ΤΟ ΦΙΔΟΔΕΝΤΡΟ – ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΤΟ ΦΙΔΟΔΕΝΤΡΟ

                        Αφιέρωση: Στον Μ.Κιουρτζογλου

Δος του κλώτσο να γυρίσει

Παραμύθι ν αρχινίσει

Κι ας τυλίγει το μαλλί

Κι ας κουνεί την κεφαλή

Είν´ η βάβω σαν σταφίδα

Μα το μάτι της γαρίδα

Κι η φωνή της λει και δένει

Κι εύκαιρη δεν απομένει

Στο πιο μικρό φτωχό χωριό

Στην άκρα και στη γύρα

Εζούσε κάποιος γιαπιτζής

Χωρίς στον ήλιο μοίρα

Το φιδάκι χορεύει, παιδικό σχέδιο
Το φιδάκι χορεύει, παιδικό σχέδιο

Καθημερινώς με τον κασμά

Τις πέτρες και την άμμο

Και μοναχά την Κυριακή

Καθόταν λίγο χάμω

 

Και τ΄ όργανό του κούρντιζε

Κι έπαιζε τραγουδούσε

Με τους γλυκούς του τους σκοπούς

Τα βάσανα ξεχνούσε

 

μια σκόλη καθώς κάθονταν

Και τις χορδές χτυπούσε

´Ενα φιδάκι πρόβαλε

Στην άκρη και κοιτούσε

 

Φοβήθηκεν ο γιαπιτζής

Μην είχε και φαρμάκι

Σταμάτησε και πρόσεξε

Κουνιόταν το φιδάκι

 

Λυγιότανε και χόρευε

Σαν ευχαριστημένο

Κατάλαβε πως ήτανε

Ήμερο το καημένο

 

Και κάθε Κυριακή πρωί

Κάθε γιορτή και σκόλη

Που τ΄ όργανο του το’παιζε

Ευχαριστιόταν όλοι

 

Μα πιο πολύ χαιρότανε

Του κήπου το φιδάκι

Που σηκωνόταν όρθιο

Και χόρευε συρτάκι

 

Και μόλις τέλειωνε ο χορός

Το ούτι σταματούσε

Πουγκί μ´ ολόχρυσα φλουριά

Στα πόδια του ακουμπούσε

 

Και τρελαινόταν ο φτωχός

Δεν πίστευε μπροστά του

Τι βλέπανε τα μάτια του

Σαν τα ταν όνειρά του

 

Φοβόταν πως θα ξύπναγε

Τα πλούτη θα χανόταν

Κι φτώχεια κι η κακομοιριά

Πάλι θα ξαναρχόταν

 

Σαν έφτανε στο σπίτι του

Τα δίνε στην κερά του

Και τρώγανε βασιλικά

Και πίναν στην υγειά του

Χειμώνα καλοκαίρι

Στον κήπο του περίμενε

Φλουριά για να του φέρει

Μα τους εκουσκουσσεύανε

Ζηλεύαν οι γειτόνοι

Που τ άντερο του γιαπιτζή

Αρχίζει να λαδώνει

Κάποτε σταμάτησε

Χάθηκε το φιδάκι

στεναχώρια πλάκωσε

Το φτωχό σπιτάκι

 

Κι άρχισαν να ψάχνουνε

Βρήκαν τη φωλιά του

Μα το φίδι ήταν νεκρό

Στη βαθειά σπηλιά του

 

Κλάψανε το θάψανε

Σαν να ταν δικός τους

Συγγενής πολύ στενός

Φίλος κι αδερφός τους

Τακτικά πηγαίνανε

Στο μικρό κιβούρι

Κι έπαιζε ο γιαπιτζής

Ούτι και σαντούρι

Κι ένα δέντρο φύτρωνε

Απ´ τον τάφο μέσα

Πότιζε και φρόντιζε

Τα φύλλα του τ´αρέσα(ν)

 

Τελείως ήταν άγνωστο

Γιαυτό κι ονόμασε το

ΦΙΔΟΔΕΝΤΡΟ

– κι ολημερίς εβαγιοκλάδιζέ το

 

···

Οι γείτονες το βλέπανε

Και παραξενευόταν

Ρωτούσαν μα δεν ήξερε

Κανένας πως λεγόταν

 

Ο γιαπιτζής πονήρεψε

Στοιχήματα ζητούσε

Να βάλουν θα΄δινε διπλά

Αν κάποιος απαντούσε

 

Κι ήρθαν πολλοί και βάλανε

Δεκάδες χρυσά γρόσα

Και χάσανε και πρόσθεσαν

Ακόμα άλλα τόσα

Μα ένας τσιφούτης πονηρός

Έψαξε να βρει λύση

Και τη γυναίκα του φτωχού

Θέλησε να μαυλίσει

Η γυναικα του γιαπιτζή, ρωταει πως ονομάζεται το φίδι
Η γυναικα του γιαπιτζή, τον ρωτάει πως ονομάζεται το φίδι

Της έστελνε δώρα πολλά

Για να τον συμπαθήσει

Μετά να βρει τον γιαπιτζή

Τ´ όνομα να να ζητήσει

 

Μα να το κάνει πλάγια

Για να μην κακοβάλει

O γιαπιτζής και φοβηθεί

Και τύχη να χει πάλι

ο Τσιφούτης
ο Τσιφούτης

– “ Όταν τον πείσεις να το πει

αμέσως το φωνάζεις

Πιο δυνατά, κι γω κοντά

Τ΄ακούω κι ησυχάζεις”

 

Της είπε ο παμπόνηρος

Κι ´εγινε τελικά

Γιατί σαν κότα που ήτανε

Δεν ήξερε απ αυτά

-Πες μου το τ´όνομά του αν θες

Και δεν το μαρτυράω

Και να με κάψει κι ο Θεός

Να τρέμω να ψοφάω

 

Και μια και δυο και τρεις φορές

Τονε παρακαλούσε

Της το΄ πε τελικά κι αυτός

Πως το ονοματούσε

 

Και δυνατά το φώναξε κι αυτή «Φιδόδεντρο» ν ακούσει

Ο πονηρός τσιφούταρος Που καιροφυλακτούσε

Και πήγε την επόμενη -«θες να στοιχηματίσεις»

-«Να βάζω χίλια τάλαρα» Το σπίτι σου αν αφήσεις»

Και δέχτηκε ο ταλαίπωρος πρόσθεσε και τον κήπο

Αν άλλα τόσα θα βάζε -«Δέχομαι εγώ δεν λείπω

Από στοιχήματα καλά» Αυτό στοιχηματίζω

Και φώναξε στεντόρεια -«Φιδόδεντρο κερδίζω!»

Ξεράθηκεν ο γιαπιτζής Του΄ρθε ταμπλάς και ζάλη

Τα ύπατα του κόπηκαν τρομάρα είχε μεγάλη

Του΄ρθε μεγάλη στεναχώρια
Του΄ρθε μεγάλη στεναχώρια

Και τότε το κατάλαβε Πως ήταν προδοσία

Και φώναζε η γυναίκα του ( συγνώμη) δεν είχε σημασία

«Των αματιών του έδωσε» Πολύ μακριά να πάει

Και κάποτε σταμάτησε Μια γριά τονε ρωτάει

-«Που βρέθηκες στις ερημιές Που περπατάς που τρέχεις;»

-«την τύχη μου αναζητώ!» -«βοηθεια θές να έχεις; »

-» αν ξέρεις κάτι πες μου το Και θα σ΄ευγνωμονάω»

-» ίσια να πας ( και του δείξε) Από δω να προχωράω ;»

-«Προσεκτικά τα βήματα Θα βρεις πέτρα μεγάλη

Να κρέμεται στον ουρανό Περνάς να πας στην άλλη

Μεριά και ποταμό ρυχό Θα δεις: να τον περάσεις

Κι αν τις όχθες του ακολουθείς Στην τύχη σου θα φτάσεις »

Σε σπίτι μένει κόκκινο που είναι σωστό παλάτι

Κι έχει χρυσά παράθυρα Και ξύλινο χαγιάτι

Το σπίτι της Τύχης ήταν σαν παλάτι
Το σπίτι της Τύχης ήταν σαν παλάτι

Κι αμέσως εξεκίνησε χωρίς ψωμί να φάει

Σαράντα μέρες έκανε στην πέτρα κουτουλάει

Κρεμότανε στον ουρανό Φοβήθηκε μην πέσει

Στης κεφαλής του την κορφή Στο κόκκινο του φέσι

 

-«Γυρεύω κάποιον ποταμό ρυχό που θα με πάει

Στής τύχης μου το σπιτικό» σεμνά τηνε ρωτάει

-«Δεξιά να πας κι αριστερά μόλις θα δεις μια βρύση»

Απάντησε κι έτρεμε λες την είχανε κουνήσει

 

Ξανά στο δρόμο ο δυστυχής Ανάπαυση δεν έχει

Μέχρι που βρέθηκε μπροστά Στον ποταμό που τρέχει

-«Ποταμι ποταμάκι μου Θερμά παρακαλώ σε

Σενα ταλαιπωρούμενο Την συμβουλήσου δώσε

 

Απο ποιαν όχθη σου θα βρω Της Τύχης μου το σπίτι

Πες μους Ποτάμι να χαρείς Την πράσινη σου κοίτη»

-«στη δεξιά μου την πλευρά Πρέπει Να περπατήςεις (

του είπε) και σε μιαν ωρα – δυο Την πόρτα θα χτυπήσεις

Της Τύχης…» -«στο σπίτι της το κόκκινο; » -«Ναι μένει με το γιο της»

Και πάλι δρόμο και στρατί, στρατί και μονοπάτι

Δεν άργησε πολύ να βρει, το κόκκινο παλάτι

Κι η Τύχη του καθότανε στο,πρώτο σκαλοπάτι

-«καλώς Τονε τον μουστερή, κάτσε να ξαποστάσεις

Ξέρω πως πέρασες πολλά σε μένανε να φτάσεις»

Είπε και τον αγκάλιασε

-» Νασαι καλά σπολάτι » Απάντησε και κάθησε στα πόδια της σαν σκύλος

-«Οταν δεν τρέχει το νερό, τι να σου κάνει ο μύλος

» Μουρμούρισε πολύ σιγά, αυτή ντουχιουντισμένη

-«ξέρω τι θέλεις τι ζητάς , ο γιος μου θα στα λύσει

Όλα σου τα προβλήματα , χαρά θα σε γεμίσει

Κι ο Ήλιος εβασίλεψε κι ήρθε για να δειπνήσει

Στο,κόκκινο το σπίτι του,την μάνα να φιλήσει

-«γιε μου του΄ πε σαν έφαγε ,πριν πέσει στο κρεβάτι

Το μουσαφίρη μου άκουσε και κάνε αν θέλεις κάτι

γιατί παραπονέθηκε πως είναι αδικημένος

Αν κι έσκαψε το λάκκο του μονάχος ο καημένος

Ο γιαπιτζής με κλάματα είπε τι του συνέβη

Κι ο ήλιος τον συμβούλεψε:στο σπίτι του ν΄ ανέβη

και τον τσιφούτη να τον βρει και στοίχημα να Βάλει

Πως το πρωί ο ήλιος από το βοριά θα πρέπει να προβάλει

-«Μα πως θα βάλω στοίχημα που χρήματα δεν έχω;»

«θα πας και του φιδόδεντρου τη ρίζα θα σκαλίσεις

το πρόβλημα σου εύκολα θα δεις πως θα το λύσεις

Θα βρεις εκεί χίλια φλουριά μπορεί και,παραπάνω…»

Πολλές ευχές τους γέμισε ο γιαπιτζής ο καημένος

και φίλησε τα χέρια τους πολύ βαλαντωμένος …

Κι αμέσως εξεκίνησε,σαν το πουλί πετάει

Στον τόπο του πιο γρήγορα όσο μπορεί να πάει

Κι ´εφτασε νύχτα- κρύφτηκε μην τύχει και τον δούνε

Σαν έψαχνε το δέντρο του και παραξενευτούνε

Κι εβρήκε τάληρα χρυσά πολλά ,χίλια και τόσα

σε τσουβαλάκι τα βάλε, περίσσεψαν καμπόσα …

Και πριν λαλήσει ο πετεινός ξύπνησε τον Τσιφούτη

-«τι θέλεις αξημέρωτα, τι θες την ώρα τούτη;»

απόρησε ο τσιγκούναρος .-«για στοίχημα να βάλω πανεύκολο μεγάλο!»

-«μην με πατάς στον κάλο Τι στοίχημα μου τσαμπουνάς, εσύ δεν έχεις μία»

Απάντησε και του δείξε ο γιαπιτζής τις λίρες

Κι εκείνος αποχάσκωσε-«-καλά δεν είναι βία»

Είπε σιγά-«τις έκλεψες; Τις πήρες;”

-«τις βρήκα στο δεντράκι μου ,η τύχη μου τις δίδει

Κι εγώ τις βάζω στοίχημα, διπλά που θ´αποδίδει

“Αν ξέρεις θέλω να μου πεις από που ο ήλιος βγαίνει;

Μα πρέπει το βίος σου ολόκληρο στο στοίχημα να μπαίνει

 

Ζορίστηκε ο πονηρός, μα εύκολο δεν είναι;

«Το βλάκα»,είπε σιγά σιγά :»ξανά στην ψάθα μείνε»

Και δυνατά του φώναξε- » όλα τα βάζω μέσα

Στο στοίχημα που θέλησες,ξέρω πως έχεις μπέσα

Και το ΄δωσες το σπίτι σου με το ΦΙΔΟΔΕΝΤΡΟ σου

 

Αφού τα συμφωνήσαμε τώρα να ξημέρωσει

Να δούμε ο ήλιος από που το φως θα φανερώσει

Είπε ο φτωχός ο γιαπιτζής…τον ζώνανε τα φίδια

Αν κάποιο λάθος έγινε αν πάθαινε τα ίδια;

Περίμεναν καθότανε στα κάρβουνα κι οι δυο

Και το σκοτάδι γίνονταν σαν ακόμα πιο πυκτό …

Και κάποτε επρόβαλε ο Ήλιος στο Βοριά

κι ο ορίζοντας κοκκίνισε σαν να΄πιασε φωτιά

Ο κεραυνός σαν να πέσε στην κούτρα του τσιφούτη

Κι ο γιαπιτζής ξανάπιασε το ξεχασμένο του Ούτι

και το΄χασε το στοίχημα στο πρώτο φως της μέρας

κι όλο το βιος του έγινε μαύρος καπνός κι αιθέρας

Ο ένας έβγαλε φωνή και χάθηκε στο βάθος

Κι ο άλλος ακόμα τραγουδά με κέφι και με πάθος

Και γύρισε η γυναίκα του και του πε και συγνώμη

Και τ´ όργανό του ο γιαπιτζής το γραντζουνάει ακόμη

Και πέρασαν αυτοί καλά και Μεις πολύ καλύτερα

Τα πρώτα πρέπει να τιμούν Τα χρόνια μας τα ύστερα

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Καταγραφή αρχική από την Στέλλα Επιφανείου Πετράκη, 1966 , ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, έμμετρη επεξεργασία ΑΛΚΜΑΝ  Μάρτιος 2017

Γιαπιτζής=Οικοδόμος

Τσιφούτης=Τσιγκούνης,φιλάργυρος

ΒΟΥΛΑ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ – ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Εικόνα2456
Βούλα Επιτροπάκη, στην πλατεία Δασκαλογιάννη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ-Μάρτιος 2009)

Πως να μιλήσεις για την πόλη που ζεις;  Αναγκαστικά γίνεται κανείς συναισθηματικός, πιο πολύ από ότι συνηθίζει, να ξεπέφτει;  Ίσως, μα κάποιες συντεταγμένες, των παλιών καιρών – τον ανεβάζουν, σαν να απλώνεται ένα σύννεφο άσπρο, με μαλλί ξασμένο των κρητικών βουνών και μπορεί κάπου  ψηλά να αναπαυτεί.

Η πόλη μας  κακοπαθημένη, κακολογημένη έχει τόσα να της πουν και περισσότερα να της καταλογήσουν,  μα είναι κι οι δικοί της άνθρωποι, που την συντηρούν την προσέχουν την προστατεύουν και κυρίως την αγαπούν.

Πολλοί  επισκέπτες αλλά κι οι περισσότεροι ντόπιοι γυρίζουν δεξιά αριστερά, συνωστίζονται στους δρόμους και τα στενά της, στα κέντρα και την αγορά, στις εκδηλώσεις πάσης φύσεως – γκρινιάζουν για την κυκλοφορία, τα σκουπίδια, τις τιμές των   καφε-μπαρ. Η οικονομική κρίση εντείνει την κατάσταση, η πόλη μας εναλλάσσει εύκολα τα πολιτικά της χρώματα, μα όχι τα  αισθήματα , η ευαίσθητη  καρδιά της κτυπάει πάντα με τον ίδιο ρυθμό  αιώνες τώρα.

Οι ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί, μα το αρχιτεκτονικό φόντο έχει ζωγραφική αξία
Η πόλη μας, το παλιό λιμάνι – εξαίρετη ζωγραφική του Α.Βλάση

Το μεσημέρι της Πέμπτης 23 τρέχοντος, έφτασε ένα τριπλό βιβλίο στα χέρια μας, ο τίτλος δεν φάνηκε να μας ενδιαφέρει : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.  Ήξερα την συγγραφέα την Βούλα Επιτροπάκη, το περιεχόμενο θα ναι ποιητικό φαντάστηκα. Ανοιξα  το πρώτο τεύχος, το δεύτερο και έμεινα στο τρίτο.

Η ποίηση δεν είναι αντικείμενο, περιγραφόμενο και καθοριζόμενο εύκολα. Η τέχνη γενικότερα δύσκολα βρίσκει ορισμούς και σημαντικές και πειστικές προσεγγίσεις.

Στον τρίτο τόμο της τριλογίας της κ. Βούλας Επιτροπάκη,  ως αναγνώστης πιάστηκα στα δίχτυα μιας ποίησης, που είχε ρυθμούς και χυμούς – εικόνες και αποτελέσματα. Η προσεγμένη και συγκρατημένη γραφή, έκρυβε πόθους συναγμένους  με  επίμονες και επίπονες  προσπάθειες, αισθήματα που είχαν εντάσεις , το τόξο της σκόπευε με ακρίβεια στόχους επικίνδυνους.

Η πόλη μας έχειςτους φρουρούς της συλλογιζόμουν, η Βούλα είναι στην σκοπιά της πάνω στις ψηλές ντάπιες, που προστατεύουν χίλια(και περισσότερα) χρόνια το Μεγάλο Κάστρο. Η ποίηση  είναι η καλύτερη άμυνα, η τέχνη το τελευταίο καταφύγιο, για την πόλη μας, μα και για τη χώρα σκεφτόμουν.

Τ ασυννεφα των βουνων της Κρητης
Τα σύννεφα των βουνών της Κρήτης

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

 

Κανόνες

α΄

Βήμα το βήμα συν

βολίζομαι στην κοίτη σου

υποθεσούλα

διάθεση

πως έγινε και  φαίνεται

αληθινό το ψέμα

(δος μου το χέρι σου και τα χείλια)

 

και γαληνεύει τι

ποτε ποτε τ΄ απόλυτο

ως γεφυρώνουν τα κενα

των συλλαβών

-τέλος της μιας

αρχή της άλλης

 

λέξεις

 

ν΄απλώσω

ν΄αγγιχτώ στη απαλάμη σου

μήπως και το πιστέψω

 

ότι δεν είσαι  χάρτινος κι στίχινος

και γραμματικός

γ΄

 

 

Πεντόβολο

στη μέση σου

φωνή

κάθε π΄ανοίγει ο ήλιος τα ματόφυλλα

Ξαπλώνομαι

έτυμη

στον ουρανό

καθως αφήνομαι

ξωπίσω μας τον κήο

(δώς μου το νώμο σου και τα χείλια)

 

μα εδώ στη γη

Κήπος θα πει

καρδούλι Απριλιού

στα παιδικά χαμόγελα

κι ως το μεδούλι αγκαλιά τη νύχτα

στο κρεβάτι

 

κι αυτό είναι μια πραγματικότητα

που χορεύει

μρ τα δάχτυλα στη ράχη

των πραγμάτων

Παιχνίδι

 

Σε φόρεσα

Λευκός

Στο στήθος την ήβη

και κίνησα

 

απ΄το δειλινό

θα πηδήσω τον ορίζοντα

στο ξημέρωμα του

χυμούλα λέξη

τρυπώνω στα χείλια σου

 

φιλί μια φιλί δυο

στο ρήμα τρεις και πέντε

 

ευλύγιστα

στο ποίημα θα  χωθώ

 

Εικόνα2457
Βούλα Επιτροπάκη, φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ

Πέρασαν χρόνια πολλά , μα δεν την ξεχνάμε – ο Μύρων Μιγάδης δημοσίευσε στην τοπική  ΠΑΤΡΙΔΑ ένα κείμενο με τον τίτλο: «ΣΤΗ ΜΕΛΙΝΑ ΜΑΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ, ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ…»

Ο Νίκος Καζαντζάκης με την Μελ΄να και τον Ντασέν - τοέργο γυρίστηκε όσο ζούσε ο μεγάλος κρητικός συγγραφέας
Ο Νίκος Καζαντζάκης με την Μελ΄να και τον Ντασέν – τοέργο γυρίστηκε όσο ζούσε ο μεγάλος κρητικός συγγραφέας

Ανατρέχει στα 1956, άνοιξη ήταν τότε, η Μελίνα δίπλα στον Ντασεν στον Άγιο Νικόλαο αναστατώνουν το νησί μας, κανείς δεν μένει αδιάφορος, το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, έδωσε ιδανική ευκαιρία στον σκηνοθέτη και πιο πολύ στην Κρήτη.

Όλοι  τρέξαμε στην μικρή πολιτειούλα , με την άπατη (έτσι λέγανε)λίμνη, το ασήμαντο λιμάνι με το εξαιτετικό ζαχαροπλαστείο και το εστιατόριο που το έβγαλαν (ονόμασαν ) ΡΙΦΙΦΙ, να δουμε τι γινόταν…

Μύρων Μιγάδης 2013, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ
Μύρων Μιγάδης 2013, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ

Κόσμος και λαός, τα πρώτα χελιδονια του τουρισμού πέταγαν πια στον ανοιξιάτικο ουρανό μας, μα ποιος να το καταλάβει. Εμείς  ξέραμε  μόνο (και αγαπούσαμε) τον Καζαντζάκη και τις διασημότητες του θεάτρου και του κινηματογράφου…

Τότε, την άνοιξη του 1956, μια τριμελής παρέα νεαρών από το Ηράκλειο ξεκίνησε για ένα διήμερο στην πολίχνη της ανατολικής ακτής του Μεραμπέλου, να δούνε τι γίνεται , να παρακολουθήσουν κάποιο γύρισμα της ταινίας «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ», κανείς δεν γνώριζε τη αλλαγή στον τίτλο που είχε κάνει ο διάσημος σκηνοθέτης.

Θα΄ταν Σαββατοκύριακο, πως αλλιώς θα μπορούσαν να πάνε καθημερνή, αφού ήταν  όλοι εργαζόμενοι.  Ένα από τους τρείς, ο πιο φανατικός της θάλασσας και ο πιο ρωναντικός , ως φαίνεται, ξύπνησε πρωί τη δεύτερη μέρα, να κάνει μπάνιο, τη ώρα της ανατολής…ιδού τι θυμάται ο Μύρων Μιγάδης :

Αξέχαστο κινηματογραφικό ζευγάρι
Αξέχαστο κινηματογραφικό ζευγάρι

θυμάμαι νοσταλγικά και καρτερώ την Ανατολή στο Αμμούδι (στην παραλία του Αγίου Νικολάου), τις πρώτες ηλιακτίδες της Ανατολής να χαϊδεύουν την πλάση και το μουρμούρισμα της θάλασσας να κρατά συντροφιά στους νεανικούς συλλογισμούς μου, καρτερώντας τον ήλιο να ζεστάνει και να φωτίσει την πλάση.

Στο παραλιακό τότε στενό δρομάκι, που μας έφερνε από την πόλη, στη μοναχική αλλά τόσο γραφική παραλία , ελάχιστοι άνθρωποι άφταναν κοντά της , για να δεχτουν τα χάδια της θάλασσας και τα κροξίματα των γλάρων, που με λευκές πινελιές, στόλιζαν το ήρεμο θαλασσοστράτι.

Καρτερώντας την Ανατολή, μια γυναικεία  σιλουέτα χάϊδευε με τα βήματά της το έρημο θαλασσοστρατι προς το  Αμμούδι. Για λίγι ένιωσα αμήχανος, όμως μια γλυκειά φωνή, σαν χάδι θαλασσινό, με συνέφερε.

-Καλή μέρα, είναι κρύα η θάλασσα;

Ο Άγιος Νικόλαος την Δεκαετία 1950-60
Ο Άγιος Νικόλαος την Δεκαετία 1950-60

Δειλά δειλά είπα όχι, καθώς εκείνη   αργά αργά έβγαζε ένα φορεμα γκρ’ιζο πυ φορούσε και η θάλασσα χάϊδευε τα πόδια της,.Ο νιόβγαλτος ζεστός ήλιος , έντυνε με χρυσές ακτίνες  κάθε  γωνιά της ακτής..

-Θα μου κάνεις παρέα στο μπάνιο;

-Βεβαίως , γιατί όχι;

Η θάλασσα αγκάλιασε τα κορμιά μας,τότε μου μίλησε  για την ταινία που γύριζαν στον «Αγιο…

Η κοσμική σήμερα Κυτροπλατεία, όπως ήταν πριν τον Πόλεμο , αρχείο "Αλκμαν"
Η κοσμική σήμερα Κυτροπλατεία, όπως ήταν πριν τον Πόλεμο , αρχείο «Αλκμαν»

αφου ντύθηκε με ένα καλημέρα  γλυκό, γελαστό είπε:

-Πρέπει να φύγω, γιατί ο χρόνος είναι ακριβός δυστυχώς…

Τα βήματά της άφησαν τα σημάδια της στην αμμουδιά και η σιλουέτα της χάθηκε στον θαλασσινό ορίζοντα που πριν λίγο είχε στολίσει με το κορμί της η Μελίνα.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια, όμως κάθε άνοιξη θυμάμαι νοσταλγικά  το χάδι της φωνής της , στην  έρημη ακτή, στο μουρμούρισμα της θάλασσας που αντέχει ακόμα στο χρόνο  και στον άνεμο, να χαϊδευουν τις γκρίζες αναμνήσεις μου…

 

Ημέρα ΠΟΙΗΣΗΣ η 21 Μαρτίου, το σημερινό κείμενο ίσως δείχνει ότι η ζωή έχει μια δική της τέχνη, την ποίηση της καθημερινής ζωής.

 

 

 

 

 

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ – ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΣΤΙΧΟΙ (ΤΑΝΤΑΛΙΔΗΣ-ΖΗΤΟΥΝΙΑΤΗΣ Κ.Α.)

Ναυαγοσωστικό, λιμάνι Ηρακλείου φωτ.Σ.Λ.
Ναυαγοσωστικό, λιμάνι Ηρακλείου φωτ.Σ.Λ.

Η κ. Σ.Λ. σημειώνει:

Ο Μινώταυρος εμπνέει παλιούς ποιητές και..ταξιδεύει στο πέλαγος…Πέτρος Ζητουνιάτης (1875-1909) και Δημήτριος Τανταλίδης (1866-1934)

φωτοαντίγραφα
φωτοαντίγραφα
Ο Νίκος Εγγονόπουλος σχεδιάζει τον Μινώταυρο...
Ο Νίκος Εγγονόπουλος σχεδιάζει τον Μινώταυρο…

15934574_1266504333457056_248123007_n

Ο Μινώταυρος κι ο Λαβύρινθος, εμνέουν ακόμα στιχουργούς, ζωγράφους …

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Κράσπεδα στο δρόμο

Χίλιες λιτανείες

Λάμπουν στα πηγάδια

πρόσωπα παιδιών

Το σκοινί τις μνήμες

Δεν θα περιμένει

Χάθηκαν στο σκότος

Των παλιών καιρών

Ο Πικασό ποζάρει με μάσκα Μινλωταυρου
Ο Πικασό ποζάρει με μάσκα Μινώταυρου

Μες τα δάκτυλά σου

σβήνει το φεγγάρι

και τσαλακωμένο

κάθε σου φιλί

στην τρελή την κούρσα

δεν κρατάς τιμόνι

κι η καρδιά σου μ΄άδεια

μοιάζει μηχανή

Μινώταυρος, έργο του Π.Πικασό
Μινώταυρος, έργο του Π.Πικασό 1939

Οι κουρτίνες κρύβουν

Μάτια δακρυσμένα

Κι ο μεγάλος φόβος

Ρίζωσε βαθιά

Το φαρμακωμένο

Τ΄άρωμα στα χείλη

Στίβει με λεκέδες

Κάθε μου χαρά

Κλασική απόδωση του θέματος
Κλασική απόδοση του θέματος

Στο Λαβύρινθό σου

Πρόσφερα το νήμα

Για να βρεις το δρόμο

Μεσ΄ απ΄τα στενά

Έσπασες τον σπάγκο

Μόνη σου ζητούσες

Να΄βρεις άκρη

Στην κακοτοπιά

Από αρχαίο αγγείο
Από αρχαίο αγγείο

Κι όταν στου Μινώταυρου

Βρέθηκες το στόμα

Νόμιζες παιγνίδι

Θα΄τανε κι αυτό

Κι όταν ακουστήκαν

Γοερές κραυγές σου

Πίστευες πως όνειρο

Θα΄τανε κακό !

Ο Λαβυρινθος, αρχαίο νόμισμα
Ο Λαβύρινθος, αρχαίο νόμισμα

(Από την συλλογή :  ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, του Β.Ζ.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ – Ο ΓΥΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ  ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : Νίκος Βέλμος, το δώρο των εορτών

 

Νίκος Βέλμος, έργο του Κόντογλου
Νίκος Βέλμος( έργο του Φώτη Κόντογλου, κάρβουνο 1923)αναρχικός και χριστιανός, περιθωριακός και στο κέντρο της πνευματικής και κοινωνικής ζωής

Δεν είμαι ασυνήθιστος σε δώρο βιβλίων, από την παιδική μου ηλικία .

Τυχερός λοιπόν, αφού συμβαίνει να ‘ναι για μένα , το μόνο δώρο που με συγκινεί.

Με τα χρόνια βέβαια τα πράγματα τα δυσκόλευαν, γιατί λίγα είναι πια τα έντυπα που μου αρέσουν.

Έτσι οι Φίλοι,που με ήξεραν, απέφευγαν τελευταία τέτοια δώρα, κι όταν μου έφερναν,είχαν επιφυλάξεις, έλεγαν να τα γυρίσω αν δεν μου άρεσαν.

Φέτος, ήταν καλή χρονιά, το πρώτο βιβλίο έφτασε με το ταχυδρομείο, από τον παλιό,φίλο γιατρό αλλά και συγγραφέα Νίκο Λογοθέτη, που αρκετά χρόνια «έβγαζε»το περιοδικό » ΕΠΙΛΟΓΕΣ – Σύμμικτα Λογοτεχνικά και άλλα».

Το βιβλίο του: Νικος Βέλμος, «0 γυιος της απωλείας», έφτασε προχθές, πιο γρήγορα από όσο, περίμενα.

Το βιβλίο του Νίκου Λογοθέτη
Το βιβλίο του Νίκου Λογοθέτη

Μα δεν ήταν απλώς , ένα αναμενόμενο γεγονός, η έκδοση του, ούτε το διάβασα με έκπληξη.

Μετά την πρώτη μέρα το αρχικό ξεφύλλισμα , έσκυψα και “κόλλησα” στο βιβλίο του Λογοθέτη.

Εδώ και χρόνια διαβάζω γρήγορα, σπάνια προσέχω πολύ, προσπαθώ κυρίως να ενημερωθώ , αν το θέαμα έχει ενδιαφέρον.

Όμως εδώ υπήρχε διπλό χτύπημα , το θέμα αλλά και ο τρόπος , δηλαδή η λογοτεχνική διερεύνηση ενός προσώπου, από τα αμφιλεγόμενα και από τα ξεχασμένα της πνευματικής ζωής του τόπου μας.

Από το περιοδικό ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ , δείχνει τις προτιμήσεις του ΒΕΛΜΟΥ
Από το περιοδικό ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ , δείχνει τις προτιμήσεις του ΒΕΛΜΟΥ ( ΓΚΑΙΤΕ, εννοούσε τον νεανικό , τον ρωμαντικό συγγραφέα)εξώφυλλο ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ 12.11.1927

Ο Νίκος Βέλμος, κρητικής καταγωγής ( Βογιατζάκης ο πατέρας Μαρτιμιανάκη η μάνα) ηθοποιός αλλά και ποιητής και λογοτέχνης και ζωγράφος( σκιτσογράφος,κυρίως),είχε φτάσει εδώ  (στην Κρήτη) πριν μερικά χρόνια, όταν ο Γ.Ζ. μας άφησε ( χάρισε) έναν τόμο,του περιοδικού «ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ» που το “έβγαζεοΒέλμος”.

Μας είχε εξηγήσει ποιος ήτανε ο εκδότης, μα δεν κινήθηκε καμιά περιέργεια, ωραία κοκκινοδεμένος τόμος, ,έμεινε στην βιβλιοθήκη αχρησιμοποίητος.

Όταν ο Νίκος Λογοθέτης έκανε κάποιες μονογραφίες για τον Βέλμο, στο περιοδικό του , πάλι διαβάσαμε τα κείμενα, μα δεν αντιδράσαμε.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο λογοτέχνης και γιατρός φίλος μας, ερεύνησε και παρουσίασε ένα πλήρες πορτραίτο του Βέλμου πολύ ζωντανό, όχι μόνο με μια διείσδηση σε βάθος, μα και έκθεση των πεπραγμένων του, πολύ εκτεταμένη, ´ετσι που ο αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει ( να προσεγγίσει) τις πτυχές των έργων αλλά και του χαρακτήρα του πρόωρα χαμένου καλλιτέχνη.

2016-12-22-19-37-52
Από παράσταση του Βέλμου στο Ηράκλειο, 1919 (από το βιβλίο-αρχείο Γ. Μαρκόπουλου)

Μα άραγε τι κρύβει το φαινόμενο Βέλμος; Είναι ίσως ένας θεατρίνος, από τα 15 του χρόνια στο σανίδι, έφηβος γνώρισε την τέχνη που αρχίζει από τη λογοτεχνία και την ποίηση, περνάει στη μουσική και ( κίνηση)το χορό, χρησιμοποιεί τη ζωγραφική και την Αρχιτεκτονική ( σκηνογραφία) και εκφράζεται,με τη φωνή και το σώμα, την υποκριτική τέχνη.

Σε παρεα καλλιτεχνών, ο Βέλμος καθιστός με την τσάντα(μόνιμο εξάρτημά του)
Σε παρεα καλλιτεχνών, ο Βέλμος καθιστός με την τσάντα(μόνιμο εξάρτημά του)

Αφού πέρασε μια αλητεία δυο χρόνων προσγειώθηκε στην τέχνη, ευτύχησε να συναντήσει μεγάλους δασκάλους, να μάθει γράμματα και θέατρο, και τέλος άρχισε να ζωγραφίζει, το σχέδιο μπορεί να μην το διδάχτηκε στο εργαστήριο, μα συνάντησε πολλούς κορυφαίους ζωγράφους, σχεδιαστές, έμαθε πολλά, πέραν του μολυβιού και του κάρβουνου και της σινικής μελάνης .

Ο Νικος Βέλμος στο ΑΣΥΛΟΝ ΤΕΧΝΗΣ, οργανωτικός και πολυτάλαντος, πολυάσχολος/ηθοποιόςκια θιασάρχης με συνεχή απασχόληση/ποιητής και πεζογράφος, μεταφραστης θεατρικών έργων/εκδότης εβδομαδιαιου εντύπου δημιουργός γκαλερί τέχνης κλπ
Ο Νικος Βέλμος στο ΑΣΥΛΟΝ ΤΕΧΝΗΣ, οργανωτικός και πολυτάλαντος, πολυάσχολος/ηθοποιόςκια θιασάρχης με συνεχή απασχόληση/ποιητής και πεζογράφος, μεταφραστης θεατρικών έργων/εκδότης εβδομαδιαιου εντύπου δημιουργός γκαλερί τέχνης κλπ

Το κυριότερο όμως είχε την έφεση την καλλιτεχνική, είχε » την σφραγίδα της δωρεάς» όπως έλεγε κάποτε ένας φωτισμένος Υπουργός Παιδείας.

Δεξιά Νίκος Βέλμος, αριστερα Νίκος Λογοθέτης - σχέδιο Β.Ζ. για το alkman.gr (μικτή τεχνική)
Δεξιά Νίκος Βέλμος, αριστερά Νίκος Λογοθέτης – σχέδιο Β.Ζ. για το alkman.gr (μικτή τεχνική)

….

Το βιβλίο το Λογοθέτη, ανάδειξε μια λησμονημένη μορφή, πρόβαλε έναν αξιόλογο εργάτη του θεάτρου και της λογοτεχνίας και των εικαστικών τεχνών.

Φύσηξε την σκόνη καθάρισε το έργο του, αυτό που μένει βέβαια, αφού η τέχνη του ηθοποιού είναι τελείως εφήμερη – όμως τα γραπτά δεν χάνονται όπως και τα σχέδια του καλλιτέχνη.

15682260_1239634459477377_730592100_o
Νίκος Λογοθέτης, πριν λίγα χρόνια, γιατρός(μικροβιολόγος)ποιητής και πεζογράφος και μεταφραστής αλλά και εκδότης περιοδικού – Ασχολήθηκε και με την γλυπτική (μέλος του επιμελητηρίου των εικαστικών)/πολυτάλαντος, να τον συγκίνησε και γι αυτό ο Νίκος Βέλμος(;)

Κι έτσι οδηγηθήκαμε στο περιοδικό του, εδώ άρχισε να ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο,η μορφή του, με σχόλια και κείμενα και οργανώσεις εκδηλώσεων και εξομολογήσεις…

Χαρακτικό απο το ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ, η αγάπη τουΒέλμου γιατον Σαίξπηρ ηταν μεγάλη - επηρεάστηκε από τον δάσκαλο και μέντορά του Θωμα Οικονόμου
Χαρακτικό απο το ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ, η αγάπη τουΒέλμου γιατον Σαίξπηρ ηταν μεγάλη – επηρεάστηκε από τον δάσκαλο και μέντορά του Θωμα Οικονόμου

«Ο γυιος της απωλείας», σιγά σιγά έχανε τα στοιχεία του άτακτου παιδιού, του αμαρτωλού νέου, του παραστρατημένου ανθρώπου – αποκτούσε τις διαστάσεις ενός σκεπτόμενου αισθαντικού καλλιτέχνη, που είναι προσηλωμένος στις ιδέες του, δεν υποχωρεί στον συρμό και τη μικροαστική νοοτροπία και πρακτική.

Είναι αντικονφορμιστής των άκρων, δεν εντάσσεται πουθενά, δεν πειθαρχεί, δεν γονατίζει, καταλαβαίνει κι όσο κατανοεί τόσο επαναστατεί κι αντιδρά.

Η ακανθώδης γλώσσα του ταιριάζει με τις καταστάσεις που κρίνει, μα δεν κυριολεκτεί, παραποιεί και την έκφραση, ενοχλεί εκ προθέσεως, πέραν των δικών του αισθημάτων – πίσω από το εμφαινόμενο( περιεχόμενο) μίσος, υπάρχει ανυπόκριτη αγάπη .

Η αγάπη του για τους συναδελφους του(ηθοποιούς) ήταν χωρίς όρια - σε στήλη του περιοδικου του σχειδαζε και εγραφε αποφθ'εγματα Πραξιτελη Βρατσάνου-παραγνωριμένου μάλλον ηθοποιού
Η αγάπη του για τους συναδελφους του(καλλιτέχνες τςη σκηνής) ήταν χωρίς όρια – σε στήλη του περιοδικού του σχεδίαζε και έγραφε αποφθέγματα Πραξιτέλη  Τσαλίκη-παραγνωρισμένου μάλλον ηθοποιού

Ο Βέλμος είναι ένας προδήλως ( νέο)ρωμαντικός. Το αποδεικνύουν τα ερωτικά κείμενά του, παθητικά και απελπισμένα, ο Βέρθερος (που θα τον ενέπνευσε) δεν έχει πολλές διαφορές,» ο έρωτας θάνατος ενοικεί».

Τα φύλλα του περιοδικού του , είναι αρκετά για τις γιορτές, ο Βέλμος θα μας ταξιδεύει,αυτά τα Χριστούγεννα, ας είναι καλά ο σεβαστός φίλος μας ο Νίκος Λογοθέτης.

Ο Νίκος Λογοθέτης με τον φίλο του Γιώργο Ζεβελάκη - κριτικό της λογοτεχνίας.
Ο Νίκος Λογοθέτης με τον φίλο του Γιώργο Ζεβελάκη – ερευνητή  λογοτεχνίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ο Νίκος Λογοθέτης,  γεννήθηκε στον Aλμυρό (Μαγησίας)και κατοικεί στην Αθήνα οπου και άσκησε για πολλά χρόνια το ιατρικό επάγγελμά του (στο Κέντρο της).

Λογοτέχνης μεταφραστής δοκιμιογράφος, αλλά και γλύπτης και εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού.

Αν κανένας επιθυμείνα προμηθευτεί το βιβλίο, ας μας στείλει μήνυμα, θα βρεθεί τρόπος…

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ …ΝΟΜΟΥ

14 Δεκεμβρίου 1916
Πριν την προστασία ,  21 Δεκεμβρίου 1914

Η ΠΟΡΤΑ  ΤΟΥ  ΠΑ’ΠΑ  ΕΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Στην καρδιά του Ηρακλείου, στο μέγαρο του Νόμου, τα Δικαστήρια, είναι τοποθετημένη η πόρτα που χάρισε πριν 5- 6 αιώνεςο Πάπας Αλέξανδρος ο Ε΄ στο μοναστήρι των Φραγκισκανών, από όπου προερχόταν.

14-12-2016
Πριν την προστασία 21-12-2014

Μετά την καταστροφή του σεισμού του 1856, το περίφημο θύρωμα, από πολύτιμα μάρμαρα διασώθηκε και τοποθετήθηκε από τους Τούρκους, στον ανακατασκευασμένο από τον πρακτικό αρχιτέκτονα Α.Μούση, στρατώνα τους, τους κιχλάδες όπως έλεγαν (1878;).

14-12-2016 μετά την προστασία
21-12-2014      πριν την προστασία

Επί Κρητικής Πολιτείας, ο στρατώνας  τεμαχίσθηκε(έγινε τρία κομμάτια) από τον αρχιτέκτονα Κυριακού, χρησιμοποιήθηκε από το Δημόσιο για καλύψεις αναγκώ του, η Πόρτα παρέμεινε στο κεντρικό τμήμα στο δεύτερο κτίριο, που σήμερα στεγάζει τα Δικαστήρια.

14-12-2016
Πρόσοψη της εισόδου του κτιρίου Δικαστηρίων  3.12.2014

Για πολλά χρόνια, κανείς δεν ενδιαφερόταν για την τύχη της, μέχρι που η Μεταπολιτευση άνοιξε το δρόμο στην …αξιοποίησή της, έγινε στόχος των νέων κυρίως διαδηλωτών και των φανατικών φιλάθλων (του ΟΦΗ).

3-110-2015 το δίχτυ προστασιας
αποκατασταση και τοποθετήθηκε  το δίχτυ προστασιας    3-10-2015

 

Μπογιές,  συνθήματα άρχισαν να … κοσμούν αλλά και να καταστρέφουν το μνημείο, που βάψε- ξέβαψε δεν θα μέινει τίποτα στο τέλος.

μετα την προστασία 8-12-2015
μετα την προστασία 8-12-2015

Πριν ένα δυο χρόνια οι αρμόδιοι, είπαν ότι βρήκαν ένα υλικό. που θα σώσει τα μάρμαρα, αμφιβάλαμε και περιμέναμε …άνθρακες ο θησαυρός, πάλι μπογιες και ρύπανση.

Οι επιθέσεις συνεχίζονται 8-12-2016
Οι επιθέσεις συνεχίζονται 8-12-2016

Μοναδικη λύση είναι να τοποθετηθεί κρύσταλλο, άθραυστο σ΄ολη την επιφάνειά της,  και να αφεθει ένα ‘ανοιγμα(πόρτα) για την λειτουργία της. Θα  σώσει την κατασκευή που κάποτε έστειλαν από την Ιταλία, και η αρχική δαπάνη θα αποσβεσθεί σε λίγα χρόνια.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Λεπτομέρεια της ρύπανσης...
Λεπτομέρεια της ρύπανσης…

Κάποτε δεν είναι μουτζούρες ή σχέδια, καλόγοστα ή όχι, οι επεμβάσεις των νέων κυρίως στους τοίχους και τα μνημέια. Γράμματα οργανωμένα με χάραξη δηλώνουν χαμηλόφωνα  απόψεις  που δεν  είναι πάντοτε άστοχες:

Σκληρό λίγο, αλλά φαίνεται σχετικά δίκαιο...ο βιαστής να τιμωρείται παραδειγματικά/ δεν φαντάζεται ο (Α) που υπογράφει το σύνθημα ότι βιαστής κάποιου τύπου είναι και αυτός που ρυπαινει τα μνημεία
Σκληρό λίγο, αλλά φαίνεται  δίκαιο…ο βιαστής να τιμωρείται παραδειγματικά/ δεν φαντάζεται ο (Α) που υπογράφει το σύνθημα ότι βιαστής κάποιου τύπου, μπορεί να είναι και αυτός που ρυπαίνει τα μνημεία( φωτογραφία δίπλα στην πόρτα)

 

 

 

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΗΨΗΤAΚΗΣ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑ

Αντώνης Χελιδώνης  28.9.1967 – 9.6.2016  η Παρουσία Μετά

 

Άκουγα το Διονύση Σαββόπουλο τις προάλλες να ρωτάει ρητορικά και μελωδικά που

βρίσκονται οι χαμένοι του φίλοι.

Αυθόρμητα συμπλήρωσα τη λίστα….

«Τέλειες μέρες τέλειο δείλι

ροβολούν οι πλαγιές γελαστές

στο παράκτιο μπαράκι οι φίλοι

ανταμώνουν, ζυγώνουν οι γιορτές.

Μα που είν’ η  Γκρέτα;

Η Κατερίνα; Μα που είν’ ο Αντώνης ο Χελιδώνης

Αυτό φίλοι μου θα ψάξω να βρω.

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

Αλλά ας θέσω το ερώτημα με τους όρους του Αντώνη.

18 μέρες πριν πετάξει, στις 22 Μαΐου 2016, έγραφε:

 «Κλείνει η παρένθεση.

Ανοίγει τις μικρές φτερούγες του

πάνω απ` το πέλαγος.

Με μια κρυφή πληγή στην λευκή κοιλιά του».

– Επεκτείνοντας το νόμο του Λαβουαζιέ, ψάχνω την αρχή της αφθαρσίας

της μνήμης.

από την εκδήλωση στις 4.12.2016
από την εκδήλωση στις 4.12.2016

Η αφαίρεση κάθε τι του μεταφυσικού, η απόλυτη εκκοσμίκευση του βίου του ήταν μια

πέρα για πέρα συνειδητή επιλογή και την υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη του τη ζωή.

Όσο σκέφτονταν υπήρχε.

Οι αναρτήσεις του της τελευταίας περιόδου, των τελευταίων μηνών, από τη στιγμή που

κατάλαβε πως ο θάνατος τον πολιορκούσε συνιστούν αυτοτελές πολύτιμο διδακτικό

εγχειρίδιο ζωής αλλά και αξιοπρεπούς εξόδου.

Ανηψητακης, σε εκδήλωση
Ανηψητακης, σε αλλη εκδήλωση, δίπλα στον ομιλητή

Έχει ειπωθεί πως “είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου παρά να ζεις σύμφωνα με αυτές.” Ο Αντώνης έζησε σύμφωνα με αυτές ως το τέλος, έζησε και το τέλος του σύμφωνα με τις ιδέες του.

Ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν ίσως

τα κορυφαία πολιτικά του πρότυπα γι’ αυτό και φρόντισε να τους αποχαιρετήσει στις

τελευταίες του αναρτήσεις.

Ε.Μπερλιγκουέρ, ο εισηγητής μιας άλλης πολιτικής του κομμουνιστικου κινηματος στην Ευρώπη
Ε.Μπερλιγκουέρ, ο εισηγητής μιας άλλης πολιτικής του κομμουνιστικου κινήματος στην Ευρώπη

Για τον Αντώνη η πολιτική ήταν ο τρόπος και ο δρόμος για έναν κόσμο ανθρωπιάς όπου

ελεύθεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταξιώνονται μέσα από τον έρωτα και τον πολιτισμό.

Η βία για τον Αντώνη δεν ήταν το καύσιμο του ταξιδιού,ο πολιτισμός στη συνύπαρξή

του με την πολιτική ήταν για τον Αντώνη οι εμβρυουλκοί της Ιστορίας.

το πάνελ της εκδήλωσης...
Το πάνελ της εκδήλωσης, ο Α.Ανηψητάκηςομιλει (ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ 4.1.2016)

Όποιος περιδιαβεί το ιστολόγιο του Αντώνη, το τετράδιο εξόδου θα νιώσει χαρά και

απορία. Χαρά γιατί θα σεργιανίσει στον ενδιαφέροντα αξιοθέατο κόσμο του, ένα

ζωντανό μουσείο με λέξεις, ήχους και εικόνες.

Η απορία θα προκύψει αβίαστα από τον πλούτο των εκθεμάτων: πώς ένας άνθρωπος σε

μια τόσο σύντομη ζωή μπόρεσε να έχει τέτοιο εύρος ενδιαφερόντων,

αναφορών,γνώσεων; … Πιστεύει στη συλλογικότητα, την ψάχνει διακαώς και την

ανακαλύπτει. Είμαστε πολλοί εμείς που θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, μας λέει.

2
Αντώνης Χελιδώνης σε χαρούμενη ώρα…

… επιλέγω μερικά ρητά που συνέλεξε…

Επικίνδυνα τα αντικείμενα που κάνουνε τικ – τακ, βόμβες, καρδιές, ξυπνητήρια

Είσαι αυτό το «τίποτα» που απαντάω όταν με ρωτάνε τι έχω

Σε ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη

Την λένε έρωτα αλλά την φωνάζουν Κατερίνα!

Όλγα ή τίποτα

Ας γυρίσει κάποιος την κλεψύδρα,

με έχει καταπλακώσει ο αμμόλοφος

Μ’ αν δεν είναι για αγκαλιές

ποιος ο λόγος να έχεις χέρια

Δεν αρκεί να έχεις στόχους

πρέπει να ξέρεις και σημάδι …

Ο γράφων είχε μια μοναδική ευκαιρία.

Άνοιξε λίγο την καθημερινότητά του.

Μια σειρά στο βιογραφικό του, η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο της κίνησης «Μια Κρήτη

Περιβάλλον Άνθρωπος».

Μέσα από το «τετράδιο» θα μεταφέρει ιστορίες, στιγμιότυπα, σχόλια και σημειώσεις

αυτής της προεκλογικής περιόδου…

“Οι φίλοι του, στο Ηράκλειο, τον αναζητούν. Επισκέπτονται τα μέρη που σύχναζε.

Προσπαθούν να επαναφέρουν στιγμές και στιγμιότυπα.

Τους είδε δακρυσμένους.

Συνόδεψαν τον ποιητή στην έξοδό του.

Εκείνος, στάθηκε για μια στιγμή,  ταραγμένος και λυπημένος.

Θέλησε να κάμει μια βόλτα στα βήματά του…

«Ψάξτε τους ποιητές της γειτονιάς σας, γράψτε τις μπροσούρες και τις προτάσεις σας

– ίσως έτσι μπορεί να βρεθεί ένας δρόμος

– χωρίς την τέχνη άραγε αξίζει κάποιο αποτέλεσμα;»

. Για τον Αντώνη, τον ποιητή της γειτονιάς μας αξίζει να βρούμε ένα δρομάκι, με παλιά

σπίτια και γιασεμιά για να του δώσουμε το όνομά του.

 

4.12.2016 ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΗΨΗΤΑΚΗΣ

2016-05-10-12-30-36
Μια ρακή σε κάθε λαϊκο μπαράκι…

Σημείωση του ΑΛΚΜΑΝΑ:

Κι αν δεν βρεθεί δρομάκι με γιασεμί   να το ονομάσουν, θα περνάμε από το

στενάκι της εκκλησιάς των Αρμένηδων, και πίσω από το κατάστημα του ΜΑΡΟΥΔΑ, 

ή έξω από τα τείχη, ψάχνοντας τα βήματά του – σε κάθε λαϊκο μπαράκι που θα

συναντάμε θα δοκιμάζουμε μια ρακή

– ο Αντώνης θα απαντάει (δεν φεύγει απο το νου  μας)

δεύτερη  δική μου…>

1010107_10202642166988884_2002615001_n
εικόνα πό το face book ,του Α.ΑΝΗΨΙΤΑΚΗ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Το κείμενο είναι από την εκδήλωση στις 4.1.2016 στο  ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ