ΟΙ ΠΑΝEΛΛHΝΙEΣ—Ο HΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ

Όχι εκτός εποχής το θέμα , που ταλαιπωρεί μικρούς και μεγάλους περισσότερο από μισόν αιώνα. Ολοχρονίς η ελληνική οικογένεια, σφίγγεται τσαλακώνεται και πληρώνει , όχι χωρίς να γογγύζει , μα χωρίς να εξεγείρεται . Γιατί βέβαια , όλοι πιέζονται και πρώτα τα τέκνα μας, που δεν είναι φωστήρες και πάνε σπρωχτά , με χίλια ζόρια , χωρίς να ενθουσιάζονται και πολλές φορές σηκώνοντας αληθινά μπαϊράκια επανάστασης
-μετά ο υποτιθέμενος αρχηγός της οικογένειας,που διατηρεί την επικίνδυνη ευθύνη των οικονομικών , νοιώθει ασφυξία όταν οι λογαριασμοί , της ενίσχυσης (φροντιστήρια) ξεπερνούν κάθε πρόβλεψη και βέβαια δεν παύει να στεναχωριέται η μάνα, που έχει συνήθως τα καθήκοντα της επιμέλειας των παιδιών ( είτε είναι πληθωρική είτε συγκρατημένη ) έχει εκπονήσει σχέδια μεγαλεπήβολα , για τους καρπούς της κοιλίας της, είναι αδύνατον να εννοήσει ότι, όλα δεν γίνονται.Μα γιατί σας ζαλίζω μ’ αυτά, τα γνωστά τοις πάσι- είναι αναπόφευκτο, γιατί έπρεπε να απαντήσω , σε περίεργο φίλο , που επέμενε, γιατί καθυστερώ , επιμένοντας , στην άσκηση επαγγέλματος,ενώ φίλοι και γνωστοί , έχουν προτιμήσει την αποστρατεία , δηλαδή την σύνταξη.
Διάλεξα ένα επάγγελμα που μου άρεσε , έπρεπε να εξηγήσω , άργησα και να καταλάβω και να μπω στο νόημα , η επαρχιακή ζωή είχε περιορισμένο(ν) ορίζοντα , στο προδικτατορικό Ηράκλειο , το επάγγελμα του αρχιτέκτονος ήταν περίπου άγνωστο και ο νεαρός καχεκτικός μαθητής με τα γυαλάκια,αποφάσισε να μπει στη σχολή των Αρχιτεκτόνων , χωρίς να παραγνωρίζει τις οικονομικές δυσχέρειες της πολυμελούς και φτωχής οικογενείας του, επειδή ο πατέρας του ήξερε και ο ίδιος διαισθανόταν,, ότι ήταν κοντά στις ικανότητες του.
xemigkyei0001
Έμοιαζε με “το γέρο της θάλασσας”

Άντε όμως να βρεθεί μέθοδος , που δεν υπήρχε δάσκαλος σχεδίων στην πόλη μας, και κανένα επαρκές γενικό φροντιστήριο. Αθήνα λοιπόν που βρισκόταν ήδη ο μεγάλος αδελφός,και με χίλια ζόρια θα αντιμετωπιζόταν τα έξοδα. Ευτυχώς τότε , τα οργανωμένα φροντιστήρια ήταν απείρως φτηνότερα από τα σημερινά και βρέθηκε χωρίς να καταλάβει δεκαεπταετής, στο δέκατο γυμνάσιο με τον Ιωάννη Αυδή καθηγητή των μαθηματικών απερίγραπτο από κάθε άποψη.
Το ότι συνάντησε εκεί τον εν θρανείοις μεγάλον αντίπαλο του , είναι δευτερεύον και δεν αξίζει να σχολιασθεί, απλώς οι δυο καλύτεροι μαθητές του Α’ τμήματος της 7ης πρακτικού (Γυμνασίου, της πόλης Ηρ. Κρη.), ο άρχων του πρώτου και ο πρίγκιψ του τελευταίου θρανείου , κυνηγώντας το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, κατευθύνθηκαν στο καλύτερο δημόσιο ίδρυμα της πρωτεύουσας, για τους υποψηφίους του Ε.Μ.Π. και αυτό ήταν (κατά εξακριβωμένας φήμας) το Δέκατο, του γηπέδου του Παναθηναϊκού, όπου ο μέγας (αλήθεια)δάσκαλος των μαθηματικών Ιωάννης Αυδής. Σχεδόν φίλοι , ο Κ Αλσάνης και ο Βου Ζου, σφιχταγκαλιάστηκαν στο άγνωστο περιβάλλον του σχολείου της μεγαλούπολης,η αυτοσυντήρηση , τους οδήγησε σε καλές, άριστες σχέσεις.Και παρά το ότι οι πρωτιές του επαρχιακού σχολείου τους , ανήκαν στο παρελθόν , εδώ υπήρχαν αρκετοί καλύτεροι, διατήρησαν την προσωπική κόντρα! Εδώ ποιος απ τους δυο ήταν πρώτος; Ας είχαν άλλες κατεθύνσεις , ας έγιναν στενοί φίλοι στο μεταξύ, η άγνοια , των ειδικοτήτων , βοηθούσε σ ‘αυτό . Ήταν εποχή της παντοδυναμίας των πολιτικών μηχανικών,η αρχιτεκτονική , ερχόταν σε δεύτερο πλάνο-αν είναι δυνατόν, τα σπίτια τα σχεδίαζαν και τα έκτιζαν οι…πολ μηχανικοί! Και χώρισαν , στο ίδιο ίδρυμα, που τελικά βρέθηκαν,ας απείχαν οι σχολές τους 50 μέτρα και είχαν την ίδια αυλή και κοινά μαθήματα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *