Η ΣΥΛΛΑ – ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΜΑΣ (ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥΣΑ)

 

Η ΣΥΛΛΑ – ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΜΑΣ (1996) ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

 Αφιέρωση: στους ζωόφιλους φίλους μας

Η Σύλλα το σκυλάκι μας
το μπίκι μπίκι μπάκι μας – το μπίκι μπίκι μπό μας
Τυλίγει ξετυλίγεται – κουβάρι που δεν λύνεται
και κόμπος στο λαιμό μας

 

Η Σύλλα στο μοναστήρι των Καλλέργηδων, την υποδέχεται εγκάρδια ένα παιδί του χωριού
Η Σύλλα στο μοναστήρι των Καλλέργηδων, την υποδέχεται εγκάρδια ένα παιδί του χωριού

Σύλλα το σκυλάκι μας δεν είναι κι από ράτσα
σ΄έναν κουβά το βρήκαμε των σκουπιδιών – στην πιάτσα

Κουτάβι το πετάξανε στον κάδο κάποιο βράδυ
μα στο μικρό καντήλι της δεν έλειπε το λάδι

Η Σύλλα το σκυλάκι μας κουβάρι μπερδεμένο
ασπρόμαυρο περίεργο και τρισχαριτωμένο

Τα μάτια της δεν φαίνονται τ΄αυτιά της φτάνουν χάμω
και βρέχει την παλάμη μου τη μύτη σαν της πιάνω

Είναι καλή κι ευγενική κανέναν δεν πειράζει
γαυγίζει μόνο σαν κανείς τηνε στραβοκοιτάζει

Αν την χαϊδέψεις μια φορά να σε φιλήσει ξέρει
κι αν θα της δώσεις μια μπουκιά σου γλείφει και το χέρι

 

Η Σύλλα σ΄έναν από τους αγαπημένους της τόπους, Αγιος Νικόλαος Σεπτέμβριος 2009

Η Σύλλα σ΄έναν από τους αγαπημένους της τόπους, Αγ. Νικόλαος Σεπ. 2009

Πολλοί δεν χαραμίζουνε το λίγο που θα φάει
αφού λένε δεν κυνηγά το κτήμα δεν φυλάει

Μα είναι κι αυτή όπως και μεις της φύσης κομματάκι
και ζει με λίγα ψίχουλα κανένα κοκαλάκι

Δεν τηνε νοιάζει το φαϊ παιγνίδι μόνο θέλει
κι αγάπη τρυφερότητα σαν το μικρό κοπέλι

Γνωρίζει μόνο ν αγαπά να δίνει μόνο ξέρει
κανείς δεν ένοιωσε ποτέ τα δόντια της στο χέρι

Και τα παιδιά την αγαπούν μαζί της παίζουν τρέχουν
τον κόσμο του συμφέροντος ακόμα δεν κατέχουν

Ω Θέ μου Εσύ που τα΄ πλασες τα ζωντανά στη φύση
προστάτευε τη Σύλλα μας χρόνια πολλά να ζήσει
Κι όταν γεράσει κάποτε πάρτη ψηλά κοντά Σου
κι επίτρεψε της που και που ,να βγαίνει στην ποδιά Σου

 

Χωρίς κανένα γάβγισμα  για να μην μας ξυπνήσει ετράβηξε για τα βουνά στη μακρινή τη δύση

Χωρίς κανένα γάβγισμα για να μην μας ξυπνήσει ετράβηξε για τα βουνά στη μακρινή τη δύση

 

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Χειμώνας του 2009

Η Σύλλα το σκυλάκι μας
το μπίκι μπίκι μπάκι μας – το μπίκι μπίκι μπό μας
Τυλίγει ξετυλίγεται – κουβάρι που δεν λύνεται
και κόμπος στο λαιμό μας

Χωρίς αποχαιρετισμούς έφυγε κάποιο βράδυ
δίχως να δώσει ένα φιλί χωρίς να πάρει χάδι

Χωρίς κανένα γάβγισμα – για να μην ενοχλήσει
ετράβηξε για τα βουνά στη μακρινή τη δύση

Κι όπως επρόβαλε ψηλά το στρογγυλό φεγγάρι
σα να ΄τρεχε χαρούμενη κόκκαλο για να πάρει

Κι εχάθηκε στον ουρανό ψυχούλα αγαπημένη
και την καρδιά μας ράγισε ήταν σφικτά δεμένη
με τον καθένα μας – χωρίς να δείχνει προτιμήσεις
έδινε τρυφερότητα χωρίς να το ζητήσεις

Ω Θέ μου ανάπαψέ τηνε εκεί ψηλα κοντά σου
και επίτρεψε της κάποτε να βγαίνει στην ποδιά σου

Ο Σπύρος μπορούσε να την σχεδιάσει με κλειστά μάτια

Ο Σπύρος μπορούσε να την σχεδιάσει με κλειστά μάτια

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Πέρασαν 5 χρόνια, δεν την ξεχνάμε – οι στίχοι δημοσιεύτηκαν πριν 5 χρόνια στο alkman.gr

 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ : ΕΡΩΤΑΣ ΜΈΝΑ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΛΙ

Ημέρα του «δυτικού»αγίου των ερωτευμένων, η κ.Σοφία  Λιλιμπάκη μας έστειλε το ποίημα που αντιγράφουμε, σχετίζεται πιθανόν με την Θεά του Έρωτα, σχεδιασμένη από έναν μεγάλο της Αναγέννησης – ας χαρούμε το ζωγραφικό έργο (αριστούργημα) αλλά και τους στίχους του ξεχασμένου Ηρακλειώτη ποιητή  (δημοσιεύθηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Ποιητική Τέχνη» στα 1948).

Αφιέρωση: στους ερωτευμένους και στους αισθηματικούς

Το αριστούργημα του μεγάλου της Αναγέννησης
Το αριστούργημα του μεγάλου της Αναγέννησης Σάντρο Μποτιτσέλλι

ΕΡΩΤΑΣ Μ ΈΝΑ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΛΙ

 

Κοίταα κι ως να΄ταν φίλημα το εκστατικό μου βλέμμα

Ως να ΄ταν άηχη προσευχή ξεχειλισμένη δάκρυα

Ταξίδι σ΄ενός  δεύτερου κόσμου πιο αγνού τα μάκρια,

Όπου άνθιε η σάρκα ως από φως, από τραγούδι το αίμα.

 

Πάντα μονάχος. Κι έσκυβα στο οβάλ του αρχαίου τεχνίτη,

Σαν σε πηγάδι μαγικό, που εχει ψυχή στα βάθια.

Πανόμοια είχε την έκφραση, την άχραντη ηδυπάθεια

Κι όλον της Μακρινής Θεάς το δυνατό μαγνήτη.

 

Το πάθος μου ανεμπόδιστο, ρίπισμα αβρό ευωδάτο,

Σαν θυμιάματος αχνός, αγαλινά αναβρούσε

Απ΄τ΄αναμμένα μάτια μου- κι αυτή χαμογελούσε.

 

Λύτρωση, ακέρια λευτεριά, δε χάρηκα εδώ κάτω

Έξω απ΄τον έρωτά μου αυτόν. Σωπούσαν όλα εντός μου

σωπούσε η ελπίδα, η θύμηση, πέρα η βοή του κόσμου.

 

Μόνη άνθιε η αγάπη, ανέγγιχτη απ΄τη φλόγα των πραγμάτων.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

  • Πληροφορίες διαδικτύου : Ο Αλεσσάντρο ντι Μαριάνο Φιλιπέπι, γνωστός περισσότερο ως Σάντρο Μποττιτσέλλι, ήταν διακεκριμένος Ιταλός ζωγράφος της αναγέννησης
Ο περίφημος ζωγραφος Σάντρο Μποτιτσέλλι
Ο περίφημος ζωγραφος Σάντρο Μποτιτσέλλι

 

 

 

 

 

 

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΗΜΕΡΟΔΕΙΚΤΗΣ

Scan
Ζωγραφική του Μανόλη Σαριδάκη

12.1.2014 –  ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Στο δέρμα σου

σμήνος πεταλούδες

χρυσόσκονη

στα δάκτυλά μου

 

17.1.2014 – ΠΕΜΠΤΗ

 

Το αγκάλιασμά σου

μου ταίριαζε

όπως ο ουρανός

στον ορίζοντα της θάλασσας

 

 

22.1.2014 – ΤΕΤΑΡΤΗ

Η τροχιά των ματιών σου

στον ορίζοντα

στην κατακόμβη του σώματος

οπλές αλόγων

ίλιγγος

 

Να μάγαπάς

 

24.1.2014 –  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 

Άλλαζες μες το φως

με πονούσαν τα χρώματα

πολλαπλασιαζόμουν

να φτάσω στα μάτια σου

 

Τώρα σε ψάχνω

λείπεις πολύ

 

 

 

 

 

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ, ΠΕΡΑΣΑΝ 7 ΧΡΟΝΙΑ…(ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΕΡΙΛΕΙΠΟΜΕΝΟΙ)

«ΕΜΕΙΣ ΟΙ  ΖΩΝΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΛΕΙΠΟΜΕΝΟΙ»
Σίφης Καμάρης, δεκαετία 1980, κολαζ στο γραφείο του της οδού Ρ. Χούρδου στο Ηράκλειο
Σίφης Καμάρης στο πρωτο πλάνο, στο φοντο αριστερά Μ.Αναγνωστάκης, Μ.Ρουσάκης- αριστερα ο Τάκης Γιγουρτσής δεκαετία 1980, κολάζ  του Β.Ζ. στο γραφείο του της οδού Ρ. Χούρδου στο Ηράκλειο

Συμπληρώθηκαν επτά χρόνια  από τότε που ο Σίφης  προχώρησε πέρα από το τέλος του δρόμου μας. Με ένα χάλκινο νόμισμα (αρχαίο κωσταντινάτο), χωρίς πολλές αμφιβολίες μπήκε στη βάρκα και πλήρωσε τον κωπηλάτη.  Αυτός θα παραξενεύτηκε και θα τον ρωτησε

-Μα που το βρήκες αυτό ; αιώνες έχουν να με πληρώσουν με τέτοιο όμορφο  χρήμα.

Θα χαμογέλασε ντροπαλά, δεν θα απάντησε, σ αυτήν τη διαδρομή, μόνο η σιωπή ταιριάζει, σκέφτηκε.

Μα προχτές είμαστε στο λιλιπούτειο γραφειάκι του, γεμάτο έως οροφής βιβλία (αρκετά τακτοποιημένα)και συλλογές και χαρτιά. Μου έδειξε με χαρά τα αρχαία του νομίσματα, ταξινομημένα με πολλή προσοχή και ακρίβεια, σε ειδικές θήκες. Μου εξήγησε με την γνωστή του πλήρη απλή συνοπτική διατύπωση  τα πάντα. Μ ‘ άρεσαν τόσο, που αν και καθόλου «συλλεκτικών διαθέσεων», του ζήτησα να μου βρει  μερικά κωνσταντινάτα, ανταποκρίθηκε αμέσως, την επομένη είχα μια χούφτα, μικρά βυζαντινά  νομίσματα ( πολύ μικρής αξίας).

Στο ντουλαπάκι μου υπάρχουν ακόμα μερικά, κι όταν κάποτε ανοίγω το πουγκί που τα περιέχει,  ο Σίφης μου εξηγεί με την σαφήνεια που τον χαρακτηρίζει  χρονολογίες και λεπτομέρειες.

Απόμεινα λίγα χάλκινα βυζαντινά νομίσματα
Απόμειναν λίγα χάλκινα βυζαντινά νομίσματα

Πέρασαν εφτά χρόνια λοιπόν,  είναι πολύς καιρός και τι μ΄αυτό; ο Σίφης,  ο φίλος των νεανικών χρόνων θα κάνει  παλλαπλασιασμούς και αναλογίες. Τι κι αν η θρησκευτικότητα του ήταν ανύπαρκτη,  τον γοήτευαν τα μυστήρια, τα παράδοξα και τα απίθανα του κόσμου τούτου.

Το εφτά είναι αριθμός κρίσιμος, τον συναντήσαμε σε θρησκείες και μυστήρια.  Μα και τα θαύματα της αρχαιότητας ήταν 7 και χίλια άλλα δυο.

– Στα 7 χρόνια μας πάμε σχολείο ίσως θα παρατηρούσε (αυτός που πήγε 6 κατ εξαίρεση)

-Στα 2Χ7=14 γινόμαστε έφηβοι

-Στα 3Χ7= 21 Ενήλικοι

-Στα4Χ7= 28 συνήθως παντρευόμαστε κλπ

-Στα 63  δηλαδή 9 φορές το 7, συνέπεσε κι εγώ να βρώ τον δρόμο στην έξοδο

Όμως η έβδομη χρονιά είχε πολλά βαριά κι ασήκωτα.

Πρέπει να κάνουμε κουράγιο συλλογιζόμουν, ας αφήσουμε τις μεμψιμοιρίες και τα δάκρυα, «εμεις οι ζώντες οι περιλειπόμενοι άμα  συν αυτοίς αρπαγηθησόμεθα εν νεφέλαις…»(*)γράφουν οι χριστιανικοί κώδικες – δεν είναι απαραίτητο  να τους διαβάσουμε θρησκευτικά και δογματικά .

 

 

(*)= Απόστολος Παύλος, προς Θεσσαλονικείς Α’, το εμείς= ημείς

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΡΙΝΑ ΚΕΦΑΚΗ ΒΑΡΔΑ – ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ (ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ)

ΜΑΡΙΝΑ ΚΕΦΑΚΗ – ΒΑΡΔΑ : ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

 

Μαρίνα Κεφάκη Βάρδα, φωτογραφία διαδικτύου
Μαρίνα Κεφάκη Βάρδα, φωτογραφία διαδικτύου

Σήμερα, στο πιο βαρύ πρωινό των τελευταίων χρόνων, ένα φιλί στη Μαρίνα. Με ποταμούς δακρύων με τρεμάμενα χέρια και αισθήματα που έχουν λες περάσει από πρέσα κι ισοπεδώθηκαν, μαζί με την καρδιά μας.

Η Μαρίνα, βγαλμένη από τα τραγούδια της θάλασσας…

«Μαρίνα πράσινο μου αστέρι

Μαρίνα φως τ ΄Αυγερινού»

Το χαμόγελο σφαλισμένο, τα μάτια κλειστά.

Δεν γίνεται, κανείς δεν μπορεί να αποδείξει πως είναι αληθινό.

Το χαρούμενο γελαστό κορίτσι , απλώς  κουράστηκε μια στιγμή  – αυτό είναι όλο. Πέρασε όλες τις γραμμές χωρίς να υποχωρήσει, δεν σταμάτησε  ούτε όταν όλοι οι καιροί ήταν αντίθετοι, ούτε όταν λυσσομανούσαν όλοι οι ανέμοι.

Είπαν κάποιοι που μετράνε με μοιρογνωμόνια και διαβήτες και χάρακες το βίο μας : «δεν τα κατάφερε».  Δεν είναι σωστό, πάλι μπόρεσε να  νικήσει τον καιρό,  να προχωρήσει  πέρα από εκεί που σταματάει ο δρόμος.  Η αισιοδοξία της η διάθεσή της για ζωή – δεν μπορούν να νικηθούν :  είναι ένα τραγούδι που μένει, μαζί με τους στίχους που αγαπάμε, θα σβήσουνμαζί μας.

____________________

Αντιγράφουμε από το διαδίκτυο ένα εξομολογητικό και συγκινητικό κείμενο της – χωρίς πολλή (δική μας)ψυχραιμία – είναι μια απόδειξη πως η Μαρίνα δεν μπορούσε να χάσει, δεν γινόταν να νικηθεί ποτέ.

 

 

Βυθόςτης θάλασσας , από πίνακα του Ηρακλειώτη ζωγράφου Μανώλη Σαριδάκη
Βυθός της θάλασσας , από πίνακα του Ηρακλειώτη ζωγράφου Μανώλη Σαριδάκη

 

 

 

Είμαι άτυχη; Δεν νομίζω!

μαμά Μαρίνα

Με το Γιάννη, τον άνδρα μου, αποφασίσαμε να παντρευτούμε μετά από 10 χρόνια σχέσης, ταξιδιών, γλυκών και συναυλιών… Ο Νικόλας, ο σκοπός της επισημοποίησης όλων των προηγουμένων, μας προέκυψε αμέσως μετά.

Τον θήλαζα μέχρι 8 μηνών, όταν κατάλαβα ότι ένα εξόγκωμα έχει προβάλλει έντονα στο αριστερό μου στήθος. Ένας ηλίθιος γιατρός με καθυστέρησε για καιρό, καθώς στους συνεχόμενους υπερήχους υποστήριζε, κάθε φορά, ότι πρόκειται για φλεγμονή, κάτι σαν μαστίτιδα.. παρ” όλο που δε φαινόταν να υποχωρεί με τις αντιβιώσεις.

Εν τέλει, η γυναικολόγος μου με έστειλε σε μαστολόγο-ογκολόγο και διαγνώστηκα με καρκίνο στο στήθος. Αρχικά.. Λίγο αργότερα ανακαλύψαμε ότι αυτό συνοδευόταν και με μετάσταση στο συκώτι. Στη βάπτιση του γιού μου δεν είχα μαλλιά, φρύδια, ματόκλαδα και είχα κάνει μόνο μια χημειοθεραπεία. Αφού ολοκλήρωσα με επιτυχία όλους τους κύκλους, ακολούθησε ολική μαστεκτομή.

Από την περίοδο αυτή, τη βρεφική του Νικόλα, δεν έχω συγκρατήσει τίποτα άλλο από τη χαρά! Δεν μπορώ να ανακαλέσω παρά μόνο πόσο τυχερή ένιωθα που παντρεύτηκα τον ιδανικό, για μένα , άνδρα και γέννησα ένα υγιές πανεμορφουλάκι…! Τη βάπτιση την «κατασκεύασα» εξολοκλήρου εγώ και ήμουν πολύ απασχολημένη για να ασχοληθώ με ματαιοδοξίες.. Εξάλλου, είχα να φροντίσω ένα βρέφος, να αγαπήσω έναν λατρεμένο άνδρα, να ενθαρρύνω τους μαθητές μου στο σχολείο, να καθαρίσω το σπίτι μας, να πηγαίνω βόλτες, βόλτες, βόλτες…

 

Παιδκό σχέδιο σε παλιό ημερολόγιο
Παιδικό σχέδιο σε παλιό ημερολόγιο  (σ αγαπώ θέλει να πει)

Έβαζα την περούκα μου, έβαφα τα μάτια μου και έξω…!

Για ενάμιση χρόνο ήμουν υγιής…

Πέρυσι έμαθα ότι εμφανίστηκε νέα μετάσταση στο συκώτι.

Αυτό ήταν too much….! Είχα καμμένες φλέβες και έκανα εννέα επεμβάσεις για εγκατάσταση φλεβοκαθετήρα, έξι μέρες στην ογκολογική λόγω φλεγμονής και υψηλού πυρετού, είχα τάσεις αυτοκαταστροφής, απογοήτευση, θυμό και θλίψη, πολλή θλίψη..

Χρειάστηκα ένα χρόνο ψυχοθεραπείας, ανιδιοτελούς αγάπης -μητρικής, πατρικής, ερωτικής, φιλικής και κυρίως Νικολίστικης, για να επανέλθω. Ο γιος μου με έχει ανάγκη και εγώ ακόμα περισσότερη! Είμαι αναντικατάστατη γι’ αυτόν, παρόλη την απύθμενη αγάπη που δέχεται απ’ όλους. ’Οταν είναι άρρωστος, πονάει, απογοητεύεται, μόνο η φωνή μου τον παρηγορεί. Ακόμα και όταν γίνομαι αυστηρή..

Πώς γίνεται λοιπόν να πεθάνω; Δε γίνεται…

Αποφάσισα λοιπόν να μείνω μαζί του και μαζί με τους ιδιαίτερους ανθρώπους που πάντα πλαισίωναν τις ζωές μας.

Τώρα κάνω για τρίτη φορά χημειοθεραπείες. Μετά από 5 μήνες ‘καθαρή’, νέα μετάσταση εμφανίστηκε…

Ο Νικόλας όμως πάει προνήπιο και έχει ανακαλύψει τους σούπερ ήρωες, το Δράκο Καρύδα, του αρέσει πολύ το σινεμά, η heavy metal, τα κόμιξ και τα γλυκά. Υπερασπίζεται τους φίλους του no matter what και ήδη κολυμπάει μόνος του και κάνει μακρινές βουτιές. Είναι πολύ τρυφερός και ώρες ώρες το χιούμορ του είναι βιτριολικό.. Έχει πάρει τα καλύτερα στοιχεια και των δυο μας και κυρίως του άνδρα μου.

Είναι τώρα συνθήκες αυτές για μελαγχολία και εγκατάλειψη;

Ναι, νιώθω κούραση και πόνο, πολλές φορές, το ένα μου βυζάκι είναι λίγο σιλικονάτο και δε θα ταίσει άλλο παιδάκι, ο Νικόλας θα είναι μοναχοπαίδι και δε θα φτιάξω και ένα ροζ δωμάτιο, όπως επιθυμούσα, αλλά είμαι χαρούμενη, ήρεμη, μάνα, σύζυγος, φίλη, κόρη και αδερφή. Και σύντομα θα γίνω και θεία! Αμα έχεις τόσους ρόλους, πώς να απέχεις από τη ζωή σου;

Είμαι πολύ αισιόδοξη ότι η τόση χαρά και ευγνωμοσύνη, οι βόλτες, οι μαγειρικές, τα γλυκά, οι χαρτοκοπτικές, η θάλασσα, τα γέλια, τα σάλια, τα φιλιά και τα χάδια στο τέλος θα με θεραπεύσουν!

Νιώθω πολύτιμη, είμαι πολυχαιδεμένη, πολυφιλημένη και λατρεμένη από τους ανθρώπους που αγαπώ!

Με λες άτυχη; Δε νομίζω…»

 

Χαρακτικό του Σπύρου Βασιλείου
Χαρακτικό του Σπύρου Βασιλείου

 

Τ΄ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ…

Τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι, φέρνει στίχους. Αυτήν τη φορά τελείως απροσδόκητα, μα γίνεται; θα αναρωτηθεί και ο πιο προβληματισμένος.  Ναι όλα  μπορούν να συμβούν. Στις Τρεις  Καμάρες που τις στοίχειωσαν σχεδιασμοί και φιλοδοξίες, σε μιαν άκρη, η έκθεση της Κ.Φ.Αλικαρνασσού.  Χρόνια πολλά συνηθισμένοι επισκέπτες της  πλησιάσαμε και φέτος, την ώρα που το μεγάλο φεγγάρι του Αυγούστου ξεπερνούσε τις ταράτσες των σπιτιών.  Αλλές φορές πήραμε κάτι κεραμικό, τώρα διαλέξαμε ένα κομψό, βιβλιαράκι, είχε στίχους.  Διαλέξαμε, σχεδόν τυχαία :

 

Το μεγάλο φεγγάρι, πάνω από το βενετσιάνικο λιμάνι/ 21.8.2013
Το μεγάλο φεγγάρι, πάνω από το βενετσιάνικο λιμάνι/ 21.8.2013

 

Αφιέρωση: στην  Πόπη 

 

Τέλος στεριάς

 

Έλα πιάσε το χέρι μου στην πόρτα

του δειλινού

Θα σε ξανασυναντήσω πάλι εκεί

να μοιραστούμε το ίδιο πάτωμα

που θα φωτίζει το φεγγάρι

μεσα από την καταρακτώδη βροχή

μεσα στα χρώματα που κυλούν

και γεμίζουν τον αγέρα

δυο φιγούρες χάνονται

Έλα να περπατήσουμε εκεί

που τελείωνει η θαλασσα

κάτω από τη θάλασσα.

 

το υπογράφει ο Κ.Π.

 

Κεραμικό από έθεση της δεκαετίας του 1980 - βοηθούσε τότε ο (ως εκπαιδευτής)Στέλιος Μαρκατάτης
Κεραμικό από έθεση της δεκαετίας του 1980 – βοηθούσε τότε ο (ως εκπαιδευτής)Στέλιος Μαρκατάτης

Ταίριαζαν με την διαθεση της ώρας οι στίχοι του  άγνωστου Κ.Π., που διάβαζα περπατώντας μετά από λίγο, στο παλιό βενετσιάνικο λιμάνι. Το φεγγάρι χαμογελούσε ψηλά πιά, πάνω από τις βάρκες και τα πλοία, ένας στίχος είναι ένα  ιστιοφόρο για να ανοιχτούμε στο πέλαγος,συλλογιζόμουν.

Μορφή με πηλό, από έκθεση της δεκαετίας 1990 (τα γυαλιά προστέθηκαν)
Μορφή με πηλό, από έκθεση της δεκαετίας 1990 (τα γυαλιά προστέθηκαν)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η έκδοση έχει τίτλο :  «κι ΄όμως … ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ» σχήμα 12Χ17 εκ. και 64 σελίδες. Είναι δωρεά του Συλλόγου Συμπαράστασης Κρατουμένων «ΟΝΗΣΙΜΟΣ».

 

 

 

 

ΕΝΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ,ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ (ΣΤΟ ΚΑΦEΝEΙΟ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΟΥΤΣΑΚΗ)

 

Κέντρο της πόλης, Βικελαια - πριν 30  χρόνια(φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)
Κέντρο της πόλης, Βικελαία – πριν 30 χρόνια, μιζέρια και γραφικότητα (φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)

Συνάντηση ευτυχισμένης στιγμής, είναι 11 πια, η νύχτα έχει μαζέψει τους ανέμους που σάρωσαν την Παλιά μας Πόλη. Στο καφενεδάκι του Μάνου  Φ. (ΤΟ  ΘΗΡΙΟ)καρφωμένο (με σανίδες) στην άκρη της γωνίας της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ  σε δυο τετραγωνικά- κι ο παλιός και ο πιο δυσεύρετος φίλος  Χ.Χ.. Λένε πως  η φιλία είναι σαν το παλιό κρασί, μα ο άνθρωπος  που πρόβαλε  ξαφνικά από το παρελθόν, ήταν ένα διαμάντι που χάθηκε  σαν  άνοιξε η γης (όπως κάποτε που έγιναν σεισμοί και καταποντισμοί) – πως βρέθηκε τώρα;

Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(πατριάρχου)δίπλα ακριβώς στο σπίτι των παιδικών χρόνων...
Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(Πατριάρχου)δίπλα ακριβώς(στο στενάκι) στο σπίτι των παιδικών χρόνων…

Η τύχη; Η πρόνοια και η χάρη,  που ξεπερνάει τα στενά όρια της πίστης κι ακουμπά  ευεργετικά κάθε ανθρώπινο πλάσμα;  Η σύμπτωση , η θεωρία των παιγνιδιών , η μαθηματική λογική -όλα φαινόταν αδιάφορα, καθώς παρατηρούσα το πρόσωπο του αγαπημένου παμπάλαιου φίλου – στρογγυλό, με μαλλιά και γένια  ασημένια, θύμιζε το φεγγάρι που μεγάλωνε πίσω από τους όγκους των ψηλών κτιρίων – τα λόγια έτρεξαν και στριμωχνόταν. Η συζήτηση με ανώμαλες επιφάνειες,  που να προλάβουμε όσα πέρασαν;  Πως να φανεί  πως (παρα)χαράκτηκε  η εικόνα μας,  πως να γνωρίστουμε ξανά, μετά από τόσες  επεμβάσεις στη μνήμη τη λογική και το αίσθημά μας;

Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος - θα τον αντέξουμε;
Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος – θα τον αντέξουμε;

Απειρία ένοιωθα, γιατί ίσως οι  εμπειρίες έστρωσαν πολλά  φύκια    στη θάλασσά μας, για να καλύψουν  τις αναζητήσεις  της » λογικης»και της  καρδιάς  της ανάγκες.

Κι οι λέξεις άρχισαν να βιάζονται, γινόταν ξυράφια για να κόψουν και να χωρίσουν – ο κοινός παρονομαστής μας δεν έβρισκε αριθμούς μα σύμβολα ακατανόητα.Λίγο οινόπνευμα βοηθούσε μα και δυσκόλευε καθως  άνοιγε την έκφραση σε πιο απόλυτες διατυπώσεις.  Άνθρωποι αγαπημένοι συλλογιζόμουν και χανόμαστε στον εαυτό μας – πως να βρεθούμε που ο χρόνος  μας έχει εξαντληθεί και το ξέρουμε καλά, πως να αποφύγουμε τα κύμματα  και τους σκοπέλους που η καρδιά είναι ανταριασμένη κα το πέλαγο επικίνδυνο.

Με λίγο αψύ τυρί και στιφή ελιά που έφερε η  ευγενική  Ιρέμ, μια κούπα κρασί, η διάθεση ισορρόπησε έπαψε να ζυγίζεται ξεξιά και αριστερά, η  γλύκα της  επαφής επέστρεφε, ενώ η κλεψύδρα στέγνωνε  με μια βιαστική καληνύχτα – σαν χάδι και σαν σφίξιμο.

-Αντίο φίλε.

20.7.2013

 

Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάπτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ
Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάποτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 1987 (1 ΙΟΥΛΙΟΥ)

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 1987

 

Εικόνα133

Ο ΑΛΚΜΑΝ έχει στο αρχείο του πολλά ημερολόγια, κάθε  μορφής και τύπου. Διαλέξαμε λόγω χρονολογίας :Πρώτη Ιουλίου 1987, είναι Τετάρτη βράδυ ο άγνωστος μας  Κώστας  Γ.,  σημειώνει:

 

Τετάρτη 1 Ιουλίου , βράδυ

 

Ο Ιούλιος θα περάσει θα ξεχαστεί,

σήμερα τα πρωινά όνειρα  ήσαν ανάποδα,σαν τη συνήθεια(1)σαν ότι φυσικά συμβαίνει.  Και τα μάτια της σκοτείνιασαν, το παράπονο δεν είναι ψεύτικο, η ζυγαριά δείχνει το πλην και το ξέρει.

-«Ίσως ήρθε η ώρα να πει : » Θα αποφασίζεις εσύ;»

Το μαχαίρι έχει κρύσταλλο κι αιθέρα, κόβει στο φτερό, μα τι να πω;

Οι πληρωμές είναι «τοις μετρητοίς»και πίστωση δεν δίδεται, σε τούτο το κατάστημα που τα πουλάει όλα- κι εγώ είμαι αυτός που κοιτάζει τη βιτρίνα  και δεν τολμάει να την σπάσει.

Έχει δίκιο κι όχι μόνο αυτή, πολλοί κάνουν το ίδιο στην πιάτσα, τα νομίσματα πρέπει να είναι ισχυρά και να έχουν ρήτρα δολαρίου.

Έχει δίκιο γιατί  το συμφερον είναι κοινός παρονομαστής κι η ελευθερία είναι να διαλέξεις τη μεγάλη αποτελεσματικότητα , το νούμερο που είναι πάνω από την οριζόντια γραμμή.

Κι οι συμβουλές είναι ένα σίδερο που έχει οξείες γωνίες και κόβει και οι μπουκμέϊκερς (2) είναι φτηνοί  γιατί θέλουν να κρατούν τη θέση τους, τον ασήμαντο μισθό τους.

Έχει δίκιο γιατί δεν γνωρίζει και δεν φαντάζεται, ότι μέσα στον άλλον παιζεται, πορεί να μην είναι  καθόλου ευτελές , συμπτωματικό , παιγνίδι αγορασμένο στις εκπτώσεις.

Έχει δίκιο γιατί στους μικρούς όγκους των αισθημάτων, απο ότι της συμβαίνει συμπεραίνει, ‘οτι θα ναι ελάχιστες οι λάμψεις και οι εκρήξεις.

Έχει δίκιο  γιατί το βαρομετρικό έιναι χαμηλό και οι βροχές ‘ισως μουσκέψουν κι αυτήν.

Έχει δίκιο  γιατί η αγάπη κι ο έρωτας νομίζει ότι ισορροπούν, όπως λένε,  σε διπλά ταμπλώ, που μετράνε με ξεχωριστές μονάδες και διαφορετικά μέτρα και σταθμά .

Γιατί  είναι καθιερωμένη η τάξη των πραγμάτων που θεωρεί τη διασκέδαση , έστω υπό περιορισμον, ως αναγκαίο άρτημα  των πραξεών μας.

Γιατί η ευχαρίστηση έιναι  κοινωνική υπόθεση, εκτιμάται από τους άλλους.

Έχει δίκιο γιατί , η πέιρα της έχει δείξει, ότι ο έρωτας  είαναι αίσθημα  πειθαναγκασμένο, που θα ευνοήσει την ηδονή που πολλαπλασιάζεται με την επανάληψη των ίδιων κινήσεων, με εκσπαρματίσεις και οργασμούς.

2012-11-25 13.26.18

Έχει δίκιο γιατί το μέλλον έιναι (προ)καθορισμένο από το «κισμέτ» γραμμένο με την συνταγή που τα περιγράφει όλα και συζύγους και αιδοία και μισθούς τριμήνου.

Έχει δίκιο γιατί δεν μπορώ να της δώσω τίποτα , πέρα από ένα άγγιγμα στην άκρη των χειλιών, ένα μικρό σφίξμο στα δάκτυλα, παράνομα κι αυτά και περιορισμένα στον χρόνο και στον τόπο.

Κι είναι αυτά τα περισσότερα και τα πιο ακριβά που έχω.

Έχει δίκιο γιατί καταλαβαίνει τις άπειρες ανάγκες που δεν θα της ζητήσω, το ψωμί που δεν θα μοιραστώ και την πίκρα που θα κρατήσω.

Έχει δίκιο γιατί στην δική της συμπάθεια, υπάρχει η δική μου αγάπη και τα μεγέθη έιναι ανόμοια.

(τέλος της εγγραφής της 1-7-1987)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)Μάλλον εννοεί την συνήθεια από την ανάποδη

(2)Πράκτορες στοιχημάτων στις ΗΠΑ, ο Κ.Γ. ίσως ειχε ζήσει στην Αμερική.