ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ, EΝΘYΜΗΣΗ: 24.10.2010

Μαζευτήκαμε όπως κάθε χρόνο, αυτήν τη φορά μόνο η παλιά φρουρά. Το απόμακρο χωριό τους Ρεθύμνου, αργοκίνητο στο φως του πρωινού που το ζέσταινε ένας χαρούμενος ήλιος. Το εκκλησάκι μετά τα σπίτια, το ίδιο φιλόξενο και η Αρετή, πάντα ευπροσήγορη, με μουσταλευριά και ρακί. Η μνήμη σαν αποδημητικό πουλί που μπερδεύει εποχές και χρόνους, επιστρέφει όποτε θέλει και ραμφίζει χωρίς να τραγουδάει. Περνάει ο καιρός, ξεφτάνε οι εικόνες και τα αισθήματα. Κάποια λύπη, σκαλωμένη σε μάτια που θαμπώνει το φως. Ο Παντελής από το Ρέθυμνο και η μάνα του, με τον καλό λόγο- ότι έγινε δεν θα λησμονιέται. Αργότερα το τακτικό γεύμα, πιο καλό αυτήν τη φορά, με χαμηλόφωνες κουβέντες και αναδρομές σε χρόνους περασμένους. Το βράδυ λευκώματα με φωτογραφίες “εποχής” διαλέξαμε μια , είχε τραβηχτεί επό το Σίφη, την εποχή που τον είχε γοητεύσει η φωτογραφία και οχι μόνο επέλεγε θέματα , απαθανάτιζε στιγμές, τύπωνε κι όλας, με πολλές φορές αναμφισβήτητη επιτυχία.

Το στιγμιότυπο πάνω, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιδόσεών του στην τέχνη της φωτογραφίας, που τον συγκίνησε την πενταετία 1970-75, όταν γεννήθηκαν και μεγάλωναν τα δυο αγόρια της οικογένειας. Εδώ ο πρωτότοκος Φίλιππος μεταξύ των δυο στενών φίλων του, που ποζάρουν ως ηθοποιοί του Ικγμαρ Μπέργκαν, θα’ταν δύσκολο σήμερα να αναγνωρισθούν- τα χρόνια τους έχουν αλλάξει φάτσες και στυλ.

Πάνω από αριστερά Μιχάλης και Νίκος Βεριγάκης Μάριος Αποστολίδης κάτω, Γιώργος Ζ. και Σίφης Καμάρης

Συμπληρώθηκαν σήμερα 28-10-2010 τέσσερα χρόνια χωρίς τον σπάνιο φίλο, τον αξέχαστο συνάνθρωπο. Αν και η καρέκλα του είναι πάντα κενή στις παρέες μας, νοιώθουμε ότι απομακρύνεται με το τραίνο της μοναδικής γραμμής, χωρίς λύπη. Κρατά το μεγάλο σταυρόλεξο (για πάρα πολύ λίγους) και λύνει προσεκτικά, ενώ συνθετει συγχόνως ένα δύσκολο ΣΟΥΝΤΟΥΚΟΥ(άραγε έτσι γράφεται;)- δεν μπορεί να μείνει αργός σε καμιά περίπτωση, η σιωπή του σαν επιλεγμένη, είναι χαρκτηριστική, όταν κάτι δεν πάει καλά ή δεν του αρέσει. Δεν θα’ ρθω μαζί σας επιμένει χωρίς να λέει λόγια περιττά, χωρίς καμιαν εξήγηση, που δεν χρειάζεται άλλωστε, αφού ο καθένας επιλέγει τις απασχολήσεις της κάθε στιγμής του.
Μένουν οι επίφοβες κινούμενες γραμμές του τραίνου, ενω η αμαξοστοιχία ισορροπει και χάνεται στο βαθος του χρόνου…

Από την στρατιωτική αλληλογραφία του 1967-68, δεν διασώθηκαν πολλά γράμματα

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στα γράμματα της μαύρης εποχής, μεταξύ των χαρακτηρισμένων Γ΄κατηγορίας αριστερών φαντάρων, δεν έλειπε κάποιο χιούμορ, γιατί δεν μπορούσε να το αναγνωρίσει και να σβήσει η λογοκρισία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *