ΕΙΡΗΝΗ ΠΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ – ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΝΔΕΙΑ

Στις 18 του τρέχοντος μηνός, έφτασαν στα χέρια μας δυο βιβλία, ήταν οι ποιητικές συλλογές της κ. Ειρήνης Παραδεισανού, που ζει και εργάζεται ως φιλόλογος στην πόλη μας. Εκδότης Vakxikon.gr , τίτλοι : ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΝΔΕΙΑ και ΤΑ ΓΥΑΛΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΨΑΡΙΩΝ (2013-2016).

 

Ξεχωρίσαμε για να παρουσιάσουμε  ένα από τα  ποιήματα που μας άρεσαν, για να ενημερωθούν οι αναγνώστες μας – στοιχεία για την συγγραφέα δεν έχουμε , θα συμπληρώσουμε αυτήν την παρουσίαση μόλις βρούμε.

Ο υπερρεαλισμός της κ. Ειρήνης Παραδεισανού είναι έκδηλος και ο ρωμαντισμός της κάτω από κάθε εικόνα ή φράση έντονος – όταν σταθεροποιεί το βήμα της και κάνει σαφέστερες τις προτιμήσεις της , ένας αθώος λυρισμός αυθεντικός και συγκινητικός προβάλλει. Σ΄έναν δρόμο καθόλου εύκολο που προχωράει δυστακτικά, θα βρίσκει ή  θα ανακαλύπτει  μιαν ποίηση που μας ενδιαφέρει, για να έρχεται πιο κοντά μας.

Από την συλλογή  ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΝΔΕΙΑ: 

Π Α Ρ Ε Ι Σ Α Κ Τ Η

 

Κάθε που γέρνω μέσα μου

νοιώθω χελώνα γέρικη

που απόμεινε χωρίς καβουκι

στη μέση δρόμου πολυσύχναστου.

Διαβάτες ριγμένοι στον τρόμο

με καρφώνουν με λέξεις – τρόπαια

μιας νίκης εύθραυστης κι αμφίσημης.

Τασυννεφα...
σύννεφο…

Σαν  τέχνασμα σιβυλλικό μοιάζει η σιωπή μου.

και το σκιαγμένο βλέμμα τους

σαν προσπερνούν την άθλια όψη μου

καρφώνεται στη γύμνια μου επιτακτικά.

 

«Δεν είσαι εδώ»

μοιάζει να λέει

«Ποτέ δεν ήσουν.

Πάντα παρείσακτη θα στέκεις».

 

Κι εγώ μια χαραμάδα ψάχνω

από φως

για να στριμώξω την παράξενή μου όψη

και μια ρωγμή σε σύννεφο θαμπό

την εμμονή μου να φυλάξω.

 

 

Σ Υ Μ Π Λ Η Ρ Ω Σ Η (μετά την ανάρτηση)

Από το  Block Παρείσακτη, συμπληρώνουμε την άποψη της Ειρήνης Παραδεισανού για το πως έφτασε στην ποίηση:

Ειρήνη Παραδεισανού, φωτογραφία διαδικτύου
Ειρήνη Παραδεισανού, φωτογραφία διαδικτύου

«Στην προτροπή των φίλων μου να γράψω επιτέλους πεζό, συνήθως χαμογελώ με αμηχανία. Δεν ξέρω τι να τους πω, πέρα από το τετριμμένο.
» Οποτε μου΄ρχεται να γράψω, μου βγαίνουν ποιήματα.»
Για καιρό δίσταζα να τα χαρακτηρίσω ποιήματα.
Το΄ξερα πως το ποίημα σκάβει. Αν δεν τα καταφέρει να σκάψει, δεν είναι ποίημα.
Σκάβει στην πέτρα για να βρει την αιώνια φλέβα.(…)

Εξώφυλλο, από το μπλογκ της
Εξώφυλλο, από το μπλογκ της

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Τα βιβλία της κ. Παραδεισανού, μας τα πρότεινε ο φίλος μας κ. Γιώργος Λεμπιδάκης, επειδή του άρεσαν – είναι και πολύ ενδιαφερόμενος για τη λογοτεχνία, έχει εκδόσει και μιαν ποιητική συλλογή , που έχουμε παρουσιάσει.

 

 

 

 

 

 

ΒΟΥΛΑ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ – ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Εικόνα2456
Βούλα Επιτροπάκη, στην πλατεία Δασκαλογιάννη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ-Μάρτιος 2009)

Πως να μιλήσεις για την πόλη που ζεις;  Αναγκαστικά γίνεται κανείς συναισθηματικός, πιο πολύ από ότι συνηθίζει, να ξεπέφτει;  Ίσως, μα κάποιες συντεταγμένες, των παλιών καιρών – τον ανεβάζουν, σαν να απλώνεται ένα σύννεφο άσπρο, με μαλλί ξασμένο των κρητικών βουνών και μπορεί κάπου  ψηλά να αναπαυτεί.

Η πόλη μας  κακοπαθημένη, κακολογημένη έχει τόσα να της πουν και περισσότερα να της καταλογήσουν,  μα είναι κι οι δικοί της άνθρωποι, που την συντηρούν την προσέχουν την προστατεύουν και κυρίως την αγαπούν.

Πολλοί  επισκέπτες αλλά κι οι περισσότεροι ντόπιοι γυρίζουν δεξιά αριστερά, συνωστίζονται στους δρόμους και τα στενά της, στα κέντρα και την αγορά, στις εκδηλώσεις πάσης φύσεως – γκρινιάζουν για την κυκλοφορία, τα σκουπίδια, τις τιμές των   καφε-μπαρ. Η οικονομική κρίση εντείνει την κατάσταση, η πόλη μας εναλλάσσει εύκολα τα πολιτικά της χρώματα, μα όχι τα  αισθήματα , η ευαίσθητη  καρδιά της κτυπάει πάντα με τον ίδιο ρυθμό  αιώνες τώρα.

Οι ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί, μα το αρχιτεκτονικό φόντο έχει ζωγραφική αξία
Η πόλη μας, το παλιό λιμάνι – εξαίρετη ζωγραφική του Α.Βλάση

Το μεσημέρι της Πέμπτης 23 τρέχοντος, έφτασε ένα τριπλό βιβλίο στα χέρια μας, ο τίτλος δεν φάνηκε να μας ενδιαφέρει : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.  Ήξερα την συγγραφέα την Βούλα Επιτροπάκη, το περιεχόμενο θα ναι ποιητικό φαντάστηκα. Ανοιξα  το πρώτο τεύχος, το δεύτερο και έμεινα στο τρίτο.

Η ποίηση δεν είναι αντικείμενο, περιγραφόμενο και καθοριζόμενο εύκολα. Η τέχνη γενικότερα δύσκολα βρίσκει ορισμούς και σημαντικές και πειστικές προσεγγίσεις.

Στον τρίτο τόμο της τριλογίας της κ. Βούλας Επιτροπάκη,  ως αναγνώστης πιάστηκα στα δίχτυα μιας ποίησης, που είχε ρυθμούς και χυμούς – εικόνες και αποτελέσματα. Η προσεγμένη και συγκρατημένη γραφή, έκρυβε πόθους συναγμένους  με  επίμονες και επίπονες  προσπάθειες, αισθήματα που είχαν εντάσεις , το τόξο της σκόπευε με ακρίβεια στόχους επικίνδυνους.

Η πόλη μας έχειςτους φρουρούς της συλλογιζόμουν, η Βούλα είναι στην σκοπιά της πάνω στις ψηλές ντάπιες, που προστατεύουν χίλια(και περισσότερα) χρόνια το Μεγάλο Κάστρο. Η ποίηση  είναι η καλύτερη άμυνα, η τέχνη το τελευταίο καταφύγιο, για την πόλη μας, μα και για τη χώρα σκεφτόμουν.

Τ ασυννεφα των βουνων της Κρητης
Τα σύννεφα των βουνών της Κρήτης

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

 

Κανόνες

α΄

Βήμα το βήμα συν

βολίζομαι στην κοίτη σου

υποθεσούλα

διάθεση

πως έγινε και  φαίνεται

αληθινό το ψέμα

(δος μου το χέρι σου και τα χείλια)

 

και γαληνεύει τι

ποτε ποτε τ΄ απόλυτο

ως γεφυρώνουν τα κενα

των συλλαβών

-τέλος της μιας

αρχή της άλλης

 

λέξεις

 

ν΄απλώσω

ν΄αγγιχτώ στη απαλάμη σου

μήπως και το πιστέψω

 

ότι δεν είσαι  χάρτινος κι στίχινος

και γραμματικός

γ΄

 

 

Πεντόβολο

στη μέση σου

φωνή

κάθε π΄ανοίγει ο ήλιος τα ματόφυλλα

Ξαπλώνομαι

έτυμη

στον ουρανό

καθως αφήνομαι

ξωπίσω μας τον κήο

(δώς μου το νώμο σου και τα χείλια)

 

μα εδώ στη γη

Κήπος θα πει

καρδούλι Απριλιού

στα παιδικά χαμόγελα

κι ως το μεδούλι αγκαλιά τη νύχτα

στο κρεβάτι

 

κι αυτό είναι μια πραγματικότητα

που χορεύει

μρ τα δάχτυλα στη ράχη

των πραγμάτων

Παιχνίδι

 

Σε φόρεσα

Λευκός

Στο στήθος την ήβη

και κίνησα

 

απ΄το δειλινό

θα πηδήσω τον ορίζοντα

στο ξημέρωμα του

χυμούλα λέξη

τρυπώνω στα χείλια σου

 

φιλί μια φιλί δυο

στο ρήμα τρεις και πέντε

 

ευλύγιστα

στο ποίημα θα  χωθώ

 

Εικόνα2457
Βούλα Επιτροπάκη, φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ – Ο ΓΥΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ  ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : Νίκος Βέλμος, το δώρο των εορτών

 

Νίκος Βέλμος, έργο του Κόντογλου
Νίκος Βέλμος( έργο του Φώτη Κόντογλου, κάρβουνο 1923)αναρχικός και χριστιανός, περιθωριακός και στο κέντρο της πνευματικής και κοινωνικής ζωής

Δεν είμαι ασυνήθιστος σε δώρο βιβλίων, από την παιδική μου ηλικία .

Τυχερός λοιπόν, αφού συμβαίνει να ‘ναι για μένα , το μόνο δώρο που με συγκινεί.

Με τα χρόνια βέβαια τα πράγματα τα δυσκόλευαν, γιατί λίγα είναι πια τα έντυπα που μου αρέσουν.

Έτσι οι Φίλοι,που με ήξεραν, απέφευγαν τελευταία τέτοια δώρα, κι όταν μου έφερναν,είχαν επιφυλάξεις, έλεγαν να τα γυρίσω αν δεν μου άρεσαν.

Φέτος, ήταν καλή χρονιά, το πρώτο βιβλίο έφτασε με το ταχυδρομείο, από τον παλιό,φίλο γιατρό αλλά και συγγραφέα Νίκο Λογοθέτη, που αρκετά χρόνια «έβγαζε»το περιοδικό » ΕΠΙΛΟΓΕΣ – Σύμμικτα Λογοτεχνικά και άλλα».

Το βιβλίο του: Νικος Βέλμος, «0 γυιος της απωλείας», έφτασε προχθές, πιο γρήγορα από όσο, περίμενα.

Το βιβλίο του Νίκου Λογοθέτη
Το βιβλίο του Νίκου Λογοθέτη

Μα δεν ήταν απλώς , ένα αναμενόμενο γεγονός, η έκδοση του, ούτε το διάβασα με έκπληξη.

Μετά την πρώτη μέρα το αρχικό ξεφύλλισμα , έσκυψα και “κόλλησα” στο βιβλίο του Λογοθέτη.

Εδώ και χρόνια διαβάζω γρήγορα, σπάνια προσέχω πολύ, προσπαθώ κυρίως να ενημερωθώ , αν το θέαμα έχει ενδιαφέρον.

Όμως εδώ υπήρχε διπλό χτύπημα , το θέμα αλλά και ο τρόπος , δηλαδή η λογοτεχνική διερεύνηση ενός προσώπου, από τα αμφιλεγόμενα και από τα ξεχασμένα της πνευματικής ζωής του τόπου μας.

Από το περιοδικό ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ , δείχνει τις προτιμήσεις του ΒΕΛΜΟΥ
Από το περιοδικό ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ , δείχνει τις προτιμήσεις του ΒΕΛΜΟΥ ( ΓΚΑΙΤΕ, εννοούσε τον νεανικό , τον ρωμαντικό συγγραφέα)εξώφυλλο ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ 12.11.1927

Ο Νίκος Βέλμος, κρητικής καταγωγής ( Βογιατζάκης ο πατέρας Μαρτιμιανάκη η μάνα) ηθοποιός αλλά και ποιητής και λογοτέχνης και ζωγράφος( σκιτσογράφος,κυρίως),είχε φτάσει εδώ  (στην Κρήτη) πριν μερικά χρόνια, όταν ο Γ.Ζ. μας άφησε ( χάρισε) έναν τόμο,του περιοδικού «ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ» που το “έβγαζεοΒέλμος”.

Μας είχε εξηγήσει ποιος ήτανε ο εκδότης, μα δεν κινήθηκε καμιά περιέργεια, ωραία κοκκινοδεμένος τόμος, ,έμεινε στην βιβλιοθήκη αχρησιμοποίητος.

Όταν ο Νίκος Λογοθέτης έκανε κάποιες μονογραφίες για τον Βέλμο, στο περιοδικό του , πάλι διαβάσαμε τα κείμενα, μα δεν αντιδράσαμε.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο λογοτέχνης και γιατρός φίλος μας, ερεύνησε και παρουσίασε ένα πλήρες πορτραίτο του Βέλμου πολύ ζωντανό, όχι μόνο με μια διείσδηση σε βάθος, μα και έκθεση των πεπραγμένων του, πολύ εκτεταμένη, ´ετσι που ο αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει ( να προσεγγίσει) τις πτυχές των έργων αλλά και του χαρακτήρα του πρόωρα χαμένου καλλιτέχνη.

2016-12-22-19-37-52
Από παράσταση του Βέλμου στο Ηράκλειο, 1919 (από το βιβλίο-αρχείο Γ. Μαρκόπουλου)

Μα άραγε τι κρύβει το φαινόμενο Βέλμος; Είναι ίσως ένας θεατρίνος, από τα 15 του χρόνια στο σανίδι, έφηβος γνώρισε την τέχνη που αρχίζει από τη λογοτεχνία και την ποίηση, περνάει στη μουσική και ( κίνηση)το χορό, χρησιμοποιεί τη ζωγραφική και την Αρχιτεκτονική ( σκηνογραφία) και εκφράζεται,με τη φωνή και το σώμα, την υποκριτική τέχνη.

Σε παρεα καλλιτεχνών, ο Βέλμος καθιστός με την τσάντα(μόνιμο εξάρτημά του)
Σε παρεα καλλιτεχνών, ο Βέλμος καθιστός με την τσάντα(μόνιμο εξάρτημά του)

Αφού πέρασε μια αλητεία δυο χρόνων προσγειώθηκε στην τέχνη, ευτύχησε να συναντήσει μεγάλους δασκάλους, να μάθει γράμματα και θέατρο, και τέλος άρχισε να ζωγραφίζει, το σχέδιο μπορεί να μην το διδάχτηκε στο εργαστήριο, μα συνάντησε πολλούς κορυφαίους ζωγράφους, σχεδιαστές, έμαθε πολλά, πέραν του μολυβιού και του κάρβουνου και της σινικής μελάνης .

Ο Νικος Βέλμος στο ΑΣΥΛΟΝ ΤΕΧΝΗΣ, οργανωτικός και πολυτάλαντος, πολυάσχολος/ηθοποιόςκια θιασάρχης με συνεχή απασχόληση/ποιητής και πεζογράφος, μεταφραστης θεατρικών έργων/εκδότης εβδομαδιαιου εντύπου δημιουργός γκαλερί τέχνης κλπ
Ο Νικος Βέλμος στο ΑΣΥΛΟΝ ΤΕΧΝΗΣ, οργανωτικός και πολυτάλαντος, πολυάσχολος/ηθοποιόςκια θιασάρχης με συνεχή απασχόληση/ποιητής και πεζογράφος, μεταφραστης θεατρικών έργων/εκδότης εβδομαδιαιου εντύπου δημιουργός γκαλερί τέχνης κλπ

Το κυριότερο όμως είχε την έφεση την καλλιτεχνική, είχε » την σφραγίδα της δωρεάς» όπως έλεγε κάποτε ένας φωτισμένος Υπουργός Παιδείας.

Δεξιά Νίκος Βέλμος, αριστερα Νίκος Λογοθέτης - σχέδιο Β.Ζ. για το alkman.gr (μικτή τεχνική)
Δεξιά Νίκος Βέλμος, αριστερά Νίκος Λογοθέτης – σχέδιο Β.Ζ. για το alkman.gr (μικτή τεχνική)

….

Το βιβλίο το Λογοθέτη, ανάδειξε μια λησμονημένη μορφή, πρόβαλε έναν αξιόλογο εργάτη του θεάτρου και της λογοτεχνίας και των εικαστικών τεχνών.

Φύσηξε την σκόνη καθάρισε το έργο του, αυτό που μένει βέβαια, αφού η τέχνη του ηθοποιού είναι τελείως εφήμερη – όμως τα γραπτά δεν χάνονται όπως και τα σχέδια του καλλιτέχνη.

15682260_1239634459477377_730592100_o
Νίκος Λογοθέτης, πριν λίγα χρόνια, γιατρός(μικροβιολόγος)ποιητής και πεζογράφος και μεταφραστής αλλά και εκδότης περιοδικού – Ασχολήθηκε και με την γλυπτική (μέλος του επιμελητηρίου των εικαστικών)/πολυτάλαντος, να τον συγκίνησε και γι αυτό ο Νίκος Βέλμος(;)

Κι έτσι οδηγηθήκαμε στο περιοδικό του, εδώ άρχισε να ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο,η μορφή του, με σχόλια και κείμενα και οργανώσεις εκδηλώσεων και εξομολογήσεις…

Χαρακτικό απο το ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ, η αγάπη τουΒέλμου γιατον Σαίξπηρ ηταν μεγάλη - επηρεάστηκε από τον δάσκαλο και μέντορά του Θωμα Οικονόμου
Χαρακτικό απο το ΦΡΑΓΚΕΛΙΟ, η αγάπη τουΒέλμου γιατον Σαίξπηρ ηταν μεγάλη – επηρεάστηκε από τον δάσκαλο και μέντορά του Θωμα Οικονόμου

«Ο γυιος της απωλείας», σιγά σιγά έχανε τα στοιχεία του άτακτου παιδιού, του αμαρτωλού νέου, του παραστρατημένου ανθρώπου – αποκτούσε τις διαστάσεις ενός σκεπτόμενου αισθαντικού καλλιτέχνη, που είναι προσηλωμένος στις ιδέες του, δεν υποχωρεί στον συρμό και τη μικροαστική νοοτροπία και πρακτική.

Είναι αντικονφορμιστής των άκρων, δεν εντάσσεται πουθενά, δεν πειθαρχεί, δεν γονατίζει, καταλαβαίνει κι όσο κατανοεί τόσο επαναστατεί κι αντιδρά.

Η ακανθώδης γλώσσα του ταιριάζει με τις καταστάσεις που κρίνει, μα δεν κυριολεκτεί, παραποιεί και την έκφραση, ενοχλεί εκ προθέσεως, πέραν των δικών του αισθημάτων – πίσω από το εμφαινόμενο( περιεχόμενο) μίσος, υπάρχει ανυπόκριτη αγάπη .

Η αγάπη του για τους συναδελφους του(ηθοποιούς) ήταν χωρίς όρια - σε στήλη του περιοδικου του σχειδαζε και εγραφε αποφθ'εγματα Πραξιτελη Βρατσάνου-παραγνωριμένου μάλλον ηθοποιού
Η αγάπη του για τους συναδελφους του(καλλιτέχνες τςη σκηνής) ήταν χωρίς όρια – σε στήλη του περιοδικού του σχεδίαζε και έγραφε αποφθέγματα Πραξιτέλη  Τσαλίκη-παραγνωρισμένου μάλλον ηθοποιού

Ο Βέλμος είναι ένας προδήλως ( νέο)ρωμαντικός. Το αποδεικνύουν τα ερωτικά κείμενά του, παθητικά και απελπισμένα, ο Βέρθερος (που θα τον ενέπνευσε) δεν έχει πολλές διαφορές,» ο έρωτας θάνατος ενοικεί».

Τα φύλλα του περιοδικού του , είναι αρκετά για τις γιορτές, ο Βέλμος θα μας ταξιδεύει,αυτά τα Χριστούγεννα, ας είναι καλά ο σεβαστός φίλος μας ο Νίκος Λογοθέτης.

Ο Νίκος Λογοθέτης με τον φίλο του Γιώργο Ζεβελάκη - κριτικό της λογοτεχνίας.
Ο Νίκος Λογοθέτης με τον φίλο του Γιώργο Ζεβελάκη – ερευνητή  λογοτεχνίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ο Νίκος Λογοθέτης,  γεννήθηκε στον Aλμυρό (Μαγησίας)και κατοικεί στην Αθήνα οπου και άσκησε για πολλά χρόνια το ιατρικό επάγγελμά του (στο Κέντρο της).

Λογοτέχνης μεταφραστής δοκιμιογράφος, αλλά και γλύπτης και εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού.

Αν κανένας επιθυμείνα προμηθευτεί το βιβλίο, ας μας στείλει μήνυμα, θα βρεθεί τρόπος…

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ)

 

 

Scan 6Πως μας βλέπουν οι άλλοι ;( οι κουτόφραγκοι)

Νομίζομε ότι είναι πολύ κρίσιμη η εποχή ακανθώδης η κατάσταση, κάθε αλλο. Πάντα ‘ετσι ήτανε (φαίνεται).

Ένας άγγλος, ουγγρικής καταγωγής μας αφιερώνει ενα βιβλίο του στα 1965, πρίν τη Δικτατορία, σε χρόνο ανύποπτο. Αντιγράφουμε ένα κεφάλαιο…

  • ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ)

Scan

(…)περιορισμος του κειμένου γιά λόγους συντομίας)

απο την εικονογραφησηση Ν.Μπέντλεϋ
απο την εικονογραφησηση Ν.Μπέντλεϋ

Scan 1

 

 

Scan 3

 

 

Scan 2

 

Σχέδιο του Μίνου Αργυράκη 1957, από την "ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ"
Σχέδιο του Μίνου Αργυράκη 1957, από την «ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ»


Scan 3

Νεοέλληνες, Μίνως Αργυράκης1957...
Νεοέλληνες, Μίνως Αργυράκης 1957…

Scan 4

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Συγγραφέας: ΤΖΩΡΤΖ ΜΙΚΕΣ Δημοσιογράφος και χιουμορίστας τελείως καλοπροαίρετος…

Κείμενο αφιερωμένο στον ΣΠΥΡΟ Ζ., για να διασκεδάσει  (και να χαμογελάσει)

ΤEΛEΥΤΑΙEΣ ΖΕΣΤEΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ : Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΦΑΣΗΣ ( ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ)

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, κάποτε υπήρχε η σελίδα «ΝΑΙ ΟΧΙ ΙΣΩΣ», στην καθημερινή τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ, αντιγράφουμε το κείμενο για τον ΜΑΝΟΥΣΟ ΦΑΣΗ.

ΤΙΤΛΟΣ:

Ο ΦΑΣΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

 

Ο ποιητής σε εύθυμη στιγμή, των νεανικών χρόνων...
Ο ποιητής σε εύθυμη στιγμή, των νεανικών χρόνων…

«Οι σοβαροί ας με λέγουν σοβαρό, στα εύθυμα πράγματα ήμουν πάντα επιμελέστατος»

 

Τον Μανούσο Φάση τον είχαμε ανακαλύψει το 1980 με το πρώτο, καθόλου ασήμαντο βιβλίο του «ΜΠΟΥΣΑ ΠΑΙΔΙΚΗ» και τον είχαμε συστήσει στους φίλους μας αργότερα , όταν διαβάσαμε το πολύστιχο ποίημά του » Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» (1986).

Με καθυστέρηση έφτασε και στην πόλη μας μια νέα έκδοση που περιμέναμε μετά την αναγγελία της, του γνωστού ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, που έχει τον μη αναμενόμενο τίτλο» Ο Μανούσος Φάσσης. Η ζωή και το έργο του».

Το ενδιαφέρον μας ήταν  ζωηρό, θα λυνόταν άραγε το μυστήριο που περιέβαλε από την αρχή το Φάσση,θα μαθαίναμε επι τέλους  ποιος είνα αυτός ο ιδιότυπος ποιητής, που απεχθανόταν τον μοντέρνο στίχο και την πολιτική, αυτός που χρησιμοποίησε εκλεπτισμένες μεθόδους, για να συνθέσει στίχους, που τους χαρακτήριζε η μουσικότητα και το αίσθημα.

Ξεφύλλισα γρήγορα το βιβλίο, διάβασα αρπακτικά, ήθελα να λύσω το αίνιγμα να βρώ απάντηση στον γρίφο.

Δεν ήταν ένα φιλολογικό κείμενο (όπως προϊδέαζε ο τίτλος)δεν είχε παράξενους ξένους όρους, στριφνές διατυπώσεις, βαρετές αναλύσεις, δεν περιοριζόταν σ΄αυτούς που  επαγγελματικά ασχολούνται  με τη λογοτεχνία.

 

Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)
Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)

..

Ήταν ένα μεγάλο  αφήγημα , σε πρώτο μάλιστα πρόσωπο, που εξιστορουσε  τον βίο και την πολιτεία του Μ.Φάσση, πατραθετοντας και πολλούς από τους στ’ιχους του, σαν ιντερμέδια, σαν μουσικά διαλείμματα στη διήγηση.

Είχα την αίσθηση ότι υπήρχαν δυο παράλληλοι καθρέφτες, που παραμόρφωναν τα είδωλα μετέθεταν και ανέστρεφαν πρόσωπα περιστατικά εικόνες.

Η ειρωνία ήταν καλυμμένη το κωμικό παραλλαγμένο, ώστε να μην διακρίνεται στην πρώτη ανάγνωση.

Μέσα στις ατέλειωτες  βιογραφίες το βιβλίο του Αναγνωστάκη μου φαινόταν  δροσερή πηγή.

Διάβασμα  εύκολο στην κάψα του καλοκαιριού (*)΄ύφος  απλό και ελκυστικό, χαριτωμένο.

Οι σκέψεις που εξέθετε, οι διάφορες ιστορίες που έμοιαζαν ανέκδοτα, έθιγαν σημαντικα ζητήματα που αφρούσαν στην σύγχρονη ελληνική ποίηση.

Ο εκλεκτός ποιητής μας οδήγησε με έναν εύθραυστο μίτο στον Λαβύρινθο, μα ςπαρουσίαζε ένα εύθυμο Μινώταυρο, που κρατούσε έναν μαγάλο καθρε΄φτη που δείχνει όλους τους άλλους εκτός από μας.

Όταν ξαναδιαβάσαμε το έργο ανακαλύψαμε την κρυμμένη ειρωνία που δεν είχαμε υποπτευθεί, τη σάτιρα , την αμφισβήτηση που δεν φανερονόταν.

Καταλαβαίναμε ότι όλα έχουν διυλισθεί με επίμονη προσπάθεια, τίποτα δεν ήταν τυχαίο, η αστυνομική πλοκή, ο μεγάλος άγνωστος Μ.Φ. ο περίεργος θάνατός του, δημιούργησαν από την αρχή τις προϋποθέσεις, για να κινηθεί το ενδιαφέρον μας.

Το σεξ, ο έρωτας, ο αισθησιαμός, η διαφθορά, το πρωτόγονο, το πριμιτίφ, σχολιάζονται χωρίς καμιά σεμνοτυφία στα ποιήματα, ενώ οι μεγάλοι της ποίησής μας (ΣΕΦΕΡΗΣ ΕΛΥΤΗΣ ΡΙΤΣΟΣ)γίνονται αντικείμενα σατιρικού στόχου.

 

Scan
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο Ηράκλειο, χαρούμενη στιγμή.

Σχεδιάζεται η σύγχρονη πινακοθήκη τςη ελληνικής πραγματικότητας, ο συγγραφέας ανατρέπει τη αρχαία (βολική)συνταγή δεν μιλά με το προσωπείο τετραπόδων.

Η αμφισβήτηση των αξιών της κοινωνίας μας που επιχειρεί, είναι συνολική, το εγχειρίδιο πάει στην καρδιά και ο δράστης χ’ανεται σ΄αυτό που έχει σκηνοθετήσει: την απλή παρανόηση.

Ίσως όμως υπάρχει σ αυτό το δοκιμιακό έργο και κάποια θεατρική διάσταση. Ένας  βασικος χαρακτήρας διαγράφεται και επινοείται ο εντίστοιχός του, διαστέλεται και μοιράζεται ο ένας, για να γίνει δυνατός ο διάλογος, σε μιαν αυλαία που στήνεται με κέφι.

Αγαπητοί αναγνώστες σας κούρασα με τη φλυαρία μου αλλά, ήθελα να σας συστήσω ένα βιβλίο που μπορεί τις ύστατες μέρες  αυτού του παράξενου καλοκαιριού (*)να δώσει «την τέρψη , που έχει μέσα της  μια χαρά παντοτεινή».

 

Τελευταία μέρα του καοκαιριού 20.9.2015
Τελευταία μέρα του καλοκαιριού 20.9.2015 – Ηράκλειο Αρίνα

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Τότε ήταν καφτός Αύγουστος, σήμερα ζεστός Σεπτέμβριος

Β.Ζ. 20.9.2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΛΕΝΗ ΠΛΑΓΙΩΤΑΚΗ ΣΑΑΤΣΑΚΗ – ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

ΕΛΕΝΗ ΠΛΑΓΙΩΤΑΚΗ ΣΑΑΤΣΑΚΗ – ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

 

Νεανική φωτογραφία τη Ελένης Πλαγιωτάκη - πριν το νεο επώνυμο
Νεανική φωτογραφία τη Ελένης Πλαγιωτάκη – πριν το νεο επώνυμο

Την κυρία Ελένη Σαατσάκη, την συνάντησα την δεκαετία 1970/80 στην οδό Κυκλάδων, όταν κτιζόταν η μεγάλη γωνιακή πολυκατοικία της περιοχής,

ήταν σύζυγος του παλαίμαχου δημοσιογράφου Απολλόδωρου Σαατσάκη, γνωστού διευθυντή της «ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ» του τότε εκδότη Αριστοτέλη Γραμματικάκη.

Μετά από  καιρό, διάβασα στίχους της και αργότερα την άκουγα στο ραδιόφωνο, με την ντόπια λαλιά, εκφραστική και άμεση και στοχαστική, τα λαογραφικά θέματα

προσφερόταν στο αίσθημα τη γνώση και τη σοφία της.

Δεν άργησα να αντιληφθώ, ότι είχε λογοτεχνική ικανότητα, δεν με επηρέασαν οι βραβεύσεις της  σε μαντινάδες, στην Κρήτη ακόμα ακούγεται (ευτυχώς)

ο δεκαπεντασύλλαβος του δίστιχου, χωρίς να είναι απαραίτητα ποιητικό το αποτέλεσμα.

Πολλοί και παντού στο νησί μας, «συνθέτουν στίχους» μαντινάδες, με την άνεση της προφορικής λαλιάς. Στην Κρήτη δεν  έσβησε ακόμα η ποιητική παράδοση, «δεν απέσβετο …το λάλον ύδωρ».

Ο Σεφέρης όταν γύρω στα 1960 επισκέφτηκε το νησί μας, διαπίστωσε κάμψη της «λαϊκής» ποιητικής παράδοσης, την υποβάθμιση ( εκφυλισμό ) της μαντινάδας.  Δεν ήταν σωστή η εκτίμησή του, παρά τη

μεγάλη του πείρα και τη σοφότατη σκέψη του, γιατί δεν ήξερε καλά (όπως ήταν φυσικό) της τοπικές μας ιδιαιτερότητες.  Ποτέ δεν ήσαν  όλες οι μαντινάδες  καλές, σπάνια είχαν και ποιητική αξία και βέβαια

όταν ο αγροτικός  χώρος συρρικνώθηκε,  οι ενασχολήσεις άλλαξαν, στην μαντινάδα έμεινε ίδιος μόνο ο αριθμός των συλλαβών, άλλαξε το περιεχόμενο, το ύφος και η μορφή της.

Η σύγχρονη ζωή, η επανάσταση της τεχνολογίας, η βάναυση επέμβαση στην καθημερινότητα μας, έφερε προσκώματα αλλά και ευκολίες.  Η μόρφωση η δουλειά ο ελεύθερος χρόνος δεν έχουν σχέση ,με το

παρελθόν, όμως τα αισθήματα δεν αλλάζουν – όμως η  μαντινάδα δεν είναι ίδια στον τρόπο, στο περιεχόμενο, στη μορφή.

 

 

Με την Μαρινα Πλάκα, δ/ντρια της Εθν.Πινακοθήκης-έγραψε κι αυτή ωραίους στίχους κάποτε.
Με την Μαρινα Πλάκα, δ/ντρια της Εθν.Πινακοθήκης-έγραψε κι αυτή ωραίους στίχους κάποτε.

 

Το κυριότερο, το πιο σημαντικό είναι ότι αλλάζει η καλλιέργεια και η μόρφωση. Το λαϊκό το δημοτικό  δεν ξεχωρίζει  από το λόγιο, το τραγούδι των μορφωμένων.  Τα χωριά έπαψαν να συγκεντρώνουν τον

πληθυσμό, τα κεφαλοχώρια κι οι πόλεις  μαζεύουν τους ανθρώπους. Κι η μαντινάδα έγινε «αστική» με κάποιο τρόπο.

Η κ. Ελένη έζησε και μεγάλωσε  πριν την καλπάζουσα τεχνολογία, πριν εισβάλουν τα αυτοκίνητα και η ΤΙΒΙ…μα ήταν μορφωμένη σπουδαγμένη , καλλιεργημένη. Έγραψε (κυρίως) και μίλησε την

ντοπιολαλιά, μα η μεγάλη της αγάπη για το χωριό της, η προσκόλλησή της στις  ανεξίτηλες αναμνήσεις των παιδικών χρόνων,  καθιστούν τα έργα της λαϊκά με κάποιον ευεξήγητο τρόπο.

Μα δεν είναι λαίκή στιχουργός, δεν ακολουθεί τη μέθοδο των μαντιναδολόγων, δεν χρησιμοπιεί τη  παράδοση σαν στημόνι, για να υφάνει το σχέδιό της.  Θέλει ολόκληρο το δίστιχο δικό της, το επιτυγχάνει με

ωραία αποτελέσματα.

Έχει πηγαίο ταλέντο, πέραν των εικόνων και των μεταφορών και των πλουσίων (πολλές φοές) ομοιοκαταληξιών, συνθέτει αυθόρμητα, λέξεις κα ήχους, με αρτιότητα, αποφεύγοντας , με τό ένστικτο

χασμωδίες και με τη γνώση μετρικά λάθη.

Όλοι στην Κρήτη μπορούν να πουν μια μαντινάδα, μα λίγοι έχουν αρκετό ταλέντο, και ελάχιστοι διαθέτουν ποιητική φλέβα, σαν κι αυτή που έχει η κ. Ελένη Πλαγιωτάκη Σαατσάκη, που αποδεικνύει, ότι δεν

έσβησε μια μακραίωνη παράδοση στο νησί μας.

Κρήτη ησυχία του σούρουπου...
Κρήτη ησυχία του σούρουπου, ώρα κάποιου στίχου…

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ:

Το σημείωμα γράφτηκε με την ευκαιρία της έκδοσης ενός τόμου ποιημάτων της κ. Ελένης Πλαγιωτάκη – Σαατσάκη με τίτλο  «ΑΝΑΘΥΜΙΕΣ», από τον οίκο «ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ».

Διαλέξαμε δίστιχα (μαντινάδες) για να κρίνει ο αναγνώστης, την ικανότητα και το ταλέντο της ποιήτριας.

 

Η Κρητική διάλεκτος χρησιμοποιείται με γνώση και αίσθημα

ΤΟΥ ΕΡΩΝΤΑ

Τα όνειρα που κέντουνα επήγανε τ΄ανέμου

κρίμας τσι ψιλοβελονιές απου ΄ χα παίξει Θέ μου

 

Επάντηξε μου η χαρά μα πρίχου τση  σιμώσω

ήφυγε και δε με ‘φηκε τη χέρα να τσ΄απλώσω

 

Ο λοϊσμός μου΄ναι σαφί κοντά σου ξωμονάρης

μα συ τονε περιφρονάς σα να΄ναι διακονιάρης

 

Με ξεκουζούλαν’ ο σεβντάς και ύπνος δε με πιάνει

και κάνει ο νους μου ως την αυγή στη μπόρτα σου σεργιάνι

 

Σα μου γελάς ξελησμονώ όλες μου τσ΄ατυχίες

βυζαντινούς ψαλμούς γροικώ κι αγγέλω μελωδίες

 

Έφυγες κι από τοτεσάς του χωρισμού  οι πόνοι

σφυροκοπούνε το κορμί σα ντου χαρκιά τ΄αμόνι

 

Από το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής
Από το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής

 

Παλιότερα, έγραψε με κοινη ελληνική δημοτική πολύστιχα ποιήματα – με αναμφίβολη επιτυχία, διαλέγουμε το πιο

αισθηματικό, όταν ήταν ακόμα στα θρανία:

 

Χ Ω Ρ  Ι Σ Μ Ο Σ

Μες στ΄ακρολίμανο το πλοίο φωτεινό

για το ταξίδι ετομασμένο αργοσαλεύει

κι ΄όσο το βλέπω , τόσο αβάσταχτα πονώ

δάκρυ πικρό τις βλεφαρίδες  μου αναδεύει

 

Γύρω μου φώτα. Μόνο η μαύρη μου ψυχή

σκοτεινιασμένη τη θωριά σου έχει κλείσει

και λαχταρά σαν ανοιξιάτικη βροχή

ένα σου δάκρυ να δεχτεί να τη δροσίσει

 

Βλέπω τα μάτια τα πανέμορφα θολά

τη λατρεμένη τη μορφή σου λυπημένη

και λυγμικά η γλυκειά φωνή σιγομιλά

μα δεν ακούω από τον πόνο αφανισμένη

 

Πότ΄ήρθε η ώρα; Πότε κύλισε η βραδιά;

δυο χέρια σβίγγονται τρελά να συντριβούνε

σφύριγμα πλοίου μου ξεσκίζει την καρδιά

κι όλα μαζί μου γύρω αρχίζουν να θρηνούνε

 

Scan 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

\

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ : ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Κατερίνα Επιτροπάκη, φωτογρφία από το βιβλίο της
Κατερίνα Επιτροπάκη, φωτογραφία από το βιβλίο της

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΙΤΡΟΠΑΚΗ , ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ – ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Στο καφενείο Χελιδώνη, σε μια κάθετο της Λεωφόρου Καλοκαιρινού, που “βγαίνει” στην εκκλησία των Αρμένηδων.

Η κ. Κατερίνα Επιτροπάκη και το βιβλίο της “ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ”, διηγήματα. Την είχαμε γνωρίσει μια μέρα πριν στο ίδιο μέρος,

μάθαμε ότι ήταν κόρη ενός παλαίμαχου Ηρακλειώτη δημοσιογράφου του Νίκου Επιτροπάκη, που τον θυμόμαστε όχι για τα ρεπορτάζ ,

αλλά για τα στιχάκια του. Ο Αντώνης Χελιδώνης, μα ς σύστησε την συγγραφέα, το όνομα του πατέρα της ήταν αρκετό για να μας

φέρει στο μικρό μαγαζί της παρόδου της κεντρικής εμπορικής Λεωφόρου, την Τετάρτη, 29-10-2014.

 

Στην είσοδο, λίγα βιβλία...
Στην είσοδο, λίγα βιβλία…

 

 

Πλησιάσαμε καθυστερημένοι το καφενείο,

ήταν πια 8 μμ η παρουσίαση είχε τελειώσει. Κοντά στην είσοδο ένας ηλικιωμένος κύριος, ασπρομάλλης, με μια γλύκα στο καθόλου φανερό χαμόγελό του.

Θα΄ταν ο δημοσιογράφος των φοιτητικών χρόνων, πως να μην πάω πίσω. Σαν να σκάβω τον τύμβο της Αφμφίπολης, το κλίμα με υποχρέωνε,

η βαβούρα κι ο καπνός. Χειρονομίες, δάκτυλα να κόβουν τους τοίχους, καπνός τσιγάρα μισορουφηγμένα.

 

Αντ'ωνης Χελιδώνης, γεωπόνος αλλά και διανοούμενος και άλλα πολλά ...
Αντώνης Χελιδώνης, γεωπόνος αλλά και διανοούμενος και άλλα πολλά …

Ο Αντώνης Χελιδώνης χαλαρός,

μαύρο γιλέκο αλογοουρά κοντή, κάποια κυρία μαυροντυμένη με μεγάλα μάτια, μια μεταλλική πεταλούδα στο λαιμό της, σκορπίζει σκόνη και σπίθες.

Ασχολείσαι με το θέατρο ακούω να μιλάνε πίσω μου. Οι καρέκλες ζικ ζακ (τοποθετημένες) και οι θαμώνες όρθιοι δεν είναι άσχημα έτσι.

Ο παλιός δημοσιογράφος απόμακρος, δεν τον ξέρει πια κανείς εδώ – ξεπέρασε κάποτε την επαρχιακή δημοσιογραφία, απέκτησε όνομα –

έγραψε τραγούδια έκανε πολλά. Τώρα με την οικογένεια του γύρω του νοιώθει καλά. Αγόρασα το μικρό βιβλίο, ακούγεται βαρύ ρεμπέτικο,

ο Μάρκος κι ο Βαρώνος…Βαβούρα ίδια πάντα, η διάθεση δεν απογειώθηκε – ακούγονται τρανταχτά γέλια. Στο βάθος κυρίες

στρογγυλοκάθονται στο μπαρ – τεζιάκι μάλλον, θα δω αύριο το βιβλίο. …

Οι καρέκλες τοποθετημένες ζικ ζακ, οι θαμώνες όρθιοι
Οι καρέκλες τοποθετημένες ζικ ζακ, οι θαμώνες όρθιοι

 

Και ώ του θαύματος, τα διηγήματα της Κατερίνας Επιτροπάκη με κέρδισαν.

Είμαι μάλλον ανεκτικός άνθρωπος, μα δεν διαβάζω εύκολα ούτε του του Κάφκα διηγήματα ούτε του Τσέχωφ, προτιμώ πάντα τον μεγάλο

Αργεντινό Μπόρχες. Όταν τέλειωσα το πρώτο, “τους συγγενείς” σκέφτηκα, μάλλον έπεσε έξω η συγγραφέας.

Το ξανακοίταξα την επομένη, είχε καταφέρει η νέα “λογοτεχνης” να με “πιάσει” . Δεν ευτέλισε το θέμα, δεν χαμήλωσε την υπόθεση,

δεν «έπαιξε» καθόλου, δεν σταμάτησε σε μικροσυναισθηματισμούς και λίγο μελό. Χρησιμοποίησε μια ευθεία γραφή πρόζας

με πλάγιο τρόπο(κινηματογραφικό θα λεγα), για να πει ότι αισθανόταν. Έκανε πικρό χιούμορ χωρίς να φοβάται,

γιατί ήταν βέβαιη για την καθαρότητα των αισθημάτων της.

 

Νίκος Επιτροπάκης, παλαίμαχος δημοσιογράφος, αλλά και καλός   στιχουργός
Νίκος Επιτροπάκης, παλαίμαχος δημοσιογράφος, αλλά και καλός
στιχουργός

 

Ξαναγύριζα όμως στον μικρόσωμο ασπρομάλλη, τον πατέρα της,

το μήλο κάτω από τη μηλιά…βρήκα στίχους του για να κλείσει αυτή η παρουσίαση:

Ο… ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ

Με πιζάμα και φραπέ

αραχτός στον καναπέ

έξω ο κόσμος ας χαλά

φτάνει εγώ νάμαι καλά.

 

Εμπρός παιδιά ξεσηκωθείτε

αλλά εμάς μην ενοχλείτε

μαζί τη νίκη να χαρούμε

μα δίχως να τσαλακωθούμε…

 

Με παντόφλες και TV

κάνω ζάπινγκ κι ότι βγει

τουρκικό ή με γυμνές

ροκ, μπουζούκι, αμανές…

 

Τη μάχη νιάτα τιμημένα

αρχίστε την χωρίς εμένα

μαζί σας κι αν δεν προχωρήσω

τη νίκη θα πανηγυρίσω!

 

Αραχτός μπρος στην ΤV

οτιδήποτε συμβεί

είμαι πάντοτε σωστός

και θα βρίσκομαι εκτός.

Εγώ μαζί σας υποφέρω

μα αν σας πιάσουν δεν σας ξέρω

γι’αυτό μη λέτε πανταχόθεν

για πόσα έχω και το πόθεν.

 

Το πιστεύω μου, φραπές

και T.V. και καναπές

τους αγώνες συμπαθώ

μα χωρίς να εκτεθώ…

 

Δεν πάω μάρτυρας σε δίκη

εκτός αν πάρετε τη νίκη

τότε θα τρέξω να βρεθούμε

μαζί να φωτογραφηθούμε…”

 

Ένας δημοσιογράφος… ποιητής

«Πανσπερμία» ονομάζει την τελευταία του συλλογή, ο Ν.Επιτροπάκης.

 

Τα διηγήματα της Κατερίνας Επιτροπάκη, έχουν μιαν αδιόρατη σατιρική διάθεση, να έχει σχέση με την πνευματική (και όχι μόνο) καταγωγή της;

ΜΑΡΙΑ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗ ΧΡΥΣΟΥ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η συλλογή » ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ της κ. Μαρίας Ζαμπετάκη Χρυσού, έφτασε πριν λίγες εβδομάδες, διαβάσαμε στο διπλωμένο εξώφυλλο : «Γεννήθηκα στο Ρέθυμνο, στα  εκοσιένα μου ήμουν πτυχιούχος, εργαζόμενη και παντρεμένη, πάντα βιαστική κυνηγώντας όνειρα που  σχεδόν πάντα μου ξέφευγαν…»

Ξεφυλλίσαμε το βιβλίο, σημειώσαμε ότι μας άρεσε περισσότερο και αντιγράφουμε για να δώσουμε στους αναγνώστες του alkman.gr την δυνατότητα να κρίνουν την ποιητική εργασία της.

Διαλέξαμε τα παραδοσιακής μορφής ποιήματα, για να φανεί και η δυνατότητα της ποιήτριας, εκεί που δεν αρκεί η καταγραφή μιας ιδέας ή ενος αισθήματος ή μιας εικόνας, χρειάζεται και επεξεργασία και τεχνική και βέβαια λογοτεχνική σκευή και γνώση.

 

Ο δρόμος προς το Κολυμπάρι (επιστροφή) είχε στο βάθος τα λευκά όρη
Διαδρομές στην Κρήτη, ο ορίζοντας με πολλά επίπεδα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

 

Στο δρόμο με τις πικροδάφνες περπατούσα

και γύρισε ο νους μου στα παλιά

σε χρόνια παιδικά, ευτυχισμένα

γεμάτα ομορφιά κι ανεμελιά

 

Το άρωμά τους σ΄έφερε κοντά μου

με χάιδεψες σαν ρούχο μεταξένιο

ένοιωσα την ανάσα σου κοντά μου

κι είδα ξανά τον κόσμο πουπουλένιο.

 

Έτσι τον ένοιωθα τον κόσμο μου πατέρα

έτσι τον είχες φτιάξει εσύ, για μένα

κι εγώ ούτ΄ένα ευχαριστώ ποτε δεν σούπα

για όσα, για μένα, είχες καμωμένα.

 

Τώρα που έφυγες κι απόμεινα μονάχη

πάντα η σκέψη μου σε σένα τριγυρίζει

και νοερά σου λέω ευχαριστώ

για όσα στη ζωή μούχες χαρίσει

 

αχ, να ξαναγινόμουνα παιδάκι

νερό να μού δινες στις χούφτες σου να πιω

στα χέρια σου ταδυο τ΄αγαπημένα

να ξέρω πως μπορώ να στηριχτώ

 

Εικόνα10765

 

ΣΠΙΤΙ ΠΑΛΙΟ

 

Ας ήταν τώρα πίσω να γυρίσω

και στα στενά σοκάκια να χωθώ

την πόρτα του κηπάκου μας ν΄άνοίξω

και στην αυλή τη δροσερή μας να βρεθώ

 

Την πόρτα την παλιά μας να περάσω

την ξύλινη τη σκάλα ν΄άνεβώ

και να ξανάβρω την αγκάλη σου μανούλα

σ αυτήν να γείρω και να ξαναγεννηθώ

 

Να νοιώσω πως ξανα΄γινα παιδάκι

και μεσ΄τα χέρια συ γλυκά να κοιμηθώ

και να ξυπνήσω μόνο με μιαν έγνοια

να μην σε ξαναχάσω και χαθώ

 

 2013-05-03 19.57.21