μια , είχε τραβηχτεί επό το Σίφη, την εποχή που τον είχε γοητεύσει η φωτογραφία και οχι μόνο επέλεγε θέματα , απαθανάτιζε στιγμές, τύπωνε κι όλας, με πολλές φορές αναμφισβήτητη επιτυχία.

Το στιγμιότυπο πάνω, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιδόσεών του στην τέχνη της φωτογραφίας, που τον συγκίνησε την πενταετία 1970-75, όταν γεννήθηκαν και μεγάλωναν τα δυο αγόρια της οικογένειας. Εδώ ο πρωτότοκος Φίλιππος μεταξύ των δυο στενών φίλων του, που ποζάρουν ως ηθοποιοί του Ικγμαρ Μπέργκαν, θα’ταν δύσκολο σήμερα να αναγνωρισθούν- τα χρόνια τους έχουν αλλάξει φάτσες και στυλ.

Πάνω από αριστερά Μιχάλης και Νίκος Βεριγάκης Μάριος Αποστολίδης κάτω, Γιώργος Ζ. και Σίφης Καμάρης

Συμπληρώθηκαν σήμερα 28-10-2010 τέσσερα χρόνια χωρίς τον σπάνιο φίλο, τον αξέχαστο συνάνθρωπο. Αν και η καρέκλα του είναι πάντα κενή στις παρέες μας, νοιώθουμε ότι απομακρύνεται με το τραίνο της μοναδικής γραμμής, χωρίς λύπη. Κρατά το μεγάλο σταυρόλεξο (για πάρα πολύ λίγους) και λύνει προσεκτικά, ενώ συνθετει συγχόνως ένα δύσκολο ΣΟΥΝΤΟΥΚΟΥ(άραγε έτσι γράφεται;)- δεν μπορεί να μείνει αργός σε καμιά περίπτωση, η σιωπή του σαν επιλεγμένη, είναι χαρκτηριστική, όταν κάτι δεν πάει καλά ή δεν του αρέσει. Δεν θα’ ρθω μαζί σας επιμένει χωρίς να λέει λόγια περιττά, χωρίς καμιαν εξήγηση, που δεν χρειάζεται άλλωστε, αφού ο καθένας επιλέγει τις απασχολήσεις της κάθε στιγμής του.
Μένουν οι επίφοβες κινούμενες γραμμές του τραίνου, ενω η αμαξοστοιχία ισορροπει και χάνεται στο βαθος του χρόνου…

Από την στρατιωτική αλληλογραφία του 1967-68, δεν διασώθηκαν πολλά γράμματα

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στα γράμματα της μαύρης εποχής, μεταξύ των χαρακτηρισμένων Γ΄κατηγορίας αριστερών φαντάρων, δεν έλειπε κάποιο χιούμορ, γιατί δεν μπορούσε να το αναγνωρίσει και να σβήσει η λογοκρισία.

ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ”: “ΤΑ ΧEΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΓΟΣΑ”

ΕΡΩΤΗΣΗ:
Πολωνός συγγραφέας, έγραψε στα γαλλικά το ένα και μοναδικό φανταστικό του μυθιστόρημα.Έχει τον τίτλο “το χειρόγραφο που βρέθηκε στη Σαραγόσα”, σήμερα θεωρείται έργο κλασικό, επηρέασε όσο λίγα την εξέλιξη της λογοτεχνίας του είδους και περιέχει φιλοσοφικές ιδέες που δεν έχουν χάσει την αξία τους. Η πρώτη του έκδοση, είχε τη μορφή του “Δεκαημέρου του Βοκακίου” αργότερα οι μέρες έγιναν δεκατέσσερις. Μετά το θάνατο του συγγραφέα, το 1815, βρέθηκαν χειρόγραφα -αμφίβολης γνησιότητας- που περιλαμβάνουν ιστορίες κατανεμημένες σε εξήντα έξι μέρες.Ποιος είναι;

Το εξώφυλλο τhw έκδοσης του έργου του Zean Potocki, ΚΑΛΒΟΣ
Το εξώφυλλο τhw έκδοσης του έργου του Zean Potocki, ΚΑΛΒΟΣ

Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ”: “ΤΑ ΧEΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΓΟΣΑ”

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΦΗ ΚΑΜΑΡΗ

( ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΛΕΝΙΑΝΟΥ)

Με την αφορμή της τριετίας των συναπαντημάτων του Σίφη προσπαθώ να ξεπεράσω τη δυσκολία να μιλάω για ανθρώπους που αγαπώ ή αγάπησα και να γράψω μερικές σκέψεις μου για τον Σίφη.
Δεν είχα βέβαια τη σχέση του Βασίλη Ζ. ή άλλων φίλων της στενής του παρέας. Είχα θα ‘λεγα περισσότερο τη θερμή σχέση που δημιουργείται με ορισμένους ανθρώπους μέσα από κάποιες συνθήκες σε φιλικές συντροφιές και μαζικούς χώρους όταν βρισκόμαστε να συμφωνούμε διαφωνώντας ή να διαφωνούμε και να σκεφτόμαστε μετά ότι οι θέσεις μας ήταν έωλες μπροστά στα στέρεα επιχειρήματα του άλλου. Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΦΗ ΚΑΜΑΡΗ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΡ. ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜEΤΑ – ΤΡΙΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

Στην την κορυφή των θόλων του Αγίου Μηνά
Ο Σίφης Καμάρης στην την κορυφή των θόλων του Αγίου Μηνά

Συνεχίστε την ανάγνωση ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΡ. ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜEΤΑ – ΤΡΙΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓEΩΡΓΟΥΔHΣ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

(στη μνήμη του Σίφη Καμάρη)

Τις νύχτες τριγυρίζουν οι πεθαμένοι
Με τις ψυχές τους να φέγγουν
Σαν το φανάρι του Διογένη
Ψάχνουν να βρούν πόσοι από τους ζωντανούς
Ζούνε ακόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓEΩΡΓΟΥΔHΣ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΣΤΗΝ ΤEΛEΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ

Στην τελευταία μας συνάντηση με το Σίφη στην ταβέρνα του λιμανιού, τον ρώτησα τι τον έκανε να γυρίσει πίσω στο Ηράκλειο μετά από αρκετά χρόνια στο Παρίσι. Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΤΗΝ ΤEΛEΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΣΠΗΛΙΑΔEΣ, ΤΟΥ Μ. ΜΙΓΑΔΗ (ΑΦΙΕΡΩΣΗ:ΣΤΟΝ Σ.ΚΑΜΑΡΗ)

Αντί για ένα ακόμα αντίο (με ενα κόκκινο γαρύφαλο) στον αετό,που ταξίδευε με όλους τους καιρούς και τα απαγορευτικά δεν τον νοιάζαν, που χάθηκε στα ύψη ξαφνικά πριν τρία χρόνια- θα διαβάσω (δημοσιεύσω) ένα κείμενο σαν να ναι απέναντί μου, όπως στις συνάξεις του Σαββάτου στη Μαρία στο λιμάνι. Θα παρατηρώ την γαλήνια φυσιογνωμία του φίλου, θα περιμένω μια διόρθωση σε κάποιο λάθος και μετά θα ρωτάω για ότι με προβλημάτισε τελευταία και θα περιμένω τις εξηγήσεις, θα σπίθιζαν χαρούμενα τα μάτια του, θα νόμιζε ότι αφομοιώναμε τις δύσκολες απαντήσεις σαν καλοί φοιτητές του.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΣΠΗΛΙΑΔEΣ, ΤΟΥ Μ. ΜΙΓΑΔΗ (ΑΦΙΕΡΩΣΗ:ΣΤΟΝ Σ.ΚΑΜΑΡΗ)

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: ΔΙΗΓΗΜΑ (Η ΑΠΙΘΑΝΗ ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΗ)

Προχωρούσαμε στο δρόμο μιας μεγάλης πόλης, στριμωγμένοι σε μπουλούκι, καμιά τριανταριά άτομα. Ο δρόμος ήταν άδειος, αλλά εμείς στριμωχνόμαστε χωρίς λόγο και βαδίζαμε δύσκολα. Ήμουν ανάμεσα στους τελευταίους. Κάποια στιγμή διέκρινα μπροστά το φίλο μου Αντρέα και τον φώναξα. Γύρισε, με είδε και σταμάτησε να με περιμένει, μαζί με την παρέα του, τέσσερις πέντε άγνωστούς μου. Όταν τους έφτασα ο Αντρέας με παρουσίασε στους φίλους του, λέγοντας:
-Ακούστε τον τώρα, γιατί θα σας κάνει σημαντικές δηλώσεις για τον τέως βασιλιά.
-Τι είναι αυτά που λες Αντρέα ; απάντησα. Τι σχέση έχω εγώ μ΄αυτόν τον ηλίθιο;
Η ιδέα όμως, να κάνω δηλώσεις, μου καλάρεσε.
-Ακούστε, τους είπα. Για βασιλιά δεν ξέρω τίποτε, αλλά…
-έψαχνα αμήχανος τι θα πω. Αλλά…εδώ πιο έξω, υπάρχει μια σπηλιά με μια πηγή…που δίνει γαλάζιο νερό…πως μου΄ρθε να πω κάτι τέτοιο, ιδέα δεν είχα…
– Το ξέρουμε, το ξέρουμε, μου αποκρίθηκε ένας, από κει πίνουμε. Γι αυτό μοιάζουμε.

Τα ανθρωπάκια του Γιάννη Γα¨,ίτη
Τα ανθρωπάκια του Γιάννη Γα¨,ίτη