Η EΠΕΤEΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤEΧΝEΙΟΥ

Διαλέξαμε το τελευταίο ποίημα ενός διακεκριμένου ποιητή, που αντιστάθηκε στη δικτατορία-από την έκδοση του 1970: ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΚΕΙΜΕΝΑ αντιγράφουμε.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Επίλογος

Κι όχι αυταπάτες προπαντός
Το πολύ-πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς προβολείς
μες την ομίχλη
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική
λέξη : ζω

“Γιατί”όπως πολύ σωστα”είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο
Τίτος
“κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
Κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα”
έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια ου.Κρίνε για να κριθείς.

Ήταν αρκετά νέος τότε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, μα ο δρόμος του είχε κοπεί για δεύτερη φορά, η Τέχνη του ήταν πολύ ευαίσθητη, για να αντέξει πιο πολύ.
Η εικόνα του Κυναίγειρου μετά την μεγάλη μάχη, μα και όλες οι απηχήσεις της κρίσης μέσα στις οργανωμένες πολιτικές ομάδες της αντίστασης, συμπυκνώνονται σε ένα στίχο τελευταίο. Και η προστακτική”κρίνε για να κριθείς”, φτάνει τις μέρες μας, πρώτα να μιλήσεις και μετά να ακούσεις. Σάλπισμα δημοκρατίας τότε στα σκοτάδια της άθλιας εποχής, και σήμερα διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων μα και κάποιων υποχρεώσεων : ο κρίνων , κρίνεται. Κι αν ο πολίτης νοιώθει κτυπημένος και απογοητευμένος τώρα, πρέπει να αντιδράσει, να κρίνει μα δεν είναι ο αλάθητος, δεν είναι στο απυρόβλητο, έχει κι αυτός τις (μικρές) ευθύνες του.

Μ.Αναγνωστάκης, Φεστιβάλ Νεολαίας 1980, Αθήνα(ανέκδοτη φωτογραφία)
Μ.Αναγνωστάκης, Φεστιβάλ Νεολαίας 1980, Αθήνα(ανέκδοτη φωτογραφία)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *