ΕΛΙΣΑΒEΤ ΜΟΥΤΖΑΝ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ – ΆΝΝΑ ΖEΒEΛΑΚΗ

Το πρόγραμμα της παράστασης, έφτασε στις 9 Απριλίου, καλού γούστου και με πληροφορίες που μας έλειπαν-το προτάσσουμε της παρουσίασης αυτής, μαζί με δυο λόγια της ¨Αννας Ζεβελάκη : ” Σκοπός μου δεν είναι η περιπτωσιολογία,δεν με ενδιαφέρουν οι περιορισμοί που επιβάλλονταν στις γυναίκες τη συγκεκριμένη εποχή. Το όραμα του καθενός συμβιβάζεται, για να γίνει σύμφωνο με τις εκάστοτε επιταγές.Το όνειρο πολλές φορές εγκαταλείπεται. Η ανάγκη για όνειρο έχουν ταυτιστεί με την εφηβεία.”Οι θεατές κρατάνε τις εντυπώσεις από την solo performance της Άννας και τ΄όνειρο μιας ωραίας παράστασης, που δεν έχει αντιστοιχίες με λόγια.
__________________________________________________

Η Άννα Ζεβελάκη στις πρόβες (φωτογραφία ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ 2.3.2010)

Στο θέατρο “Άλεγκτον” κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ αυτόν το μήνα, η Άννα Ζεβελάκη, σε μια solo performance παράσταση, ζωντανεύει ένα ξεχασμένο κείμενο και μιαν εξαίρετη γυναίκα , που γεννήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στα Επτάνησα. Πρόκειται για την πρώτη ελληνίδα πεζογράφο, των νεοτέρων χρόνων, που έζησε λίγο, κλεισμένη (φυλακισμένη) στο στίτι της στη Ζάκυνθο αντιδρώντας στην οιογένειά της που την προόριζε για γάμο και παιδιά. Προσπάθησε να αποδράσει, την γύρισαν πίσω, την “τακτοποίησαν” όπως ήταν “πρέπον” (την εποχή εκείνη) πέθανε στα 31 χρόνια της στην γέννα του πρώτου παιδιού της.

Είχαμε δει την Άννα, πριν 4 χρόνια στην προηγούμενη παρουσία της στο “Γράμμα” στα 2006, μας παραξένεψε και μας καθήλωσε, οι προγούμενες θεατρικές εμπειρίες μας ξεφτούσαν, ας είχαμε δει αρκετούς ηθοποιούς και χορευτές κάθε είδους, ας στιγμάτιζε τη μνήμη μας η φιγούρα του Μαρσέλ Μαρσώ,(είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μιαν απο τις τελευταίες παραστάσεις του ) δεν έμοιαζε ούτε είχε αναλογίες με ότι μέχρι τότε ξέραμε.
“Γενναία, ενάντια σε κάθε περιορισμό” γράφει στον τίτλο του δημοσιεύματος η “Ελευθεροτυπία” αναφερόμενη στην Μαρτινέγκου- γενναία εναντίον κάθε τυπικής θεατρικότητας, κόντρα σε κάθε εμπορικό πλαίσιο και ευκολία η Άννα Ζεβελάκη – επιμένει στο μοναχικό της δρόμο, χωρίς κανένα συμβιβασμό. Το ανθρώπινο σώμα, με την τεχνική που εφαρμόζει (Mime Corporel του Etienne Decroux) στηρίζεται στην εκφραστικότητα του σώματος του ηθοποιού που λειτουργεί σαν όργανο πλήρες αλλά (στην περίπτωση της Α.Ζ.) μοναχικό. Μεταξύ μουσικής, χορού και μίμησης η απόδωση μπορεί να φτάνει σε εντάσεις υψηλές και αποχρώσεις απείρων χρωμάτων.
Την θυμάμαι καθαρά την τελευταία φορα που την συνάντησα στη σκηνή, συλλογιζόμουν:
Και το σώμα κόβεται, πολλαπλασιάζεται σε επίπεδες εικόνες
κτίζονται περιστατικά και ανοίγονται κατακόμβες.
Η τέχνη επιστρέφει στη ιερατική μήτρα της – το διαισθάνεται , να το γνωρίζει;
Το κορίτσι που ήξερα είχε αθωότητα και αμεσότητα και κλειστές γραμμές, πως βρέθηκε
στους μεγάλους δρόμους με τα πλήθη;

Το κορίτσι που ήξερα, πως βρέθηκε στους μεγάλους δρόμους ;

Η εικόνα έχει αποφασιστικό ρόλο στην εξέταση μιας εργασίας όπως αυτήν που παρουσιάζει η Αννα Ζεβελάκη. Το εφήμερο, ότι κρατάει μια στιγμή αιχμαλωτίζεται, από έναν καλό φωτογράφο. Ιδου φωτογραίες πό την παράσταση, “κλεμένες” από τo Facebook και την σελίδα της A.Z.

Είναι έκπληξη, είναι αφέλεια, είναι ξαφνική απροσδόκητη αντίδραση ; Ο τοίχος με τα οκτώ μάτια μιας μοντέρνας ελληνικής αρχιτεκτονικής – σημαδεύει την κίνηση – να ξέρει τι σημαίνει ;

Η μελέτη, η σκοτούρα, η εξέταση εκδοχών, έχει αρχή ένα γραφείο και μια καρέκλα μακριά από τη φύση και το εξωτερικό περιβάλλον. Και η απόδραση σαν δρόμος αποκλειστικός περνάει από τους άλλους, που ούτε γνωρίζουν ούτε εννοούν τι και πως. Η Άννα βρίσκει την προγιαγιά της στα Επτάνησα, η Ελισάβετ περνάει στην σύχρονη εποχή και αγγαλιάζει νέες υπάρξεις, δεν δίνει λύσεις ούτε εξηγήσεις μα καταλαβαίνει.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΕΛΙΣΑΒEΤ ΜΟΥΤΖΑΝ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ – ΆΝΝΑ ΖEΒEΛΑΚΗ”

  1. Βασίλη, σήμερα το είδα, το κείμενό σου! Ημουν στην πρεμιέρα της Αννας, το βράδυ της Δευτέρας, με αρκετούς φίλους! Εξαιρετική!!! Ολα όσα αναφέρεις προηγουμένως ισχύουν! Τώρα, όμως,με σαφώς μεγαλύτερη ωριμότητα και άνεση κινήσεων! Αβίαστα και με μεγάλη φυσικότητα, το μεγάλο κείμενο-μονόλογο το παρουσίασε κατα τρόπο θαυμάσιο….
    Ολοι οι θεατές ήταν, στο τέλος, ενθουσιασμένοι!! Το παρατεταμένο χειροκρότημα το έδειξε! Επίσης ο σχολιασμός και η επί ώρα και πλέον, παραμονή των θεατων στο θεατράκι!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *