ΡΕΑ ΓΑΛΑΝΑΚΗ, ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η μνήμη, περιέγραφε χωρίς λεπτομέρειες και σαφή περιγράμματα- όπως η ζωγραφικη των ιμπρεσιονιστών.(εδώ Ρενουάρ)

Τελείως τυχαία, στην αίθουσα της οδού Ανδρόγεω – ευτυχής ευκαιρία – στην παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της Ρέας Γαλανάκη. Φανατικοί αναγνώστες των κειμένων της από το πρώτο που δημοσιεύθηκε στο υπερβραχύβιο περιοδικό ΕΝΑ (που μάταια το αναζητάει η μνήμη) μέχρι το τελευταίο που καλύπτεται από τον τίτλο “από τη ζωή στη λογοτεχνία” και συνδέεται με εμπειρίες (και σκέψεις) βιογραφικού χαρακτήρα και ευρύτερης σημασίας. Η Ρέα με τα “Οστά” και το “Κέικ” και τα ομόκεντρα διηγήματα…
Είναι από πρόσωπα που κάποτε συνδέθηκαν με αδιευκρίνιστο τρόπο μαζί μας και υπάρχουν πάντα, αν και δεν δημιούργησαν ισχυρούς συνδέσμους, πολύ προσωπικές προσκολλήσεις ή εξαρτήσεις που δεν αίρονται. Οι συναντήσεις -όταν σπάνια γίνονται-είναι βιαστικές, οι εντυπώσεις φευγαλέες, τα αισθήματα σε ένα ζυγό που τείνει να ισορροπεί χωρίς ταλαντώσεις.
Η πόλη μας (για την οποία είπε ότι την επισκέπτεται λίγο και συχνά) την καμαρώνει κι ας μην την πολυκαταλαβαίνει, η θέση που έχει στην ελληνική λογοτεχνία είναι διακεκριμένη κι αναντίρρητη και η εκλογή της στο Δήμο της Αθήνας απέδειξε την ακτινοβολία και την απήχησή της στο ευρύτατο κοινό.

Από αριστερά Λένα Τζεδάκη, Ρέα Γαλανάκη και Νίκη Τρουλλινού

Στην εκδήλωση μίλησαν εκτός από την συγγραφέα και δυο γνωστές στους φιλότεχνους κυρίες, η Λένα Τζεδάκη (φιλόλογος) και η Νίκη Τρουλλινού (γνωστή από τα διηγήματά της) και ήταν και οι τρεις υπέροχες κατά τη διαπίστωση (εκτίμηση) ακροατή που μετέσχε στη συζήτηση που ακολούθησε. Ο φακός μας απα(ο)θανάτισε τις ομιλήτριες και ακολουθώντας την μνήμη, περιέγραψε χωρίς λεπτομέρειες και σαφή περιγράμματα. Γύρισε πίσω σε “αποσπάσματα ζωής” σε εξομολογητικές αναδρομές”(1) σαν να μπήκε και στην “κουζίνα”(2) της Ρέας για να δοκιμάσει τους τρόπους και τα καρικεύματα της.

Επισκέπτεται το Ηράκλειο για λίγο αλλα συχνά, είπε η Ρέα Γαλανάκη

Ο απόηχος όμως της πολιτικής της εμπλοκής, μας έφερνε συλλογισμούς και αναλογίες και αίσθήσεις τελείως ασύμβατες με τη λογοτεχνική της δράση (δημιουργια),πολύ πιο κοντά (παράδοξο μα συνέβη) στις προσωπικές σχέσεις. Γι αυτό ίσως η συνάντηση (κατά συνήθεια στιγμιαία) είχε κάτι διαφορετικό, σαν να άλλαζε το πρόσωπο (της) που είχε δοκιμάσει ο χρόνος, τη συμβατική εικόνα σχεδίαζαν και τη χρωματιζαν οι φάσεις ζωής (η καθιέρωση-πολιτική επιτυχία) κι οι αλλοι χώροι (Πάτρα- Αθήνα). Ήταν ίσως και πιο οικεία και άμεση κι ας συμπυκνωνόταν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Ίσως γινόταν συγκινητική (σαν νεραϊδα του παραμυθιού) για έναν απειροελάχιστο χρόνο, με νεανικές(ασημένιες)ανταύγειες στα κόκκινα μαλλιά κι ας ήταν κουρασμένα τα μάτια της και αμφίβολο το χαμόγελο και πικρή μια γωνιά στα χείλη. Η συγγραφέας με την ποιητικη γραφή και τον αποστασιοποιημένο λόγο, άνοιγε τα πιο ακραία πάθη που η τέχνη της με απόλυτη επιτυχία παράλλαζε, η ελάχιστη (απροσδιόριστη) επαφή αποκτούσε διαστάσεις αιωνιότητας.

Η Ρέα υπογράφει το βιβλίο των ποιημάτων της, για το φίλο της Δημητρη Ξυριτάκη

Ξανασκεφτόμουν τα έργα της, τα ποιήματα και τον Φερίκ Πασά και τα σκοτεινά και αμφίβολα “βαθιά νερά”. Τι να μ’ άρεσε πιο πολύ; Δεν ξέρω, μα αναρωτιόμουν , ποιο από όλα να την πλησίαζε περισσότερο;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1)Από την αφίσα της εκδήλωσης ( 7.12.2011)
(2)Από την ομιλία της κ. Τρουλλινού-Κουκουνάκη και τίτλο του ΒΗΜΑΤΟΣ (11.12.2011)

ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 13.10.2002

Από το εξώφυλλο της "ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΟΥΣΑΣ" του Μ.Φάσση (Μ.Αναγνωστάκης)1980

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ

Ι

Τρέχεις τρέχεις κοριτσάκι
τρέχει ο ουρανός και πάει
κι ένα αγόρι ζαλισμένο
την αγάπη κυνηγάει

Τρέχει ο δρόμος και τα δέντρα
ξετυλίγεται κουβάρι
κάθε σκέψη στο μυαλό του
ποιος θα δώσει ποιος θα πάρει;

Έβρεξε και το ποτάμι
φούσκωσε και πλημμυρίζει
που να βρίσκεσαι που να’ σαι
κι καρδιά του λαχταρίζει;

Πίνακας του Μανόλη Σαριδάκη, η θάλασσα είναι στοιχείο αναπόσπαστο από τα εικαστικά του οράματα

ΙΙ

Τρέχουν τα λεπτά κι οι ώρες
τρέχει η μέρα να τελειώσει
μάτωσε στη δύση ο ήλιος
κοκκινάδια έχει απλώσει

Τρέχει η θάλασσα, σαν λάδι
είναι, κάλμα και μπονάτσα
κι ονειρεύομαι το βράδυ
σαν ιππότης απ τη Μάντσα

Ας μην είσαι Δουλτσινέα
κάνεις την καρδιά μου νέα
και κερδίζω εχθρούς και φίλους
γίγαντες κι ανεμομύλους

Πανσέληνος στην Κρήτη 2002, ατελής φωτογράφιση

ΙΙΙ

Τρέχει ολόγιομο φεγγάρι
κι έχει ασήμι και φιλντίσι
κι η καρδιά μπορεί να πάρει
όσο πρέπει να πλουτίσει

Θ΄αγοράσω ένα φιλί σου
κι όσο θέλεις θα σου δώσω
μια στιγμή να το κρατήσω
χίλια πλούτη θα πληρώσω

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η πανσέληνος του Οκτωβρίου ενέπνευσε ανώνυμο φίλο, μας έτσειλε στίχους…

PECHA KUCHA NIGHT – HERAKLION VOL#2

Δεύτερο Pecha Kucha στο Ηράκλειο μέσα σ ένα χρόνο δεν είναι και πολύ φυσικό γεγονός. Μια εκδήλωση χωρίς περιορισμούς και τυπικότητες απολύτως νεανική και αντικονφορμιστική που αναζητά νέες σκέψεις και προβληματισμούς(αλλά και τρόπους παρουσίασης), μακριά από δογματισμούς και στεγνούς ρεαλισμούς και λαϊκής απήχησης συνταγές, συγκίνησε τους νέους της πόλης μας. Δεύτερη φορά σε εξι μήνες , τέσσερις νέοι δεν υπολόγισαν κόπους και ιδρώτα, για να οργανώσουν υποδειγματικά ένα EVENT,(συμβάν ή κάτι τέτοιο) που δημιούργησε έκπληξη κα απορίες και συζητήσεις-σ ένα κοινό διψασμένο για κάτι διαφορετικό, πρωτότυπο, για κάτι που να αξίζει τον κόπο.
Ο χώρος της Πύλης Βιτούρι, που ακόμα δεν έχουν μάθει οι συμπολίτες μας, είναι η πιο καλά διατηρημένη χαμηλή πλατεία των τειχών του παλιού Κάστρου, μεταμορφώθηκε με απλά και καθόλου ακριβά μέσα για μια και μόνο “παράσταση”.

Καλλιτεχνική φωτογραφία της Sarah Roezink, ειδικά για την εκδήλωση -Θεμα: "Αναμνήσεις των Ανωγείων"

Οι ομιλητές χωρίς βάθρο ή ψηλό αναλόγιο, μπροστά σε δυο κύβους (ένα γκρι και έναν κίτρινο) γα το λάπτοπ τους, δεν διαχωριζόταν από το κοινό, δεν πίεζε η παρουσία τους κανέναν. Ο πιο πολύς κόσμος καθισμένος σε χαλιά ή όρθιος-παρακολούθησε με θρησκευτική ευλάβεια. Λίγο κρασί κόκκινο στην υποδοχή καλυτέρευε τη διαθεση και κάποιο κοκτέϊλ μετά συμπλήρωνε το μενού, που δεν διέθετε συνήθεις ξηρούς καρπούς και τυρο(χορτο)πιτάκια. Μας παραξενεψαν οι ομιλητές, ο αγιονικολιώτης καλλιτέχνης Άγγελος Σπάρταλης και ο ειδικος στην χρήση (τον έλεγχο)των(άυλων) αντικειμενων Gil Kahana, ενώ οι ακτιβίστριες Janet Gunter and Sara Moreira,έδειξαν πως ο κόσμος είναι στενός, ότι “είναι το ίδιο να να μένεις στην Ελλάδα-με το να ταξιδεύεις στο Fernando Po” (Καββαδίας, ΜΑΡΑΜΠΟΥ)

Το φεγγάρι στρογγύλευε γινόταν ασημένιος δίσκος, είχε γλυκο κουταλιού και ρακί- πάνω από την Πύλη Βιτούρι, ο χώρος με τα κεράκια και το πολύχρωμο πλήθος δημιουργούσε ψευδαισθήσεις κι οράματα. Το εξαίρετο παραδοσιακό περιβάλλον της αρχιτεκτονικής του Michele San Michele ΄ητan ίσως ιδανική υποδοχή για τους μοντέρνους ομιλητές, για τους υπολογιστές και τις εικόνες και την ζωηρή μουσικης που ακολούθησε το event.

Τρεις από τους οργανωτές Ο Σπύρος Ζεβελάκης μεταξύ της Κάλλιας Πλατύραρχου και της Όλγας Κουτάντου -οι δυο αρχιτεκτονες έχουν στην μέση τον άνθρωπο εφαρμοσμένων τεχνων

Οργανωτές : Σπύρος Ζεβελάκης- Ολγα Κουτάντου-Κάλλια Πλατύραρχου-Sarah Roesink

Ομιλητές:

Άγγελος Πλέσσας, καλλιτέχνης – η δουλειά του είναι τοποθετημένη μέσα και γύρω από το ίντερνετ. Το χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει ιστοσελίδες ως τόπους, τους οποίους μπορούμε να αντιληφθούμε και
ως «αντικείμενα» με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζουμε ένα γλυπτό σε έναν δημόσιο χώρο. Εστιάζοντας κυρίως σε θέματα ταυτότητας σε συνδυασμό με αρχαία εικονογραφία

Έργο του Άγγελου Πλέσσα

Άγγελος Σπάρταλης, Ζωγραφική, Κινηματογράφος
(1973). Μεγάλωσε στην Κρήτη και στo Düsseldorf της Γερμανίας. Είναι απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Μηχανολογία- Αεροναυπηγική).Ζει στην Αθήνα και στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης.
Ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής 2011-2008–2007-2004 κλπ
Κινηματογραφικά βραβεία και διακρίσεις 2008-2007
2008 Ψηφιακός Αλέξανδρος, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης κ.α.

Τμήμα έργου του Σπάρταλη, η πολιτική του κριτική δεν ειναι εμφανής

Clive Birch,είναι graphic designer από την Αγγλία που μετακόμισε στην Κρήτη πριν τρία χρόνια. Έχει εργαστεί για πελάτες όπως οι Virgin, Hasbro και Canon. Όταν ανακάλυψε το Ηράκλειο του έκανε εντύπωση η ποικιλία των πραγμάτων που είχε να προσφέρει η πόλη. Ένα εμφανές πρόβλημα όμως ήταν ότι δεν υπήρχε κάποιο διαδικτυακό κανάλι που να λέει τι γίνεται στην πόλη, ειδικά στην Αγγλική γλώσσα. Έτσι πέρσι ξεκίνησε το www.NowHeraklion.com

Από το (εμπορικό)μπλογκ του Clive Birch

Χρυσάνθη Κουμιανάκη- Καρουζάκη Εικαστικά
Η Χρυσάνθη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι εικαστικός και ασχολείται κυρίως με το σχέδιο, την ζωγραφική, το animation και την επιμέλεια ως μέρος της καλλιτεχνικής της πρακτικής.

Billy Μαυρόπουλος,ξεκίνησε τις σπουδές του στο Χημικό Τμήμα Αθηνών πριν μετακομίσει στο Λονδίνο για να σπουδάσει Αρχιτεκτονική. Το 2006, εργάστηκε στους Foster+Partners για δύο χρόνια σε project στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Το 2009 ολοκλήρωσε το ΜΑ στο Royal College of Art, το περιοδικό Wallpaper τον περιέλαβε στη λίστα με τους νέους designers ‘που θα αλλάξουν τον κόσμο’. Από τότε εργάζεται σε πληθώρα project που καλύπτουν διαφορετικές κλίμακες και πεδία του design

H Sarah Roezink ( εκ των οργανωτων, φωτογράφος ) me ton Gil Kanava

Gil Kahana,είναι σύμβουλος εμπειρίας χρηστών (user experience consultant) και έχει πάθος με τη δημιουργία ψηφιακών προϊόντων που δρουν θετικά στη ζωή μας. Πιστεύει
ότι η σχεδιαστική διαδικασία πρέπει να συμπεριλαμβάνει τους χρήστες, ώστε να επιβεβαιώνει τις ιδέες των σχεδιαστών ακολουθώντας μια προσέγγιση με κέντρο τον χρήστη.
Εργασίες του περιλαμβάνουν εκπαιδευτικά προγράμματα για κινητές συσκευές για το BBC New Media, έρευνα για τις υπηρεσίες της Nokia στην Ινδία και τη Ρωσία, κλπ

Στο τυπογραφείο τυ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ (ΤΥΠΟΣΥΝΘΕΣΕΙΣ)υποδειγματική εργασία

Κώστας Καρνίκης γεννήθηκε στο Φόδελε το 1974, ζει και εργάζεται ως γραφίστας στο Ηράκλειο Κρήτης αλλά και ως disc jockey. Στη σειρά εικονογραφήσεων «Αυτί είναι η ζωή» αλλάζει και οπτικοποιεί τίτλους γνωστών τραγουδιών για να σχολιάσει διαχρονικά αλλά και τα επίκαιρα θέματα σε προσωπικό αλλά συνολικό επίπεδο.
Κατερίνα Διονυσοπούλου, αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 2001 πραγματοποιώντας στη συνέχεια μεταπτυχιακές σπουδές
στην σχολή αρχιτεκτονικής της Bartlett. Εργάστηκε για τέσσερα χρόνια στους Foster+Partners κερδίζοντας διεθνείς διαγωνισμούς. Το 2007 ξεκίνησε
τη συνεργασία της με τον Thomas Heatherwick ως υπεύθυνη αρχιτέκτονας για το Pavilion της Αγγλίας στην Expo στη Σαγκάη 2010University, Southbank University/ London, Museum of Modern Art/ Hangzhou και το The Scenographers Festival/Basel. κ.α.

Σταύρος Διδάκης, ασχολείται με τη τέχνη και τη τεχνολογία των media, και πιο συγκεκριμένα με το προγραμματισμό λογισμικών συστημάτων και την εγκατάσταση διαδραστικών έργων ήχου και εικόνας- εργάζεται ως καθηγητής σε Βρετανικό Κολλέγιο, και παραδίδει διαλέξεις σε θέματα επεξεργασίας ήχου και εικόνας, 3D design, αλλά και προγραμματισμό διαδραστικών εφαρμογών.
Νίκος Κατζηλάκης, Γεννημένος το 1976. Σπουδές δημοσιογραφίας στο Λονδίνο Συνεργάτης των τηλεοπτικών εκπομπών Εξάντας και Πρωταγωνιστές, και των περιοδικών Μετρό, Κλίκ -συνεργασία με την Ελευθεροτυπία και τις Κυριακάτικες εκδόσεις της. Εξειδίκευση στα διεθνή θέματα. Από το 2009 εκδότης της free press εφημερίδας Μόνιτορ.

Από το περιοδικό ΜΟΝΙΤΟΡ τελευταία δημοσίευση

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ -ΑΠΟ ΤΟ FACE BOOK ΤΗΣ KALLIA PLAT

Ο Άγγελος Πλέσσας, δείχνει εικόνες και εξηγεί…

Ο Gil Kahana κέρδισε τις εντυπώσεις, με τον απλό ουσιαστικό και μεστό λόγο του

Πυκνό ακροατήριο, γέμισε την χαμηλή πλατεία της Πύλης Βιτουρι, που υποδειγματικά αναστηλώθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ακόμα δεν απέκτησε μια διακεκριμένη και αξιοπρεπή είσοδο (πρόσβαση κάτω από υπάρχον ιδιωτικό κρηριο!)

Νεανικό κοινό αλλά και σποραδικά κανένας ώριμος, όλοι άφωνοι και προβληματισμένοι

Η εκδήλωση αρχίζει, το κοινό μετά απο ένα ποτήρι κρασί στην υποδοχή-που προσφέρεται δωρεάν-έχει ετοιμαστεί για ότι θα επακολουθησει. Οι περισσότεροι έχουν κάποια ιδέα για το Pecha Koycha από την πρώτη παρουσίασή του, στο Επιμελητήριο πριν εξι μήνες.

Η αρχιτέκτων Κάλλια Πλατύραρχου, με άνεση ευγένεια και χάρη, θα παρουσιάσει τους ομιλητές

Ο Σπύρος Ζεβελάκης,Designer , εκ των οργανωτών της εκδήλωσης θα κλείσει την ευχάριστη και καθόλου πληκτική βραδιά, που ενημέρωσε και ευχαρίστησε εκατοντάδες συμπολίτες μας.

ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1981 ΜΕΡΟΣ Β' ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΠΟΛΥ

ΤΑ θΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΠΟΛΥ

αφιέρωση: εξαιρετικά στον Γιάννη Περτσελάκη

Ο Μάνος Χατζιδάκης ξεκαθάρισε τις προθέσεις του μόλις σχηματίσθηκε η ιδέα για ένα επαρχιακό φεστιβάλ. Μετά την “Οδό Ονείρων” που τον έβγαλε από τον ειδικό μουσικό δρόμο του και το Γ’Πρόγραμμα, σχεδίασε και προσπάθησε και πραγματοποίησε ένα όνειρο για το ευρύτατο κοινό- της επαρχίας αυτήν τη φορά. Πολιτικός με την πιο ουσιαστική έννοια αυτής της λέξης, δεν του έφτανε το τραγούδι και η έντεχνη (λεγόμενη) μουσική- ήθελε μια καλλιτεχνική προσφορά μεγαλύτερου πλάτους καθολικότερης συμμετοχής, πληρέστερου αποτελέσματος. Πρόσφερε (πρόσθετε) τον εαυτό του (ως μουσικό) σαν μαγιά, για να ζυμωθεί ένα πολύπλοκο σύνολο δημιουργών, πολλών κατευθύνσεων-να προkύψει αυτό που είχε τόσο κοπιεστικά συνθέσει, ένας πίνακας πανοραμικός – αναγεννησιακής εμπνεύσεως(θα΄ λεγε)- μια σύγχρονη συμφωνία με άπειρα όργανα και απίθανες φωνές, ένα έργο που να συγκινεί και να πείθει τους πάντες. Συνεχίστε την ανάγνωση ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1981 ΜΕΡΟΣ Β' ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΠΟΛΥ

ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1981 – ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗ

Από την εβδομάδα του 1980 στο !5/θημερο του 1981(εξώφυλλο Σταθόπουλου)

(αφιέρωση, στον Γιάννη Περτσελάκη)

Πέρασαν τριάντα χρόνια, σαν επέτειος σήμερα-γιατί πέρσι που θυμηθήκαμε το γεγονός, δεν κάναμε καμιάν αξιολόγηση, δεν δώσαμε λεπτομέρειες και δεν επιχειρήσαμε κανέναν απολογισμό. Τον Αύγουστο του 1981 ο Μάνος Χατζιδάκης ολοκλήρωσε το πρώτο μεγάλο επαρχιακό του εγχείρημα, μετά την δοκιμή του 80.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1981 – ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗ

ΚΙΜΟΥΛΗΣ – ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ &Ο ΟΘΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY

Διασημότητες της TV δρέπουν δάφνες στο "σοβαρό"θέατρο-από το επιμελημένο πρόγραμμα

Είδαμε την παράσταση, μας άρεσε ! Ο προσηλωμένος στο Θέατρο Κιμούλης και ο τηλεοπτικός πρωταγωνιστής Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Αντέξαμε δύσκολα την πρώτη περίοδο και περάσαμε χωρίς προβλήματα τη δεύτερη- μπράβο στους συντελεστές, που έμαθαν μασαιωνικά αγγλικά και μετάφρασαν Σαίξπηρ και σκηνοθέτησαν από κοινού. Ο Οθέλλος έγινε ακραία κωμωδία και παρωδία – αλλά με πολλά στοιχεία ΤV και μιούζικαλ, έφτανε ευχάριστα στο κοινό της επαρχιακής μας πόλης, που χειροκρότησε θερμά τους ηθοποιούς. Εμείς που είμαστε λίγο μισμιτζήδες, αναζητούμε εναλλακτικές λύσεις για να πλησιάζουμε τα μεγάλα έργα και τα αθάνατα κείμενα τις ανθρωπότητας. Όταν στεγνώνουμε , όταν δεν βρίσκουμε τίποτα, διαβάζουμε στίχους και παρωδίες, από την τρέχουσα στιχουργική παραγωγή. Ιδού πως κάποιος εμπνέεται από τον Σαίξπηρ και ένα πασίγνωστο έργο του, την “Στρίγγλα”. Συνεχίστε την ανάγνωση ΚΙΜΟΥΛΗΣ – ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ &Ο ΟΘΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: Η ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ Ε.Κ.Ι.Μ.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ – ENA ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Οδυσσέας Ελύτης, από το εξώφυλλο του καταλόγου της έκθεσης

Στο Ηράκλειο, πoυ είναι κι αυτό αναστατωμένο από τις ακραίες εκδηλώσεις του αγριεμένου πλήθους, γιατί συγκινείται από την πανελλήνια εξέγερση κατά των οικονομικών μέτρων, άνοιξε τις πύλες της μια απερίγραπτα ενδιαφέρουσα έκθεση.
Πρόκειται για την επετειακή εκδήλωση “ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: “ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΤΟ ΤΥΠΩΣΕΙΣ ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΟ”, που ογράνωσε η Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, συμμετέχοντας στον εορτασμό των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Ελύτη στο Ηράκλειο.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: Η ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ Ε.Κ.Ι.Μ.

ΜΑΝΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ, 40 ΜΕΡEΣ ΜEΤΑ (ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ)

ΜΑΝΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ- ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Έψαχνα τον “ωχρό μελισσοκόμο” , στην απαλάμη του αναπαύεται ο οξύς ποιητής, που δεν ξέρει τι σημαίνει συμβιβασμός και υποχώρηση. Εξήντα χρόνια από τη γέννησή του θα σημειώσει ο ΑΛΚΜΑΝ και δεν υπάρχει καμιά ανάγκη επισημότητας. Ίσως η εφημερίδα της πατρίδας του, δημοσιεύσει κάποιο κείμενο, ίσως ο δήμος Αγίου Νικολάου αποφασίσει να του “δώσει” κάποιο δρόμο, ίσως η Δημοτική βιβλιοθήκη συμπληρώσει τους τίτλους των βιβλίων του, μα είναι δύσκολο να τον καταλάβουν οι συμπολίτες του και να τον τιμήσουν οι συνάδελφοι του – των τεχνών και των γραμμάτων.

Μάνος Λουκάκης, Αγιονικολιώτης ποιητής

Άτακτος, απροσάρμοστος στη λογική της αγοράς, αδύνατος και χωρίς διάθεση κατοχής για οτιδήποτε. Όταν πέρασε από τα Κλαυδιανά δίκρανα, άφησε λίγη σάρκα και αίμα – δεν είχε και πολύ – έπρεπε να περάσει στην ποίηση χωρίς βάρος, υποχρέωση ή χρέος – καθαρός. Μα δεν αρκούσε αυτό, ήξερε ότι για να φτάσει στην Τέχνη, έπρεπε ακόμα να διαβεί και από τη λίμνη των καθαρμών για να απομακρυνθούν και οι τελευταίοι ρύποι από το σώμα και το λόγο . Αυτός που απεχθανόταν τις εξομολογήσεις και τις απόπειρες που καθιστούν το ποίημα “προσπάθεια εξιλασμού από αμαρτίες” και διακήρυσσε ότι αντιθέτως το ποίημα οφείλει να είναι αμαρτωλό , και “ο ποιητής να χαίρεται την ανάμνησιν ή και την απλή επιθυμία των εις αμαρτίας εκδόσεων του”-αυτός ο υπερφίαλος ταπεινός, ο άγιος κολασμένος, μπόρεσε να πλησιάσει την δεκτικότητά μας , να πλουτίσει την όραση και το αίσθημά μας, στους αντίποδες του ρεαλισμού και σε πλήρη αντίθεση με αυτόν.

Εξώφυλλο της έκδοσης του ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Πιο πολύ από αναφορές και κρίσεις χρειάζεται ο ποιητικός λόγος, θα αντιγράψουμε στίχους του – πιστεύουμε ότι δίνουν την καλύτερη εντύπωση για τον ποιητή και την ευκαιρία να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε το ταλέντο του. Είχε “τη σφραγίδα της Δωρεάς”, όπως θα έλεγε ο παλιός κεντρώος πολιτικός, δεν την σπατάλησε, πρόλαβε να παρουσιάσει πολλά για μας. Στην αντιφατική λογοκρατούμενη Ελληνική Λογοτεχνία, που έχει τυποποιημένα, χαρακτηριστικά και κερδίζει τη δημοσιότητα με τα υπολείμματα της παραγωγής της, ο Μάνος Λουκάκης βρήκε μιαν απόμερη θέση. Δεν έγινε ευρύτερα γνωστός δεν έγραψε δημοφιλή άσματα για το λαϊκό πεντάγραμμο, δεν “συνδέθηκε” με τους διάσημους συναδέλφους του, δεν μπήκε σε φιλολογικά και αστικά σαλόνια. Στις “παρέες” που προωθούν και καθιερώνουν φίλους, δεν ταίριαξε – δεν έδωσε για να πάρει. Ήξερε και πολύ καλά, ότι και να πρόσφερε γην και ύδωρ όπου χρειαζόταν, δεν μπορούσε να υπάρξει καλλιτεχνικά για πολύν καιρό – έχει φάει τόσες διασημότητες των “γραμμάτων και των τεχνών” η ιστορία.
Έμεινε όπως ήταν, θιασώτης των υπέροχων χαμαιτυπίων, εραστής των ακραίων οραματισμών, πρωτότυπος παρουσιαστής δικών μας ονείρων.
Ας τον αφήσουμε να μιλήσει:

Από το εξώφυλλο της έκδοσης του ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

(Από την συλλογή: “Σαν τη Μαρία το πρωϊ”)

Όλα μια ξεραμένη ερώτηση, μια ξέφραγη απορία

Μια δακτυλήθρα σιωπής
μέσα στις πράξεις της μέρας

Να συλλογάσαι,
Αριάδνη μου, το απόγευμα
Πως η μισή σου Ναξος θα πατώσει
Στο δικό μου βυθό
Μ΄όλη την άμμο της
Κι όλη τη μουσική μου

(…)
ωσάν φρεγάτα του Θεού
θα προσαράζει εκεί
όπου θα είναι μόνο
η λύπη και το φως
κι η μνήμη των Κυθήρων σου
με τις πορτοκαλιές της.

Νότια είσοδος του πάρκου του Ηρακλείου

Έχει νυχτώσει στο πάρκο Γεωργιάδη έχουν μαζευτεί πολλοί, νέοι και μεσήλικες λες από την δεκαετία του 70 και χιλιάδες αντικείμενα και προϊόντα πάσης φύσεως – “Τριήμερο γιορτής “.
Συνάντηση οικο-καλλιεργητών και οικοχειροτεχνών και προγράμματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Μνήμες αρχαίες και τατουάζ και ενδύματα απίθανα και σουβλάκια οικολογικά και ποτά εξαίσια και φυτά και μέλι. Ιδανικό ντεκόρ για να συνεχίσουμε με ένα ποίημα – μπορεί να μην άρεσε σ΄όλον τον κόσμο που έχει συγκεντρωθεί , μα ταιριάζει – ο ποιητής θα βρισκε εδώ τους δικούς του, με τις χειροποίητες εικόνες και τους εσωτερικούς ήχους και την διαμαρτυρία που δεν τιθασσεύεται.

(Από τη συλλογή “Χαρτομάντης”)

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κάτω από τους αρμούς
Άλλοι αρμοί,

Να ισορροπώ ανάμεσα,

Η καπαρντίνα στο μπράτσο,

Η ομπρέλα στη μασχάλη,

Το δάκρυ περίσσιο

Είτε αθώο συμπέρασμα είτε
Νυχτέρι ονειροσκόπου στη βεράντα,

Δε σκανδαλίζομαι,

Η πατριδογνωσία του μηδενός
Δε σκανδαλίζομαι,

Ο Θεός εξ άλλου είναι
Αυτάρεσκη δημοσιότητα
Ενός διλήμματος

Εικόνα από τη οικοσυνάντηση, το φως χαμηλώνει, η φωτογραφία ατελής

Θα θελα να γράψω σ ένα από τα τετράδια που προσφερόταν:
Ψάξτε τους ποιητές της γειτονιάς σας, γράψτε τις μπροσούρες και τις προτάσεις σας- ίσως έτσι μπορεί να βρεθεί ένας δρόμος – χωρίς την τέχνη άραγε αξίζει κάποιο αποτέλεσμα;