ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΙΧΩΝ & ΚEΙΜΕΝΩΝ

Ο Αλκμαν μεγάλωσε, αλλά δεν ωρίμασε-γέρασε αλλα δεν άλλαξε την κεφαλή(ν) του, κουραστηκε μα δεν εξαντλήθηκε, μετράει μέρες και μήνες-άφησε τα χρόνια για τους νέους.

Με την συμπλήρωση 10 ή 13 χρόνων από την πρώτη ανάρτηση, προκηρύσσει (πανελλήνιο !)διαγωνισμό ποιήσεως &κειμένων. Πρέπει να περιλαμβάνεται η φράση : ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΤΤΑ.

ΟΙ ΠΡΏΤΟΙ συμμετέχοντες είναι φίλοι μας. Δεν απονέμονται διακρίσεις, όλοι οι ενδιαφερόμενοι, θα πάρουν κάποιο Δώρο( της επιλογής μας). Στην μνήμη των : Σ.Καμάρη, Μ.Φαρσάρη, Κ.Μπαλαμούτσου.

Ο Δημήτρης Γούτος :

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΤΤΑ

Το βιβλίο της Ανν Φιλίπ (πρώτη έκδοση 1955)

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ


Είναι τα λογια περιττά
Κι η κουρασμενη μου καρδιά
Δεν σταματάει
Κι οι πικρες όλες κι οι χαρές
Γίνανε θύμησες θολές
Κι ουτε σταγόνα της αγάπης 
Δεν χωράει

Είναι τα λόγια περιττά
Όταν βρεθήκαμε μακριά 
Πώς ν ακουστούνε
Και μια λαχτάρα μας παλιά
Κτυπά κάποια χορδή σιγά
Να ξεχαστούμε

Είναι τα λογια περιττά
Όταν βρεθούμε μακριά 
Δεν θακουστουν
Κάποια λαχτάρα μας παλιά 
Γλυκά θα σιγοτραγουδά
Να ξεχαστούν

Έργο του Μανόλη Σαριδάκη στον ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΟ-Κολωνάκι

Μικρή Μελισσούλα (ψευδώνυμο)

Είναι τα λογια περιττά
Και τα βαρέθηκες 
Κάποτε μ όλο σου το είναι
Θα ερωτεύτηκες
Απ την καρδιά σου πέρασε
Αγάπη τόση 
Φοβήθηκες να  την δεχτείς
Μην σε πληγώσει
.. 

Ήταν ναρκωτικό
Σαν πρέζα μοιάζει
Στις φλέβες  σου έτρεχε 
Ταξίδι ετοίμαζε
Που σε τρομάζει

Αγάπη… αγάπη 
Τρέμεις ακόμα 
Για λιγο κόντεψε 
Όλα να τα δινες 
Ψυχή και σώμα

Είναι τα λογια περιττά
Και τα αισθήματα
Ευκολα χάνονται
Της τύχης όλα
Μοιάζουν αθύρματα 

Πατάς στο χώμα
Και τώρα βρίσκεις
Τον εαυτό σου
Κι ύστερα χάνεσαι 
Δεν ήταν τίποτα
Ποτέ δικό σου

Γκραφιτι (ζωγραφική στους δρόμους)Ηράκλειο, ψαράδικα

Ο Φίλος που κρύβεται απο το ψευδώνυμο Μικρό Σκαθάρι:

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ

Θα μπορούσα να   μιλήσω, μα όσες φορές επίχειρησα απέτυχα και τώρα η σιωπή ειναι εκκωφαντική!

Γιατί δεν κλείνεις οριστικά κι αμετάκλητα τον  κύκλο αφού ξέρεις πώς δεν πάει αλλο πια: ολοκληρώθηκε.
Γιατί δεν συμπηρώνεται τιποτα ούτε τελειώνει: σταματά…
 Όπως το ρολόι και το κινητό, όταν λιγο ξεχαστούμε.
Ένα έντονο φιλί, όταν ξαφνικά βιαστούμε.

Όταν τα λογια γίνουν περιττά, τα λουλούδια έχουν ξεραθεί και οι καρποί σάπισαν.

Κάρτα : κολάζ της ζωγράφου Μαρίας Σταυρακάκη 1981

Ο Μαν. Φούμης, άφησε τα έμμετρα στιχάκια, έστειλε πρόζα :

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ;

Μα ήθελα να σου μιλήσω…Στο νου του επαναλάμβανε  Να σου μιλήσω…να σου πω…
-Τι λοιπόν; απάντησε από το υπερώον  , ο άλλος (δικός του Κι αυτός)

Κόμπιαζε…μα πολλά τον κατεκλυζαν, αισθήματα εικόνες, και κάτι σαν ερεθισμός στο δέρμα και οσμές άλλες  απροσδιόριστες κι άλλες συγκεκριμένες επίμονες. Ο χρόνος δεν φαινόταν να χει σημασία , ήταν  χτες η σήμερα αυτό που έγινε, ή αύριο θα συμβεί ;
Τα  γεγονότα έχουν τελειώσει, η απλώς είναι μια διακοπή  όπως της ΔΕΗ λόγου χάριν;
Τίποτα δεν ξεκαθάριζε τελείως, όλα ασαφή θαμπά, όπως όταν έβγαζε τα μυωπικά του γυαλιά. 
Κι η λογική; “Τα μάτια δεν καλοθωρούν τ αυτιά μας δεν ακούνε…”θυμόταν τον λασιθιώτη μαντιναδολογο, μα τίποτα δεν είναι σταθερο;
Και η αφή αυτή η αρχαιότερη αίσθηση, δεν καταλαβαίνει; κι όμως στα δάκτυλα του μυρμίδιζαν αγγίγματα και α ναστεναγμοί…

Σχέδιο Μίνου Αργυράκη, “ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ”

Δεν πρέπει να δίνω σημασία στο καθε τι-στο κάτω κάτω τι ειναι το δέρμα; μια μεμβράνη τυμπάνου, πάλλεται όταν την ακουμπούν.
Βέβαια μαζεύει εμπειρίες τις αποθηκεύει με κάποιον αυτοματισμό-η λογική δεν παρεμβαίνει, δεν ανακατεύεται. 
Να μιλήσω αλλά γιατί; αν δεν υπαρχει ενδιαφέρον αν λείπει ο ακροατής;

Μα πως να εκθέσω τις σκέψεις μου…αφού θέατρο δεν υπαρχει χωρίς θεατή διάλογος γίνεται χωρίς ακροατή;

Έχεις βαθιές στεναχώριες, πρέπει να μιλήσεις να γράψεις να τραγουδήσεις- να χορέψεις όπως θα έλεγε ο μεγάλος Κρητικός…
Χωρίς ακροατές χωρίς κανέναν…

Ησύχασε έβλεπε ένιωθε καταλάβενε σιγά σιγά: “the game is over”είπε σιγά
Άκουγε τον άνεμο να μουρμουρίζει, σιγοσφύριζε μια νοσταλγική μελωδία γλύκανε τα χείλη του.

Αύριο θαναι καλύτερα ίσως φώναξε, τα λόγια είναι περιττά (πια) …

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ: ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ,ΑΠΟΧΑΙΡEΤΙΣΜΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ: ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ(το ημερολόγιο μιας φιλίας)

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 23.8.2020

Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ του Γιώργου Χρονά, στον ποιητή της Θεσσαλονίκης, είναι απλός ουσιαστικός καίριος. Ακολουθεί τα βήματα του και το αδιαμφισβήτητο ήθος του. Προσθέτει πληροφορίες και ανοίγει άγνωστες εικόνες. Σχεδιάζει το ντροπαλό ο κρυμένο χαμόγελο του Ντίνου Χριστιανόπουλου, το προφίλ μιας ζωής αφιερωμένης στην ποίηση.

Ο Τσιτσάνης, σε νεανική φωτογραφία, διαδικτύου

Προσθέτει δυο πρόωρα χαμένους καλλιτέχνες,τον Τσιτσάνη και τον Χατζηδάκι – για να καταλάβουμε το μέγεθος του ποιητή αλλά και και τις τάσεις τις πιο βαθιές συγγένειες , αλλά καθόλου το είδος, τον «τρόπο» των στίχων του.
Θα αντιγράψουμε μερικές παραγράφους από το κείμενο των ΝΕΩΝ, για να αποκτήσετε αυθεντικότερη γνώση και παραπέμπουμε στην ψηφιακή μορφή της εφημερίδος της 23.8.2020.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, επισχεδιασμένη φωτογραφία του διαδικτύου


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΦΙΛΙΑΣ

Η φιγούρα του ήταν έξω από τον ειδικό κινηματογράφο.Ποτέ μέσα.Παρατηρεί τους πελάτες του σινεμά.Ντυμένος αυστηρά πάντα.Νομίζω,αν δεν με απατά η μνήμη ,φέρει το όνομα ¨Ιλιον.

Θα κάνει εγχείρηση καρδιάς…
Αυτή η καρδιά του λέω(…)κουράστηκε από τα όχι σας . Γελάει.Ομως το σκέφτεται.

Το ντεκόρ των ποιημάτων του είναι ότι πιο φτηνό, περιφρονητέο,αυτό που προσπερνούν για να μη θυμηθούν από που ξεκίνησαν όλοι .

Νομίζω η Θεσσαλονίκη του έδωσε το όραμα και την τέχνη του. Η πόλη- αίνιγμα, όπως του έλεγα,και του άρεσε.
Είμαι σίγουρος πως τη νύχτα στα μουσεία τα αγάλματα ανταλλάσσουν στίχους του …
….

Πρώτη σελίδα της ΑΥΓΗΣ, η είδηση πε΄ρασε στα ψιλά της ΑΥΡΙΑΝΗΣ και σε ένα τετραγωνακι, πρώτης σελίδας του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ΑΛΚΜΑΝ έχει αφιερώσει σελίδες στον Ντ.Χριστιανόπουλο, μπορείτε να τις επισκεφτείτε στό alkman.gr

Γιώργος Χρονάς, φωτογραφία του διαδικτύου
(δεν προτιμάμε την επικαιρότητα , όλα τα πρόσωπα- πριν λίγο- ήταν καλύτερα )

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ: Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

Η σημασία των ονομάτων

906/06/2009Written by ονια …σαν χτες)ANNABOOKLOVER (Πριν 11 χρ΄

Ρέα

Τα ονόματα είναι μαγικά. Τα παιδιά το ξέρουν αυτό από την αρχή,  γι αυτό όταν τα ρωτάς «πως σε λένε» δεν απαντάνε αμέσως, περιμένουν  λίγο μέχρι να σε εμπιστευτούν και να μπορέσουν να σου πουν το όνομα τους. Στη μυθολογία της Ursula Le Guin τα ονόματα, τα αληθινά ονόματα των πραγμάτων είναι και η δύναμη τους. Δεν τα λες έτσι για ψύλλου πήδημα. Αυτός που ξέρει τα ονόματα έχει δύναμη πάνω στους κατόχους τους, μπορεί να τους καλέσει κοντά του είτε αυτοί είναι ένα κουνέλι του αγρού είτε μια αστραπή είτε μια γερασμένη μάγισσα που έχει χάσει τις δυνάμεις της.

Αλλά και στα παραμύθια αν κοιτάξουμε αρκεί να θυμηθούμε τον Ρουμπελστίκιν και το μαγικό του όνομα του οποίου η γνώση είναι η δύναμη που απελευθερώνει την πριγκίπισσα από τα μάγια και θα καταλάβουμε τη σημασία των ονομάτων.

Μιχάλης

Ο Shakespeare βέβαια ίσως έχει άλλη γνώμη μια που λέει το τριαντάφυλλο είναι τριαντάφυλλο όπως κι αν το πεις, αλλά μάλλον στην εποχή του δεν ήξεραν από μάρκετιν.Στη ζωή όπως την έχουμε φτιάξει τώρα, τα ονόματα εξακολουθούν να έχουν τη σημασία τους, και το συμβολισμό τους. Έχουν άραγε σχέση τα ονόματα που μας έδωσαν με το χαρακτήρα μας με αυτό που είμαστε; Κι αν όχι τότε γιατί οι γυναίκες προτιμούν το Λίτσα απ’το Ευαγγελία και οι άντρες το Μάκης απ’το Πρόδρομος; Και είναι καλό να σε λένε Σάκη; Πώς να τον λένε άραγε το Σάκη τώρα που το σκέφτομαι; Δεν το έχω δει πουθενά γραμμένο. Αν τον λένε Θανάση πάντως καταλαβαίνω γιατί δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα με τέτοιο όνομα, βαρύ, που έχει μέσα το συστατικό Θάνατος, ακόμη κι αν στην ουσία λέει το αντίθετο. Μια φίλη κάποτε προωθούσε στην Αμερική ένα μουσικό έργο με το όνομα: «The dance of the dead roses” και της είχαν πει ότι καλό θα ήταν να το αλλάξει γιατί κανείς στην Αμερική δε θα αγόραζε κάτι με τέτοιο θανατικό όνομα.  Εδώ πάλι έχουμε άλλα κολλήματα και δε θα πηγαίναμε να δούμε μια ταινία με το όνομα «Ο αναγνώστης» (The reader) κι έτσι το αλλάξαμε και το κάναμε «Σφραγισμένα Χείλη»…

Νίκος ή Κόλιας ( Ο Μαραμπού)

Τη σημασία των ψευδώνυμων εδώ στο νετ την ξέρουμε καλά και στην αρχή η «ανωνυμία» μας ήταν ένα παιχνίδι, ένας συμβολισμός ακόμη. Σκεφτόμουν πριν  λίγο καιρό πως αλλάζει ο τρόπος που ορίζουμε τον εαυτό μας με τα χρόνια, ανάλογα με το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας. Όταν ήμουν έφηβη με ενοχλούσε απίστευτα να με λένε «η Άννα η φίλη της Ματίνας» ,να με ορίζουν δηλαδή σε σχέση με κάποια άλλη, τώρα βέβαια έχω χαλαρώσει, κρατάω το φίλη που είναι και το πιο σημαντικό. Μετά έγινα φίλη πολλών άλλων ανθρώπων και με περηφάνια κουβαλάω τους τίτλους μου, φίλη της Μαρίας, της Όλγας, της Μαριάννας, της Έλενας.  Έγινα και σύζυγος φυσικά και ο μπαμπάς μου για να με τσιγκλάει με λέει με το επίθετο του άντρα μου ενίοτε, κι εγώ φουντώνω. Κατά βάθος όμως ξέρω ότι του αρέσει που έχω ακόμη το δικό του όνομα. Τώρα που μεγαλώσαμε λοιπόν και ξέρουμε ποιοι είμαστε (λέμε τώρα) δε μας πειράζει να οριζόμαστε σε σχέση με κάποιον άλλα να λέμε στο τηλέφωνο

Ελένη

«είμαι η Άννα του Μάκη» ή «η Άννα η μαμά της Αγγελικής» ανάλογα με το σε ποιον απευθυνόμαστε. Πέρσι μάλιστα σε κάποια φάση τηλεφώνησα από το σχολείο σε μια μαθήτρια μας που ήταν άρρωστη στο σπίτι της. Το σηκώνει η μικρή το τηλέφωνο κι εγώ λέω: «Έλα Βασούλα είμαι η Άννα η ……;;;;» ευτυχώς που ήταν οι συνάδελφοι εκεί και με συμπλήρωσαν «η κυρία σου», γιατί εμένα δε μου έβγαινε με τίποτε. Μου πήρε χρόνια λοιπόν αλλά να που είμαι η Άννα, και η annabooklover και ίσως και μερικά άλλα που πάντα ξεκινούν από Α όμως… Τα ονόματα είναι μαγικά.

ΓΙΩΡΓΟΣ (Τελευταίες φωτογραφίες( alkman.gr)

Tags 

9 Comments

  1. Ελένη Κ.Τσαμαδού07/06/2009 at 14:05 Πάρα πολύ ωραίο Άννα, και εγώ πιστεύω στη σημασία και την επιρροή των ονομάτων στη ζωή μας Αυτό λέω και στο το τελευταίο μου βιβλίο που έχει τον αμφίσημο τίτλο, ” της ζωής και της αγάπης”. Αν θέλεις γράφεις τα αρχικά με και με κεφαλαία μια και η ιστορία αρχίζει με μια Ζωή και τελείωνει με μια Αγάπη, ενώ ανάμεσά τους χορεύουν η Αθανασία, η Ειρήνη, η Μαγδαληνή, ο Νικόλαος ή Λαόνικος, ο Εμανουήλ και ο Γκιώνης.LikeReply
  2. κυπ walking10/06/2009 at 08:52 Μια χαρά τα λες ΑΝΝΟΥΛΑ και το σχόλιο για τα σφραγισμένα χείλη πολύ καλό.
    Προσέχω πολύ ονόματα και υποκοριστικά προσπαθώντας να τα συνδυάσω με τους ανθρώπους, τον κατάλογο των επαφών στο κινητό μου μόνο εγώ τον καταλαβαίνω γιατί δίνω σε όλους δικές μου ονομασίες, είμαι άρρωστος με τα λογοπαίγνια και διάβασα το πόστ λίγο πρίν το ραντεβού με τον πελάτη μας αρτοποιό της Μέσης Γης.LikeReply
  3. annabooklover10/06/2009 at 13:23 Αυτό με τα λογοπαίγνια το είχα καταλάβει αγαπητέ ΚΥΠ, και να ξέρεις είσαι από τους λίγους στους οποίους επιτρέπω να με λένε Αννούλα!
    Αν η Αττική έχει τη Μέση Γη της η Θεσσαλία τι;LikeReply
  4. κυπ walking10/06/2009 at 14:24 Γνωρίζω και νοιώθω ιδιαίτερη χαρά για το προνόμιο.
    Δεν τίθεται θέμα για το αν η Μέση Γη είναι η Θεσσαλία, φυσικά και είναι και ο αρτοποιός πανελλαδικής εμβέλειας είναι ο Καραμο Λέγκολας.LikeReply
  5. provato16/07/2009 at 10:38 εγώ είμαι Ευάγγελος. Ευάγγελος indeed. LikeReply
  6. Basilis Zevelakis13/08/2009 at 21:24 Kάποτε στο κέντρο της Αθηνας, συνάντησα έναν λαϊκό τύπο, ήταν κηπουρός κοντά στην Ομόνοια(!) και έδινε ανάλογα με το όνομα , στοιχεία του χαρακτήρα των ανθρώπων. Π.Χ. ο Γιώργος, εγωιστής, ισχυρογνώμων, ο Κώστας έξυπνος, καταφερτζής κλπ τον έλεγαν Βασίλη, όπως κι εμένα, απάντησε για μας, ο Βασίλης καλός αλλά λίγο ύποπτος, μπορεί να σε ρίξει!
    Ακόμα αναρωτιέμαι αν έχει δίκιο.LikeReply
  7. annabooklover14/08/2009 at 08:23 Να τον βρείτε να τον ρωτήσετε τί γνώμη έχει για τις Άννες!LikeReply
  8. Basilis Zevelakis17/08/2009 at 12:35 Άστα καλύτερα, για τις Άννες υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία…
    Β.Ζ.LikeReply

ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ /ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ(*)


Το βιβλίο του Τάσου Κόρφη, για τον Νίκο Καββαδία, έδωσε την αφορμή για την συσχέτιση των δυο ποιητών, που συνδέονται λόγω της αγάπης τους προς τη θάλασσα, της θεματογραφίας τους και βέβαια επειδή υπήρξαν επαγγελματίες που όλη τους τη ζωή την πέρασαν σε ναυτικά επαγγέλματα.
Ο πρώτος είναι γνωστός στο χώρο της λογοτεχνίας, αλλα πολύ μακριά από το ευρύ κοινό, που είναι αμφίβολο αν έχει ποτέ ακούσει το όνομά του. Κι όμως δεν ήταν ανώνυμος ή ασήμαντος. Το ψευδώνυμο κρύβει έναν ανώτατο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, τον Αναστάσιο Ρομποτή, που τιμήθηκε με τα ψηλότερα αξιώματα του κλάδου του, έγινε και αντιναύαρχος και αρχηγός του Στόλου.

χαρακτικό του Γ. Μόσχου, 1944

Η καλύτερη μονογραφία για τον Καββαδία από τον Τάσο Κόρφη προέρχεται, που τον είχε γνωρίσει, αλλά και ήταν πιο κοντά του από πολλές απόψεις. Με επτανησιακή καταγωγή κι οι δυο και ναυτικοί (εμπορικό-πολεμικό ναυτικό) αμφότεροι με ευρεία γνώση της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, πολύγλωσσοι και ολιγογράφοι ποιητές και με ίδιον κύκλο ζωής, έφτασαν στα 65 χρόνια κι οι δυό και άφησαν την τελευταία πνοή τους στην Αθήνα.
Ο Κόρφης θα έχει μεγαλύτερη λογοτεχνική απασχόληση από τον Μαραμπού, με δοκίμια και μεταφράσεις, θα ιδρύσει εκδοτικό οίκο και θα εκδόσει το λογοτεχνικό περιοδικό “Ανακύκληση”. Κι οι δυό αγαπούν τον Βaudelaire και οι δυο θα επηρεαστούν κυρίως, από ξένους ποιητές.

Εξώφυλλο της έκδοσης των ποιημάτων του Τ.Κόρφη

Ο Νίκος Καββαδίας είχε την τύχη να αντιμετωπισθεί θετικά από την επίσημη κριτική, μόλις εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο (Μαραμπού 1933)και γνώρισε την καθολική αναγνώριση αμέσως μετά το θάνατό του, η αξία του έργου του όμως θα μείνει στον αδέκαστο κριτή το χρόνο. Ο Τάσος Κόρφης θα περιμένει, ίσως να έχει ελπίδες να υπάρξει (δηλαδή να αναγνωρισθεί) ως ποιητής στο μέλλον, αν δεν συμβεί – μπορεί να τον θυμούνται ως αναλυτή του έργου άλλων λογοτεχνών και πρώτα του ναυτικού συνταξιδιώτη του του Μαραμπού.

Νίκος Καββαδίας, σελιδοδείκτης εκδόσεων

Εκτιμήσεις για το χαρακτήρα τους (χρησιμοποιήσαμε πληροφορίες και έμπειρους γραφολόγους): ανοικτός χαρακτήρας, ανεξάρτητος, συγκρατημένη απαισιοδοξία και μεγάλη φαντασία ο Μαραμπού. Πιεσμένος, κλειστός χαρακτήρας, αισθηματικός, ερωτικός ο Τάσος Κόρφης. Αρκετά ακατάστατοι κι οι δυο, ατημέλητοι, με εμφάνιση που δεν δημιουργούσε εντύπωση, μπορούσαν να περνάνε απαρατήρητοι, από αυτούς που δεν τους γνώριζαν. Κι αν ο Καββαδίας ήταν εύκολο να ναι ντυμένος όπως θέλει, οι ναυτικοί συνάδελφοί του ήταν ανεκτικοί και καθόλου τυποποιημένοι, ο Τάσος Ρομποτής, έπρεπε να αντιμετωπίζει τα βλέμματα των άψογα ντυμένων και περιποιημένων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, που δεν είχαν καμιά λογοτεχνική παιδεία και τους έλειπε (φυσικά)η καλλιτεχνική ευαισθησία.
Περιγραφή (πιθανότατα)του Νίκου Καββαδία κάνει ο ίδιος στη “Βάρδια”: “Κοντός κάτου από το κανονικό, με αραιωμένα μαλλιά…Το να του αυτί έγερνε κι ήταν μεγαλύτερο από τ΄άλλο.” Ο Τ. Κόρφης από πληροφορίες συναδέλφων του, ήταν αδύνατος, χαμηλού ύψους, χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.


Τάσος Κόρφης, από τις εκδόσεις “Γαβριηλίδης, λογοτεχνικό ημερολόγιο

Είδαμε από κοντά τον ποιητή των Μαραμπού, συνδεθήκαμε “δι αλληλογραφίας” λίγο με τον αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού Αναστάσιο Ρομποτή, που ήταν και αξιόλογος ποιητής – Γίναμε φίλοι και με τους δυο , ας μην φανεί παράξενο. Γι αυτό τους θυμόμαστε, πέρα από την αξία του λογοτεχνικού τους έργου, είναι άνθρωποι που “πέρασαν” από δω, από τον τόπο μας , τους αγαπήσαμε , επηρέασαν τη γνώση και την ευαισθησία μας – θα ναι πάντα μαζί μας.

(*)Αναθεωρήθηκε το κείμενο που δημοσιεύθηκε στις 2.2.2010


Σχέδιο του Κ.Ριτσώνη, από το περιοδικό του Τ.Κόρφη “ΑΝΑΚΥΚΛΥΣΗ” Μάιος-Ιούνιος 1990

Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ:

31.7.2020

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11 Φεβρουαρίου 2011Συντάκτης ΑΛΚΜ

ΑΠΌ ΤΟ 2011 ΩΣ ΣΉΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΟΛΛΆ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΞΕΧΩΡΊΖΕΙ το πόνημα του νέου δημοσιογράφου ΓΕΛΑΣΑΚΗ, που συγκεντρωσε πλήθος στοιχείων, και σπάνια ντοκουμέντα για τον

ΜΑΡΑΜΠΟΎ. Η οικογένεια του πρόσφερε τα τελευταία άγνωστα

προσωπικά δεδομένα – μέχρι και τα της Υπηρεσίας Ασφαλείας και της (αμφίβολης) λογοτεχνικής σύνταξης (της Επαράτου).

Ο ποιητής δεν πήρε σύνταξη οποιαδήποτε (έτσι εκτιμούμε) κι ηταν αρκετά περήφανος για να δεχθεί τα ψύχουλα της Δικτατορίας – επέκρινε (πολύ ήπια) κι όσους δέχθηκαν την “συνδρομή”του Ιδρύματος Φορντ( π. χ.Ελύτης – Τσίρκας)

Τα σημαντικότερα κείμενα για τον Καββαδία, προέρχονται από τον συνάδελφό του (στη θάλασσα και την ποίηση)τον Τ.Ρομποτή – μα ποιος τα διαβάζει στην εποχή του λαϊκού πενταγράμμου, που οι ήρωές του καλύπτονται (θαυμάζονται) τίς υψηλές τάξεις κι όλα( βέβαια)τα λαϊκά στρώματα(και κόμματα).

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Ο Νίκος Καββαδια ςσε σχέδιο του Δημήτρη Ξηριτάκη-από το ουζερί ΒΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΓΛΗΘΗΚΕ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, ΤΑ ΤEΛEΥΤΑΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ – EΠΙΣΚEΨΗ ΣΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΑΛEΞΙΟΥ

Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας (Μαραμπού)

Η άνοιξη εκείνη του 1974 τέλειωνε, χωρίς καμιάν αλλαγή περνούσε στο καλοκαίρι. Ο Μαραμπού έφτασε στις 3 μ.μ. (Ιούνιος;) χωρίς καθυστέρηση, έδεσε το “AQUARIUS” στη θέση του μπροστά στο Λιμεναρχείο. Δεν υπήρχαν πολλοί να τον υποδεχθούν αυτή τη φορά, είχα επικοινωνήσει πριν μιαν ώρα με το μουσείο και τον Διευθυντή του Στέλιο Αλεξίου, που είχε με μεγάλη χαρά ανταποκριθεί στην πρόταση μου να δεχθεί τον Μαραμπού. Και μετά από την συνήθη επίσκεψη στο καπηλιό της Μαρίας, στην αρχή της οδού 25ης Αυγούστου, λίγη ρακή και μισή μαρίδα, στην είσοδο με τα πολύ ψηλά κάγκελα του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου. Ήταν ανοικτά, και περάσαμε χωρίς κανέναν έλεγχο την μεγάλη μαρμάρινη πλακόστρωση του υποστέγου και τον κήπο, πριν κτυπήσουμε το κουδούνι, της κατοικίας του Εφόρου στην πόρτα του ανωγείου. Ο εκάστοτε Δ/ντης έμενε μέσα στον καλά φυλασσόμενο χώρο του Μουσείου, ήταν παράδοση μιας παλιάς εποχής, που ελάχιστοι υπάλληλοι είχαν σχέση με τις αρχαιότητες και ο τουρισμός περιοριζόταν σε λίγους “περιηγητές” διανοούμενους, συγγραφείς ή ενδιαφερόμενους μεγάλων εισοδημάτων. Η σχεδίαση προπολεμικά από τον εξαιρετικά ταλαντούχο αρχιτέκτονα Π. Καραντινό, είχε δημιουργήσει μια καθόλου άσχημη (αν και περιορισμένου χώρου) κατοικία, που στηριζόταν σε κολώνες, σαν “πιλοτή” – θα λέγαμε σήμερα- έναν ανεξάρτητο, ήσυχο ανώγειο χώρο.


Στέλιος Αλεξίου , την εποχή της επίσκεψης-από την
“ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ” Αλεξίου -Λορεντζάτου
_________________________________

Στη θέση που έδενε το “AQUARIOUS”ο Δήμος Ηρακλείου δημιούργησε τη “ΒΑΡΔΙΑ”(καφέ-ουζερί)/ΣΉΜΕΡΑ ΈΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ, ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ
______________________________

Μας υποδέχθηκε ο Στέλιος Αλεξίου, με υποδειγματική ευγένεια και συγκρατημένη χαρούμενη διάθεση. Δεν ήταν κανένας άλλος εκεί – η σύζυγος Μάρθα Αποσκίτη έλειπε. Οι δυο άνδρες γρήγορα βρήκαν τρόπο επικοινωνίας, είχαν 10 χρόνια διαφορά που δεν έβλεπα να τους χωρίζουν, σε λίγο μιλούσαν χαμηλόφωνα σαν παμπάλαιοι φίλοι. Η πρώτη προσέγγιση έγινε μόλις αντάλλαξαν την χειραψία γνωριμίας, αμέσως ο Καββαδίας απάγγειλε δυο τετράστιχα του Λευτέρη Αλεξίου, πατέρα του αρχαιολόγου. Ίσως να είχε προετοιμασθεί, είπα προχθές στον εκλεκτό φιλόλογο και αρχαιολόγο, μα δεν συμφώνησε. Κι εγώ του απάγγειλα στίχους του, τους θυμόμουν από το 1933, όταν δεν ήμουν ούτε 12 χρόνων – μόλις είχα διαβάσει το βιβλίο του, που είχε φέρει στην Κρήτη ο Βάσος Δασκαλάκης(*) και με είχε εντυπωσιάσει. Ήταν από το ποίημα “ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥ”, “Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου/’οτι σε λίγες μέρες θα πεθάνω…”

______

Όσο συζητούσαν πρόσεχα περισσότερο το χώρο – επαγγελματική διαστροφή- ήταν σχεδόν ενιαίος , μάλλον χωρίς περιττά εμπόδια, η επίπλωση στοιχειώδης και τα βιβλία κάλυπταν κάθε επιφάνεια στους τοίχους που προσφερόταν για ράφια. Μ άρεσε αυτό, όσο κι αν δεν ταιριάζει με την τυποποιημένη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων, που έχουν ανάγκη ανέσεων και “κομφόρ” και δεν ενθουσιάζονται με χαρτιά και έντυπα και βιβλία. Μα η ώρα περνούσε παρακολουθώντας όσο μπορούσα τις κουβέντες των διακεκριμένων συνομιλητών – ένοιωθα να απομακρύνονται σε δρόμους που ενώ δεν μου ήταν τελείως άγνωστοι, δεν καταλάβαινα καλά. Χωρίς να με απομονώνουν οι ίδιοι, οι υποδειγματικής συμπεριφοράς “φίλοι” μου, ήμουν παρείσακτος από τις συνθήκες (το πλαίσιο) που δημιουργούσε η επαφή πνευματικών ανθρώπων που ξεπερνούσαν πολύ το κοινό μέτρο. Η ανάγκη και των δυο, που ήταν απομονωμένοι (ο ένας στην βαθιά επαρχία, ο άλλος στο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο) για ανταλλαγή απόψεων και κουβέντα σε υψηλό επίπεδο, ήταν παραπάνω από φανερή, συλλογιζόμουν τότε όταν παρατηρούσα τις δυο φιγούρες, τις τελείως ανόμοιες, αταίριαστες ,που έδειχναν συγκεντρωμένες και απόλυτα αποκομμένες από τον κόσμο τούτο.

Ο Μαραμπού την εποχή των ταξιδιών στην Κρήτη 

Ο Μαραμπού ήξερε τον Λευτέρη Αλεξίου μα και όλους τους διάσημους συγγενείς του Στέλιου και βέβαια σχεδόν όλον τον καλλιτεχνικό κόσμο που είχε γνωρίσει στο Ηράκλειο ο Έφορος (τότε) αρχαιοτήτων Κρήτης.

Τα επόμενα χρόνια ο γνωστός αρχαιολόγος που είχε ασχοληθεί με επιτυχία και με φιλολογικές μελέτες, θα αλλάξει επαγγελματική κατεύθυση, με την ανάληψη διδακτικών καθηκόντων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης , θα στραφεί οριστικά (απομακρυνόμενος από την αρχαιολογία) στην φιλολογική έρευνα και θα πραγματοποιήσει μνημειακές εκδόσεις.
Ο Μαραμπού, που έλεγε τότε ότι ετοίμαζε ένα μεγάλο πεζογράφημα, θα αφήσει ανέκδοτα ποιήματα που μετά το θάνατό του θα δουν το φως της δημοσιότητας, στη συλλογή με τίτλο : “Τραβέρσο”.

(*)= Βάσος Δασκαλάκης, γνωστός από τις μεταφράσεις του Χάμσουν, συζυγος για λίγο της ΄Ελλης ΑλεξίουΔημοσιεύτηκε την 30 Δεκεμβρίου 2010Συντάκτης ΑΛΚΜΑΝΚατηγορίες Κείμενα,Νί

ΜΙΚΡΟ ΣΙΝΙΑΛΟ : Τ Ο Τ Σ Ι Ρ Κ Ο (ΤΡΑΓΟΥΔΙ)


Η μεγάλη αναστάτωση δεν τέλειωσε, καθ ένας μετράει κέρδη και ζημιές – ο ΑΛΚΜΑΝ επιστρέφει (ξαναπροσγειώνεται)

στις τακτικές απασχολήσεις του, σε τέχνες και γράμματα, στ όνειρο και την φαντασία. Αφήνουμε τον καιρό να δο-

κιμάσει πολιτικές λογικές και αισθήματα, αυτή η “Λυδία λίθος” δεν κάνει λάθη.

(ΑΥΤΑ ΓΡΑΦΑΜΕ ΠΡΙΝ 5 ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ)

Σαγκλάλ, ονειρικός ..
Σαγκλάλ, ονειρικός ..

Τ Ο    Τ Σ Ι Ρ Κ Ο 

Δεν είναι που βαδίζω σαν κλόουν στην σκηνή 

δεν είναι που χάνω και το βήμα 

μα ει΄ναι που ξαφνιάζομαι 

με ό,τι έχει συμβεί 

και το κατάλαβα πως θα μου να το θύμα 

Στο σώου με λιοντάρια ζητούσες παρτενέρ 

και δίχως δίχτυ μ΄έβαζες στο σόλο 

σ΄ έβλεπα πως καμάρωνες να κάνεις τον ζογκλέρ 

μα κάπου μπέρδεψες με τον δικό μου ρόλο

"Ο χορός κι οι ακροβάτες" έργο του Ρaoul-Κlee / κοιτάξετε στο You Tube...
“Ο χορός κι οι ακροβάτες” έργο του Ρaoul-Κlee / κοιτάξετε στο You Tube…

Μ ε φλόγες και μαχαίρια και κόλπα περιττά 

με γύριζες δεμένη στον τροχό σου 

με χώριζες στη μέση και μ΄ένωνες μετά 

και μ εξαφάνιζες σαν να μουν στ΄όνειρό σου

Πουαντιλισμός Σερά, "Τσίρκο"
Πουαντιλισμός Σερά, “Τσίρκο”

Στο γύρο του θανάτου με ρίχνεις και γλυστράς 

ξεπέρασ΄ η ταχύτητα τη σκέψη 

παράξενα ζαλίστηκα με φώτα και με στρας

πόσο περίμενες κάποια καρδιά ν΄ αντέξει ; 

Θα βγάλω από πάνω μου ετούτη τη στολή 

θα σβήσω το χαμόγελο της θλίψης 

δεν είμαι ακροβάτισσα στου τσίρκου το σκοινί 

σ αποχαιρέτισα- κι ας ξέρω : θα μου λείψεις .

Τουλούζ Λωντρεκ, "το "τσίρκο
Τουλούζ Λωντρεκ, “το “τσίρκο

ΣΗΜΕΙΩΣΗ :

ΣΤΙΧΟΙ: ΜΙΚΡΟ ΣΙΝΙΑΛΟ (ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ) – πρώτη ανάρτηση 29.1.2015

παρατήρηση: το ψευδώνυμο δεν κρύβει συνεργάτη του alkman.gr – αλλά πρόσωπο άγνωστο που επιθυμεί την ανωνυμία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ ΣΤΟΝ ΝΟΤΟ

ΤΟΠΊΟ ΤΟΥ ΝΌΤΟΥ 6 30 Π.Μ. 8.7..2020

Τρείς γράφουν σκόρπιες σκέψεις, στην Κρήτη των διακοπών – διαφορετικές ηλικίες και τεχνικές. Ιδού αρχίζουμε από τον νεότερο(32ετών):

Τίτλος : ΒΑΡΚΑ ΓΙΑΛΟ


Βάρκα με κουπί σπασμένο

Τρύπιο το πανί

Το μυαλό φουρτουνιασμένο

Κι αδειανή ψυχή

Όμως κάποια ελπίδα μένει

Τόσο δα μικρή

Στην αγάπη είναι ταμένη

Και την καρτερεί.  

Κάποτε σαν φτάσει

Θα κρατά κουπί

Και κλώστη να ράψει

Τ άσπρο το πανί

Αν κάποτε θα ρθει θα χει

Μαγικό ραβδί

Θα κερδίσει κάθε μάχη

Σώμα και ψυχή

Κάλμα και μπονάτσα  βάζει

Κι η καρδιά  γλυκά

Νοιώθει αναγαλιάζει

Κι η ψυχή πετά

Αχ αγάπη πότε θα ‘ρθεις

Πότε θα φανείς

Με το Φως σου να σκορπίσεις

Σκοτεινιά της γης

Η Πανσέληνος του Ιουλίου, στσ νησιά του Νότου

Τίτλος : ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΤΗ

(σημειώνει ο 48 χρονος)
pastedGraphic.pdf




Το φεγγάρι μεγαλώνει σαν του θεριστή τ’ αλώνι

Το σώμα απλώνεται μα δεν αντιδρά

ανάπαυλα μιας μέρας ζεστής…

Οι φίλοι χαμένοι σ αδιέξοδους δρόμους,

Κι η μοναξιά θα απλωθεί σαν νεκρικό σεντόνι…

Κι όμως ένα χαμόγελό ανθίζει σαν Ρόδο 

μεσα στην φεγγαρόφωτη νύχτα

Ο  χρόνος δεν σώθηκε ακόμα

στην κλεψύδρα τρέχει άμμος θαλάσσης

pastedGraphic_1.pdf
pastedGraphic_2.pdf
Τίτλος: Η Α Θ Ο Κ Ο Υ Τ Α Λ Α


(γράφει ο 68 χρονος, συνταξιούχος)

Τίποτα δεν χάνεται…

Κι όμως ότι κι αν θα γίνει –

 κάποια σπίθα θα χει μείνει 

και μες την αθοκουτάλα

ξεχωρίζει αυτά και τ’ άλλα

τα δικά μας και τα ξένα

κέρδη που είχαμε χαμένα…

.. 

Γρίφος κι αίνιγμα θα πεις

να μην αναρωτηθείς:

Τίποτα δεν θα χαθεί

Αν αξίζει να σωθεί 

ΣΕΦΕΡΗΣ – ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (Η ΑΘΛΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ)


Ο ποιητής θέλει να προστατευθεί από τονήλιο

.

Εκδόθηκαν πριν από λίγους μήνες οι τελευταίοι τόμοι, από τα ημερολόγια του Γ.Σεφέρη, αυτή τη φορά μας εξέπληξαν.______________

Στις καταγραφές, που δεν στερούνται σημασίας και δεν κινούν το ενδιαφέρον του μεγάλου κοινού, υπάρχουν ορισμένες που ενοχλούν, γιατί διατυπώνονται κριτικές και εκτιμήσεις σημαντικών ανθρώπων (αρνητικές για Ν. Βαλαωρίτη, πολιτικούς κ.α.)ποτέ όμως κάτι πολύ έντονο, πάντα στο πλαίσιο μιας λογικής αντίδρασης ενός πνευματικού ανθρώπου, του μεγέθους του νομπελίστα ποιητή.

 Η καταγραφή όμως στις 21.3.1965, που αφορά στον Καζαντζάκη, ξεπερνά όλα τα όρια, είναι η πιο άδικη και άθλια που δέχτηκε ποτέ ο κρητικός λογοτέχνης , ιδού τμήματα:

Καζαντζάκης , πολύ νέος – όταν πήγε εθελοντής στους βαλκανικους πολέμους

«Χτες είδαμε το Ζορμπά, το φιλμ του Κακογιάννη – Καζαντζάκη. Με δηλητήριασε όλη νύχτα και σήμερα πρωί. … για την ανυπόφορη αναισθησία αυτού του ανθρώπου, του Καζ., που νομίζει πως είναι ευαίσθητος, που νομίζει πως είναι ερευνητής της αλήθειας για να μην πω φιλόσοφος. 

……Ψεύτικη γλώσσα, ψεύτικες πόζες, απομιμήσεις αισθημάτων μου φαίνεται είναι ο Καζαντζάκης. Και δε βρέθηκε άνθρωπος να τον κρίνει, τόσα χρόνια που αλωνίζει ανάμεσό μας…”

Γιατί άραγε ο Σεφέρης επιτέθηκε με τόση σφοδρότητα και πάθος εναντίον του γνωστής ευγένειας και καλοσύνης συναδέλφου του ;

“-Ας τους Ελληνάδες να λένε , θα σχολίαζε ο συγγραφέας του ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ” υπάρχει για όλους μας ο δίκαιος και αλάνθαστος κριτής ο ΧΡΟΝΟΣ…”

Η επίθεση ανοίκεια και αχαρακτήριστη, ξύπνησε αραχνιασμένες μνήμες…

Στο φαιό μέτωπο των αντικαζαντζακικών, των συντηρητικών των “προοδευτικών” και των” θρησκευόμενων”, πρόσθεσε ο Σεφέρης την λαμπερή πένα του – δεν κατάφερε να πλήξει τον ποιητή της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ μα να αμαυρώσει το ίδιο το δικό του πρόσωπό .

Μεγάλοι άνθρωποι μεγάλα λάθη, λέει ο λαός, ο Λέων Τολστόι, θεωρούσε …κακογράφο τον Σαίξπηρ .

Όμως χωρίς να χρειάζεται ψυχανάλυση, θα πρέπει να θυμηθούμε πως ο Καζαντζάκης ανδρώθηκε μέσα στις πολυαίμακτες Επαναστάσεις και και τους νικηφόρους Βαλκανικούς αγώνες κι ο Σεφέρης μέσα στην πτώση και την ήττα  τα αίματα τις πυρκαγιές και την πιο μεγάλη καταστροφή μας ,της Σμύρνης και της Μικρασίας .

Καζαντζάκης -Θεοτοκόπουλος

Είναι φυσικά διαφορετικοί, ο συγγραφέας του μέλλοντος κι ο μεγάλος ποιητής της ήττας – κι οι δυο σημαντικοί και χρήσιμοι , για την ανίχνευση των καιρών που θα΄ρθουν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:ΑΠΗΧΗΣΗ του Καζαντζάκη:

Ο José Saramago, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998, δήλωσε: «Ο Καζαντζάκης έπρεπε να πάρει το βραβείο Νόμπελ. Αλλά δεν θέλησαν να του το δώσουν, παρόλο που του άξιζε» (αθηναϊκή εφημερίδα Το Βήμα, 18 Οκτωβρίου 1998).

Ο Κινέζος νεοελληνιστής και μεταφραστής Ρουί Χονγκ Λίου, δήλωσε: «Ο πιο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Εκτός από το περιεχόμενο και τις ιδέες των έργων του, που έλκουν τους Κινέζους αναγνώστες, αυτό που τον έκανε δημοφιλέστερο στην Κίνα είναι και ότι ως άνθρωπος της θεωρίας και της πράξης ταξίδεψε στην Κίνα δύο φορές στη ζωή του ως φίλος του κινεζικού λαού» (αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 30 Αυγούστου 2008).

Ο Κινέζος νεοελληνιστής και μεταφραστής Ρουί Χονγκ Λίου, δήλωσε: «Ο πιο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Εκτός από το περιεχόμενο και τις ιδέες των έργων του, που έλκουν τους Κινέζους αναγνώστες, αυτό που τον έκανε δημοφιλέστερο στην Κίνα είναι και ότι ως άνθρωπος της θεωρίας και της πράξης ταξίδεψε στην Κίνα δύο φορές στη ζωή του ως φίλος του κινεζικού λαού» (αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 30 Αυγούστου 2008).

Η βρετανική εφημερίδα Guardian δημοσίευσε πρόσφατα κατάλογο 1000 μυθιστορημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας που πρέπει όλοι να διαβάσουν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και δύο νεοελληνικά μυθιστορήματα, «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού και Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη (αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 6 Μαρτίου 2009).

• Ο Δημήτρης Νανόπουλος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, απαντώντας στην ερώτηση, η μαγική στιγμή, «το θείο δώρο», που άλλαξε τη δική σας ζωή ποιό ήταν, δήλωσε: Στα δεκαεφτά μου διάβασα τον «Μύθο του Σισύφου» του Albert Camus. Εκεί λύθηκαν όλες οι μεταφυσικές απορίες μου… Επίσης να πω ότι στον Camus με οδήγησε η «Ασκητική» του Καζαντζάκη. Αυτοί οι δύο ήταν τα «θεία δώρα» για μένα. Αποσπάσματα από την «Ασκητική» διάβασα στο λόγο που εκφώνησα στην Ακαδημία Αθηνών την ημέρα της ορκωμοσίας μου (αθηναϊκή εφημερίδα Το Βήμα, 16 Μαΐου 2010).

• Η Ναντίν Γκόρντιμερ, νοτιοαφρικανή συγγραφέας, βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, δήλωσε:Στον λόγο που εκφωνήσατε στη Σουηδική Ακαδημία μετά τη Βράβευσή σας με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ρωτήθηκε, χρησιμοποιήσατε μια φράση του Καζαντζάκη.


Η φράση του Καζαντζάκη ήταν: “Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση που να μας εναρμονίζει με τους τρομερούς ρυθμούς των καιρών μας”. Τι θέλατε να τονίσετε με αυτήν.

Ο Νίκος Καζαντζάκης με την Μελίνα και τον Ντασέν – το έργο γυρίστηκε όσο ζούσε ο μεγάλος κρητικός συγγραφέας

“Εκείνο που έλεγε ο Καζαντζάκης είναι πως δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ό,τι όντως είναι. Πρέπει να αποδεχόμαστε τις συνθήκες που επικρατούν αλλά όχι και το ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Και ότι κάποιος πρέπει να παίρνει θέση άμεσα. Νομίζω ότι ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα της χώρας σας σήμερα. Και μια και μιλάμε για Έλληνες, επιτρέψτε μου να πω ότι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους είναι ο Γιώργος Μπίζος. Είναι το δώρο που μας κάνατε από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικός άνθρωπος. Αποτέλεσε με πολλούς τρόπους έναν γκουρού για μένα, ενώ πολιτικά έχουμε ακριβώς την ίδια θέση αντίστασης στο Απαρτχάιντ. Μου έδειχνε πάντοτε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του σε όσα ρίσκα αναλάμβανα, χωρίς ποτέ να με αποθαρρύνει,…

(στοιχεία από τους Φίλους Ν.Καζαντζάκη, διαδίκτυο)