ΣΥΜΠΟΣΙΟ : ΕΠΙΡΡΟEΣ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ (SYPOSIUM ON ELYTIS'S INFLUENCES)

ΗΡΑΚΛΕΙΟ 11-13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΜΟΥΣΕΙΟ

Πραγματοποιήθηκε στο νεότερο κτίριο του Ιστορικού Μουσείου τριήμερη εκδήλωση στο πλαίσιο του έτους ΕΛΥΤΗ. Χωρίς μεγάλη προβολή και λαίκή απήχηση, η ποίηση στο κέντρο της επαρχιακής ζωής – μοιάζει …όνειρο φθινοπωρινής νυκτός. Εν τούτοις ο Οδυσσέας Ελύτης είναι αρκετά αγάπητος, όχι για το έργο του γενικά, αλλά για ορισμενους σχεδόν κατανοητούς (τους πιο εύπεπτους) στίχους, που πιο πολύ εκφράζουν τους μουσικούς (συνθέτες τους λένε) και λιγότερο τον ποιητή. Το συμπόσιο όμως, δεν έγινε προς την κατεύθυνση της προσέγγισης του μεγάλου κοινού, πιο πολύ της ανάλυσης και της ερμηνείας του έργου του Νομπελίστα ποιητή , που αφορά σ’ αυτούς που αγαπούν την ποίηση και έχουν εξοικειωθεί με τους κώδικες της απαιτητικής (σήμερα) αυτής τέχνης. Από τους εξαίρετους ομιλητές, διαλέξαμε ότι μας άγγιξε περισσότερο, την εισήγηση του Δημήτρη Ε.Περοδασκαλάκη με θέμα “Ο Ελύτης και το τραγικο”, που νομίζουμε ότι μπορεί να ενδιαφέρει καθένα που διάβασε κάποτε η τραγούδησε Ελύτη.
(περίληψη από το από το πολυγραφημένο τεύχος της ΕΚΙΜ)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε.ΠΕΡΟΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ:

Ο ΕΛΥΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ

Ο ομιλητής Δ.Περοδασκαλάκης δεξιά Μ.Κοπιδάκης αριστερά Κυριακή πρωί

Η χρήση από τον Ελύτη χωρίων της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας έχει αποδελτιωθεί στο βιβλίο του Δανηήλ Ιακώβ “Η αρχαιογνωσία του Οδυσσέα Ελύτη”. Με τη δική μας εργασία διερευνάται η σχέση του ποιητή με ο στοιχείο του τραγικού και καταβάλλεται προσπάθεια να δοθεί απάντηση για το ρόλο και τον τρόπο της εγγραφής του σε ένα λυρικό έργο μείζονος αξίας.
θεωρούμε ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικο να τονίσουμε ότι το τραγικό συλλαμβλανεται όχι με τους όρους του ατομκού υπαρξιακού πάθους, αλλά με τους συλλογικούς όρους της ιστορίας, με κορυφαίο παράδειγμα το Άξιον Εστί-εξ άλλου το τραγικό προτείνεται ευρύτερα με πολιτικούς όρους, αφού η λυρική συνθήκη είναι η ατομική συνθήκη του λυρικού εγώ.

Μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει απερίσπαστος, από την διπλανή αίθουσα

Στον Ελύτη, ωστόσο, το τραγικό ακυρώνεται, καθαίρεται από την ίδια τη λυρική συνθήκη που το υποδέχεται, καθώς η ποιητική του συνείδηση “δεν σκαμπάζει γρυ από προπατορικά αμαρτήματα” ούτε ασφαλώς απο μεταπατορικά θα πρόσθετα. Γι αυτό και εδραία βάση της ελυτικής ποίησης δεν είναι η τραγική συνείδηση των ποικίλων δυισμών και συγκρούσεων αλλά η λυρική συνείδηση που ίπταται πάνω απο τον έλεον και τον φόβον, παραμένοντας ωστόσο ένυλη, με μόνο καύσιμό της την αθωότητα και τις “ανακαινισμένες” αισθήσεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *