ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΗΣ : ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ


Τελικά, γεμάτος θυμό διαπίστωνε για μια ακόμα φορά, πως κάτι σημαντικότερο απ’ αυτό που εκείνος επεδίωκε, με τόση εργατικότητα και θέρμη, υπήρχε μέσα στο ατελιέ του.
Περίπου ένα μέτρο απ’ την είσοδο της πλευράς του κήπου, μια ζωγραφική σύνθεση, κάποιες “πιτσιλιές”, θάλεγε ο αδαής, μαύρου χρώματός, ήταν εκεί στα πόδια του τραπεζιού, που συνήθως το χρησιμοποιούσε για να αποθηκεύει λογής λογής υλικά, της ζωγραφικής του τέχνης.
Το μάτι του έπεσε τυχαία στο σημείο, γιατί αν και δεν ήταν ακόμα η ώρα της μεσημεριανής του ξεκούρασης, έπρεπε να κλείσει τον ανεμιστήρα που τον πάγωνε φυσώντας τον, μιας κι ο Σεπτέμβρης είχε μπει για τα καλά και η θερμοκρασία είχε πέσει απότομα.
Η επιδαπέδια εικόνα, θύμιζε σύνθεση μεγάλου μάστορα του περασμένου αιώνα. Είχε πολλά χαρίσματα, με βασικότερο την μοντέρνα γραμμή, σαν αυτήν που αξιοποιούσε ο αμερικανός ζωγράφος Τζάκσον Πόλλοκ, τις μαύρες εκρήξεις που πολύ θύμιζαν την ψυχική κατάστασή που βρισκόταν εδώ και καιρό ο επαρχιώτης καλλιτέχνης. Διέθετε αυστηρότητα στη φόρμα, ρυθμό και δομή, που θα την ζήλευαν ακόμα και μεταπτυχιακοί φοιτητές της πιο σημαντικής σχολής καλών τεχνών του κόσμου. Επίσης ένα ενδιαφέρον όσο και πρωτότυπο σημείο, αυτή η σπερματώδης έγχυσις, εμφάνιζε μια εσωτερική δόνηση, κάτι σαν σεισμό, κάπου στο μέσον και δεξιά, μια εξέχουσα αρετή της μεταμοντέρνας κατάστασης!
Οι συνεχείς συγκρούσεις και οι ταπεινώσεις που δεχόταν αδιαμαρτύρητα, ακόμα και όταν άκουγε προσβολές…”πώς είσαι έτσι? Μυρίζεις σαν καμμένο καλώδιο της ΔΕΗ…” απ’ αυτή τη γυναίκα, θα την κατονομάσω…. μια πρώην πόρνη από την Μασσαλία, που λίγο το αψέντι, λίγο το ταμπάκο, λίγο τα υπόλοιπα της ζωής της, την είχαν κάνει ευέξαπτη. Ο ίδιος είχε οδηγηθεί σε μια αδιέξοδη κατάσταση απελπισίας, με ουσιαστικότερη συντεταγμένη, την καλλιτεχνική του αδυναμία μια αισθητική ανεπάρκεια και μια βεβαιότητα, πως όλοι οι άλλοι ζωγράφοι ήταν καλύτεροι απ’ αυτόν, πως τα έργα των άλλων αν και προχειρότερα των δικών του, είχαν μεγαλύτερη πειστικότητα, και πως η καριέρα του είχε φτάσει ουσιαστικά στην Δύση της, πριν καλά καλά απολαύσει μια Φθινοπωρινή ανατολή.
Και ενώ καθημερινά βυθιζόταν στα εσωτερικά του αδιέξοδα, νά λοιπόν, ένα νέο πρόβλημα, ένας καινούργιος ανταγωνιστής και μάλιστα μέσα στο ατελιέ του, καραδοκούσε να του δώσει την ύστατη καλλιτεχνική χαριστική βολή. Μια εξαιρετική επιδαπέδια ζωγραφική.
Όρμησε με μανία πάνω στη ζωγραφιά, κρατώντας στο ένα χέρι του σπάτουλα και στο άλλο πανί, με διαλυτικό Νίτρου, ότι δυνατότερο. Ξαφνικά έμεινε ακίνητος, σαν καρυάτιδα! Πάνω στο τραπέζι που αποθήκευε υλικά ζωγραφικής, στα πόδια του, συγκεκριμένα στο πάτωμα, που βρισκόταν η εν λόγω ζωγραφιά… βλεπει με την έκπληξη, νεαρού εραστού που αντικρύζει για πρώτη φορά την θηλυκή γύμνια, ένα μικρό κουβά με μαύρο ακρυλικό χρώμα, να έχει πέσει στο πλάι, να έχει χυθεί το περιεχόμενο του, γεμίζοντας όλη την κενή επιφάνεια του τραπεζιού κι ενα μέρος του να στάζει κάτω λερώνοντας το πάτωμα και αναγκάζοντας τον καλλιτέχνη να αναφωνήσει…πω πω ….καταστροφή!!! Ο ανεμιστήρας είχε ρίξει ενα μικρο πίνακα, κι αυτός με τη σειρά του, το δοχείο με το χρώμα!!! Αναρωτιέμαι…..κάπως έτσι δεν ξεκινάνε όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις;

 

STEVE JOBS – Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ(ΨΗΦΙΑΚΗΣ)ΕΠΟΧΗΣ

Ο υπολογιστής του alkman.gr με την σελίδα του Steve Jobs -και ένα κεράκι σχεδιασμένο από την Μαρία Σταυρακάκη

Η πληροφορία γύρισε άπειρες φορές τη γη, για να σταθεροποιηθεί, τύλιξε τον κόσμο, έγινε κουβάρι με τις άλλες επίφοβες ειδήσεις, που αλλάζουν κάθε στιγμή. Ο Απόηχος της θα ακούγεται μέρες και μήνες, θα αντηχεί και θα συνοδεύει τις εξελίξεις στη σκέψη στο σχεδιασμό, στις εφαρμογές την οικονομία και τελικά στην “πολιτική”της ανθρωπότητας. Ο Steve Jobs πέρασε τη γραμμή της ψηφιακής πραγματικότητας και της ζωής, ο θάνατος του όμως δεν ήταν η καλύτερη εφεύρεση της ζωής (όπως πίστευε κάποτε). Ήταν ένα τραύμα βαθύ που έχει επιπτώσεις, μια καταστροφή, που μπορεί να μετρηθεί, όχι μόνο με χρήματα – περισσότερο ήταν μια προσβολή (μείωση)των ελπίδων και των ονείρων πολλών δημιουργικών ανθρώπων -όπου γης.
Ο χαμός του θα αλλάξει τον κόσμο, μα ο δρόμος που άνοιξε δεν θα κλείσει ποτέ, συλλογίζονται με πολλή λύπη οι θαυμαστές του σ όλη την υφήλιο. Οι μεμψίμοιροι, όσοι έχουν την φοβία της τεχνολογίας, όσοι διατηρούν θρησκευτικές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις , θα ψάξουν, τις υπάρχουσες (και αναντίρρητες) αρνητικές καπιταλιστικές πτυχές της δραστηριότητας του,μα δεν θα πρέπει να επιμείνουν. Οι κύριες και καθοριστικές ιδιότητες του ήταν πέρα από οικονομικά συστήματα και πολιτικές, η πρωτοτυπία και η επινοητικότητα, η ανίχνευση και σχεδίαση του μέλλοντος . Θα μείνει ακλόνητη παρακαταθήκη, η κεντρική απολύτως ανατρεπτική εμμονή του : η σχεδίαση δεν είναι μια απλή και τυπική και “χρήσιμη” εργασία για να ευκολύνει(πρακτικά) τον άνθρωπο, πρέπει να είναι υψηλού επιπέδου δημιουργία, αισθητικά άρτια, που να μην δένει το χρήστη με το χώμα, να τον ανεβάζει(όσο γίνεται) πιο ψηλά.
R.I.P.

Ο ΜΑΝΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗΣ ΑΝΑΚΑΛYΠΤEΙ ΤΟΝ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡEΑΔΑΚΗ

«Για μια γελοιογραφία ευειδούς διαθέσεως
και θέματος από το Ηράκλειο της Κρήτης»
Αθήνα Σάββατο 10/4/2010 17.00’

Ο γάμος, επιχρωματισμένος από τον Ανδρεαδάκη-αρχικό μέγεθος 35Χ50εκ

Σήμερα το μεσημέρι έπεσε στα χέρια μου μια αναπαραστατική Γάμου γελοιογραφία χωρίς λόγια, του Ηρακλειώτη Καλλιτέχνη Γιάννη Ανδρεαδάκη, αγνώστου σε μένα μέχρι τώρα.
Παρά την αρνητική μου προκατάληψη για Ηρακλειώτικα θέματα και Ηρακλειώτες, πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν από κάθε άποψη υπέροχη και καταπληκτική. Δεν χορταίνω να την κοιτάζω και να την παρατηρώ. Μου άλλαξε τη διάθεση. Έσκασα στα γέλια στην αρχή, αλλά σε 2ο χρόνο και βάθος μου έβγαλε δάκρυ νοσταλγίας και ρομαντισμού και πολλών συναισθημάτων.

Συνεχίστε την ανάγνωση Ο ΜΑΝΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗΣ ΑΝΑΚΑΛYΠΤEΙ ΤΟΝ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡEΑΔΑΚΗ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓEΩΡΓΟΥΔHΣ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

(στη μνήμη του Σίφη Καμάρη)

Τις νύχτες τριγυρίζουν οι πεθαμένοι
Με τις ψυχές τους να φέγγουν
Σαν το φανάρι του Διογένη
Ψάχνουν να βρούν πόσοι από τους ζωντανούς
Ζούνε ακόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓEΩΡΓΟΥΔHΣ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ