ΣΥΖHΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΙΝΙ ΜΑΝΤΣΙΝΙ

Aγαπητέ φίλε,

απαντω στην επιστολή σας της 11ης /6/2007, δηλαδή με καθυστέρηση μεγάλη!
Δεν θέλω να αναφέρω δικαιολογίες, το μονο που πρέπει να πω, ειναι ότι εχω αδυναμία, άμεσης ανταπόκρισης, όταν προκειται για ενδιαφέροντα και σημαντικά για μενα πρόσωπα ή θέματα – ο λόγος τότε ειναι σχεδόν αδύνατος, νοιώθω οτι τα αισθήματα, οξειδώνουν κάθε εκφραση σκουριάζουν κάθε λέξη ( Η σιωπή είναι τότε αναπόφευκτη, ισως ευχάριστη, όπως η νηνεμία, όταν σταματούν τα καλοκαιρινα μελτέμια). Διάβασα προσεκτικα τις παρατηρήσεις σας, θα προσφύγω στις γνωσεις σας όταν χρειασθεί, αγνωστο ομως πότε. Δεν εχω κατι νεο να σας στειλω, περιορίζομαι σε μια υδατογραφία του Σπυρου (γιος, περισσότερο φίλος ) θα σας φερει στην Κρητη, που δεν ειναι , όπως λέτε προσπελάσιμη. Κάποιος ειδικός, με μεταπτυχιακές σπουδες, αναλύει το παραμύθι “Τζίνι Μαντσίνι”, όταν τελειώσει την εργασία , θα σας στειλω, αντιγραφο, να μου πειτε τη γνωμη σας.

φιλικα και εγκάρδια
BZ

Ηρακλειο 9 Ιουνίου 2008

4 σκέψεις σχετικά με το “ΣΥΖHΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΙΝΙ ΜΑΝΤΣΙΝΙ”

  1. Νικ. Λάσκαρης:«Ασφαλής κρίσις θεατρικού έργου μόνον δια της από σκηνής παραστάσεως αυτού δύναται να γίνη» , γιαυτό πρέπει να έχει πάντα υπόψη του ο θεατρικός συγγραφέας τη λεγομένη “σκηνική οικονομία”. Αν αυτό αποκατασταθεί στο “Μανζίνι” που έχει τεράστιες ποιητικές αρετές , τότε θα είναι από τα πολύ λίγα εκλεκτά έργα του παιδικού θεάτρου (προσοχή θεάτρου ΓΙΑ παιδιά , όχι ΜΕ παιδιά)
    ΦΟΞ

    1. Σαν να έχετε δίκιο, η σκηνική οικονομία έχει σχέση με τον χρόνο, φαντάζομαι και τις παγίδες των αναχρονισμών. Όμως ο χρόνος γενικότερα, είναι στο κέντρο ίσως, του δραματικού Θεάτρου. Έγραφε προς τον Γ.Σεφέρη ο επιστήθιος φίλος του Γ.Αποστολίδης “..το σωστό θέατρο,είναι από τις τέχνες που με συγκινούν περισσότερο, γιατί εργάζεται απ’ ευθείας πάνω στο δραματικό αυτό φόντο του αιωνίου κυλίσματος του χρόνου και το αποδέχεται. Ενώ οι άλλες τέχνες είναι αντιθέτως μια απελπισμένη προσπάθεια αντιδράσεως κατά του μεγάλου κακού.Προσπάθεια σταματήματος του χρόνου, και συγκεντρώσεως του κενού, περιορισμό του απεριορίστου. Και η συγκίνηση είναι αλλιώτικη”( Αλληλογραφία 1931-1945 Σεφέρη-Αποστολίδη, έκδοση: ΙΚΑΡΟΣ )

    1. Δεν είναι δικό μου κείμενο, ανατρέξετε στο βιβλίο,”ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ-αλληλογραφία 1931-1945 έκδοση ΙΚΑΡΟΣ 2002″
      σελίδες 97 και 98-ως φαίνεται είναι σκέψεις επηρεασμένες από τον Αλαίν, και πρέπει να διαβάσει κανείς και στο παράρτημα του ίδιου βιβλίου (επίμετρο)εκτεταμένες αναφορές -μαθήματα του Φιλοσόφου, για τις Τέχνες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *