ΣΤΙΧΟΙ: ΑΦΙΕΡΩΣΗ (ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤ.)

 

Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)
Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Σ Η

                          Στη Σοφία Κολοτ.

 

Στο ανέφικτο που θέλεις να συμβεί

Σ΄αυτό που δεν το περιμένεις

Σ΄ότι φοβάσαι κι αγαπάς πολύ

Σ΄’οτι σε πνίγει…κι ανασαίνεις

 

Στο ψέμα που θα πρέπει να το πεις

με φυσικότητα μεγάλη

και στην κουίντα που θα΄χεις να κρυφτείς

απ΄τα δικά σου μάτια πάλι

 

Σε σένα που κοκκίνισες πρωτού

σ΄αγγίξει ο παιγνιδιάρης έρως

στα χείλη με τη γεύση του λωτού

σ΄εκείνο το λημσονημένο μέρος

 

Στων αισθημάτων τον θολό βυθό

και στων παιδιών την απορία

στο ψέυτικο που μοιάζει αληθινό

στη νοσηρή τη φαντασία

 

Σ΄αυτούς που στο κενό ακροβατούν

σ΄ εκείνους που αμφιβάλλουν και ρωτούν

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Από την συλλογή  ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, πρόχειρη έκδοση Μάιος 2007 σε 30 αντίτυπα (διορθωμένο)

Το "φρύδι του Νότου"
Το «φρύδι του Νότου»

 

 

ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ; ΠΑΡΩΔΙΕΣ

996995_985273201580172_4963360525288934527_n

ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΘΕΙ

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ;

 

Εύθυμοι στίχοι,  από το….1882  στο  1902 και μετα στο 1982…και τις μέρες μας

Ξεύρεις τη χώρα  που ανθεί

φαιδρά πορτοκαλέα

που κικκινίζει η σταφυλή

κια θάλλει η ελαία;                  (Άγγελος Βλάχος 1838-1920)

 

Ξεύρεις τη γην όπου ανθεί

φαιδρά πορτοκαλέα

και στέφει κάλπας κάλπηδων

η δάφνη κι η ελαία ;

τα κεφαλια παν αργα -και γρήγορα τα πόδια
τα κεφαλια παν αργα -και γρήγορα τα πόδια

Ξεύρεις τη γην  που τρέφονται

τα πιο μεγάλα βόδια

που τα κεφάλια παν αργά

και γρήγορα τα πόδια;

Ξεύρεις την γην που θαλερά

διατηρεί τα νιάτα μας

κι όλες οι γλώσσες κόβονται

απ΄την φιλοπατρία;

Ξεύρεις την γην που πάντοτε

κατηγορούν τη γάτα μας

πως έχει μλατια γαλανά

και την ουράν μακρία;

 

Ω!δεν το αγνοεί κανείς

αυτό το δόλιο ρημαδιό

είναι η γη η Ελληνίς                  Π.Δημητρακόπουλος (1864 -1922)

 

Ξέρεις την χώραν που ανθεί πολλή κακαογλωσσία

που κιτρινίζει η εντροπή και θάλλ΄ η αγυρτεια;

Όπου κεφάλια σεβαστά μοιάζουν με κολοκ΄θια;

όπου ο καφές αφέψημα θα πει από ρεβύθια;                         Κ. Βελλίδης  (Θεσσαλονίκη)

Scan

Ξέρεις την χώραν που ανθεί

και θάλλει η ελαία ;

Κι όπου δουλειά δεν προχωρείς

ούτε υπόθεση, χωρίς

τη σχετική  λαδέα;

Που όταν η στιγμή θα ρθει

πότε ως τσεκ θα επιδοθεί

και πότε ως φακελέα;

-Η χωρα αυτή είν΄ εμφανής

αλλα να μην την πει κανείς

Τμημα της γελοιογραφιας, για ανάγνωση
Τμημα της γελοιογραφιας του Μποστ

Η  χώρα αυτή από καιρού

είναι φτωχή και φουκαρού

Και ψευτοζεί με δανεικά

Ευρωαμερικανικά.

Κι εχει για σύμβολό της

-βεβαίως το λαό της.

«Προ πάντων η λιτότης !

Σφίψχτε  τη ζώνη σας παιδιά

ένεκα η αναπαραδιά.

Θα ρθει και η  καλή σοδιά»

Κι όσο επαναλαμβάνονται

τέτοιες σκληρές κουνβέντες

τόσο και πιο αυξάνονται

οι κρατικές Μερσέντες!

Ξέρεις την χώραν όπου ανθεί

και θάλλει η σκανδαλέα;

Που δεν περναει εβδομάς

χωρίς,με όλα ςτας τιμάς

να βγει και κάποιο σκάνδαλο

σε δημοσία θέα;

και δια ταύτα κι επειδή

τι έχει γίνει δηλαδή;

Εκείνοι που τα πιάσανε

το πήραν το λαχείο.

Σε λίγο οκόσμος τα ξεχνά

και η υπόθεση περνά

και μπαίνει στο αρχείο…

κι ως πριν να σβήσει αυτή η βουή

βγαίνει στη μέση ενα πρωί

το σκάνδαλο το νέο !

Κι αν τύχουνε και μερικοί

πουναι στα χέρια παστρικοί

και δεν αγγίζουν τίπτε

τιμίως κι υπερηφάνως 

κερδίζουνε οπωσδήποτε 

τον τίτλο του αυνάνος….     (Π.Παπαδούκας (1907-87)

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Από το περιοδικό του ΝίκουΛογοθετη, υτεύχος 4 , 1997

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ : Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΙΑ (ΒΡΑΒΕΙΟ 2016)

Την γνωρίσαμε στο διαδίκτυο, δεν είχαμε διαβάσει ποτέ κάποιο πλήρες  της κείμενο (δεν έτυχε), ίσως οι πολλές απασχολήσεις της , έκρυβαν το ποιητικό (το αληθινό δηλαδή) πρόσωπό της.

Το Κρατικό Βραβείο ποίησης 2016, που μόλις μάθαμε, μας έδωσε την ευκαρία να αγοράσουμε το βιβλίο της, μια καλαίσθητη έκδοση του 2015 και να μείνουμε έκπληκτοι !

Ο έμμετρος στίχος ήταν  πρώτη μεγάλη (έντονη)  και παράξενη  εντύπωση , που ήρθε μιαν κατάλληλη στιγμή, όταν διάβαζα τις διαπιστώσεις του μεγάλου Αργεντινού ποιητη  Χ.Λ. Μπόρχες, για τον ελεύθερο και τον παραδοσικό στίχο.

Για πολλά χρόνια προβληματισμένος αλλά και έχοντας δοκιμάσει γραφές σχετικές, δέχθηκα(διάβασα) με μεγάλη ευχαρίστηση την έμμετρη έκδοση της Σοφίας Κολοτούρου.

«Διαυγή ευαίσθητα , λυρικά»χαρακτηρίζονται από την επιτροπή κρίσεως τα ποιήματά της, μα έχουν και στοιχεία αναγνωρίσεων, και δραματικών εντάσεων – περιγράμματα σκληρών καταστάσεων, που αντιμετωπίζονται με νηφαλιότητα και θάρρος.

Δεν εκπαιδεύουν τον αναγνώστη στην …εκτίμηση της παλαιότερης έμμετρης ποίησης, γιατί είναι σύγχρονη και μοντέρνα η ουσία τους, όπως στον ελεύθερο στίχο.

Ίσως «η ρίμα άνοιξε την πόρτα για να μπει η έμπνευση…»στα ποιηματα της Σοφίας, όπως έγραφε ο Μ.Αναγνωστάκης στην μονογραφία του για τον «Μανούσο Φάση».

Επανέρχονταν καθως έπλεα στις στροφές των στίχων της συλλογής » ΤΗΣ  ΤΡΙΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ»,οι συλλογισμοί του Μπόρχες: «ο ελεύθερος στίχος είναι πιο δύσκολος από τις έμμετρες μορφές» η  Σοφία βρήκε μάλλον και το δρόμο που  της πάει και πιο πολύ,  και τον τρόπο να κρύψει ότι σημαντικό δεν λέγεται.

12936703_10153992866558168_1623685662195428609_n

 

Η ΤΡΙΤΗ  ΓΕΝΙΑ

  Στον άντρα μου

Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα

το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις

μ΄ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα

Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις,

οι πρόγονοι   (αν και νεκροί ) δια ζώσης

να μαρτυρούν απ΄την αρχή τα μυστικά –

στο τέλος πάλι ν΄απειλούν μην τους προσδώσεις

η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

 

 

Γενιές  που φύλαξαν στη μνήμη τους κλεισμένα

τα τραύματα  και τις παλιές διαβρώσεις

σε μια  αλυσίδα, με τα μέλη τους δεμένα

(τι βάσταξες και πόσα θα σηκώσεις,

πόσα άλλαξες και τι μπορείς να σώσεις)

και δεν αντέχεις και φωνάζεις: «φτάνει πια!»

Μα ο κηρος έλαχε σε σένα να πληρώσεις

 

Γενιές που έληξαν, προδιαγεγραμένα,

στων απογ’όων της πικρίας της τόσης

που δεν θελήσανε παιδί να κάνουν ένα

(τον πόνο , ω αναγνώστη,  να μην νιώσεις).

την αλυσίδα  δεν θα επιδιορθώσεις –

τη σπάζεις μόνο και φωνάζεις αρκετά!»

Έτσι στο φως αναβαπτίζεσαι, τηςγν.ωσης

η τρίτη και φαρμακερή γενιά.

 

Πρίγκιπα μου΄χεις τάξει νέα γέννα

σαν καταγράψουμε μαζί τα κωδικά

παλαιά βιβλία , στο σεντούκι φυλαγμνένα

η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

 

 

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Βιογραφικά κλπ  για την Σοφία Κολοτούρου στο διαδίκτυο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : ΕΠΙΛΟΓΕΣ (ΤΟ ΦΙΛΙ)

 

 

Όταν δυσκολεύουν τα πράγματα,  ξεφυλλίζουμε περιοδικά: σήμερα το πιο σπάνιο σε μας, με τίτλο «ΕΠΙΛΟΓΕΣ – ΣΥΜΜΙΚΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ» του λόγιου ιατρού (ποιητή, μεταφραστή, εκδότη) Νίκου Λογοθέτη. Αντιγράφουμε από τις ποιητικές παρωδίες το ποίημα του Α. Παράσχου «ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ» και την εύθυμη εκτεταμένη  …απόδωσή  του   από τον Κ.Σκόκκο.

image002(4230)

ΑΧΙΛΕΑΣ  ΠΑΡΑΣΧΟΣ (1886-1918)

ΤΟ  ΦΙΛΗΜΑ

Είναι το φίλημα τροφή πυρίνη της καρδίας

στιγμή κλαπείσα της ΕΔΕΜ  αρχή αθανασίας

Είναι το μύρον της ζωής , η γλώσσα των αγγέλων

Έρως , εις δύο στόματα ευώδη ανατέλλων

 

Είναι το φίλημα θερμή πλημμύρα αισθημάτων

«Χριστός Ανέστη της ψυχής , το άσμα των ασμάτων

της ήβης ψάλλον όνειρο,ν υμέναιος καρδίας

άνευ στεφάνων και πομπών, πλην έμπλεος θρησκείας

 

Κι είναι το φίλημα πνοή του Πλάστου ζωογόνος

καρδίας δίδυμος ακτίς εις χείλη  μυροβόλα

είναι το ρήμα του Χριστού, ευδαιμονίας τόνος

αιωνιότητος στιγμή και βλάστησις εις όλα.

Μ΄εν φίλημα γεννώμεθα , μ΄εν φίλημα γεννώμεν

μ΄εν φίλημα λαμβάνομεν οπόταν τελευτώμεν

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΣΚΟΚΚΟΣ

 

 

 

 

image001(3505)

 

Είναι το φίλημα  – παρντόν, να πω κι εγώ μια αλήθεια-

ανθρωποφάγος όρεξις που κρύβουμε στα στήθια

Μία προειδοποίησις για κείνον και για   κείνη

πως είμεθα μεν ποιηταί μα και ολίγον κτήνη

 

Αρχίζουμε ρωμαντικά απ΄το φιλί μια μέρα

και βγάζουμε τα μάτια μα ς ολίγον παραπέρα.

Θα πεις και πως τα βγάζουμε; Να, κάτι μας τυφλώνει

και μια γυναίκα έξαφνα στην πλάτη μας φορτώνει.

 

Αφήνω που μικρόβια  μπορεί και να κολλήσεις

μες των φιλιών τας ιεράς κι ευώδεις συγκινήσεις

και ενώ τα χείλη προσκολλά εκείνη στον εκείνο

του προσκολλά καμιά φορά τη φθίση ή τον καρκίνο.

 

Για κάθε ενδεχόμενο κρατάτε ένα μαντήλι

όσο νταλαβερίζεσθε συχνά με ξένα χείλη.

Κι ένα μπουκάλι σουμπλιμέ δεν βλάπτει και ακόμα

μ΄ολίγον φαινικόν οξύ να πλένετε το στόμα

 

Είδα κυρίες που κρυφά ζηλεύονται, μισούνται

με άκραν  περιπάθειαν να αλληλοφιλιούνται

και να σφιχταγκαλιάζονται καταμεσίς του δρόμου:

τι κάνεις Ελενάκι μου;-Καλά , εσύ χρυσό μου;

 

Και πίσω πέντε φάσκελα!  Κι η γλώσσα κόβει – ράβει

κι η μια κρυφά της αλληνής βαθειά το λάκκο σκάβει

Γι αυτό σαν βλέπω να φιλεί η μια την άλλη αρκούδα

μες τα φιλιά τους συναντώ ολάκερον Ιούδα.

 

Ξέρω κι κάποιες που ενώ τον άνδρα τους φιλούνε

δεν παραλείπουν , μάτια μου, και να στραβοπατούνε!

Και  όσο πιο ζεστά φιλούν με φλόγα και με λάβα

τόσο φοβούμε πιότερο πως …λάκο έχ΄η φάβα.

 

 

 

Ροντέν...
Ροντέν…

Φαντάσου δε και άλλη μιαν εικόνα ζηλεμένη

να σε φιλεί με πύρινα φιλιά η ερωμένη

κι εκεί που στα αιθέρια υψώνεται η ψυχή σου

να χώνει αυτή το χέρι της στην τσέπη στο πουγκί σου

 

Αν πεις και δια το φιλί του Πασχα της Αγάπης

αυτό δα θα το ζήλευε κανίβαλος κι αράπης.

«Χριστός Ανέστη  Περικλή» γλέντι και ρετσινάτο

κι έπειτα Μπουμ! Μια κουμπουριά κι αντίο πελ πασσάτο!

 

Τι τρέχει; Α! μπα! τίποτε, κάτι Ρωμιοί γλεντάνε

μια μπιστολιά κ ένα φιλί εδώσανε και πάνε…

Μ΄έν φίλημα απατώμεθα  μ΄εν φίλημα απατώμεν

και κοροϊδίας φίλημα μας δίδουν και ψοφώμεν !!

 

28512445_10213226643693918_710064334_n
Νίκος Λογοθέτης, ψηφιακό πορτραίτο (αρχείο ΑΛΚΜΑΝ0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ – ΤΙΜΗ & ΜΝΗΜΗ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΥΣΩΝΑ

«Νικος Γιανανναδάκης, εκδήλωση τιμής και μνήμης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Μαλεβιζίου στην ενορία του Κρουσώνα(Αγιο Χαράλαμπο)

Στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Δήμαρχος Γαζίου( Μαλεβιζίου σήμερα) Κώστας Μαμουλάκης και το συμβούλιο του τίμησε έναν εργάτη της τοπικής αυτοδιοίκησης, που ήταν και εξέχων πνευματικός άνθρωπος και διακεκριμένος πολίτης του Ηρακλείου.

 

20180209_202654Λόγω της καταγωγής του, από τον Κρουσώνα, της σχέσης του με το ιστορικό  χωριό, δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε τον αξέχαστο Νίκο Γιανναδάκη, που μας τίμησε κάποτε με την φιλία του, αλλά και να ακούσομε τον δίκαιον έπαινο, τον δοξαστικό ύμνο, από εναν υψηλόν ιερωμένο, που έχει μεγάλη φήμη , που ξεπερνάει τους στενούς θρησκευτικούς κύκλους και φτάνει στον πνευματικό κόσμο της ανήσυχης σπαρασσόμενης και  χειμαζόμενης χώρας μας.

Η οικογένεια του Νίκου αλλα και Δήμαρχος με πολλή προσοχή, ο Κώστας Τριγώνης, με μεγάλη ευαισθησία, οργάνωσαν την εκδήλωση, που έκλεισε  παραδοσιακή μουσική – ιδανικά με το ριζιτικο τραγουδι: » Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου…»

Σαν να τραγουδούσε ο Νικος που ξέραμε, ο χαμηλός τόνος της φωνής του, η χροιά ήχου από χαλκό, το αίσθημα που άνθιζε σαν κρίνο της άμμου. Δεν έφυγε λοιπόν συλλογιζόμουν, δεν «κοιμήθηκε», έφερε κι εδώ στην άκρη της γης τον Προ-ηγούμενο της μόνης  Ιβήρων, τον μοναχό που περιμέναμε καιρό να  (ξαν)ακούσουμε. ´Ηξερα ότι αν μας ( συγ)χωρούσε ο καιρός θα τον συναντούσαμε κάποτε στο -Αγιονόρος, στο περιβόλι τους Θεού – της Παναγίας για τους πολλούς. Πριν απο 30(;) ναι’ ναι τόσα ακριβώς χρόνια, είχε μιλήσει στηνΒασιλικη του Αγιου Μάρκου, τότε δεν ήξερα πολλά γι αυτόν, μόνο τον πατέρα του, που βρεθήκαμε συνταξιδιώτες μια βραδιά στα χρόνια της δικτατορίας, ούτε κάν τον αδερφό του τον Στέφανο, που γνώρισα αργότερα, ούτε ότι σχετιζόταν με τον Γιάννη Φουράκη,

Δεν ήμουν  ενήμερος για την πνευματική του πορεία, μονο μια γενική φήμη θαυμασμού είχε φτάσει, ο καλόγερος δεν ηταν συνηθισμένος ρασοφόρος, ένα πρόσωπο με ικανότητες ασυνήθιστες,με γνώσεις και καλλιέργεια εκτεταμένη και  με ήθος ανεπίληπτο.

Με τον αξέχαστο  Στέφανο Γοντικάκη, ποτέ δεν μιλήσαμε γι  αυτόν, ήταν συνήθως το θέμα μας φιλολογικό ή της τρέχουσας τοπικής επικαιρότητας.

Σκίτσο του προ-ηγουμενου της Μονης Σταυρονικήτα Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)
Σκίτσο του Προ-ηγούμενου της Μονης Ιβήρων Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)

Σε μιαν φευγαλέα επαφή,  είδα τον σεβάσμιο λεβίτη, μιαν στιγμή, είπε για  ένα μικρό σημείωμά μου για τον αδερφό του : » συναισθηματικό» ,  κι είχε βέβαια δίκιο,  μα τι άλλο να΄ναι ένας ( απο)χαιρετισμός;

Τα Χρόνια κύλησαν σαν πέτρες πίσω από τα βήματα μας στην ανηφόρα,  που δεν λέει να τελειώσει. Κι  έγιναν πολλά. Οι μεγάλοι Πνευματικοί της Ορθοδοξίας,  μας πλησίασαν , σημαντικότερος από τον χώρο της λογοτεχνίας: ο εξαίρετος μελετητής κυρίως (για μας) δοκιμιογράφος ο Ζήσιμος Λορεντζάτος .

Από την εκδήλωσηο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερα Γοντικάκη,ς..δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη.
Από την εκδήλωση ο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερά  Β.Γοντικάκης,δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη Γεωργία Κατσαλάκη,στο κέντρο ο σεβάσμιος και κοσμαγάπητος κληρικός του Αγίου Τίτου Ηλίας Βολανάκης.

Οι σκέψεις με κατέκλυζαν. Δεν μπορουσα να τον παραμερίσω τον εξαιρετικό λόγιο (Ζ.Λ.)εύκολα, όπως τους άλλους που κάποτε έγιναν σχεδόν μόδα.  Είχε βάρος και βάθος, είχε πειθώ και σοβαρότητα, λογοτεχνική  (επι)ξεξιότητα  και απεριόριστες γνώσεις.

Οι σκέψεις για τους (νεο)ορθόδοξους, δεν με εμπόδισαν να συγκεντρωθώ στην ομιλία του Βασιλείου ( μετά τους χαιρετισμούς των Δημάρχων).

20180209_202640
Νίκος Γιανναδάκης, αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Ο ομιλητής, δεν είχε καμιάν σχέση με τους ιεροκήρυκες που γνωρίζουμε,  τον πληκτικό θρησκευτικό δογματικό λόγο, τη «μελίρρυτη» έκφραση (γλυκύτητα) των ιερωμένων του άμβωνος.

Ο λόγος του έρεε σαν ήπιος πλωτός ποταμός, πλατύς και βαθύς χωρίς φιοριτούρες πολλές και περιττά ξόμπλια.

Σπάνια έχω  συγκεντρωθεί τόσο σε πολιτικό ρήτορα ή ομιλητή – να ταν το σχήμα που έφερε, οι ιδιότητες του ή  ο πολύ σημαντικός λόγος του;

Μα ο Νίκος Γιανναδάκης ήταν το μεγάλο και ενδιαφέρον θέμα, ένας ξένος, ένας ιερωμένος,  σχεδίαζε το πορτραίτο του, πόσο  ήξερε άραγε και πόσο εκτιμούσε τον Ηρακλειώτη φίλο μας;

Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του "Σουλτάν Χαμίδ "(αρχείο Αλκμάν)
Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του «Σουλτάν Χαμίδ «(αρχείο Αλκμάν)

Μίλησε άνευ χειρογράφου,  μην έκανε λάθος συλλογίστηκα, μα όταν  άρχισε να απλώνει τους συλλογιμούς  του, σιγά σιγά καταλάβαινα ότι δεν χρειαζόταν γραπτό κείμενο.

Ήταν πλήρης και περιεκτικός και ελκυστικός  ο ομιλητής, έκανε κύκλους μέσα και έξω από το θέμα του, ζωγράφιζε άλλοτε ρεαλιστικά άλλοτε ιμπρεσιονιστικά το πρόσωπο του Νίκου που ξέραμε,  έφτανε στην αφαίρεση, σαν σύγχρονος ζωγράφος: το χρώμα ήταν τότε αρκετό, χωρις περιγράμματα και όγκους, να περιγράψει τον τιμώμενο – με ιδιοτητες που είχε, αλλά  δεν μπορούσαμε ακριβώς να προσεγγίσουμε.

Όταν τέλειωσε την παρουσίαση,  είχα μπροστά μου μιαν αγιογραφία , με τέμπερα και αυγό, από Κρητικό τεχνίτη του 16ου αιώνα, που έδειχνε τον φίλο μας με την πνευματική του  στάση, τις σκέψεις και τις ιδέες του, αλλά και πολλά προσχέδια σε στρατσόχαρτα, με ολόκληρη τη ζωή και τη δράση του. Κι έναν μεγάλο πίνακα αφηρημένο, με χρώματα λες του Πόλακ, σταγόνες  πεταγμένες – μουτζούρες για πολλούς, ένα πανόραμα – στερεώματος,  χωρίς ομοιομορφία και τάξη :  πρόβαλε ένα πρόσωπο στην αναζήτηση του Θεού .

από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων
από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων

Ο ηλικιωμένος ρασσοφόρος, είχε άνεση εκφραστική, ακόμα και τις επαναλήψεις τις περνούσε από σουρντίνα, σαν μουσικές παρενθέσεις που δεν ενοχλούσαν. Ενθύμιζε ίσως το απώτατο παρελθόν,  τους μεγάλους θρησκευτικούς διανοητές, τον Γρηγόριο της  Νύσσης(332-394), που μπορούσε να συνδιαζει την αρχαία εξωτερική  σοφία (κλασσική), με την εσωτερική φιλοσοφία(χριστιανική)(*), τον Θωμά Ακινάτη (1239-1274),ας είναι μετά το Σχίσμα, ανατρέχοντας στους «φυσικούς» Προσωκρατικούς με  την λογική του Αριστοτέλη.

Ο αξέχαστος φίλος μας(Ν.Γ.), που συνδίαζε δημιουργικό στοχασμό και δράση, που  έφτασε κάποτε να υπερασπίζεται την δική μας τιμή και αξιοπρέπεια, και που πλήρωσε ακριβά, θα ήταν ευχαριστημένος  σκεφτόμουν :  τον τίμησε ο κόσμος, οι πολίτες της φιλελεύθερης και αντιφατικής  πολης μας,  αλλά και  ο οικισμός της οικογένειάς του, όπως ταίριαζε στο ήθος ενός σκεπτόμενου ανθρώπου κι ενός αγωνιστή.

Ο έπαινος του υψηλού ιερωμένου, με τον υπερθετικό των χαρατηρισμών, την εξαιρετική ρητορική και την αγιοποίηση του τιμωμένου, ταίριαζε πολύ στην βραδια αυτήν, που πραγματοποιήθηκε στην απλή και ταπεινή υπόγεια αίθουσα της ενορίας του Κρουσώνα.

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα...
Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, Ο «Ρήγας Φεραίος» πρώτη αντιστασιακή οργάνωση των φοιτητών

Μα ο απόηχος, ήταν σαν τον άνεμο που φυσουσε λίγο  στην επερχόμενη νύχτα, στον ριζίτικο οικισμό.  Δεν είχε λέξεις, προτάσεις,λόγια. Σιωπή «λαλέουσα»,  από τους αρχαίους καιρούς .

Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης
Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης

Στην επιστροφή από τον Κρουσώνα , δεν ακουγόταν μιλιά.  Μα τα λόγια του ιερομόναχου Β.Γ.επέμεναν , σχολίαζαν εικόνες που ερχόταν απο παλιά, μα σαν να’ταν  χτες και  χωρις να καταλάβω γύριζα πίσω…

Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)
Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)Αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Μια βδομάδα πριν ξημερώσουν τα Χριστουγεννα 1967, ραντεβού ενημέρωσης με τον Νίκο Γ. Στην Ακρόπολη, ρωμαϊκό ΩΔΕΙΟ, με στρατιωτικά ρούχα, τελείως γελοίος οπλίτης ( σαν κακοαχυμένος λουκουμάς θα λέγε ο Βάνιας Γιγ.)ενώ ο νεαρός φίλος κομψός κι άνετος, δεν έδειχνε καμιάν ανησυχία.
Μετά την σύντομη συζητηση ,  κατεβήκαμε στην Πλάκα, πήγαμε στον Πριόβολο, κατάστημα  ειδων σχεδίου, για αγορα μελανιού πολυγράφου, μετά περπατήσαμε ως του Ζωγράφου, όπου έμενε με την Ρέα, μιαν όμορφη κατσαρομάλλα κρητικοπόυλα, που πρώτη φορά έβλεπα.

Μια παρέα νέων φοιτητών μας υποδέχθηκε: ο Αντρέας ο Σαββάκης, ο Νικηφόρος ο Σταματάκης, ο Κωστής ο Γιούργος με την Λάγια την αδερφή του.
Η οικοδέσποινα πρόσφερε λίγη ρακή, με σταφίδες και αμύγδαλα, η παρέα ήταν χαρούμενη, η πολιτική συζητηση σταμάτησε γρήγορα, για κάποιο τραγούδι…
Μόνο εγώ ίσως ανησυχούσα, η καρδιά μου έτρεμε, οι τρομοκρατικές εμπειρίες του στρατού, δεν με άφηναν να ησυχάσω, ο κίνδυνος ελλόχευε , τον ένοιωθα…

Κάποια λακκούβα με ξύπνησε…ο οδηγός δάγκωσε μια βρισιά , για την συντήρηση του οδικού δικτύου…

Δεν άργησα να ξαναβρεθώ στη μαύρη εποχή….τώρα η αγωνία ήταν έντονη…Ήταν άνοιξη του 1968, ειχα απολυθεί αφού πεταξα στα σκουπίδια όλα τα στρατιωτικά μου ενδύματα, έψαξα  στου Ζωγραφου το σπίτι του Νίκου – Ρέας, αδύνατον, ούτε εκεί ούτε πουθενά σαν να χάθηκαν από προσώπου γης .

Ρέα Γαλανάκη, στα πρ'ωτα λογοτεχνικά της βήματα(1980)
Ρέα Γαλανάκη, στα πρώτα λογοτεχνικά της βήματα(1980, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Τελικά βρηκα την άκρη, και έφτασα στο,σπίτι,τους είχαν μετακομίσει κοντά στο Χίλτον, στην πρώτη επίσκεψη μιλήσαμε λίγο, ήταν φανερό  ότι έιχαν περάσει πια στην παρανομία, όλα άλλαξαν. Στο ραντεβού τη επόμενης μέρας (Απρίλιος ) αφού πέρασα την είσοδο που μου φάνηκε λιγο παράξενη, κάποιος σαν θυρωρός με κοίταξε περίεργα, έμεναν στον πρώτον όροφο, κτύπησα το κουδούνι. Μου άνοιξαν οι αστυνόμοι , το σπουδαςτικό της ασφάλειας…: » περάστε παρακαλώ» είπαν πολύ ευχαριστημένοι…»

Είχαμε φτασει όμως στο Ηρακλειο, άνοιξα τα ματια μου, από τον εφιάλτη, το παρελθόν εκδικειται σκέφτηκα…οι φίλοι μου με κοίταξαν έκπληκτοι, είχα κιτρινίσει, η καρδια πήγε να σπάσει…

Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη
Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη: το τέρας της δικτατορίας (αρχείο alkman.gr)

Στο σπίτι μου, τα λόγια του ιερομόναχου επανερχόταν, το σχέδιο της αγιογραφίας του Νίκου Γιανναδακη, «από άλλου ήρθε άλλου πήγε…»επέμενε ο ασκητικός λόγιος. Είχα την εντύπωση ,διαισθανόμουν, ότι κάπου έκανε λάθος, μιλάει απο το ύψος της θρησκευτικής  (πνευματικής)αυθεντίας του συλλογιζόμουν…

 

Μα η αληθινή ζωή τρέχει άλλου: καμιά φορά γλυκιά και εύθυμη, συνήθως σκληρή και άτεγκτη, στη λάσπη ή τους τριβόλους.
Ο διακεκριμένος φίλος μας Ν.Γ. είχε προικισθεί με την σκληρή σφραγίδα της » δωρεάς», για την πόλη του, την περιοχή του, επρεπε να δράσει ως ηγέτης, ταπεινός και υψηλόφρων, διαπρύσιος κήρυκας της Ελευθερίας και της Ειρήνης…
Και να πληρώσει, όπως πάντα χρειάζεται, για τους άλλους, δεν ήταν αρκετό να δώσει ένα  χριστιανικό πουκάμισο.

Πρόσφερε πολλά , οργάνωσε ένα πνευματικό ίδρυμα, εξέδωσε βιβλία, έφερε τον Δομήνικο στην πατρίδα του όπως  και τους αγιογραφους της Κρητικης Σχολής, μας έδειξε τα πιο σπάνια εικαστικά έργα, τα Φαγιούμ.

Σοφία Γιανναδάκη, το γενος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου
Σοφία Γιανναδάκη, το γένος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου

Μα ήταν αυτός που  είπε το μεγάλο ΟΧΙ , που σήκωσε  τη σημαία της Ελευθερίας, για να μην περάσουν οι Μήδοι – κι όπως ο  Αισχύλος θα ‘ θελε ίσως γι αυτό να τον θυμόμαστε .

Παραφραζοντας τον αρχαίο τραγικό ποιητή :

«Τον γιο του Χαράλαμπου  και της Σοφίας τον Νίκο Γιανναδάκη
την άξια νιότη του,  θα ειπεί ο αντιδικτατορικός αγώνας

κι η Αντίσταση,  οπού καλά τον ξέρει»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

EΡΩΤΙΚΗ ΜEΡΑ : ΣΤΙΧΟΙ

ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Αφιέρωση:  Γ.Δ. Γ. 

20170610_210803

Να΄ μουν όνειρο

μέσα στ΄ ‘ονειρο σου

θάλασσ΄αρυτίδωτη

στον ωκεανό σου

 

Να΄μουν στον ορίζοντα

φόντο ξεβαμμένο

στον γαλάζιον ουρανό

τόξο τεντωμένο

 

Να΄μουνε κύκλος μικρός

στη δική σου σφαίρα

και παρένθεση ανοικτή

στην κάθε σου μέρα

 

Να΄μουνα στη λάμπα σου

τ΄άλλο φως που καίει

κι η σιωπή που μέσα σου

σαν σιωπάς , σου λέει

 

Σ’ότι θέλεις κι αγαπάς

να ‘ μουνα κουκκίδα

στον αστερισμό σου

μια μονάχα αχτίδα

 

Να μουν όνειρο

μέσα στ΄όνειρό σου

θάλασσ ‘ αρυτίδωτη

στον ωκεανό σου

Αργυράκης -Χατζιδάκης από την "ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ"του ΄60 στον ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του ΄80
Αργυράκης -Χατζιδάκης από την «ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ»του ΄60 στον ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 1981

 

 

 

 

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ – ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)
Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ  : ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
——————————————–
Ενώ η χρονιά έκλεινε τον κύκλο της, πριν ξημερώσουν τα Χριστούγεννα του κρίσιμου 2017, ο Μανολης Παπαιωάννου, πήρε το πλοίο της ύστερης (τελευταίας) γραμμής.
Όπως πριν χρόνια, οταν έφηβος μπάρκαρε δοκιμάζοντας ταξίδια σε άγνωςτες θάλασσες, σε μακρυνούς ωκεανούς, ψύχραιμα πάτησε το κατάστρωμα του μικρού πλεούμενου, κρατώντας σφιχτά στην παλάμη του το απαραίτητο νόμισμα, ήξερε πως δεν ήταν τώρα δωρεάν, κι ο σκοτεινός καπετάνιος, δεν έκανε  ποτέ πιστώσεις.

20180123_143727
Σε καταστρωμα πλοίου, φανηκε από νωρίς η αγάπη για τη θάλασσα (φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

….
Είχαν περάσει  50 χρόνια από τότε που ώριμος νέος , τριαντάχρονος, άναβε το φυτίλι μιας αυτοσχέδιας βόμβας….
Δεν υπολόγισε  τις επιπτώσεις, δεν τον φόβιζε η φυλακή, η φλόγα που έκαιγε  τους νέους της γενιάς του, τον πυρπολούσε – μα αν περισσότεροι έμειναν ψύχραιμοι και  αδρανείς,  αυτός δεν μπορούσε να μεινει απαθής,  η λύπη, η στεναχώρια   γινόταν ακράτητος θυμος – ας μην  ηταν έφηβος , ας μην ήταν πια φοιτητής …
Είχε ταξιδέψει στην ανοικτή θάλασσα, ειχε νοιώσει  τρικυμίες και κινδύνους, τη σκληρότητα της ζωής  που δεν χαρίζεται – δεν ηταν πλουσιόπαιδο του βουτύρου.

Στο βασιλικό (τότε) Ναυτικό...
Στο Βασιλικό (τότε) Ναυτικό με τον Δημήτρη Αδάμη(φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

Η αντίδραση του θα εχει σοβαρές παρενέργειες, θα βρεθεί πίσω απο τα κάγκελα, αυτός που έγινε (σπούδασε) δικηγόρος, για  να βοηθάει τους άλλους να γλυτώσουν τα σίδερα…
Να φταίει η εμπειρία του αυτή, που έγινε αργότερα εξαιρετικός  νομικός ;
Ισως, τον γνωρίσαμε στο ωραίο, κτίριο Καστρινάκη, μολις η Δικτατορία, έκλεινε τον άθλιο βίο της, μέσα στην καταστροφη τηνπροδοσία και την χλεύη…
´Εκανε τα πρώτα βήματα του στο απαιτητικό του δικηγορικό επάγγελμα, δεν έδειχνε , δεν φάνηκε αμέσως η μεγάλη έφεση ή η επαγγελματική μανία.

Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά...
Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά…

Στον τρίτο όροφο εκεί που σημερα στεγάζεται η Τραπεζα Πειραιώς (δημιούργημα του συναγωνιστή του τοτε-1967-  Μιχάλη Σάλα), σε μικρά δωμάτια, που ήταν πριν μάλλον κοιτώνες , είχαν μαζευτεί(εκτός από αυτόν) άλλοι τέσσερις πέντε, ο αείμνηστος παλαίμαχος νομικός Αλέκος Παπαδάκης ,ο Σίφης Καμάρης, ο Κώστας Ασλάνης, ο υπογραφών, και η Μαρία(Μπορμπουδάκη;) της Τρανς Μπετόν.
Οι φιλίες δημιουργούνται στα θρανία στο στρατό και στο επάγγελμα , θα πρέπει να προσθέσουμε και στην γειτνίαση των γραφείων.
Αν και η συστέγαση καταργήθηκε γρήγορα, σ΄έναν χρόνο ,δέθηκαν καλές σχέσεις και μια στενή φιλία, του Σίφη και του Μανόλη.
Αργότερα, στα 1978, οι δυο φίλοι θα βρεθούν στην ίδια Δημοτική παράταξη, ο Σιφης Κάμαρης, στήριξε ξεπερνώντας τα στενά «ιδεολογικά» πλαίσια, αποφασιστικά τον Μανόλη Παπαϊωάννου, ως υποψήφιο Δήμαχο.

Σκιτσο της εποχης, οι δυο Μανοληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσακης)
Σκίτσο της εποχής, οι δυο Μανόληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσάκης)

Η φιλία τους θα δεθεί, στον προεκλογικό αγώνα, οι δυο άνδρες που αντιστάθηκαν στην Δικτατορία, θα εργαστούν πολύ( το θα αγωνιστούν δεν θα τους άρεσε)για να αποκτήσει πόλη τους έναν μη Πασοκικό ( κομματικό) Δήμαρχο.
´Εχασαν για λίγο, δεν είχαν βέβαια πολλές πιθανότητες, μα η φιλία τους έγινε πιο στενή,κράτησε μια ζωή.

Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)
Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)

Ο Παπ, ´ετσι τον λέγαμε, δίεγραψε μια λαμπρή επαγγελματική τροχία( καριέρα), ο νεώτερος κατα πολύ φίλος του( ο Σ.Κ.), χαιρόταν με τις επιτυχίες και την πρόοδο του. Έκανε δυο γάμους, απέκτησε μια κόρη και δυο εγγόνια.

Σε κάποιο  πολιτικό διάλειμμα, διορίστηκε ο Μ.Π. πρόεδρος στο Λιμενικό Ταμείο, τον ανάγκασε η αγάπη του για τη θάλασσα, ευτυχώς έμεινε λίγο – πως να αντέξει την τερατώδη δημόσια γραφειοκρατία , αυτός ο φιλελεύθερος πολίτης ;

Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιανν'ακης, Μανόλης Παπαϊωάννου...(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)
Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιαννάκης, Μανόλης Παπαϊωάννου, Ξαγοράρης Γ.(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Κι όταν πριν 12 χρόνια μια επάρατη νόσος, κτύπησε τον Σίφη, στάθηκε κοντά του, στην στενή συνεκτική αριστερή συντροφιά του φίλου του, προστέθηκε σαν ένα ακομα στρώμα στην ασπίδα  της προστασίας του.

….
Κι οταν χάθηκε το παιγνίδι κι ο Σίφης εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο,  έμεινε η φιλία: ´οπως ίσως  τραγουδούν  τα  εγγονάκια του : » η φιλία δεν χάνεται σαν είναι αληθινή»
Και πέρασα χρόνια πολλά,  ο Μανόλης Παπαϊωάννου  στο περιθώριο της δικηγορικής  εργασίας, ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηρότητες, η πρώτη του επαφή λόγω του φίλου του Μιχάλη Σκουλούδη με την Τρανς Μπετόν, τον οδήγησε σε κατασκευές -στα νεανικά του χρόνια  είχε δουλέψει στις εργολαβίες ενός  θείου του μηχανικού, πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όμως  οι αρρώστιες έπληξαν την οικογένεια του, πρώτα την εξαίρετη δικηγόρο συντροφό του, την Λένα  Τζανάκη . Ο κάπως αδέξιος και ογκώδης και παρορμητικός σύζυγος, έγινε  ψύχραιμος υποδειγματικος νοσοκόμος, μα δεν υπήρχε θεραπεία.

Αμέσως μετά, άλλες βάρβαρες ασθένειες έπληξαν τον ίδιο, καρδιά, κυκλοφοριακό κρίσιμα όργανα. Αντιμετώπισε την συντονισμένη επέλαση με θάρρος , με κουράγιο. Δεν ζήτησε συμπαράσταση, δεν δέχθηκε βοήθεια : «σαν έτοιμος από καιρό – σαν αντρειωμένος…»

γιατί του ταίριαζε αυτή η πόλη, αγωνίστηκε σκληρά πολύ σ΄ έναν   αγώνα μάταιο.
Κι έφυγε  πρίν τα Χριστούγεννα, τόσο μπορούσε τόσο άντεξε

 

Τον αποχαιρέτησε η πόλη του βιαστικά αλλά επισήμως.
Οι τέσσερις (εν ζωή) Δήμαρχοι, τον τίμησαν , ακολούθησαν μιαν διαδικασία υποχρεωτική, για έναν δημοτικό παράγοντα κι έναν αντιστασιακό, μα δεν έλειψε ο κόσμος,  οι πολίτες αυτής της πόλης.

Από πολύ μακρια   αυτός ο πληθωρικός, αθυρόστομος, αλλά θαρραλέος πολίτης, του Μεγάλου Κάστρου, θα χαμογελούσε, ο κόσμος δεν τον ξέχασε…

«ξέρω τι καπνό φουμάρετε» θα μουρμούριζε ,με το βιανίτικο χιούμορ του (περίεργο για πολλούς)» θα σας πω μια παροιμία … »

Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας...
Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας…

Θα τον θυμόμαστε, ήταν ένας πολίτης , που πρόσφερε, που μπλέχτηκε στη ζωή μας, ανέβηκε τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και πολιτικής και οικομικής ιεραρχίας  –  και  θα μείνει στη συλλογική μνήμη  για την αντίστασή του στην Δικτατορία, τότε που η τιμή και η υπόληψη της πόλης μας κρινόταν με τη ζωή μας.

 

22.1.2018

Βασίλης Ζεβελάκης , αρχιτέκτων (alkman.gr)

ΣΤΙΧΟΙ : ΑΝΩΝΥΜΩΝ

Στίχοι αγνώστου προσελεύσεως, μήπως τους ξέρει κανείς;

 

ΣΕ ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΑΘ’ ΟΛΑ ΣΥΝΕΠΗ

Οι μπουρδολόγοι σού ήτανε καρφί στο μάτι,

με τους αγύρτες, α, δεν είχες κολιγιές,

ήσουν των κλόουν και των τρα-λα-λά ο φονεύς.

Τώρα ζαχάρωσες· σαν του Χατζηαβάτη

έγινε η γλώσσα σου κομψή και ντελικάτη

και γλυκογλείφεις όσους πίκραινες ως χθές.

~ ~ ~

Φθινοπωρινο Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)
Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (ποιητική αδεία)

 

ΣΕ ΕΚΔΟΤΙΣΚΟ

Ιούδας; Όχι δα! Φτωχός και βλάκας…

Σιγανοπαπαδιά σιελοφόρα
που ’κανες τη ρομαντικιά ώς την ώρα
να σπιτωθείς κι εσύ μες στην Παράγκα.

(Πια τρώς ενός κρονόληρου τα φράγκα

στίχους σωρό τυπώνοντας της πλάκας.)

~ ~ ~

20171121_151949

 

ΣΕ ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟ ΞΕΜΩΡΑΜΕΝΟ

Τι νόμισες, τα πλήθη θα σ’ υμνήσουν;
Α, τούβλο, κοκκορόμυαλος θα ήσουν!
Τα πλήθη απαξιούν και να σε φτύσουν …