ΈΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…

 

Ο παλιός και σεβαστός  και εγκάρδιος φίλος Λέων Καρ. ήρθε αυτό το καλοκαίρι – είχε χρόνια αρκετά να φανεί.  Μαζί του η κ. Ελένη πάντα ευγενική και σταθερή και λιγάκι αυστηρή (στη ματιά της).   Στη υποδοχή δεν υπήρχαν πολλά  λόγια ούτε διαχύσεις , μόνο δυο λουλούδια ταπεινά για την  κυρία .

Το βράδυ μετά τις συναντήσεις με πολλούς φίλους και τραπεζώματα και ήπιο γλέντι με ποτά απείρου κάλλους και φαγητά εκλεκτά, φτάσαμε όλοι μαζί στο ξενοδοχείο, που τον περίμεναν ξενοδόχοι και διάφοροι επίσημοι και μη.  Τους απέφυγε ευγενικά κι αφού τακτοποίησε την σύντροφο στο δωμάτιό τους κατέβηκε για λίγο.

Το μικρό καφενεδάκι (όχι του Μάο)στην οδο Νεκταρίου στα Ψαράδικα -του Μ.Μανταουτσάκη και της Ιρέμ

-Δεν νυστάζω μου είπε, είχα μείνει μόνος ήξερα ότι μπορεί να ήθελε ένα ποτό πριν τον ύπνο και του πρότεινα μια ασήμαντη διαδρομή σε ένα καφενεδάκι διανυκτερεύον .Ήθελα να μιλήσω μαζί του, ο σοφός δημοσιογράφος ήταν πηγή αστήρευτη – όταν (σπάνια τύχαινε) τον άκουγα σκεφτόμουν “δεν απέσβετο λάλον ύδωρ “. Το ένα φέρνει τ΄ άλλο  και ξεχαστήκαμε, στους καπνούς του κουτουκιού, ο “Μάο” (παρατσούκλι) του Ταβερνιάρη, μας περιποιόταν  με περισσή προσοχή, σαν να καταλάβαινε ότι ό “ξένος’ δεν ήταν καθόλου τυχαίο πρόσωπο. Η νύχτα είχε βαθύνει,  βρέθηκα να κοιμάμαι σε άγνωστο δωμάτιο, όταν άκουσα μια παιδική  φωνή :

“ Μάνα τι γυρεύει αυτός στο κρεβάτι μου;”  Ξεξύπνησα κατάλαβα ότι είχα βρεθεί στο σπίτι κάποιου γνωστού μου οικοδόμου, μα δεν θυμόμουν πως.

“Εγώ τον έβαλα” είπε κάποιος από την κουζίνα, δεν ήταν πολύ στα σύγκαλά του .

Ευχαρίστησα τους ανθρώπους κι εξαφανίστηκα λίγο ντροπιασμένος, το βράδυ είχαμε  ραντεβού για θέατρο, έπρεπε να  κάνω πολλά αυτήν τη μέρα.

Δεν είχα ανησυχήσει για τον μεγάλο φίλο μου, ήταν έμπειρος, αυτός θα με “τακτοποίησε” όταν είδε ότι είχα ζαλιστεί κάπως.

Το θέατρο μας τράβηξε σαν μαγνήτης…(1)

Το θέατρο δεν ήταν τυπικό με ιταλική σκηνή και κουίντες αλλά σε ελεύθερο χώρο,  χωρίς αμφιθεατρικές κερκίδες  και διαζώματα, σχεδόν επίπεδα όλα.  Τραγωδία με πολύ νέους ηθοποιούς, σκοτεινό περιβάλλον, απουσία σκηνικών, “ο λόγος πρέπει να λάμπει μόνο” έγραφε ένα πανώ στην είσοδο .   Τα καθίσματα ήταν ακατάστατα , σκόρπια, ο καθένας τοποθετούσε το δικό του όπου ήθελε.  Υπήρχαν και κάτι σαν ανάκλιντρα  (πιο πολύ σαν κρεβάτια ήταν), πήρα ένα από αυτά και μισοξάπλωσα. Δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, μα είχε κάποιο ενδιαφέρον η νεανική παράσταση.

Έγινε διάλειμμα όμως και ο Λέων φάνηκε να έχει κουραστεί,  ας πάμε είπε,  αρκετά είδαμε.  Στο δρόμο κανείς δεν έκανε το παραμικρό σχόλιο, μα δεν έμοιαζε η πόλη με την δική μας. Το σκηνικό σαν από μεσαιωνικό θέατρο, ζωγραφισμένο με παστέλ χρώματα, το Ηράκλειο μιας άλλης εποχής ή άλλη περιοχή.

Όμως δεν ήταν έτσι,  δεν βαδίζαμε μα τα πόδια αλλά με οχήματα .  Ο Λέοντας κι η Ελένη με μια παλιομοδίτικη μοτοσικλέτα, οι λοιποί με”σιτροέν” του πολέμου. Μια στιγμή το μπροστινό φτερό της Χάρλεϋ αποκολλήθηκε κι κύλησε στην άσφαλτο με θόρυβο.   Ένας νεαρός βγήκε από ένα γραφείο και το μάζεψε,  αλλά αρνήθηκε να το δώσει στον Καραπαν.

-Μα παιδί μου είναι δικό μου”του είπε οργισμένος ο φίλος μου.

Φύγαμε όλοι, δεν επέμεινε.

-”Δουλεύει στην εφημερίδα μου” ίσως γίνει κάποτε Διευθυντής , σχολίασε αργότερα χωρίς κανένα θυμό.

 

είχε σημειώσει: Ogden Nash: “The trouble with a kitten is THAT Eventually it becomes a CAT”

___________________________________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Μπορεί να φανεί   σε πολλούς φανταστική η συνάντηση,

όμως έγιναν όλα  ακριβώς έτσι – στις 8 και 9 Αυγούστου του 2012

-Αυτοί που φεύγουν γυρίζουν κάποια(ν) ώρα , αν τους περιμένουμε/κανείς όμως δεν μπορεί να πει πότε και γιατί.

Εξώφυλλο βιβλίου που αποδίδεται στον Λέοντα Καρ. ενώ δεν έχει ούτε ονομα ούτε ψευδώνυμο συγγραφέα ( 1997)/ απόσπασμα από επιλογή  Ogden Nash: “The trouble with a kitten is THAT Eventually it becomes a CAT”

(1) Φωτογραφία από παράσταση του ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΥΠΡΟΥ1991

(2)Το μικρό καφενεδάκι του Μ.Φανταουτσάκη

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣEΡEΒEΛΑΚΗΣ, ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΡΑΓΟYΔΙΑ

Η Μουσική Συντροφιά του Βαγγέλη Σαμαράκη, εκδήλωση στο μικρό κηποθέατρο

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Δήμου Ηρακλείου 2012 ο Βαγγέλης Σαμαράκης και η Μουσική Συντροφιά του παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία πράσταση με τίτλο : «Σ’ ένα βιβάρι…φωτεινό» με μελοποιημένα ποιήματα Ελλήνων ποιητών.

Τραγούδησαν: Γιάννης Κασσωτάκης, Αριάδνη Καρέκου – Βασιλάκη Μουσική: Βαγγέλης Σαμαράκης.

_______________________________________________________

Παρακολουθούμε τις παραστάσεις αυτής της ομάδας, που είναι μια πολυ ευχάριστη έκπληξη, μεσα στην αργόρυθμη και γεμάτη από εκδηλώσεις αμφίβολου (έως αθλίου) γούστου καλλιτεχνική μας ζωή. Αυτήν τη φορά μας έκανε εντύπωση ένας στιχουργός, από αυτούς που χρησιμοποίησε ο Βαγγέλης Σαμαράκης: ο Γιάννης Τσερεβελάκης. Έχουμε πάντα τη γνώμη πως το τραγούδι δεν έχει ανάγκη τους μεγάλους δημιουργούς και την υψηλή ποίηση. Ακόμα και σημαντικοί και προσιτοί ποιητές όπως ο Νίκος Καββαδίας, που προσφέρονται (έχουν ευκολίες) στην “μελοποίηση” δεν έχουν τόσο ανάγκη από κάτι τέτοιο. Και το επιχείρημα (αρκετα άστοχο) ότι οι μουσικοί βοήθησαν την ποίηση να φτάσει στο ευρύτατο κοινό, σήμερα δεν πείθει πια παρά όσους δεν έχουν ανοίξει ποτέ μια ποιητική συλλογή και όσους δεν ενδιαφέρονται ή δεν κατανοούν την τέχνη αυτή. Το νεροελληνικό τραγούδι χρειάζεται στιχουργούς, ποιητές δηλαδή μιας ορισμένης συγκεκριμένης κατηγορίας, που οι περισσότεροι γόνονται (μόλις αναγνωρισθουν)επαγγελματίες. Δεν υπάρχει ανάγκη να επεκταθούμε (είμαστε και αναρμόδιοι) στις διαφορές μεταξύ ποιητών και στιχουργών του τραγουδιού. Όμως δεν είναι τυχαίο ότι οι σημαντικότεροι στιχουργοί υπήρξαν και καλοί ποιητές : Νίκος Γκάτσος, Μάνος Ελευθερίου, Δημήτρης Χριστοδούλου κ.α.

Η Μουσική Συντροφιά επί σκηνής, στο Μικρό Κηποθεατρο

Αλλά το θέμα μας είναι ότι πρώτη φορά, εντοπίσαμε στην πόλη μας, έναν στιχουργό που νομίζουμε ότι έχει πολύ ταλέντο, τον κ. Γιάννη Τσερβελάκη. Αν και στην συναυλία της Μουσικης Συντροφιάς κυριάρχησε ο Καββαδίας (μεγάλη αγάπη του συνθέτη) μας κέρδισαν τα τραγούδια με (στιχουργό) τον κ. Τσερεβελάκη.

Κι επειδή θέλαμε να δείξουμε ένα χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του, πήραμε από ένα τετράστιχο από κάθε ποίημα που ακούσαμε. Η υπάρχουσα ένσταση ότι θα΄ταν καλύτερα να παρουσιάζαμε ,μερικά ολόκληρα ποιήματα, διασκεδάζεται από την εκτίμηση ότι το τραγούδι, πρέπει να έχει αυτονομία στις στροφές του, αλλα και χαρακτηρίζεται από ένα συνηθως τετράστιχο που λέγεται ρεφρέν.

ΒΛΕΜΜΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ


Ψυχή σκοτεινιασμένη,
ψυχή μου φωτεινή,
θα πρέπει να πεθάνεις,
για να ‘σαι ζωντανή.

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ


Τι κι αν απόμεινες μονάχη;
Καρδιά μου, δώσε αυτή τη μάχη.
Βάλε φωτιά και βγες στους δρόμους,
μη φοβηθείς ποινές και νόμους.

ΛΗΣΤΕΙΑ


Μια νύχτα πήραν κι από μένα
και τωρινά και περασμένα
κι άφησαν μόνον άδειους στίχους
και δυο συνθήματα στους τοίχους.

Ο Βαγγέλης Σαμαράκης, στο πιάνο, στη σκηνή του Μικρού Θεάτρου

Μ ΑΡΕΣΕΙ


Μ’ αρέσει το περπάτημα στου ήλιου το λημέρι
παρέα με τα σύννεφα που παν στα ξένα μέρη.
Μα πιο πολύ τα μάτια σου μ’ αρέσει να κοιτάζω
και σαν παιδί στα χέρια σου ήσυχα να κουρνιάζω.

ΟΝΕΙΡΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ

Ανάλαφρο καράβι θ’ αρματώσω,
για θάλασσες θα φύγω μακρινές,
ό, τι ‘χα στη φωτιά θα παραδώσω
τις μνήμες μόνο θα κρατήσω ζωντανές.

ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ


Ψιλή βροχή, τοπίο στην ομίχλη
και μια ψυχή που ψάχνει για τα ίχνη
ενός ονείρου που το άφησε να σβήσει
και τραύμα έγινε που δεν μπορεί να κλείσει.

Ο Βαγγέλης Σαμαράκης , μετά την παράσταση στο σπίτι του- είναι έκδηλη η ικανοποίηση

ΜΑΝΟΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ: Ο ΣΥΝEΡΓΑΤΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠEΡΤΣEΛΑΚΗΣ

Γιάννης Περτσελάκης, νεανική φωτογραφία

(…)

Ο Γιάννης Περτσελάκης γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1946 στο Ηράκλειο. Ο πατέρας του, Μανόλης Περτσελάκης, είχε κατάστημα τροφίμων στην οδό 1866, την αγορά του Ηρακλείου. Η μητέρα του Κατίνα , το γένος Βαρανάκη, ήταν μια σπουδαία νοικοκυρά.
Ο Γιάννης φοίτησε στο Λύκειον ¨ο Κοραής¨ ενώ παράλληλα μάθαινε Αγγλικά, Γερμανικά, πιάνο και ακορντεόν. Συμμετείχε μαζί με συμμαθητές του σ’ ένα νεανικό συγκρότημα, τους “comets”.(1)
Μετά το λύκειο, ήλθε να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Αννόβερο της τότε Δυτικής Γερμανίας, όπου βρισκόταν ήδη ο αγαπημένος φίλος και συμμαθητής του Νίκος Βασιλάκης και ο ομιλών,
Του άρεσε η επιστήμη που είχε επιλέξει να σπουδάσει και παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον τα μαθήματα, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην πολεοδομία. Σπούδασε με το όνειρο να εκπονήσει κάποτε το σχέδιο πόλης του Ηρακλείου.

1980, ποδόσφαιρο με μηχανικούς κ.α.Αριστερά κάτω Γ.Περτσελάκης,στο κέντρο ο Κ.Φανουράκης ενώ άνω δεύτερος αριστερά Γ.Γαλενιανός κλπ

Το έτος 1969 εξελέγη Γραμματέας του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Αννοβέρου. Ήταν μια θητεία ιδιαίτερα δημιουργική. Διεύθυνε τη χορωδία των Ελλήνων φοιτητών που εντυπωσίασε τραγουδώντας Θεοδωράκη αντί για Χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε γιορτή για τους ξένους φοιτητές. Ήταν πρωταγωνιστής στο πιάνο ή με το ακορντεόν στις διάφορες γιορτές και άφησε εποχή με τα πάρτι που έκανε προσφέροντας μια καταπληκτική φασολάδα.
Μετά τις σπουδές ακολούθησε η στρατιωτική θητεία. Μεσούσης της δικτατορίας κρατούσε με το ακορντεόν του υψηλό το φρόνημα των δημοκρατικών συναδέλφων του στη Σχολή Μηχανικού στο Λουτράκι. Εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο το 1973 ως ελεύθερος επαγγελματίας – μελετητής, όπου και εργάστηκε συνεχώς μέχρι τη συνταξιοδότησή του πριν από λίγους μήνες.

Σαν από ταινία του Αντονιόνι, τα λόγια να περιττεύουν

Ήταν αντιπρόεδρος της Μουσικής Ακαδημίας Κρήτης και είχε ιδιαίτερη φιλία με τον Μάνο Χατζιδάκι.
Διετέλεσε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κόμματος «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία». Ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Ανδρέα Καλοκαιρινού το 1975 και του Φοίβου Ιωαννίδη το 1982. Μετά τις εκλογές του 1982 μου είπε ότι από δω και πέρα θα υπηρετήσει την πόλη μέσω της επιστήμης του, όπως και έπραξε.

Ήταν απίστευτο πόσοι άνθρωποι χωρούσαν στο μικρό σπιτάκι στη «στάση Περτσελάκη-το τζάκι, από την βενετσιάνικη εποχή

Διάβαζε πολύ και ήταν ενημερωμένος για τις διεθνείς εξελίξεις στην αρχιτεκτονική και την πολεοδομία. Κατά την άσκηση του επαγγέλματός του ήταν εργατικός, οργανωτικός, παραγωγικός, έντιμος και ανιδιοτελής. Είχε ευρεία μόρφωση, τα Ελληνικά του ήταν πολύ καλά, ήταν απλός και ευγενικός. Τα οργανωτικά του προσόντα αναδεικνύονταν και στα πάρτι του πρώτου Σαββάτου του έτους για την ονομαστική του εορτή.

ο Γιάννης Περτσελάκης, ως Άγιος Βασίλης, για τα παιδια των συναδέλφων του, με στολή αλλά και ακορντεόν, ήταν πολύ σοβαρός, αλλά καθόλου συνοφρυωμένος και κατηφής.

Προσκαλούσε λέγοντας: «ελάτε και φέρετε και τους φίλους σας». Ήταν απίστευτο πόσοι άνθρωποι χωρούσαν στο μικρό σπιτάκι στη «στάση Περτσελάκη», όπου υπήρχε φιλόξενη διάθεση, καλή μουσική και αχνιστή φασολάδα. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1977 παντρεύτηκε τη Δέσποινα Κουφάκη. Απέκτησαν τέσσερα θαυμάσια παιδιά και παρέμειναν μέχρι τέλους ερωτευμένοι.
(…)

Τρείς φίλοι του παλιού καιρού από αριστερά, Peter Leist, Μανόλης Βασιλάκης, Γιάννης Περτσελάκης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
A.Τμήμα κειμένου του Μανόλη Βασιλάκη.

Β.Δημοσίευμα πολύ εκτεταμένο, αναφέρεται στα γυμνασιακά χρόνια του Γιάννη Περτσελάκη(και άλλων πολλών), αποκόψαμε ορισμένες παραγράφους.
(1) Από την εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ”:Ο Γιάννος(Περτσελάκης) ήταν ο νεωτεριστής της παρέας. Ήταν πάντα ενημερωμένος για τις νέες κυκλοφορίες των δίσκων, τι είναι στη μόδα, πώς πρέπει να παιχτεί το τάδε κομμάτι και πώς να ενορχηστρωθεί. Ήταν εκείνος που οσμιζόταν, τι σειρά έπρεπε να έχει το ρεπερτόριο και τι ζητάει το κοινό.
(…)

Η ηλικία δίνει τις δυνατότητες. Ο χρόνος επιβάλει τους περιορισμούς. Όταν οι COMETS (το συγκρότημα του Γ.Περτσελάκη) λάνσαραν (πρώτοι όπως πάντα) το χορό Madison στο Λιμενικό Περίπτερο, κάποιος παρατήρησε, πως ο Θοδωρής (Βασιλάκης) και η Εμμανουέλα . παρουσίασαν για πρώτη φορά αυτόν τον καινούριο χορό, άψογα και υποδειγματικά
(…)
Το ίδιο και η Γιάννα (Περδικογάννη), που λένε ότι δίδαξε πως χορεύεται το χάλι – γκάλι(…)τον αείμνηστο Σταύρο (Νιώτη) των οποίων το αυτοσχέδιο ποίημα βραβεύτηκε, σ’ αυτόν τον αποκριάτικο χορό, με πρόεδρο της επιτροπής μια νεαρή φιλόλογο, τη σημερινή διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, συντοπίτισσά μας Μαρίνα Πλάκα… και τόσοι άλλοι, που ποιον να πρωτοθυμηθείς…

Σε πρώτο πλάνο ο Μανόλης Βασιλάκης πολύ προβληματισμένος, ο Γιάννης Περτσελάκης σε δεύτερο, πιο εκφραστικός, σχεδόν εύθυμος

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ:
Αναδημοσιεύομε κύρια σημεία κειμένου του Μ.Χρονάκη (παιδίατρου) στην εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ”(δημοσιεύθηκε στις 10-7-2012) για τον Γιάννη Περτσελάκη:
“Γιάννη το ξέρεις.
Τη στάση σου απέναντι στη ζωή, όσο σε γνώρισα, την ερμηνεύω ως νηφάλια ανήσυχη και σταθερά δημιουργική.

Ολόκληρη τη δεκαετία του ’80 και το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 εκτός από την καθαρά επαγγελματική σου ενασχόληση (του αρχιτέκτονα- πολεοδόμου), σε βασάνιζαν ερωτήματα πολιτιστικού και κοινωνικού προβληματισμού και προσπάθησες, με απόγνωση πολλές φορές, να βρεις διαύλους για τη λύση τους ή έστω για την ανάδειξή τους. Μουσική Ακαδημία Κρήτης, Εταιρεία Ιστορικών Κρητικών Μελετών, Μελέτη για την επέκταση του σχεδίου πόλης. Όπου υπήρχε αληθινή έγνοια για την πόλη μας ήσουν παρών.
(…)

Συντροφιές νεανικές μιας εποχής, φίλοι και συνεργάτες πολλοί συνηθως στο κέντρο τους ο Γ.Π.

Ο ενθουσιασμός σου για τις εκδηλώσεις του “Μουσικού Αυγούστου” δεν οφειλόταν, βέβαια, μόνο στη φιλία σου με τον εμπνευστή και οργανωτή αυτής της επίθεσης πολιτισμού, Μάνο Χατζιδάκι. Ίσως ήταν ό,τι ονειρευόσουν (σχετικά με την τέχνη και τον πολιτισμό) για την πόλη αυτή και δε φανταζόσουν πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα.(…)

Τα πρώτα επαγγελματκά βήματα προσεκτικά δύσκολα αποτελεσματικά

Το πρώτο Σάββατο του χρόνου. Στο πατρικό σπίτι, με παλιές συνταγές υποδοχής και εδεσμάτων, γινόταν η συνάντηση των φίλων για τη γιορτή σου. Το σπίτι παλιό, μικρό, “Παπαδιαμάντειο”. Τζάκι, πεζούλια, σοφάς και η μικρή αλλά θαυματουργή κουζίνα. Με πάστρα και γούστο στη διακόσμηση σε υποδεχόταν στις ανθρώπινες, αρμονικές του διαστάσεις. Τον καιρό που όλος ο κόσμος έμπαινε ολοταχώς και βυθιζόταν στη σπατάλη, την επίδειξη και την κραιπάλη, εμείς απολαμβάναμε, την απλή ελληνική κουζίνα(…)

Ένα ιδανικό ζευγάρι, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης

Τον τελευταίο χρόνο, υποθέτω, μετρούσες το χρόνο με ένα δικό σου τρόπο, σε ένα δικό σου σύστημα. Ανεπαισθήτως άφηνες να νιώσουμε πως “άκουγες το χρόνο”! (…)
ζήτησες να πεις μια δική σου, μικρή, αστεία ιστορία! Με δυσκολία έβγαιναν οι λέξεις από μέσα σου, αλλά η θέλησή σου ν’αποσπαστείς από τον πόνο, να επιστρέψεις στη ζωή, φάνηκε τόσο καθαρά
(…)

Η επαγγελματική του απασχόληση τον εφερε σε εκκλησίες και μοναστήρια, κορυφαία στιγμη :τα καμπαναριά του Αγίου Μηνα

πως μπορεί να ήταν αποχαιρετισμός. Ό,τι μπορούσα και ό,τι ήθελα να σου προσφέρω στο χώρο και το χρόνο εκείνο ήταν η επικοινωνία μας. Και συ απάντησες με τρόπο απίστευτα ζεστό προσφέροντάς μου αισιοδοξία. Ό,τι ακριβό διέθετες την ώρα εκείνη. Θα τα ξαναπούμε…
(…)

Νεανικά χρόνια, στην καθημερινή ζωή, όπως όλοι

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗΣ – ΕΝΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

Χατζιδάκης - Περτσελάκης,εκείνον τον αξεχαστο "Μουσικό Αύγουστο/από λαθρόβιο έντυπάκι της εποχής

Παρουσιάζουμε αποσπάσματα κειμένων που δημοσιεύθηκαν στον τύπο ή ή αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο και αφορούν στον Γιάννη Περτσελάκη.

Λίλιαν Δαφερμάκη (ΠΑΤΡΙΣ):

“Ήταν μάχημος και ενεργός Ηρακλειώτης που ανέπτυξε μια πολύ πλούσια αρθογραφία στον τοπικό τύπο, ενώ είχε καταθέσει δεκάδες συγκροτημένες προτάσεις στο Δήμο για θέματα της πόλης που αφορούν στην πολεοδομία, το ρυμοτομικό, το κυκλοφοριακό, τα ενετικά τείχη της, το ιστορικό κέντρο, για δημοτικά κτήρια όπως το μέγαρο Αχτάρικα…Είχε διαμορφώσει ένα πλούσιο συγκροτημένο, σε πλήρη τάξη, ιστορικό και πολεοδομικό αρχείο με χάρτες σπάνια ιστορικά έγγραφα, τα οποία κατάφερε να συλλέξει, με την ανεξάντλητη αγάπη του για την πόλη. Ο Γιάννης Περτσελάκης εκτός από την πλούσια πολυεπέπεδη δράση και προσφορά του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο Ηράκλειο για τις κοινωνικές ευαισθησίες του, την ανθρωπιά του, την απλότητα και την τρυφερότητα του”

Τίτλος της εφημεριδούλας που εξεδωσε ο Γιάννης Περτσελακης, 1981

Κώστας Πιλαφτσής :

“Xάσαμε έναν Άνθρωπο που είχε όραμα για την πόλη και τολμούσε συχνά να κάνει την υπέρβασή του που τον έφερνε απέναντι στη καθεστηκυία νοοτροπία του ευήμερου και εύληπτου.
Χάσαμε έναν άνθρωπο του πνεύματος, της συμμετοχής και της ευθύνης.
Το κενό μεγάλο.
Η θλίψη μας βαθιά.
Καλό σου ταξίδι Γιάννη”

ΤΕΕ Αν Κρητης:

“Τη γνώση, την ευαίσθητη προσωπική, επιστημονική και κοινωνική του ματιά και την αγάπη του για όλα τα παραπάνω, ο Γιάννης Περτσελάκης γενναιόδωρα τα μοιράστηκε με όλους, με την ενεργή παρουσία του σε δρώμενα και πολύμορφες εκδηλώσεις κάθε είδους. Κυρίως όμως κατέστησε αγώνα ζωής την επιθυμία του για ανιδιοτελή προσφορά στην Ηρακλειώτικη κοινωνία και την πόλη του και κυρίως με κάθε τρόπο θέλησε να εμπνεύσει τις νεότερες γενιές.”

___________________________________

Γιάννης Περτσελλακης, φωτογραφία απο το διαδίκτυο

Πολεοδόμε,
Αρχιτέκτονα Γιάννη,
Ασυμβίβαστε Γιάννη,
Φίλε Γιάννη,
Άνθρωπε Γιάννη.
Καλό σου ταξίδι.
Να φωτίζεις το Ηράκλειο που αγάπησες!
Ι. Μ.
___________________________________

‘ΗΡΑΚΛΕΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ”:

“Ο Γιάννης Περτσελάκης διαπνεόταν από μία συνεχή εγρήγορση και ευαισθησία για τα οικιστικά, πολεοδομικά , κυκλοφοριακά και πολιτιστικά προβλήματα της πόλης μας, τα οποία υπηρέτησε με σοβαρότητα, εντιμότητα και πάθος είτε ως επαγγελματίας μελετητής μηχανικός είτε ως απλός ενεργός πολίτης.”

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ο Γιάννης Περτσελάκης υπήρξε ο πιο δραστήριος αρχιτέκτων της πόλης του Ηρακλείου για παραπάνω απο το τέταρτο(1/4) του αιώνα(20 ου). Ασχολήθηκε με κτίρια αλλά και σύνολα, με την αρχιτεκτονικη αλλά και την πολεοδομία. Ακόμα με οτιδήποτε είχε σχέση με τα αντικείμενα της επαγγελματικής του απασχόλησης. Κανείς συνάδελφός του ή γενικότερα μηχανικός, δεν ανάλυσε τοσο εξαντλητικά και δεν δημοσίευσε περισσότερες μελέτες και δεν διατύπωσε πληρέστερες προτάσεις, για το Ηράκλειο και την ευρύτατη περιοχή του.
Ήταν ένας αρχιτέκτονας για την πόλη μας – ας σταθεί (ας γίνει) παράδειγμα για τους νέους συνεδέλφους του του 21ου αιώνα.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗΣ ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ – ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ

Η πρωϊνή είδηση έφτασε ηλεκτρονικά και βίαια ανακάτεψε σκέψεις κι αισθήματα. Ο Γιάννης ο Πετρσελάκης έφυγε για το μεγάλο ταξίδι,χωρίς να προλάβουμε να πούμε δυο λόγια. Η λύπη δένει τα αγκαθωτά σύρματά της, να μας φυλακίσει στο παρελθόν και τις μνήμες και άμυνα είναι μουσική και στίχοι- η τέχνη μοναδική παρηγορήτρια. Μπάχ, σε σύγχρονη διασκευή (όπως αυτή που κάποτε πριν πολλλά χρόνια χρησιμοποιήσαμε στην διαλεξη : ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ) και στίχοι πένθους.

(Από την ποιητική συλλογή, ΝΕΦΕΛΗ 1980)

ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ

Είναι μια φωνή
ανάμεσα στις πέτρες, τα χώματα
σκοτεινιάζει
όταν πέφτει το σούρουπο
γνωρίζει τους ήχους
κόκκινους, κίτρινους, μπλε,
όταν ανεβαίνει
χτυπούν τύμπανα
ότνα σταματά
χωρίζουν οι λέξεις
χίλια κομμάτια
είναι μια φωνή στις δέκα
ακούγεται πάντα μεσάνυχτα
δεν μοιάζει ποτέ το χρώμα της
κι όταν χαμηλώνει σπάνε οι χορδές
που δεν αντέχουν σιωπηλά πλήγματα.

Εξώφυλλο προγράμματος ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-στους οργανωτές Γιάννης Πετρσελάκης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Γιάννης Περτσελάκης (1946-2012) ο γνωστότερος αρχιτέκτων του Ηρακλείου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία αλλά και με τις πολιτιστικές και κοινωνικές υποθέσεις και την Μουσική.
2.Σημαντικότερη δραστηριότητα η συμμετοχή του στην Μουσική Ακαδημία και την δημιουργία των περίφημων “Μουσικών Αυγούστων”(μπορεί να δει κανείς σχετικά κείμενα στον ΑΛΚΜΑΝΑ-ΑΡΧΕΙΟ).
3. Ο ΑΛΚΜΑΝ θα αναρτήσει και άλλα κείμενα αφιερωμένα στον διακεκριμένο αρχιτέκτονα

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ, ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΡΙΤΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

Τρίτη το βράδυ, στην οδό 1866 και στο Βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, ο κριτικός της λογοτεχνίας κ. Ζαχαρίας Κατσακός παρουσίασε με άμεσο, εύληπτο και περιεκτικό λόγο, τον ποιητή Χάρη Βλαβιανό, που μίλησε για το έργο του και διάβασε ποιήματά του.(*)

Εφυγα μ΄ένα σκιτσάκι στο μπλοκ μου 25.6.2012 και πολλές εντυπώσεις

“Γνωρίσαμε” τον εκλεκτό προσκεκλημένο της Λέσχης Ποιήσεως Ηρακλείου-και των εκδόσεων ΠΑΤΑΚΗ-, πριν πολλά χρόνια, όταν ο πρόωρα χαμένος φίλος Γιάννης Δουβίτσας, (εκδόσειςΝΕΦΕΛΗ) μας χάρισε ένα βιβλίο του ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ , “Σχεδιάσματα και αποσπάσματα των Κάντος CX-CXX”.
Ήταν Τρίτη 2 Ιουλίου του 1991, δεν πρόσεξα ότι έγραφε, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ. Ήξερα αμυδρά τον Πάουντ,αλλά δεν πλησίαζα εύκολα μεταφράσεις έργων μεγάλων ποιητών, είχα άπειρες φορές απογοητευθεί, τόσο που να με βρίσκει (σχεδόν)σύμφωνο η άποψη ότι “η Ποίηση δεν ματαφράζεται”.
Διάβασα με επιφυλλάξεις λοιπόν το πόνημα του Χάρη Βλαβιανού, μετά από μήνες στις 5.11.1991. Η δίγλωσση έκδοση, ήταν ιδανική για την αντίληψη του αναγνώστη, αλλά οι συγκρίσεις δημιούργησαν εκπλήξεις, ο μεταφραστής μας φάνηκε να κάνει θαύματα.

Έζρα Πάουντ Βενετία 1968 - το διακοσμητικό στο φόντο ειναι διπλός Μαίανδρος

Πως γίνεται εκεί που απέτυχαν ο Σεφέρης και ο Λορεντζάτος ένας νέος (τότε) ποιητής ο Χάρης Βλαβιανός όχι απλώς έβρισκε στόχους, έπαιρνε άριστα (αν υπήρχε βαθμολογία )
Έτσι γνώρισα (και έμεινα από τότε προσκολλημένος)την τέχνη του Πάουντ, βέβαια είχε βοηθήσει ο Σεφέρης με τον θαυμασμό του και ο ο “Μείζων στοχαστής των καιρών μας”(1) Ζήσιμος Λορεντζάτος με το βιβλίο του για τον ποιητή των Κάντος : ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΖΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, η περίπτωση του Πάουντ 1987 (κρατικό βραβείο, που ζήτησε να μεταβιβασθεί σε νέο λογοτέχνη).

Εξώφυλλο της ΕΣΤΙΑΣ, 2η έκδοση 1994, μεταφραση Χ.ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Στο ανώγειο του βιβλιοπωλείου, οι φιλότεχνοι Ηρακλειώτες είχαν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, είδαν και άκουσαν πολλά, από έναν ταλαντούχο λογοτέχνη, που δεν μασούσε τα λόγια του- έκρινε και αυστηρά ποιητές και καλλιτέχνες και διάβασε υποδειγματικά (χωρίς ενοχλητικό στόμφο και άχρηστο πάθος) στο τέλος, πολλά ποιήματά του.
Τον παρακολουθούσα σαν υπνωτισμένος , όλα όσα υποπτευόμουν τα διακήρυσσε χωρίς δισταγμούς, φαινόταν πολιτικά τοποθετημένος, σε έναν ευρύτερο αριστερό χώρο, ο Μαρξ ήταν κρυμμένος πίσω από κουϊντες , χωρίς φανερό ρόλο.

Εξώφυλλο, το ιδεόγραμμα είναι της έννοιας της σοφίας (:της τέχνης της διαύγειας)

Η τελευταία ποιητική συλλογή του :”Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΕ 100 ΧΑΪΚΟΥ”, θυμίζει Ανατολή και κάντος, διαλέξαμε και σας παραθέτουμε ότι μας άρεσε περισσότερο – μετά τα τρίστιχα του Τάσου Κόρφη, μια άλλη αντιμετώπιση της παραδοσιακής τέχνης. (**)

Ο Θαλής ο Μιλήσιος, ένας εκ των επτά σοφών της αρχαιότητας

ΘΑΛΗΣ

ΠΕΡ. 620Π.Χ.-ΠΕΡ.540 Π.Χ.
(αστρονομούντα, και άνω βλέποντα,
πεσόντα εις φρέαρ)

Ουρανό κοιτάς
στο πηγάδι θα πέσεις.
Νερό δεν ζητάς;

___________________________________________________

ΑΒΕΡΡΟΗΣ
1126-1198

( Η ασυναρτησία τη ασυναρτησίας)

Πάντρεψα το Ισλάμ
μ΄ Αριστοτέλη. Αχ, τι
κουμπαριά κι αυτή.

ο Αβερρόης, ζωγραφισμένος από ....

_____________________________________________________

ΝΙCCOLO MACHIAVELLI
1469-1527

( Ο ηγεμόνας)

Είσ΄αδύναμος;
Θα σ΄εξοντώσουν. Να σε
φοβούνται πρέπει.

Νικολό Μακιαβέλι, πορτραίτο της εποχής του

______________________________________________________
ΤΗΟΜΑΣ ΗΟΒΒΕΣ
1588-1679
(Λεβιάθαν)

Κίνηση άκρων
η ζωή. Η σύγκρουση
αναπόφευκτη.

Τομας Χομπς, πορτραίτο της εεποχής του-διαδίκτυο

__________________________________________________

ARTHUR SCHOPENHAUER

1788-1860

Με μπαρόκ νότες!
Έτσι θα σε φιμώσω,
βούληση φρικτή!

Μουσικά όργανα της εποχής Μπαρόκ - διαδίκτυο

______________________________________________________

JACQUES DERRIDA
1930-2004

(Περί γραμματολογίας)

Ωραία γλυστρά
το νόημα. Τσουλήθρα
κάνει στη γλώσσα.

Derrida J. φωτογραφία του διαδικτύου

——

Λίγο πριν την έναρξη, στο βάθος αριστερά ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός και δίπλα του ο κ. Ζαχαρίας Κατσακός

Όταν απομακρυνόμουν από το βιβλιοπωλείο, αφού είχα συγχαρεί τον εκλεκτό ποιητή, είχαν μείνει εικόνες του κι ενα σκιτσάκι στο μπλοκ μου. Ηταν όρθιος σ όλη την εκδήλωση, σταύρωνε η άνοιγε τα χέρια – μα η εικόνα του δεν ήταν αυτή που έβλεπα- μου φαινόταν σαν ενας εξαιρετικός ξιφομάχος, που τρυπάει τον αγέρα και κάνει πιρουέτες, κόβει και μοιράζει με ευκολία , είναι καλλιτεχνης συλλογιζόμουν, έχει καθαρές εικόνες με διακεκριμένα (τονισμένα) περιγράμματα δικό του , πολύ προσωπικό στυλ.

Πορτραίτο του Χάρη Βλαβιανού, από το διαδίκτυο"

Έμενε ακόμα μια παρατήρηση (απορία):
Μπορεί ο σχεδιαστής (ζωγράφος) να κάνει αριστουργήματα με τρεμάμενα δάκτυλα, αναρωτήθηκα (μαζί του)- ναι βέβαια γίνεται, ακόμα και με σπασμένα χέρια και ραγισμένη καρδια !

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
(*) Βρεθήκαμε στις 26.6.2012 στο βιβλιοπωλείο, γιατί ένα μήνυμα στο διαδίκτυο από την Λέσχη Ποίησης Ηρακλείου μας ενημέρωσε.
(1) ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 18-12-1994 (Κυριακάτικη)
(**) Μας παραξένεψε ο τίτλος, το περιεχόμενο και η μορφή της συλλογής αυτής. Κάποια εξήγηση έδωσε το βιογραφικό του ποιητή που σπούδασε (μεταξύ άλλων) Φιλοσοφία, Πολιτική Θεωρια και Ιστορία.

ΠΡΩΙΝH ΑΓΕΝEΙΑ…

Κέντρο του Ηρακλείου, ένα ρολόι φύτρωσε στη μέση του δρόμου, χωρίς λόγο χωρίς καμιά(ν) ανάγκη

Τετάρτη πρωί – 11 και κάτι , στην έξοδο των Δικαστηρίων (Ηρακλείου) περνούσα βιαστικά ξυστά από μια χαριτωμένη κυρία ( με πλούσιες καμπύλες), την ώρα που την χαιρετούσε δια χειραψίας εγκάρδια , γνωστός μου,”φατσικά” όπως λέμε -φαλακρός γωνιώδης – δικηγόρος.
“Επίτρεψε μου να σου πω ότι πρέπει να χάσεις μερικά κιλά…” της είπε ζωηρά και με χαριτωμένο (όσο μπορούσε)μορφασμό και μ ακολούθησε βιαστικός όπως ήταν.
Όχι στις κυρίες, του είπα κουνώντας τον δείκτη της παλάμης μου παράλληλα με το μούτρο του.
“Άντε βρέ…” απάντησε χωρίς να δώσει μεγάλη σημασία.
Ούτε στους άντρες, του φώναξα-μα είχε χαθεί στο βάθος του δρόμου.
Προσπαθήσα να τον φωτογραφίσω, ο φακός έπιασε τους άντρες με τα σώματα, ίσως η αφίσα ταιριάζει κάπως με αυτό το κείμενο…

Ο φακός ¨επιασε" τα σώματα...

Μετά τις νυχτερινές πολιτικές ανοησίες, την αγένεια “του κάποτε πολλά υποσχόμενου συγγραφέως” Τατσόπουλου (κάπως έτσι τον λένε, είχα διαβάσει πριν 30 χρόνια το πρώτο του βιβλίο)και άλλων, μια ακόμα ασήμαντη ανόητη παρατήρηση γιατί μ’ ενόχλησε;
Γιατί μπλέχτηκα σε μια ιδιωτική επαφή, τι έφταιγε ο κοντός νομικός που ξεχείλισε το δικό μου ποτήρι;
Μήπως θα’ πρεπε να πω κι εγώ, “very sorry”

MANOΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ: Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ(EΠΑΝΑΛΗΨΗ)

Μάνος Λουκάκης, ποιητής και κριτικός-στο Ηράκλειο τη Μεταπολίτευση

Τον έψαχνα καιρό, στα περιοδικά και τις εφημερίδες και τον εντόπισα τελικά στο διαδίκτυο, στο site “Με τον τρόπο του Μάνου Λουκάκη”- έστειλα σχόλια και μηνύματα- μα δεν ήταν αυτός. Δεν βιαζόμουν , παίζουμε στην παράταση και νομίζουμε πως έχουμε ακόμα πολύ χρόνο. Την Τρίτη το πρωί μόλις άνοιξα τον Μac (υπολογιστή) η είδηση από το ΙΝΤΡΕΝΕΤ κτύπησε παράφωνα, σαν κακόγουστο αστείο,” έφυγε ο Μάνος Λουκάκης” δεν άντεξε. Όπως κατασταλάζει το χώμα στο θολό νερό μετα από νεροποντή, ξεκαθάρισε η πληροφορία, αργά-αργά κατάλαβα. Είχα παρακολουθήσει την πορεία του, ήξερα πως ειχε βρει έναν δρόμο να ταιριάζει στα βήματά του, χαιρόμουν όταν εύρισκα κάποιο βιβλίο του. Μα δεν τα είχα πάρει όλα, πάντα αύριο, δε χάθηκε ο καιρός. Μα είχε φύγει, η κλεψύδρα στέγνωσε, κι ακόμα συλλογιζόμουν-τα ακατανόητα που γίνονται, έπρεπε να προλάβω , στον Αγιο Νικόλαο που ήταν και δική μου πατρίδα.

Τελευταίο έργο : "Χαρτομάντης" έκδοση ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ΅2008

Το πρώτο που έπρεπε όμως ήταν βιβλία του που μου λείπουν, πως γίνεται να μην τα έχω; Ευτυχώς συμπλήρωσα τις συλλογές του όλες- η πρώτη μόνο ήταν χαμένη στις ατέλειωτες διπλές σειρές της βιβλιοθήκης, “Το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας” θα το ανακάλυπτα αργότερα. Μια μαύρη αράχνη έδενε τις κλωστές της βαθιά, ο Μάνος ακουγόταν να μιλά σιγανά, οι στίχοι του από πολλές μεριές σχεδίαζαν εικόνες – χρώματα κοβαλτίου ηλεκτρικές συνδέσεις και φως και κινήσεις αργών λίθων και γωνίες σκληρών θαυμάτων.

οι πόρτες τα κεραμίδια η στέψη των καμπαναριών

Διάβαζα με μανία, σημείωνα σειρές, τον άφηνα να με μαγεύει – ο γητευτής δεν νοιαζόταν, πόσο τον κατανοούν, δεν κάνει εκπτώσεις δεν χαμηλώνει τον πήχη. Ο Μπρετόν έλεγε να μην εκχυδαϊζουμε την τέχνη, η υπέρβαση δεν μπορεί να ζυγιάζεται για να μας δώσουν πιο πολλά, σκεφτόμουν, “με τον τρόπο του Μάνου Λουκάκη” ίσως όπως έγραφε το Blog- δεν ήταν εκεί μα υπήρχε ένας νέος φίλος, που καταλάβαινε.
Όταν συμπλήρωσα το κείμενο, προσπάθησα να το μεταφέρω στο Alkman.gr- απέτυχα, ο Δαίμονας του “τυπογραφείου” δεν άλλαξε ας χάθηκε το μελάνι κι ο τσίγκος-εξαφάνισε την εργασία πολλών ωρών.
Η νύχτα είχε προχωρήσει, η απογοήτευση υποχώρησε, αύριο θα (ξανα)συνεχιστεί η διήγηση…

Εξωφυλλο της ποιητικής συλλογής: " Η ρομάνς της μοδίστρας" έκδοση ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 2002

Τετάρτη πρωϊ, συγκεντρώσεις εργατικές (υπαλληλικές) και ο Μάνος Λουκάκης σύντροφος σε μια βόλτα στα στενά του Ηρακλείου. Ο ποιητής είναι ξένος στην πόλη του, είχε πει κάποιος – να χε δίκιο; Η μνήμη ανασχημάτιζε στίχους από τον Βιτσέντσο Κορνάρο:
«Κι ήφερνε ξόμπλια απόμακρα, πράματα περασμένα
και κατά πως τα σάζασι τα’λεγεν έναν ένα »
ο Μάνος χαμογελούσε έπρεπε να διαλέγω εγώ, ότι θ’ άρεσε ότι θα ταίριαζε στη διαδρομή μας.
(1.α)
“Τζαμαρίες προς τη θέα της θάλασσας προς την άκρη
των δρόμων της πόλης μου μα
Στους διαδρόμους οι πάγκοι ωχροί κι οι καρέκλες
σπασμένες ακέφαλες δίχως
(…)
Στρατονόμοι στις γωνίες σκούπιζαν τ΄άρβυλα
τ΄άναυδο χώμα. Η Παναγία
Η Μυρτιδιώτσσα με το κλαρί του κατιφέ στ’ αυτί
ανέκφραστη στον καναπέ της σκάλας

(…)
Μονολόγησε” ΤΟΣΟ ΕΠΙΜΟΝΑ ΤΟΣΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΛΥΠΗΜΕΝΑ”(1)

Και βέβαια να προσπερνάς
Τις περιστάσεις

Μα η μορφή ενός που χάθηκε
Θα σε αφήνει πάντα πίσω της,

Καθώς αφήνει πίσω της τον ποιητή
Η συνείδησή του,

Μόνο άλλωστε στον ύπνο μας
Οι ωκεανοί χαρτογραφήθηκαν σωστά.

“Φεύγαμε . Κι έβρεχε
κι έτρεμαν οι επιγραφές. Αντιφέγγιζαν
Στο λάκκο απέναντι απ΄το μπάρ.”

Πως φάνηκε ο παλιός Ηρακλειώτης λόγιος( Μενέλαος Παρλαμάς), που βρέθηκε ; Από τους στίχους του Μάνου Λουκάκη:
Τον ποταμό μου εξιστόρησαν προχθές
“Πλέουν οι λέξεις πλέουν”έλεγαν
“κι ύστερα ησυχάζουνε στις όχθες με τραγούδια”

Η φωνή του Παρλαμά τόνιζε :Είναι ευχάριστες οι λυρικές εκπλήξεις-παρένθεση μέσα στην πεζολογία του σύγχρονου Μεγάλου Κάστρου””
Τα στενά διασώζουν λεπτομέρειες, σαν να πάγωσε ο χρόνος – οι πόρτες τα κεραμίδια, η στέψη των καμπαναριών των εκκλησιών, τα περιστέρια των δρόμων και τα ψίχουλα.
Καλά μα τι γυρεύει εδώ, στην απόμερη γωνιά μας ο Έζρα Πάουντ; “Θαλεγες πως ήταν ο αγέρας μες στην καμινάδα”(2) συμβούλεψε ο Μάνος Λουκάκης : ” ο καιρός είναι σκοτεινός , το πέλαγο μολυβένιο, ας πάμε στο Βενετσιάνικο λιμάνι”.Στρίψαμε προς την εμπορική ζώνη .
Οι εφτά μπαλτάδες
Τα σπίτια τους μοναχοί τους τα κάνανε αποθήκες,
Ναυτικά τετράδια θερισμένα μαζί με λάθη,
Αυλές να παιδεύουν τα ζάλα της σούστας
Μέσα στην έγνοια τωνπαιδιών
Και της σιωπής του ξένου
.”(3)

Μόνο περιστέρια έμειναν στους δρόμους και δυο ψίχουλα ψωμιού

Ήξερα πως δεν θα μείνει πολύ, δεν γύρισα να κοιτάξω. Εφυγε όπως παλιά, δίχως αποχαιρετισμό-μα τότε οι δρόμοι μας ήταν γεμάτοι περιστέρια και ψευδαισθήσεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:(1α), (1), (3) στίχοι του ποιητή Μάνου Λουκάκη-(2) στίχος του Έζρα Πάουντ (από το canto LXXXIII) μεταφρασμένος (Α.Ζέρβας , “Ασματα της Πίζας) από την προμετωπίδα της συλλογής “Σαν τη Μαρία το πρωϊ”

Τρίτη, Τετάρτη 10&11 Μαϊου 2011 Ηράκλειο/επανάληψη 24.3.2012