ΧΡΟΕΣ : ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ (ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ Δ.ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ)

Δημήτρης Σφακιανάκης, μουσικός με ευρύτατη παιδεία
Δημήτρης Σφακιανάκης, μουσικός με ευρύτατη παιδεία

 

Με τις (τους)“Χρόες” συναντιόμαστε  στο κέντρο αλλά και τα περίχωρα και μας συγκινούν  γιατί προσπαθούν εκεί που οι άλλοι απογοητεύονται και μας ενδιαφέρουν γιατί ανοίγουν σελίδες μεγάλης αξίας με προσοχή και ευλάβεια. Τους συμπαθούμε, όταν βλέπουμε νεανικά  πρόσωπα με καθαρή ματιά και άλλα  κάποιας ηλικίας με ρυτίδες, σαν χαράγματα ξυλογραφίας.

 

Μα θα τα καταφέρουν με τον αντισυμβατικό Αλεξανδρινό;  Μετά τον Δημήτρη  Μητρόπουλο, απέτυχαν όλοι από τον Χατζιδάκη ως τον Γλέζο.

Ήταν φυσική η αμφιβολία, μα όταν  ξεκίνησε η παράσταση,  άρχισα να σημειώνω στο φωτεινό μου μπλοκ.

Μ΄άρεσε το πιάνο με την  συνοδεία του(χορωδία) του άναρθρου λόγου και οι λέξεις χωρίς μελωδία…

ο ελαφρός άνεμος, ακολουθούσε το τραγούδι  και πρόσθετε κυματισμούς. Το φλάουτο ακολουθούσε πιο παιγνιδιάρικο.

 

Φωτογραφια από την παράσταση, το κοινό ανταποκρίθηκε, γέμισε το θέατρο...
Φωτογραφια από την παράσταση, το κοινό ανταποκρίθηκε, γέμισε ασφυκτικά το θέατρο…

…ΣΩΜΑ  ΘΥΜΗΣΟΥ

 

Μπορεί να ναι αισθηματικός ο Καβάφης, αναρωτιόμουν…

 

…Λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη…

 

Ο Μουσικός έβρισκε  δρόμο, μα πως; Η έκπληξη ήταν μεγάλη.

 

Ίσως βοηθάει η φιλολογική του σκευή, η γνώση του “Ηδυσμένου” λόγου…

Μετά από καιρό πλησίαζα την άδολη ποίηση με  έκπληξη, ο μουσικός έκανε τον διαμεσολαβητή με άπειρη προσοχή και γνώση και ταλέντο.

 

Η φωτογραφική μηχανή μας, δεν μπορεί, όμως δείχνει την Τζένη και λόγο την σκηνη...
Η φωτογραφική μηχανή μας, δεν μπορεί, όμως δείχνει την Τζένη και λίγο την σκηνη…

ΕΠΕΣΤΕΦΕ…

 

Ήταν αισθηματικός λοιπόν ο Αλεξανδρινός;

 

ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ…

 

Απαγγελία με μέτρο και ήθος ( σπάνιο τις μέρες τις υποκρισίας) η χορωδία  σοβαρή οι γραμμές των ήχων ήσυχες.

Το πιάνο δίνει τον τόνο, τον διασκελισμό, καθορίζει τα βήματα  και τις πιρουέτες των ήχων…

 

Ένα τηλεφώνημα διέκοψε  για μένα  την συναυλία κάτι ξαφνικό, ευτυχώς όχι αδιόρθωτο…

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Αντιγράφουμε  από το πρόγραμμα τους χορωδούς: Κ.Δαλαβέρος-Δ.Καλοψικάκης-Ν.Καμπιτακης-Μ.Καψετάκη-Β.Κριτσωτάκη-Ε.Μαραβέλια-Δ.Μαράκη-Ν.Μαυρουδή-Μοσχόβη-Κ.Νταϊλιάνη-Χ.Περβολαράκη-Ν.Ρεθυμιωτάκη-Ε.Ρέντζου-Π.Τζαβλάκη-Ρ.Τουτουντζάκη-Ε.Φθενάκη

Στο Τραγούδι: Μ.Κουσουλάκου, στο φλάουτο:Λ.Μπαμπαλετάκη,στην κιθάρα:Δ.Καρελλάκη,στο πιάνο ο συνθετης Δ.Σφακιανάκης

Στην επιμέλεια Τ.Ματθαιάκη και Μ.Χαλκιαδάκη στα έντυπα Α.Λαδιανού

 

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

 

 

Με αφορμή τον εορτασμό του «Έτους Κ.Π. Καβάφη – 2013» η καλλιτεχνική ομάδα «Χρόες» παρουσιάζει δύο κύκλους τραγουδιών σε ποιήματα του K.Π. Καβάφη, υπό το γενικό τίτλο «Επέστρεφε», αύριο Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου και ώρα 21:00, στο Κηποθέατρο «Μάνος Χατζιδάκις», στο Ηράκλειο.
Ο πρώτος κύκλος περιλαμβάνει το σύνολο των τραγουδιών με τον τίτλο «Σκιές: σπουδή στις καβαφικές αγάπες» (2013) και στο δεύτερο μέρος θα ακουστούν τραγούδια του κύκλου «Πόλις Ένδον: σπουδή στις καβαφικές πόλεις» (2006).
Η συναυλία αποτελεί μία ακόμη μουσική «επιστροφή» της καλλιτεχνικής ομάδας στο έργο του μεγάλου αλεξανδρινού ποιητή.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

 

Πριν χρόνια μια έντονη διαμάχη ξέσπασε σε (περιορισμένο ) κύκλο Ηρακλειωτών.   Να απομακρυνθεί το άγαλμα του (ταλαίπωρου ) Άγνωστου Στρατιώτη από τις «Τρεις Καμάρες» ή όχι. Έγιναν δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο,  ο παλαίμαχος πολιτικός και Δήμαρχος Μ.Καρέλλης, υποστήριξε με πολλά επιχειρήματα και περισσότερο πάθος, την απομάκρυνση του πασίγνωστου μνημείου, από την θέση του.  Ο  καιρός πέρασε, ο μαρμάρινος πολεμιστής παρέμεινε εκεί που ήταν  να μας κοιτάζει αδιάφορος,  χωρίς να πολυνοιάζεται για την καταστροφή του παραδοσιακού βάρθρου του απο τους νέους (τότε) αρχιτέκτονες,  στο κάτω κάτω έφερε στα πόδια του τους νέους που πίνουν μπυράκια και είναι αλήθεια λερώνουν λίγο με τα ζουμιά και τους μαρκαδόρους τους τα μάρμαρα που αποτελούν το κουτί στα πόδια του- μα πάντα (το ξέρει) ήταν λίγο άτακτα τα παιδιά.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ, πριν τους "εκσυγχρονισμούς" και τις βελτιώσεις
Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ, πριν τους «εκσυγχρονισμούς» και τις βελτιώσεις

Ένα δημοσίευμα ξανάφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα, φαίνεται  πως ο Δήμος Ηρακλείου ξανασκλέφτεται το θέμα – ξανασχεδίαση κι από του ίδιους της κακαποδομένης πλατείας και βέβαια  (είναι  ίσως αμετανόητοι) η απομάκρυνση του  κάποτε βραβευμένου μνημείου.

Καλά, δεν κατάλαβαν τίποτα;  είναι η εύλογη απορία.  Μπορεί να είχαν τις αγαθότερες των προθέσεων (από αυτές  που είναι στρωμένος ο δρόμος της κόλασης) είναι ικανοποιημένοι ;  Δεν τους έφτασε η  γενική κατακραυγή; Δεν τους άγγιξε  χλευασμός  και η λοιδωρία;

Σήμερα, τα σπαθιά γιγαντώθηκαν τρυπάνε τον ουρανό…

Scan 6

Η σκληρή γλώσσα δεν είναι πολύ του γούστου μας, εξ άλλου κάναμε εκτεταμένη κριτική της εργασίας τους για την πλατεία ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, χωρίς να  της δώσουμε δημοσιότητα –  τι να κάνουμε όμως, θα φτάσει να πνιγούμε όλοι στην αδιαφορία και (το χειρότερο) στο πολύ κακό γούστο -που θέλουν και να μας επιβάλλουν.

Ας κάνουν κι αλλού  πειράματα,  αν μπορούν – ας μας αφήσουν ήσυχους.

Λίγη σεμνότητα δεν θα έβλαπτε και λίγη αυτοκριτική, για να πούνε κάτι μας ξέφυγε κάτι δεν πήγε καλά : ΣΥΓΝΩΜΗ.

 

Πλατεία ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ πριν 100 χρόνια, στρατιώτες με ξιφολόγχες στην θέση των σημερινών "φωτιστικώνν"
Πλατεία ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ πριν 100 χρόνια, στρατιώτες με ξιφολόγχες στην θέση των σημερινών «φωτιστικώνν»

 

 

 

 

 

 

ΣΤΗΝ ΚΑΨΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ – ΦΥΣΟΥΝ ΑΝΕΜΟΙ

2013-08-05 20.42.04

Τα Σαββατοκύριακα  (δεν τα λέμε πια έτσι : week end)  μας βρίσκουν μακριά, σε κανένα εξοχικό σπιτάκι φίλου, σε καμιάν  απόμερη παραλία των παλιών χρόνων – όταν τρέχαμε με τα κουτσούβελα και το αντίσκηνο,  γιατί δεν υπήρχαν δυνατότητες για ξενοδοχεία και έξοδα. Φεύγουμε σαν να μας κυνηγάνε από το Ηράκλειο,  που απέχει 15 λεπτά από τις κοντινές παραλίες και πλαζ. Και αυτήν τη χρονιά έχουμε το άλοθι : οι βοριάδες.  Είναι αλήθεια  ότι φυσάει εδώ πολύ,  δηλαδή 4-6 Μποφώρ, σηκώνεται κύμα και τρέμουμε για τα τέκνα μας και φοβόμαστε πιο πολύ εμείς, που αποφύγαμε να μάθουμε μπάνιο, παρά τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν.  Βέβαια ούτε οι ξένοι ξέρουν καλά κολύμβηση, παρά τη φήμη των παιδικών χρόνων ότι όλοι οι Ευρωπαίοι έχουν γίνει ξεφτέρια στις πισίνες.  Ξεφεύγουμε  στα  «week end» γιατί κάτι πρέπει να αλλάξει.   Όμως αρκετοί συμπολίτες , καθημερνές και σκόλες, μετά από κάποιο μπάνιο το πρωί στο Τομπρούκ ή την Αμμουδάρα καταφεύγουν στην παραλιακή ζώνη της πόλης, για μια μεγάλη βόλτα και μια μπύρα – αν περισσεύει κανένα φράγκο.

2013-08-02 20.48.02

Ο καλός μας  φίλος   Χ.Χ. που σπάνια βρίσκει κανένα από την πολυμελή οικογένεια του να τον συνοδεύει,  σημειώνει στο ηλεκτρονικό του μπλογκ (έχει εκσυγχρονιστεί καθώς φαίνεται)

 

» Στο «Μπεντενάκι»(1) λίγο κύμα  κι ανέμοι δροσεροί. νέοι με μικρά παιδιά  και καρότσια ή ελεύθεροι, σιγομιλούν ή φωτογραφίζουν…

Τα χρώματα αυτήν τη στιγμή  ( 8 49 μμ)θαν προκαλούσαν ζωγράφους ή μεγαλοφυείς,ποιητές,

2013-08-05 20.35.54

ιώδη και περίεργα ροζ και κοκκινωπά από αυτοκρατορικούς χιτώνες, κόβονται με το ξυράφι του ορίζοντα τςη θάλασσας και τον ακονισμένο κόφτη των τεθλασμένων βουνών-έτσι θαναι  χρωματισμένο και το σεντόνι των ερώτων ίσως -μετά τις τρυφερές περιπτύξεις  και τα απαλά χάδια/’οταν έχει ολοκληρωθεί η σύμπτυξη των σωμάτων , όταν η αγάπη περισσεύει κι απαλύνει τις εντάσεις  – κι απλώνει το δικό της σεντόνι,  με τα περίτεχνα σχέδια και αρμονικές γραμμές/  σκοτεινιάζει…»

2013-07-12 20.50.20

Είναι μια μερα ακόμα του Αυγούστου,  θατα πούμε και αύριο…

 

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) = Περιοχή της παραλιακής ζώνης του Ηρακλείου, σήμερα έχει τεμαχισθεί, λόγω των ανασκαφών αλλά και της κακής διευθέτησης του χώρου-μοναδικού κάποτε για τους Ηρακλειώτες.

 

ΑΠΟΓEΥΜΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛEΙΟΥ

8 30 Δειλινό Παρασκευή, μοναχική βόλτα στο Παλιό Λιμάνι…

2013-07-12 20.49.47
Τα λόγια των άλλων ειναι άναρθροι ήχοι τ´ανέμου
η κορυφογραμμή παράσταση που βουτ´αει στη θάλασσα
Κορίτσια με τρυπημένα χείλη και χάντρες στη μύτη
Ξένοι ξεγνοιαστοι κι αδιάφοροι
Ποδήλατα και συστηματικοί βαδιστές
Μπεμπέκια και σκύλοι
Μαμάδες, καρότσια
Ο ορίζοντας ιώδης , ενώ ανάβουν τα ηλεκτρικά τη πόλης.

2013-07-12 20.50.20
….
Η διάθεση βολοδέρνει σαν τόπι τρύπιο,κολλάει στο δάπεδο

Ενας γρήγορος περιπατητής ξ´υνει το στήθος του στο κέντρο μιας αδιάφορης πολύχρωμης ομάδος

Σβήνει η μέρα και πέφτει το φως…
Η καρδιά χάνει κύκλους καθώς
Σβήνουν κύματα σε βραχοσπηλιές
Που θαλασσοπούλια κτίζουν φωλιές …

26.7.2013

 

 

Το φως πέφτει τα ηλεκτρικά ανάβουν...
Το φως πέφτει τα ηλεκτρικά ανάβουν…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗΣ, ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

Στα νιάτα του (40 κι κάτι) Αθήνα, αρχείο Αλκμαν
Στα νιάτα του (40 κι κάτι) Αθήνα, αρχείο Αλκμαν

Χτες, στο Μ.Ε.Τ. του Κ.Σχιζάκη, πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση,   μη αναμενόμενη : η παρουσίαση των βιβλίων του Μανόλη Καρέλλη.  Ο βετεράνος δημοσιογράφος και παλαίμαχος πολιτικός, θέλησε να κάνει έναν πρώτο(ν)  απολογισμό του βίου και της πολιτείας του.  Διάλεξε ως ήταν φυσικό  τα γραπτά που έχει αφήσει,  δεν προτίμησε τα δημοσιογραφικά κατάλειπά του, που έχουν όγκο μεγάλο, μα τα βιβλία του – που είναι και μια σύνοψη των σκέψεων και των ιδεών του.  Με πολλή περίσκεψη μπήκαμε στη μικρή αίθουσα της οδού  Νυμφών, όχι γιατί …κινδυνεύαμε να χαρακτηριστούμε φίλοι του  αμφιλεγόμενου (κάποτε)  Δημάρχου του Ηρακλείου, μα γιατί ξέρουμε καλά τα βιβλία που   μέχρι σήμερα  εξέδωσε και μια παρουσίαση τόσο καθυστερημένη δεν θα πρόσθετε το παραμικρό .

Σκίτσο το Γιάννη Ανδρεαδάκη - σαν να ήξερε ότι θα του έβγαζε... τον επικήδειο
Σκίτσο το Γιάννη Ανδρεαδάκη – σαν να ήξερε ότι θα του έβγαζε… τον επικήδειο

Όμως η ελξη ήταν έντονη και βέβαια απολύτως συναισθηματική, ο Μ.Κ. συνδέεται με τις ηρακλειώτικες μέρες μας,  πιο πολύ ως δημοσιογράφος  και πολιτικός και μετά σαν (κυριολεξία) Δήμαρχος της πόλης μας. Παράξενο (σήμερα) μα κάποτε γινόταν, οι πολιτικοί   δημοσιογραφούσαν  και  οι δημοσιογράφοι δεν εγκατέλειπαν ποτέ τις στήλες τους.  Ο Μανολης Καρέλλης ήταν πολιτικός ,όπως και ο αξέχαστος Θανάσης Σκουλάς από νωρίς, αλλά για να βρούν το μονοπάτι της πολιτικής έγιναν δημοσιογράφοι , ιδρύοντας το περίφημο «ΚΡΗΤΙΚΟ ΦΩΣ».

Το Ηράκλειο της Μεταπολίτευσης, τό χαρακτήρισε  η δημαρχία Καρέλλη/τμήμα πίνακα του Α.Βλάση
Το Ηράκλειο της Μεταπολίτευσης, τό χαρακτήρισε η δημαρχία Καρέλλη/τμήμα πίνακα του Α.Βλάση…………………………………………………………………………………………………………………

 

Αργοτερα ο πρώτος έγινε εκδότης της  καθημερινής ΑΛΛΑΓΗΣ και ο δεύτερος δικηγόρος και πολιτικός.   Με κάποια καθυστέρηση ο Μ.Κ. εισήλθε στην πολιτική δια της τεθλασμένης – δεν ήταν ο μόνος.  Αφού απέτυχε ως υποψήφιος βουλευτής, εξελέγη πανυγυρικά και με μεγάλη πλειοψηφία Δήμαρχος Ηρακλείου.  Και έμεινε χρόνια πολλά , μέχρι να βαρεθούν οι πάντες… Μα ο Καρέλλης ήταν και (κυρίως) δημοσιογράφος.   Στο θώκο του Δημάρχου,  δεν ήταν δυνατόν να  ικανοποιήσει όλες του τις  φιλοδοξίες,  να αξιοποιήσει ικανότητες και δυνατότητες.

Ο Μ.Καρέλλης με  κάποτε Γραμματέα του Δημ.Συμβουλίου
Ο Μ.Καρέλλης χθες,  με τον κάποτε Γραμματέα του Δημ.Συμβουλίου, Νίκο Σεγρεδάκη

 

 

Όσο κι αν φαντάζει περίεργο, δημοσιογραφία και πολιτική(κομματική) δεν πάνε μαζί.   Τώρα τοπική αυτοδιοίκηση και δημοσιογραφία είναι απολύτως ασύμβατες.  Ο πανέξυπνος  Μανόλης Καρέλλης το ήξερε αλλά ‘ευκολα το παρέκαμψε. Έσβησε  την δημοσιογραφία, χωρίς να  την εγκαταλείψει  πραγματικά.  Όπως ο σύζυγος  που  απορρίπτει την ερωμένη επισήμως(για τα μάτια) και της ενοικιάζει ( ή αγοράζει)σπίτι.  Το Ιψενικό τρίγωνο επιβίωσε πολλά χρόνια, μέχρι την μεγάλη κρίση (αναπόφευκτη) και την καταστροφή της  ΑΛΛΑΓΗΣ.

Άγνωστη γελοιογραφία, όταν ήταν Δήμαρχος κι Αντιδήμαρχος Βαρδαβάς
Άγνωστη γελοιογραφία, όταν ήταν Δήμαρχος Καρέλλης  κι Αντιδήμαρχος Βαρδαβάς

 

 

 

Ο Μ.Κ. συμπλήρωσε τον πολιτικό του βίο με το Ευρωκοινοβούλιο, που διορίστηκε  για λίγο (ούτε σύνταξη γι αυτό). Και εβδομηντάρης αποσύρθηκε από όλα,  σε μια ηλικία που αρκετοί (συνταξιούχοι)εισέρχονται στη βουλή.  Ήταν όμως βίαιη η απομάκρυνση, η καλή του τύχη τον εγκατέλειψε νωρίς.  Και ξανάπιασε την πέννα και έπρεπε να κερδίσει τον χαμένο(από την πολιτική) καιρό, χωρίς εφημερίδα, ανέστιος και πένης(ως δημοσιογράφος).  Και στέλνει στις τοπικές φυλλάδες κείμενα και γράφει και κάνει ρεπορτάζ – χωρίς  απήχηση πια. Παρατήρησα την αίθουσα, είδα γνωστούς και φίλους.  Τον Αντώνη  Σανουδάκη, τον Ζαχαρία  Καραταράκη,  τον Γιώργο Γαλενιανό, τον πολεοδόμο Αντώνη  Χουρδάκη…., τον Μάρκο Μαρινάκη,  τ0ν προϊστάμενο τη Βικελαίας   Δημήτρη Σάββα    …

Φωτογραφία από την εκδήλωση, αρκετοί κι εκλεκτοί φίλοι
Φωτογραφία από την εκδήλωση, αρκετοί κι εκλεκτοί φίλοι

αρκετοί  και εκλεκτοί συλλογίστηκα, ενώ ακουγα το ομιλητή να περιγράφει και να κάνει αναδρομές  στο  παρελθόν που ζήσαμε όλοι.   Τον παρατηρούσα από απόσταση, στρογγυλός, γεμάτος  καλοδιάθετος.  Η έλλειψη ορθοφωνίας δυσκόλευε, μα όχι πολύ. Τα βιδωτά δόντια δεν βοηθούν- τον έιχα κάποτε ρωτήσει , μασέλα και πάλι μασέλα ,  σκέφτηκα . Είμαι 81  δήλωσε (απαθώς) ξεπέρασα το «προσδόκιμον», ναναι τόσο; Γιατί ο συμμαθητής του γνωστός  σκιτσογράφος Γιάννης Ανδρεαδάκης είναι 83 ;    ΟΙ συνάξεις αυτού του τύπου, έχουν χαρακτήρα απολογισμού,  όχι μόνο πολύ προσωπικού.   Σαν να γίνεται σύνοψη και προσπάθεια να αφεθούν οι αμαρτίες μας.  Όλοι μποστά σε όλους,  που γνωριζόμαστε.  Και μισολέμε και εξομολογούμαστε.  Χωρίς πολύ θάρρος,  χωρίς κανένα όμως πάθος, πια.   Πρέπει να γίνουμε αθώοι, εμείς οι εν πολλαίς αμαρτίαις.  Ακόμα κι αν ο παράδεισος δεν είναι …το προσδόκιμον για μας.

Στην είσοδο, ένα πρόσωπο κι ένας ήλιος-αναγνωρίσαμε πίνακα του Βασίλη Ζαχαράκη-του πρόωρα χαμένου ζωγράφου και ποιητή(Χανιά)
Στην είσοδο στο κέντρο, ένα πρόσωπο κι ένας ήλιος-αναγνωρίσαμε πίνακα του Βασίλη Ζαχαράκη-του πρόωρα χαμένου ζωγράφου και ποιητή(Χανιά)

 

 

ΣΗΕΙΩΣΕΙΣ:

Ας μην αδικηθεί ο Μ.Καρέλλης, είπαν κάποιοι αντικειμενικοί συμπολίτες,  ήταν ίσως ο πιο φιλότεχνος Δήμαρχος,  καταλάβαινε  όχι μόνο από λογοτεχνία και ποίηση αλλα και μουσική , ενώ οι εικαστικές τέχνες τον συγκινούσαν ιδιαίτερα.  Στο σπίτι του υπήρχαν αυθεντικά έργα ζωγράφων, σημείωσε ο Κ.Κ. που είχε τον κάποτε επισκεφτεί  – ενώ οι λοιποί τοπικοί άρχοντες της Μεταλίτευσης θεωρούν ακριβά  και  τα …αντίγραφα (έργων τέχνης).  Δεν φαίνεται να έχουν άδικο, πέραν του Μουσικού Αυγούστου του Μάνου Χατζηδάκη, το μοναδικό πρωτότυπο  έργο (κάποιου όγκου, μεγέθους) γλυπτικής, είναι στην πλατεία Κορνάρου » Ο Ερωτόκριτος κι η Αρετούσα, του σημαντικότερου κρητικού γλύπτη  Γιάννη  Παρμακέλη,  στήθηκε ( και δημιουργήθηκε)με πρωτοβουλία του.

 

Μανόλης Καρέλλης σήμερα, με τον σκιτσογράφο (συμμαθητή του ;)Γιάννη Ανδρεαδάκη
Μανόλης Καρέλλης προχθές, με τον σκιτσογράφο (συμμαθητή του ;)Γιάννη Ανδρεαδάκη

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Σχόλιο που κλείνει το κείμενο για τον Μανόλη Καρέλλη, έστειλε από την Αθήνα ο Γιώργος Ζεβελάκης: «Ακομψες  οι πινελιές στο πορτραίτο του Μανόλη Καρέλλη, αντί σχολίου στέλνω φωτογραφία που μου είχε δώσει κάποτε ο Νίκος Γιανναδάκης, με την παράκληση να την αναρτήσετε»

Διπλα στον Μ.Κ.
Διπλα στον Μ.Κ. η Μαρώ Σεφέρη  και η  Λ. Καρέλλη.Στην πρώτη σειρά από δεξιά: Μ.Φαρσάρης, Γ.Σερπετσιδάκης, Φ.Ιωαννιδης, Κ.Κληρονόμος, Η.Μιχελινάκης.Πίσω από τον Η.Μιχελινάκη το ζεύγος Κιουρτσάκη (Γάννης- Ζιζέλ) στο βάθος στο κέντρο Μ.Μιγάδης κ.α. Πρόκειται  μάλλον για  εκδήλωση σχετική με την  βιβλιοθήκη του Γιώργου Σεφέρη

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ Β.Ζ.(ΑΛΚΜΑΝ):  Παρουσιάζονται  και εκτιμήσεις  αντίθετες από αυτές που διατυπώνονται σε κείμενά μας – όταν  οι χαρακτηρισμοί είναι στα όρια της  ευπρέπειας, δεν ενοχλούν.  Και είναι  και θετικό να παρουσιάζονται οι διαφορές απόψεων, για να υπάρχει μια πληρέστερη  και πολύπλευρη εικονογράφηση (αν θέλουμε ζωγραφικούς όρους)των προσώπων και των θεμάτων.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΧΙΩΤΕΛΗΣ: …»Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ»

Η ανάρτηση ενός βιογραφικού κειμένου , έχει το ενδιαφέρον της – όταν πρόκειται για πρόσωπο  που κινείται  στον χώρο της καθημερινής μας επαρχιώτικης ζωής, υπάρχει περιέργεια  όταν δεν είναι αναμενόμενο.  Ο Κ.Χ.  μας γνωστοποίησε  μια συνοπτική βιογραφία, του ζητήσαμε την άδεια να παρουσιάσουμε σημεία που εχουν γενικότερη σημασία ή μας αρέσουν, ο τίτλος και η επιλογή είναι του ΑΛΚΜΑΝΑ , όπως και οι φωτογραφίες και οι λεζάντες.

 

Το πρώτο τεύχοςτου περιοδικού του Μ.Ρασούλη-φωτ.διαδικτύου
Το πρώτο τεύχοςτου περιοδικού του Μ.Ρασούλη-φωτ.διαδικτύου

 

Πώς έσκασε τ’ «Αβγό» (1)

 

 

Το άνοιξα στα τέλη του ’82 χωρίς προϋποθέσεις , δηλαδή χωρίς λεφτά και γνώση του αντικειμένου, ή την αβάντα κάποιου εύπορου κοινωνικού κεφαλαίου.(…)

Τίποτα, κάλφας, ράφτης ήμουνα μέχρι τα 24, ο πατέρας μου που ήταν τεχνίτης ξακουστός μ’ έβαλε στη δουλειά λόγω ανάγκης από την Τετάρτη τάξη του δημοτικού. (…)έμεινα παραγιός στο ραφτάδικο του πατέρα μου.
Μια τυχαία συνάντησή μου με έναν οικογενειακό φίλο, το Γιώργη το Ζεβελάκη στην οδό Σμύρνης, το ’63 ή ’64 καθόρισε σημαντικά όλη την παραπέρα πορεία της ζωής μου.

 

Ο Γ.Ζεβελάκης δεξιά της Ελένης Καραϊνδρου, δίπλα του Μ.Συμβουλάκης-δεξιά της Μ.Ρουσάκης Μ.Ρουκακιανακης.
(1966) Ο Γ.Ζεβελάκης δεξιά της Ελένης Καραϊνδρου, δίπλα του Μ.Συμβουλάκης-δεξιά της Μ.Ρουσάκης Μ.Ρουκακιανακης.


Μου ζήτησε να πάω καμιά μέρα από τα γραφεία των Λαμπράκηδων για να γνωρίσω κι άλλους νεολαίους κι αυτή η πρόσκληση ήταν η μαγική λύση που περίμενα. Μισόδραπέτευσα από το αεροπλανικό Κέφαλοκλείδωμα που μου είχε επιβάλλει η ζωή μέσο του πατέρα μου, από τότε η αριστερά ταυτίστηκε μέσα μου με την έννοια της ελευθερίας, πρώτα και κύρια από τον οικογενειακό ζυγό.
Αλλά για ν’ αρχίσω να καταλαβαίνω τι λέγανε αυτοί οι αριστεροί, έπρεπε να διαβάζω πολύ, από το πολύ διάβασμα τα σωθικά έβραζαν, (…)

αυτές οι σχέσεις και η προκαθορισμένη πορεία μ’ έφεραν τον Αύγουστο του ’67 στο εδώλιο του κατηγορουμένου για αντιστασιακή δράση κατά της δικτατορίας. Η άγνοια και το θράσος μου, γιατί παρ’ όλα τα βασανιστήρια, (…) μ’ έκαναν να αρπάξω μια δεκάρα από τον πρόεδρο του έκτακτου Στρατοδικείου Χανίων, πριν κλείσω τα 15.
Στη στενή, (…)

Δεύτερος από δεξιά Μανόλης Παπαϊωάννου, πρώτα ματαδικτατορικα χρόνια, μιλάει με τον Γ.Ξαγοράρη-στην πλάτη του Μ. Καρέλλης, Μυκωνιάτης, Ε.Ρομπογιαννακης (αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)
Δεύτερος από δεξιά Μανόλης Παπαϊωάννου, πρώτα ματαδικτατορικά χρόνια, μιλάει με τον Γ.Ξαγοράρη-στην πλάτη του Μ. Καρέλλης, A.Μυκωνιάτης, Ε.Ρομπογιαννακης (αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

 

γνώρισα και τον Μανόλη Παπαϊωάννου κι αυτός για τους ίδιους λόγους ήταν μέσα, δικηγόρος στο επάγγελμα, εκείνος είναι ο άνθρωπος που το Δεκέμβρη του ’81 με παρότρυνε να πιάσω ένα μαγαζάκι στην Κοραή και να φύγω από το μεϊντάνι που πούλαγα λαμπάδες, μες την παγωνιά. Εκείνος μπήκε εγγυητής και πλήρωσε και τα δυο πρώτα νοίκια, κι έτσι, με περισσή άγνοια και χωρίς καμία προϋπόθεση μπήκα στη χωρία των μαγαζατόρων της νύχτας(…)

 

…γύρω στο 80 είχα γνωρίσει έναν λάτρη του Τρόσκι , που έμενε σε μια μονοκατοικία στα Tρία Πεύκα, δυο σπίτια πιο πάνω από το αστυνομικό τμήμα. Σ’ αυτό το σπίτι που ήταν καταφύγιο για όλους τους αποκλεισμένους και διαγραμμένους από τα παραδοσιακά μαντριά αγωνιστές της αριστεράς, πέρναγα και πίναμε καμιά τσικουδιά με τους Φραγκουλάκηδες, όπου κυρίως με τον μεγάλο, τον Μήτσο, τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά όχι μόνο για τα επίκαιρα αλλά και για τον αναγκαίο και σωστό τάχα μου πολιτικό ρεαλισμό του Τρόσκι.(…)

 

Μανόλης Ρασούλης, ο ταλαντούχος αιρετικός στιχουργός, έδωσε την έμπνευση...(φωτ.διαδικτύου)
Μανόλης Ρασούλης, ο ταλαντούχος αιρετικός στιχουργός, έδωσε την έμπνευση…(φωτ.διαδικτύου)

Εκείνες τις μέρες του είπα για την πρόταση του Παπαϊωάννου (…)

Η αβανταριστική του κρίση και η διαθεσιμότητα του -έπιαναν τα χέρια του σε όλα, κτίστης, σοβατζής, βαφιάς, μαραγκοδουλιές, μεγάλη μαστοράντζα- «βρες λίγα δανεικά για τα υλικά και εμένα θα με πληρώσεις μετά που θα το ανοίξεις» (…)

Σε καμιά δεκαπενταριά μέρες (…)είχαμε τελειώσει όλα σχεδόν τα μερεμέτια κι έπρεπε να βρω φράγκα για ξυλεία για τον πάγκο και τα ράφια, αλλά η Φραγκιά είχε ξεραθεί και σα να μην έφτανε αυτό, μπαίνει μια τουρίστρια στο τσαρδί για να ρωτήσει προς τα πού πέφτει το Μουσείο, βγαίνει ο Μήτσος έξω σαν αγγλομαθής για να της δείξει προς τα πού, και κουμπώνει το γλυκό μαζί της. Την άλλη μέρα μου ‘ρχεται καλοντυμένος κι έλαμπε, φαινόταν ότι «ξεχόντριζε» όλη νύχτα, μου ξεφουρνίζει «μαγκόπουλο θέλω κι εγώ λεφτά γιατί πρέπει να θρέψω τον νταλκά στα πλαίσια της διεθνιστικής αλληλεγγύης».

 

Ψαραντώνης, ο «συνέταιρος»

 

Ο πιο ενδιαφέρων από τους λυράρηδες , ο πρύτανης της κρητικής μουσικής  Ψαραντώνης
Ο πιο ενδιαφέρων από τους λυράρηδες , ο πρύτανης της κρητικής μουσικής Ψαραντώνης

(…) βγήκα προς τη Δαιδάλου περίλυπος και σε απελπισία, ψάχνοντας μες στη μνήμη μου μήπως κι έχω ξεχάσει κανένα γνωστό για δανεικά. (…) βλέπω τον Ψαραντώνη να πίνει ένα καφέ και να μου γνέφει κουνώντας το δείκτη και τον αντίχειρα αριστερά-δεξιά με νόημα σα να μου ‘λεγε «ήντα γίνεται»; Πλησίασάντονε και ακούγοντας τον να μου παραγγέλνει καφέ, έκατσα κοντά του σιωπηλά. Φαίνεται πως η παρουσία μου πρέπει να ήτανε συννεφιασμένη και βαριά κι εκείνος κάτι μυρίσθηκε και με περιέργεια με ρωτά «μωρεσύ ηντάχεις»; Το ενδιαφέρον του με συγκίνησε και ψιλοβουρκωμένος του εξομολογήθηκα την στεναχώρια μου, δεν μου απάντησε, σηκώθηκε όρθιος έβαλε το χέρι στην μπροστινή τσέπη του παντελονιού έβγαλε ένα πάκο λεφτά και χωρίς να τα μετρήσει μου λέει, «πάρε»!
Κόντεψα να βάλω τα κλάματα, είχα ένα κόμπο στο λαιμό κι ίσα ίσα που κατάφερα να του ψιθυρίσω «ρε συ Αντώνη πολλά είναι αυτά τα λεφτά», «πάρτα και μη μιλάς, πες πως ήμαστε συνέταιροι».

(…)

Καβάλησα φουριόζος την καφασού και πήγα ευθύς στη «γιάφκα», μπήκα μέσα φωνάζοντας «Μητσάρα βρήκα λεφτά, πάρτα, πάρτα Λίζα να τα κάνεις κορνίζα», (αλλά μάλλον εκείνο τον καιρό δεν είχε γραφτεί αυτό το τραγουδάκι).(…)

Ο Μητσάρας ό,τι είχαμε συμφωνήσει να φτιάξει το έφτιαξε και με το παραπάνω, ήταν από τους ελάχιστους αριστερούς που γνώρισα που ήταν συνεπής στο λόγο και στην πράξη του.

 

Ρασούλης, ο «νονός»

 

Ο Μανόλης Ρασούλης, παιδική φωτογραφία - Ηράκλειο πρώτα μεταπολεμικά χρόνια
Ο Μανόλης Ρασούλης, παιδική φωτογραφία – Ηράκλειο πρώτα μεταπολεμικά χρόνια

Άλλοι άνθρωποι που έπαιξαν σημαντικό ρόλο (…)

 

Ο ένας ήταν ο Μανόλης Ρασούλης που εξαιτίας του έδωσα στο μπαρ το όνομα του περιοδικού που έβγαζε εκείνη την εποχή, γιατί όταν άνοιξα το μπαρ και το ’χα ακόμα αβάφτιστο, εκείνος μας κοινοποίησε την απόφαση του, μετά νομίζω από την κυκλοφορία του τρίτου τεύχους, να το σταματήσει και να μην το ξανά εκδώσει.

(…)

Κι ένα βράδυ, έγραψα σαν σύνθημα και στους δυο τοίχους του ΑΒΓΟ ΤΟ ΠΙΟ ΓΚΑΓΚΑΝ ΜΠΑΡ ΤΟΥ ΧΑΝΔΑΚΑ.
Όταν επέστρεφε από τα ταξίδια, στην Ινδία, μας έπαιρνε και πηγαίναμε εκδρομές και σε μία απ’ αυτές, με βάφτισε Ιωνάθαν! Μας βάφτιζε στην Πρέβελη, σ΄ εκείνο τον μικρό καταρράκτη,(…) Τον Μανόλη τον τσάκιζε ο νταλκάς, αγαπούσε τις γυναίκες, αλλά τον περισσότερο καιρό ζούσε μόνος. Τον αγαπούσα παρ’ όλα τα λάθη του, ήταν γλυκός άνθρωπος.

(…)

 

Δεξιά Κώστας Χιωτέλης , με τον Μιχάλη Σφακιανάκη γνωστό δικηγόρο (τον είδαμε και στο σανίδι με την ερασιτεχνική παράσταση των διηγόρων που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μαρκόπουλος)
Αριστερά  Κώστας Χιωτέλης , με τον Μιχάλη Σφακιανάκη γνωστό δικηγόρο (τον είδαμε και στο σανίδι με την ερασιτεχνική παράσταση των δικηγόρων που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μαρκόπουλος) – από facebook

Το καταφύγιο του Βασιλάκη
Ο άλλος είναι ο Δημήτρης Βασιλάκης, που οι γνωριμίες και η σχέσεις που είχε με την κοινωνία της πόλης με βοήθησαν να βγάλω λίγη από τη λουμπενική τσίμπλα που είχα στα μάτια, ο μόνος φίλος που έχω ζηλέψει, μουσικός ρέκτης, λεβέντης, ζητούμενο των γυναικών και αριστοκράτης αστός, ο τρόπος που σκεφτόταν και ζούσε μ’ έκανε να προβληματιστώ σοβαρά για την μέχρι τότε ζωή μου, την ξύλινη γλώσσα της αριστεράς, τους δογματισμούς, τη βλακεία και τη μιζέρια μας, που τότε για εκείνον εκπροσωπούσα, (…)

Ένα πρωί πέρασα να πιω καφέ που πάντα ο Δημήτρης είχε έτοιμο μαζί με μια ανοιχτή αγκαλιά, δεν είχα προλάβει να βάλω καφέ και μου φώναξε ο Μήτσος να βάλω άλλον έναν σκέτο σε κάποιο νεοφερμένο, του σέρβιρα τον καφέ χωρίς να τον γνωρίζω, ο Μήτσος πότιζε και δεν συστηθήκαμε, το βράδυ κατά τις 10 ξαναπέρασα και μπαίνοντας μέσα στην αυλή ρώτησα το Μήτσο φωναχτά ποιος ήτανε αυτός που του πρόσφερα το πρωί καφέ. (…)

λέει σιγά στο αφτί «τον λένε Ψαραντώνη, από το πρωί που έφυγες είναι ακόμα στη συκιά και ρεμβάζει».
Εκεί, σ’ αυτό το φιλικό και πνευματικό καταφύγιο γνώρισα αρκετούς (…)

Τον Γιώργη τον Παπαδόπουλο, τον άνθρωπο με νύχια πουλιού, είχε κι αυτός μια μπεμβέ σαν τη δικιά μου χωρίς καφάσι και πηγαινοερχότανε στην Ισπανία καβαλαρία. (…)

Τον Αχιλέα Περσίδη, γλυκός, μάγκας και ντερβισόπεδο, τον άκουγα με τις ώρες να αυτοσχεδιάζει στη κιθάρα και ζυμωνότανε μέσα μου η έννοια της ελευθέριας και τα όρια της. Τον Ρος Ντέιλι μεγάλο δεξιοτέχνη όλων των εγχόρδων, βαρύς σοβαρός και λιγομίλητος, ο ανθρωπότυπος του, προκαλούσε το πειραχτήρι μέσα μου, (…)

 

Σερσέ λα φαμ

Οι επαναστατημένοι νέοι της αριστεράς, ανακάλυπταν τον έρωτα, διάβαζαν Μαρκούζε...
Οι επαναστατημένοι νέοι της αριστεράς, ανακάλυπταν τον έρωτα διαβάζοντας Μαρκούζε…

όταν άνοιξα το αβγό είχα ένα νταλκά για μία Θεσσαλονικιά, , και κάθε τρεις και λίγο την κοπάναγα, έφευγα τα Σαββατοκύριακα, ήτανε μαζεμένοι οι όποιοι φίλοι, τους άφηνα τα κλειδιά κι έφευγα και γύριζα την άλλη μέρα. Μ’ ένα μπουκάλι πιοτό ταξίδευα, πάντα μεθυσμένος. Αυτό κράτησε ένα χρόνο, μετά άρχισα να ισορροπώ, έκανα, γαργάρα την πορτοκαλάδα με τ ανθρακικού, είδα ότι η σχέση δεν είχε καμιά προοπτική, εν τω μεταξύ άρχισαν να μου γυαλίζουνε και άλλες, γιατί η γυναίκα στην προσωπική μου ζωή ήταν τεράστιο ζητούμενο, πάντα. Όμως δεν είχα πάει στο γυμνάσιο, όπου λίγο πολύ συνάπτονται οι πρώτες ερωτοτροπίες, δεν είχα βιώσει τη ζωή των περισσότερων παιδιών, όλα τα εφηβικά μου χρόνια ήμουν αποκλεισμένος από τις χαρές της νιότης, εξαιτίας των συνθηκών , δουλειά, φυλακές, παρανομία, στρατός, είχε συσσωρευτεί μέσα μου από την στέρηση μια λύσσα γενικώς, όχι μόνο σεξουαλική, αλλά περισσότερο συναισθηματική, λύσσα τρυφερότητας, να βρω ένα ταίρι, μια σύντροφο. πολλά κορίτσια και αγόρια από τα δεκάδες που πέρασαν και συνεργάσθηκα μαζί τους, μου στάθηκαν με αγάπη και τρυφερότητα στις μεταπτώσεις μου, ποιους και ποιες να πρωτοθυμηθώ, τον Αλέξη τον Σουηδό τον Γιώργο τον Μιχάλη τον Γιάννη, την Ελένη την Ντίνα την Μαρία την Eλευθερία, με όλες ήμουν ερωτευμένος, καλή τους ώρα όπου κι αν είναι.
Οι μουσικοί που βγήκαν απ’ τ’ Αυγό, κι άλλοι που μπήκαν

Κώστας Τζίκας, φοιτητής της αρχιτεκτονικής αλλά πιο πολύ μουσικός, από το βιολί, στην κιθάρα και τελικά στο μπουζούκι - θερμός (από τους πρώτους) θιασώτες του ρεμπέτικου
Κώστας Τζίκας  φοιτητής της αρχιτεκτονικής, πιο πολύ ενδιαφερόμενος για την μουσική, από τους πρώτους  θιασώτες του ρεμπέτικου (1964) . Αρχείο ΑΛΚΜΑΝ

Πολλές γενιές μουσικών πέρασαν από κει, ο Κωστής ο Τζίκας οι Νεάρχου Παράπλους, οι Χαϊνηδες, αυτός που συνέβαλε σε αρκετούς και τους βοήθησε μουσικά, ήταν ο Ταραίος ο Βασίλης, ο οποίος ήταν εκεί κάθε βράδυ για ένα μεγάλο διάστημα κι κάναμε ατελείωτες κουβέντες, για τον ρόλο της παράδοσης και πως επιδράει πολιτιστικά στα νέα παιδιά η μεταβίβαση της μουσικής μας ιστορίας. Τον βρήκανε πεθαμένο,(…), τόσο μυστικοπαθής και μοναχικός άνθρωπος ήτανε. Ο Βασίλης δεν ήταν δάσκαλος μουσικής -είχε μια τρέλα ιδιόμορφη, νόμιζε πως ήταν λιμενάρχης κι έτσι ντύνονταν, είχε προχωρημένη κουζουλάδα, αλλά ήταν εξαιρετικός μουσικός, αυτοδίδακτος, έπαιζε τα πάντα αλλά κυρίως μπουλγαρί. o πιο ταλαντούχος από αυτή τη φουρνιά ήταν ο Μίλτος Πασχαλιδης.

Χειμερινοί Κολυμβητές, νέος ήχος από τη Θεσσαλονίκη στη δεκαετία του 1980 (φωτ.διαδικτύου)
Χειμερινοί Κολυμβητές, νέος ήχος από τη Θεσσαλονίκη στη δεκαετία του 1980 (φωτ.διαδικτύου)

 

Εκεί μαζεύονταν κάμποσοι η Μητσάρα ο Ζαχαριουδάκης, ο κουζούλακας ο Αποστολάκης, εκεί, κούμπωσε, δίπλωσε, και μπήκε στο ζυγό όπως και πολλοί άλλοι,(…)ο, τρυφεράνζες, γλύκες, νταλκάδες, ο χώρος αυτός έδωσε χαρά στους περισσότερους που σύχναζαν,(…)

Η Χριστάρα ο Λιάτης, γεια μας, γαμώ την Καστοριά μας, ρεμπέτης μπουζουξής κι ασίκης, ο Λιάκος ο Κλαϊνος ο κομισάριος του μπαγλαμά, το Γιαννάκη ο Παξιμαδάκης που με παρηγορούσε με το μπουζούκι του από τότε.
Ο Ρασσούλης έκανε αρκετές συναυλίες στο μαγαζί αλλά υπήρχαν και βράδια που με δίσκους του και το Μανόλη μέσα, γινόταν της πουτάνας το κάγκελο και να τραγουδάει όλος ο κόσμος, να χορεύει, να σπάει, ω ρε γλέντια!!

 

Το Ηράκλειο της μεταπολίτευσης το χαρακτήρισαν οι δήμαρχοί του, ο γνωστός σκιτσογράφος Γιάννης Ανδρεαδάκης τους σατιρίζει
Το Ηράκλειο της μεταπολίτευσης το χαρακτήρισαν οι δήμαρχοί του, ο γνωστός σκιτσογράφος Γιάννης Ανδρεαδάκης τους σατιρίζει

Δεν γινόταν τότε σε κανένα άλλο μαγαζί αυτό το πράγμα. Κάποια στιγμή παρότι είχα ένα μεγάλο πιάνο πήρα κι ένα μικρό γιατί ο Λουκιανός ήθελε να παίζει και να βλέπει το κόσμο καταμούτσουνα, θυμάμαι αρκετούς που έπαιξαν και τραγούδησαν, τον Λιούγκο τον Κηλαηδόνη την Τανάγρη την Γιαννάτου τον Ζουράρη τον Πορτοκάλογλου, τον Χοντρονάκο, στους Χειμερινούς Κολυμβητές πλήρωσα πέρα από όλα τα άλλα και τέσσερα αεροπορικά εισιτήρια για να μεταφερθεί το μπάσο σε θέση δίπλα σε εκείνον που το έπαιζε, πλήρωνα σαν μπουνταλάς ολονώνε τα βίτσια στο όνομα τις μαχόμενης καλλιτεχνίας και της αριστερής ενοχής, τα περισσότερα ζωντανά με έβαζαν μέσα με τα τσαρούχια. Είχα ένα φίλο που δούλευε στον πύργο ελέγχου στο αεροδρόμιο κι έπαιζε καταπληκτικό σαξόφωνο, κάποιες βραδιές του χειμώνα έκανε πολύ κρύο αλλά αφήναμε λίγο την πόρτα ανοιχτή κι έλεγα εγώ ιστορίες κι φύσαγε έπαιζε εκείνος και γέμιζε το μαγαζί. Φανταστικά θέματα, απ’ αυτά που διάβαζα, ή πάντρευα ιστορίες από την παρανομία και έφτιαχνα αυτοσχέδια θρίλερ από φανταστικές σχέσεις , ανάλογα το κοινό που υπήρχε, αν ήταν καμιά γυναίκα που μας άρεσε κι θέλαμε να την εντυπωσιάσουμε δίναμε τα ρέστα μας, διεκδικούσαμε με απληστία την απόλαυση της ζωής (…)

 

Καρτ ποστάλ που κυκλοφόρησε στη Γαλλία, την εποχή των συνταγματαρχών-παιδικό σχέδιο για την ΕΛΛΑΔΑ . Αρχείο ΑΛΚΜΑΝ
Καρτ ποστάλ που κυκλοφόρησε στη Γαλλία, την εποχή των συνταγματαρχών-παιδικό σχέδιο για την ΕΛΛΑΔΑ . Αρχείο ΑΛΚΜΑΝ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο  ας απευθυνθεί :Chiotelis Kostas  http://www.facebook.com/messages/chiotelis.kostas ή ας στείλει μήνυμα στο :peikx [at] yahoo [dot] gr

(1)= Μπαρ και σημαντικό στέκι της δεκαετίας του 1980-90 στο Ηράκλειο

CANDIA (ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ) Α΄

 

Ηράκλειο, από τη θάλασσα στις 17.2.2013
Ηράκλειο, από τη θάλασσα στις 17.2.2013

CANDIA (1)

Αφιέρωση στον Νίκο Βεριγάκη/

τον Μανόλη Ρουσάκη , τον Σταύρο και Χάρη Σταφυλάκη

 

Πόλη της μνήμης και της θύμησης

τις πόρτες σου Αρχαγγέλοι τις φυλάνε

είναι στη Δύση στην Ανατολή

ή στον Βοριά και τον Νοτιά μας πάνε

 

Κάστρο της Κρήτης απροσκύνητο

στις τάπιες (2) που χαθήκαν αντρειωμένοι

ο έρωτας τις νύχτες κάνει πόλεμο

και δεν υπάρχουν νικητές και κερδισμένοι

 

Κάστρο μες τα στενά δρομάκια σου

πλήθος πολύχρωμο κινείται μάνι μάνι

γυμνόστηθες κοπέλες της Κνωσού

κάνουν παρέα με τους ναύτες στο λιμάνι

 

Κόσμος κινείται γρήγορα στο κέντρο, το καλοκαίρι
Κόσμος κινείται γρήγορα στο κέντρο, το καλοκαίρι

Χαμένοι μέσα στο συνωστισμό

στους επισκέπτες που δεν ξέρουν που να πάνε

στιχάκια γράφουν που δεν έχουν τελειωμό

αυτοί που τους καημούς τους τραγουδάνε

 

Σαρώνει κάθε νύχτα τα σοκάκια σου

ο λιβυκός νοτιάς – θαμπώνει το φεγγάρι

και βγαίνουν οι βυζαντινοί αρχόντοι σου

κι ο Μπαρμπαρόσα κι οι Σαρακινοί κουρσάροι (3)

 

Το σημαντικότερο βενετσιάνικο κτίριο της Κρήτης η Λότζια, εδώ συγκεντρωνόταν οι άρχοντες να συζητήσουν ή να διασκεδάσουν
Το σημαντικότερο βενετσιάνικο κτίριο της Κρήτης η Λότζια, εδώ συγκεντρωνόταν οι άρχοντες να συζητήσουν ή να διασκεδάσουν

Κι όταν  χτυπάνε τα  μεσάνυχτα

με την καμπάνα του προστάτη σου Αγίου (7)

ο Μοροζίνι θ΄αγορεύει και θα συζητά

πως θα νικήσει τους εχθρούς του βασιλείου

 

Και πριν να φέξει ένα μπεγίρι χλιμιντρά(4)

του καπετάνιου θα ναι του Μιχάλη

ή τ΄ Άγιου το φαρί (5)τους Τούρκους κυνηγά

που τρέμουν μην τους πάρει το κεφάλι

 

Ο Μητροπολητικός ναός του αγίου Μηνά, προστάτη της πόλης, δεσπώζει ακόμα στο Κέντρο της
Ο Μητροπολητικός ναός του αγίου Μηνά, προστάτη της πόλης, δεσπώζει ακόμα στο Κέντρο της

Εδώ ο Δομένικος με τον Δαμασκηνό (6)

κι όλοι οι ζωγράφοι του Μεγάλου Κάστρου

των ορθοδόξων χρωματίσαν τον καημό

ψηλώσαν της χριστιανοσύνης τ΄άστρο

 

Κρυμμένες οι παλιές σου αρχόντισσες

στα μέγαρα με τα ψηλά μπαλκόνια

ακούνε μουσικές του Μάνου μαγικές

και της αγάπης συλλογίζονται τα χρόνια

 

Τα σπίτια με τα ψηλά μπαλκόνια τα νοσταλγούν πολλοί...
Τα σπίτια με τα ψηλά μπαλκόνια τα νοσταλγούν πολλοί…

 

Νεράιδα  που στο πέλαγος κοιτά

θαλασσολούλουδα μαζεύει στην ποδιά της

και συνορίζονται ο Βοριάς με τον Νοτιά (8)

ποιος να χαϊδέψει πρώτος τα μαλλιά της

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)=  Το Ηράκλειο της Κρήτης όπως λεγόταν επί Βενετών, «Μεγάλο Κάστρο» επί Τουρκοκτρατίας.

(2)= (ν)Τάπια < τουρκική tabya < αραβική تعبئة (ta’bya)=προμαχώνας

(3)= Εχθροί που κατέλαβαν και κατέστρεψαν την πόλη

(4)= Ήχος (φωνή;)αλόγου όταν τρέχει, ή   όταν  ετοιμάζεται να τρέξει και το συγκρατεί ο αναβάτης.

(5)= Άλογο, πολεμικό άλογο-μάλλον αραβική η προέλευση της λέξης

(6)= Δομίνικος  Θεοτοκόπουλος, ο Ελ Γκρέκο και Μιχαήλ  Δαμασκηνός, άγνωστος στο ευρύτερο κοινό, περίφημος ζωγράφος της Κρητικής Σχολής.

(7)=  Προστάτης της πόλης ο Άγιος Μηνάς, εικονίζεται καβαλάρης με εξάρτηση αξιωματικού, σύμφωνα με την παράδοση, εξεδίωξε τους εχθρούς των χριστιανών , πολλές φορές.

(8)= Συνορίζομαι, συναγωνίζομαι, ανταγωνίζομαι

...Πλήθος πολύχρωμο κινείται μάνι μανι...
…Πλήθος πολύχρωμο κινείται μάνι μανι…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΛΕΝΙΑΝΟΣ : ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗ

 

Γιάννης Πρτσελάκης, φωτογραφία διαδικτύου

 

ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗ

 

 

Ένας πολύ παλιός και καλός φίλος. Τον γνώρισα τον Ιανουάριο του 1972 (πριν 40 χρόνια) στο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο. Εκεί με

άλλους Ηρακλειώτες ήταν και ο Περτσελάκης νεοφερμένος Αρχιτέκτων

του Πολυτεχνείου του Ανόβερου.

Γίναμε γρήγορα φίλοι, αφού εκτός των άλλων μας έφερε κοντά και μας

οδήγησε σε μια παράλληλη στρατιωτική σταδιοδρομία, η συναδελφική

επαγγελματική μας ιδιότητα.

Από την Κόρινθο επιλεγήκαμε ως υποψήφιοι έφεδροι αξιωματικοί του

Μηχανικού και μας τοποθέτησαν για εκπαίδευση στο Λουτράκι.

Στη Σχολή Μηχανικού την άνοιξη του 1972 (χούντα στις δόξες της)  δέσποζε η φυσιογνωμία του λοχαγού εκπαιδευτή ο οποίος εμφορείτο από τα ιδεώδη της χουντικής κυβέρνησης με επιπρόσθετο δυσμενές

στοιχείο ότι ήταν ιδεολόγος φασίστας.

Η δικιά μας νοοτροπία –όσο κι αν την καλύπταμε για την ανάγκη της

λογικής-σκόνταφτε στις διαταγές του λοχαγού, έτσι η κόντρα, καλυμμένη πάντα, ήταν συνεχής.

Υπήρχαν πολλά μορφωμένα παιδιά στο Λουτράκι τότε (κυρίως απόφοιτοι Σχολών Πολυτεχνείου) που συμφωνούσαν σε ένα τέτοιο κλίμα <<αντί>>-σημειώνω πάντα ότι είμαστε εκπαιδευόμενοι σε στρατιωτική σχολή.

Είχαμε συμπτύξει μια άτυπη ομάδα. Εμψυχωτής της ομάδας αυτής ήταν  o Περτσελάκης με βασικό εργαλείο το ακορντεόν του.

Από τη Σχολή Μηχανικού αποφοιτήσαμε αφού φορτωθήκαμε από 15 μέρες φυλακή ο καθένας (ο Γιάννης και εγώ) – πρωτοφανές για Υποψηφίους Εφέδρους Αξιωματικούς – και τις απειλές του λοχαγού ότι

μας στέλνει σε δυσμενή τοποθέτηση και με στοιχεία (αρνητικά εννοείται)

που θα μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή.

Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε και έχουμε ζήσει τόσα.

Όταν γυρίζω πίσω το ρολόι της μικρής μου ιστορίας και φθάνω στη

περίοδο της χούντας, θέλω να πω και σήμερα ότι ένα από τα πιο φωτεινά

σημεία είναι ο Γιάννης Περτσελάκης και το ακορντεόν του στο Λουτράκι.

Ήρθε ή δημοκρατία στη χώρα μας.

Ο Γιάννης υπηρέτησε την προσπάθεια της γενιάς της μεταπολίτευσης για

πρόοδο και δημοκρατία κυρίως μέσα από την ενασχόληση του με τον

πολιτισμό (ιδιαίτερα τη μουσική) και τις εξαιρετικά επεξεργασμένες

προτάσεις του για θέματα πολεοδομικά, κυκλοφοριακά, αναπτυξιακά

αναφορικά πάντα με την αγαπημένη του πόλη ,το Ηράκλειο.

Υπήρξε ένας σοβαρός, έντιμος και παραγωγικός Αρχιτέκτονας  και ένας

χαριτωμένος και ολοκληρωμένος άνθρωπος.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (ΑΛΚΜΑΝ): Το καλοκαίρι πέρασε, χωρίς τον Γιάννη Περτσελάκη-Οι φιλοι του δεν τον ξεχνούν, όταν ξεφυλλίζουν το παρελθον και γυρίζουν σε άλλα χρόνια, είναι εκεί χαμογελαστός, ευγενικός με καλές ιδέες. Και στο θέρος γινόταν καποτε  πολλά και θαυμάσια, χωρίς προσπάθεια μεγάλη τα κατέγραφε-με δυο λόγια ή ένα σκίτσο, ‘οπως το παρακάτω:

 

Σκίτσο του Γιάννη Περτσελάκη τον  Αύγουστο του 1981, από την εφημεριδούλα του "ΜΟΥΣΙΚΩΣ ΑΓΟΥΣΤΟΣ