ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ : ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ  ΤΙΜΗΤΙΚΗ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Εικόνα1193
Αριστερά Μ.Φαρσάρης, δεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Πραγματοποιήθηκε με μαγάλη  επιτυχία στο Οροπέδιο Λασιθίου τιμητική εκδήλωση για τον Γιώργο Μαρκόπουλο και τον Μανόλη Τσικαλά.

Έγκριτοι δικηγόροι του Ηρακλείου και οι δυο, έγιναν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό από τις παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, που είχαν επαγγελματική αρτότητα και εξαίρετες ερμηνείες.

Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος
Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Ο πρώτος (Γ.Μ.) που σπούδασε  Νομική  και Θέατρο στην Θεσσαλονίκη, σκηνοθέτησε υποδειγματικά όλες τις παραστάσεις, αλλά είναι και θεατρολόγος και ερευνητής , και στέλεχος παλιότερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δήμαρχος Τζερμιάδω(ν).

Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)
Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο  δεξιά Μ.Σφακιανάκης  Ν. Φαρσάρης (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)

Ο δεύτερος (Μ.Τ) έδωσε δείγματα ενός εξαιρετικού υποκριτικού ταλέντου, αλλά  είναι καιπαραδοσιακός  ποιητής  με πηγαία έμπνευση (έχει εκδόσει δύο εργασίες του που είχαν σημαντική απήχηση), αλλά και ζωγράφος (ναϊφ) και γλύπτης.

Εικόνα7217
Μ.Τσικαλάς, με το έργο του ΜΕΡΤΕΜΙ

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο κ. Μιχάλης Σφακιανάκης, διαπρεπής δικηγόρος αλλά και μέλος της Θεατρικής Ομάδας , ενώ χαιρέτισαν και μίλησαν πολλοί παράγοντες του Οροπεδίου.

 

Εικόνα2415
Από δεξιά Ρ.Ντέϊλι (έγραψε μουσική για μια παράσταση)Μ.Ασκορδαλάκης(έπαιξε στον Καπετάν Μιχάλη), Μ Μαρκόπουλος

Εκτεταμένη παρέμβαση έκανε ο καθηγητής πανεστημίου κ. Κασσωτάκης, ενώ παρευρέθηκε ο παλιός Πρόεδρος του Δικηγορικού τους Συλλόγου κ. Μιχάλης Φαρσάρης, που ίδρυσε κάποτε (1993)μετά  από εισηγηση του Γ.Μαρκόπουλου, την καλλιτεχνική αυτή ομάδα των νομικών.

Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη - Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ
Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη – Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ

Ο ΑΛΚΜΑΝ συγχαίρει τους τιμηθέντες, που πολλές φορές παρουσίασε (το έργο τους) αναλυτικά στο παρελθόν, από το διαδίκτυο ή την τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ

Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997
Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997

 

Ο ΜΑΝΟΣ ΓΑΒΡΑΣ ΚΙ Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖEΒEΛΑΚΗ Σ΄ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ : ΦΙΣΤΙΚΙΟΣ Ο ΑΙΓΙΝΙΤΗΣ

Το πρώτο  βιβλίο του 2014 : ΦΙΣΤΙΚΙΟΣ Ο ΑΙΓΙΝΙΤΗΣ

 

Ο  MARCEL MARCEAU κάποτε στην πόλη μας (δεκαετια του 1980-90) - μορφοποιεί "έναν ποιητικό και ευτράπελο ήρωα της εποχής μας"
Ο MARCEL MARCEAU κάποτε στην πόλη μας (δεκαετια του 1980-90) – μορφοποιεί «έναν ποιητικό και ευτράπελο ήρωα της εποχής μας»

Είχαμε ξεκινήσει αυτήν την σελίδα, όταν αγγίξαμε το βιβλίο  που παρουσιάζουμε σήμερα.  Στο βιβλιοπωλείο της οδού 1966, παρουσιάστηκε ο  «ΦΙΣΤΙΚΙΟΣ Ο ΑΙΓΙΝΙΤΗΣ», και στις 7 ακριβώς το ζητήσαμε από την υπάλληλο. Αν θέλετε να σας το υπογράψει ο συγγραφέας, μου έδειξε έναν νέο κοντά στην είσοδο που μονόγραφε βιαστικά (κατ΄ανάγκη) , κρατούσε περίεργα το μπίγκ (στυλό;)χωρίς τον αντίχειρα.  Έφτασα τα εκατό σχολίασε, σαν να μονολογούσε.  Τον παρατήρησα μα απέφυγα την αναμονή – η κοσμικότητα μου δεν ξεπέρασε τα συνήθη της όρια.

Η Μ.Ζεβελάκη σχεδίασε με επαγγελματική πληρότητα το βιβλίο-εδώ εικόνα από το εξώφυλλο
Η Μ.Ζεβελάκη σχεδίασε με επαγγελματική πληρότητα το βιβλίο-εδώ εικόνα από το εξώφυλλο

Σκεφτόμουν τον μεγάλο μίμο, που βρέθηκε στα χαρτιά μου, από μια παράσταση στο μεγάλο Κηποθέατρο κάποτε,   συλλογιζόμουν πως ήταν τότε  80 -90 ετών, μου έδινε κουράγιο η ζωντάνια του – δεν είχε σβήσει ποτέ από την μνημη  η κινηση του, η έκφραση , το πρόσωπο που «ξετύλιγε με ταχύτητα την αιώνια ταινλια των ανθερώπινων αισθημάτων».

 

Μ.Ζεβελάκη, από την εικονογράφιση του βιβλίου
Μ.Ζεβελάκη, από την εικονογράφιση του βιβλίου

Το βιβλίο το είχε γράψει ένας άνθρωπος της σκηνής,  ένας ηθοποιός , δεν με παραξένευε μα δημιουργούσε πρόσθετο ενδιαφέρον , ήταν κοντά στις  σκέψεις και το κλίμα της ώρας – στον απολύτως ακατάστατο προσωπικό μου  χώρο .

Η εικονογράφος, καταφέρνει να εκφράσει την ευτράπελη διάθεση του συγγραφέα
Η εικονογράφος, καταφέρνει να εκφράσει την ευτράπελη διάθεση του συγγραφέα

Ένα κόμικ μεγάλων διαλόγων (μονολόγων) σατιρικο, χιουμοριστικό και ευτράπελο – πέρασα γρήγορα τις σελίδες, μελέτησα την εικονογράφιση.  Ο συγγραφέας δεν ήταν πρωτόπειρος, ήξερε τι γράφει και πως.  Προσεκτικός και επιμελής  έκανε πλήθος έξυπνες παρατηρήσεις και συνόψιζε κοινές αλλά καθόλου ασήμαντες εκτιμήσεις, μετέφερε φράσεις νεανικές (όχι τελευταίας κοπής) που έκαναν πιο ενδιαφέρουσες τις ιστορίες του. Ο  λόγος έρεε πηγαίος, σαν να μιλούσε ο συγγραφέας, χωρίς να κομπάζει, με ανεση και φυσικότητα. Είναι ο ηθοποιός σκεφτόμουν,  θέλει πιο πολύ να τον ακούμε, να τον βλέπουμε, να τον χειροκροτούμε.

 

Λεπτομέρεια εικονογράφησης, η Μ.Ζεβελάκη σχεδιάζει με ιδιαίτερη επιμέλεια και επιτυχία τα ζώα
Λεπτομέρεια εικονογράφησης, η Μ.Ζεβελάκη σχεδιάζει με ιδιαίτερη επιμέλεια και επιτυχία τα ζώα

Το βιβλίο του Μάνου Γαβρά, έφτασε σε κατάλληλη στιγμή, που μας χρειάζεται μια ανάσα, ένα χαμόγελο για να ξεφύγουμε λίγο από μια πραγματικότητα που δεν μας προσφέρει τίποτα το ευχάριστο.  Ας το διαβάσουν όσοι ενδιαφέρονται γαι το είδος του βιβλίου – κάποτε ενας σημαντικός σατιρικός ποιητής μας διαλαλούσε : πάρτε την εφημερίδα μου (ήταν ποιητική και σατιρική)  «στοιχίζει ενα τάληρο- όσο κοστίζει δηλαδή, ένας καφές στο Φάληρο», εμείς θα συνιστούσαμε την αγορά του βιβλίου του Κ.Γαβρά και της Μ.Ζεβελάκη, στοιχίζει μόνο δυο τάληρα,  όσο δυο καφέδες στα Λιοντάρια(  δεν βρήκαμε ομοιοκαταληξία, είναι ακριβή εξ άλλου κατά το βιβλίο  (1).

 

Η εικονογράφος αντιμετωπίζει με συμπάθεια και τα πιο απωθητικά ζώα
Η εικονογράφος αντιμετωπίζει με συμπάθεια και τα πιο απωθητικά ζώα

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)=Θα σημειώναμε ότι ο έμμετρος λόγος και βέβαια η παραδοσιακή ποίηση, δυσκολεύει τους ηθοποιούς – γιατί είναι πια μακριά από την χρήση  και τον καθημερινό λόγο .

Ο Μάνος Γαβράς φωτ. διαδικτύου
Ο Μάνος Γαβράς φωτ. διαδικτύου

Ο Μάνος Γαβράς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Από την Κρήτη έφυγε στα 20 του για να σπουδάσει ηθοποιός. Πέρασε στο Εθνικό και όλες τις υπόλοιπες σχολές όπου έδωσε εξετάσεις, έμαθε χορό, έφυγε για μεταπτυχιακά στη Νέα Υόρκη, σκηνοθέτησε παραστάσεις και θεάματα, έδωσε μαθήματα.

1472762_10151794019350592_1107384737_n
Μαργαρίτα Ζεβελάκη, φωτογραφία του Facebook

 

Η Μαργαρίτα Ζεβελάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά η καταγωγή της είναι από το Ηράκλειο (ο πατέρας της «διάσημος» ποδοσφαιριστης του ΕΡΓΟΤΕΛΗ  και ανώτατος αξιωματικός του Π.Ναυτικού). Σπούδασε στο Καποδιστριακό Νομικη και είναι δικηγόρος, ζει μεταξύ Λος  Άντζελες και Αθήνας.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔYΣΗ (THE LONESOME WEST)- ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠEΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΣ ΠEΤΡΑΚΗΣ

Παρακολουθούμε  όσο μπορουμε την καλλιτεχνική κίνηση – στο θέατρο είναι αδύνατον να προλάβουμε πολλά πράγματα, είναι τόσο γρήγορες οι κινήσεις τόσο απρόβλεπτες οι εξελίξεις, που μόνο συμπτωματικά βλέπουμε κάτι.  Όμως είναι μικρός ο κόσμος και λιλιπούτεια η χώρα μας, έτσι   φτάσαμε  στο θέατρο «Επί Κολονώ»,γιατί ο Ερρίκος Μπελιές  είναι σημαντικός κι ο ένας εκ των νεων ηθοποιών  ο Νίκος Πετράκης γνωστός από παιδί.   Η Μεγαλοβδομάδα δεν προσφέρεται για παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων, όμως η ενημέρωση είναι χρήσιμη, παραθέτουμε πληροφορίες διαδικτύου:
6b64c214df_625___
Φωτογραφία διαδικτύου για την παράσταση του έργου του νέου  (γεννήθηκε στα 1970) Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν Μακντόνα, ο μεταφραστής  Ερρίκος Μπελιές μας έχει συνηθίσει  σε υποδειγματικές (και θεατρικές)  μεταφράσεις
___________________________________________________________________________
Η ομάδα VATOS με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Πέτρου Ζούλια παρουσιάζει από τις 5/3 το έργο του Ιρλανδού Μάρτιν Μακντόνα, Μοναξιά στην άγρια Δύση (The Lonesome West) σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ.
Είναι το τρίτο έργο της τριλογίας του Λήνεην, του πολυβραβευμένου Μάρτιν Μακντόνα, μετά την «Βασίλισσα της ομορφιάς» και το «Ένα Ιρλανδέζικο κρανίο», που ολοκληρώνει την ιστορία, σκιαγραφώντας τη βία, τη μοναξιά και την αγριότητα, που διέπουν τις σύγχρονες οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις. Οι ήρωες του Μακντόνα ακροβατούν στα συναισθήματά τους, όντας ταυτόχρονα θύτες και θύματα του ίδιου τους του εαυτού. Η υπόθεση:  «Δυο αδελφοί, ο Κόλμαν και ο Βαλέν, ζουν μαζί στο πατρικό τους σπίτι και έχουν μοναδικό σκοπό τους να πληγώνουν με κάθε τρόπο ο ένας τον άλλο. Οι προσπάθειες του ιερέα Γουέλς και της μικρής Γκερλήν να συμφιλιώσουν τους δυο αδελφούς δεν καρποφορούν. Έτσι, οι δύο οδηγούνται σε ένα μονόδρομο πρωτοφανούς αντιπαλότητας, κακιών και λεκτικών ακροτήτων. Το τέλος είναι σκληρό και για τους δύο, ο προσωρινός συμβιβασμός τους σίγουρα θα αποτελέσει την αφετηρία νέων διενέξεων». (σημ. Ερρίκου Μπελιέ). Διανομή: Ηρώ Πεκτέση, Φρίξος Μανασάκης, Νίκος Πετράκης, Δημήτρης Βαγγλής
220px-Martin_McDonagh_at_2012_Toronto_International_Film_Festival_(1)
O  Ιρλανδός Μάρτιν Μακντόνα,  στην συλλογή των βραβείων του υπάρχει και Όσκαρ…
_______________________________________________________________
Θα δούμε το έργο, για να εκτιμήσουμε την προσπάθεια των νέων ηθοποιών  –  για την ώρα ευχόμαστε κάθε επιτυχία.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΡΑ…
Όμως μια συνέντευξη του νεαρού ηθοποιού Νίκου Πετρ;aκη στο » theatroland.com» έχει ενδιαφέρον, ι δού κύρια (για μας) σημεία:

(…)

 

 Ποιος είναι ο κ. Κόλμαν Κόννορ, τον οποίο υποδύεσαι στη σκηνή του Επί Κολωνώ;

‘Ένας Ιρλανδός επαρχιώτης, αποτυχημένος, οξύθυμος, χωρίς όραμα. Παρόλα αυτά είναι ένα ευαίσθητο ρεμάλι σε άμυνα.

Ποια είναι τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο Μακντόνα στο «Μοναξιά στην Άγρια Δύση»;

Βασικότερα θα έλεγα πως είναι η συσσωρευμένη οργή και η εξωτερίκευση της οργής αυτής, η βία. Ο  ΜακΝτονα εστιάζει στις συνέπειες που έχει κάθε μορφή βίας, σε θύμα αλλά και θύτη, στα αδιέξοδα που προκαλεί η αυτοδικία ,καθώς επίσης στη κατακραυγή του Καθολικισμού, στην ανοχή της κοινωνίας και στο καταναλωτισμό.

(…)

Γιατί φτιάξατε την ομάδα VATOS;

Η καλή χημεία, όρεξη για δουλειά και η αγάπη για το θέατρο ήταν οι λόγοι που φτιάξαμε αυτή την ομάδα.

Προτιμάς να παίζεις σε κωμωδία ή δράμα;

Προτιμώ σίγουρα να παίζω σε κωμωδία. Το δράμα έχει και αυτό τη δική του χάρη αλλά πιστεύω πως η κωμωδία είναι πιο απολαυστική.

(…)

Πως είναι να είσαι ηθοποιός και μάλιστα νέος στην Ελλάδα του σήμερα;

Το να είσαι ηθοποιός στην Ελλάδα σήμερα είναι πολύ δύσκολο λόγο της γενικότερης οικονομικής κατάστασης που επικρατεί. Ειδικά σαν νέος στο χώρο, κάθε αρχή και δύσκολη. Παρόλα αυτά η εμπειρία μου μέχρι στιγμής είναι θετική και είμαι αισιόδοξος.

Τι φοβάσαι περισσότερο στην εποχή που ζούμε και σε τι ελπίζεις;

Την έλλειψη ανθρωπιάς και επικοινωνίας, ελπίζω κάποια στιγμή να τα βρούμε.

petrakis1

Ο Νίκος Πετράκης , ηρακλειώτης νεος ηθοποιός

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΝΕΑ 30.6.2012

Λούλα Αναγνωστάκη, από το αρχείο Γ.Ζ.

Η Λούλα Αναγνωστάκη, είναι βαθιά μέσα στο μυαλό μας, σαν χώρος άγνωστος δίπλα στον αγαπημενο μας ποιητή, την διαισθανόμαστε, αλλά δεν είμαστε σίγουροι. Από τα έργα της έχουμε διαβάσει τα μισά και όχι προσεκτικά και έχουμε δεί στη σκηνή μόνο τον «Ήχο του όπλου.» Είναι πάντα στις «πνευματικές» μας υποχρεώσεις να μελετήσουμε τα γραφτά της, να ανακαλύψουμε (επί τέλους) την περιοχή της να βεβαιωθούμε αν και πόσο μας αρέσει. Το σκοτεινό της πρόσωπο, η «μαγική» της κοψιά (προφίλ), τα στοιχεία που συγκροτούν την εικόνα της, μας ελκύουν, μα ποτέ το Θέατρο δεν φτάνει στην πόλη μας έντονα, να μας οδηγήσει στα κείμενα της. Κανείς πό τους αναρίθμητους ερασιτεχνικούς θιάσους δεν διαλέγει κάτι δικό της, λες κα φοβούνται το εγχείρημα. Προτιμούν ξένους συγγραφείς και μπουλβάρ και ότι φανταστεί κανείς.
Ο μεγάλος αδελφός της (Μανόλης Αναγνωστάκης)την καλύπτει και την αναδεικνύει.

Γιώργος Χειμωνάς, από το αρχείο Γ.Ζ.

Μα κι ο σύντροφός της (Γιώργος Χειμωνάς) δεν βοηθάει την ύπαρξη της, χαμένος στην αχλή του θρύλου, την προβάλλει αλλά και την περιορίζει. Αν και μεταξύ Συμπληγάδων που όταν ανοίγει η μια κλείνει η άλλη, κατάφερε να διακριθεί και να αναδειχθεί, στην πρώτη σειρα των ανθρώπων της Τέχνης του Θεάματος (όπως θα λεγε ο Γκόρντον Γκρέϊκ). Η ωραία συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη, πρόσφερε πληροφορίες και φώτισε τη συγγραφέα, μας κίνησε το ενδιαφέρον. Αφαίρεσε το πέπλο που την καλύπτει (θέλει η ίδια ίσως), φανέρωσε πλευρές της που συγκινούν και πιο πολύ ενέδειξε χαρακτηριστικα :την ευθύτητα της ματιά της, την ενεπιτίδευτη ειλικρίνιεια την οξύτητα του πνευματός της της πολιτική ευθυκρισία της. Ξανανοίξαμε έργα της, όσο προλάβαμε από χθές, σαν ν΄ άλλαξε η ατμόσφαιρά τους και η δική μας. Να ναι η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού; Θα απαντήσουμε αργότερα.
Πειοριζόμαστε επί του παρόντος στην αντιγραφή σημείων της συνεντευξη των ΝΕΩΝ (30-Ιουνίου 2012)

Εξώφυλλο προγράμματος έργου της -Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας 25.11.1989

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ 30.6.2012
(…)
Αριστερή;

Ναι. Δεν υπήρχε και τίποτε άλλο.

Τι εννοείτε; Οι διανοούμενοι πρέπει να είναι υποχρεωτικά αριστεροί;

Εγώ δεν ήμουν καθόλου με τους διανοούμενους. Αλλά και δεν έπαψα ποτέ να υποφέρω για την Αριστερά. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι η Αριστερά είναι κάτι που τελείωσε ή που θα τελειώσει, αλλά παρ’ όλα αυτά εγώ μένω εκεί.

Από τα μονόπρακτα¨Ουρανός κατακόκκινος " κλπ

Για ποια Αριστερά όμως μιλάτε; Και οι Σοβιετικοί αριστεροί έλεγαν ότι ήταν, αλλά ήταν δικτατορία.

Αλήθεια είναι αυτό που λέτε, γι’ αυτό και εγώ ποτέ δεν τους υπερασπίστηκα.

Εσείς ποιες ιδέες της Αριστεράς υπερασπιστήκατε περισσότερο απ’ όλες;

Την ισότητα, την οικονομική ισότητα, την ισότητα στα δικαιώματα.

Σκηνή από τις δοκιμές του έργου "ΝΙΚΗ"στην Κύπρο 1989

Η Αριστερά πολλές φορές δεν ήθελε να ακούσει την αλήθεια του άλλου – ή κάνω λάθος;

Εχετε δίκιο. Δεν ήθελε να ακούει, αλλά τις περισσότερες φορές έκανε σωστά. Πολλοί άνθρωποι υπέφεραν και η Αριστερά έπρεπε να τους υπερασπιστεί. Κουραστική δεν είναι αυτή η κουβέντα;
(…)

Καπνίζω τρελά, αλλά αυτό να μην το πούμε – δεν θέλω να λένε ότι διαφημίζω το τσιγάρο.

Δεν θα έπρεπε να καπνίζετε πάντως. Βασανίζετε τα αγγεία σας.

Δεν ενδιαφέρομαι για την υγεία μου πια. Και κατά βάθος πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ανακαλυφθεί ότι η νικοτίνη δεν κάνει τόσο κακό όσο λένε.

Ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής σας;

Η δεκαετία πριν πεθάνει ο Χειμωνάς.

Τι σας έκανε ευτυχισμένη;

Είχα τον Γιώργο.

Είχατε γνωριστεί στη Θεσσαλονίκη;

Ναι. Ημουν παντρεμένη όταν τον γνώρισα. Τον αγαπούσα όμως και τον άλλον…

Συμβαίνει σε πολλούς αυτό.

Ναι. Αλλά με τον Γιώργο ήταν coup de foudre.

Ο χώρος ζωής (εσωτερικό διαμερίσματος)-αρχείο Γ.Ζ.- ακατάστατος καλλιτεχνικός και ενδιαφέρων

Δηλαδή;

Κεραυνοβόλος έρωτας. Δεν ξέρετε γαλλικά; Είναι διαδεδομένη έκφραση.

Και για τους δύο ήταν κεραυνοβόλος έρωτας;

Α, αυτό δεν το ξέρω καθόλου. Μη με ρωτάτε για τα αισθήματα του Γιώργου, δεν τα ξέρω. Μπορεί να μην ήταν ίδια με τα δικά μου. Και μάλλον δεν ήταν ίδια με τα δικά μου.
Δεν εξέφραζε τα αισθήματά του;

Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε πραγματικά ή ήξερε πάρα πολύ… Ποτέ δεν τον κατάλαβα.
Κι εγώ έχω μια εικόνα του Χειμωνά λίγο σκοτεινή, δηλαδή ένας άνθρωπος απόμακρος…
Ετσι ήταν. Δεν ήθελε να θεωρείται σκοτεινός• αλλά για τον κόσμο, ακόμη και για μένα, ήταν σκοτεινός.

____________________________________________

Σκηνή από τα "Διαμάντια και Μπλουζ" Κ.Θ.Β.Ε. (φωτογραφία από το site του θεάτρου)

Φίλους, παρέες;

Είχε, αλλά κατά βάθος αδιαφορούσε. Αν πω ότι τον ενδιέφερε μόνο ο εαυτός του, θα ακουστεί εγωιστικό. Τον ενδιέφεραν λοιπόν μόνο τα γραφτά του.

(…)Να μιλήσουμε για το θέατρο;

Εμένα δεν μου άρεσε το θέατρο. Το έβρισκα όμως πιο εύκολο. Αν στην Ελλάδα υπήρχε ένας καλός κινηματογράφος, όπως έξω, θα προτιμούσα να γράφω κινηματογράφο. Και οι φίλοι μου, όταν τους έλεγα δεν θέλω να πάω στο θέατρο, μου έλεγαν «το κάνεις από σνομπισμό». Αυτή ήταν η πραγματικότητα όμως.

Με τον Μανώλη πόσα χρόνια διαφορά είχατε;

Επτά – οκτώ.

Παίζατε μαζί;

Ναι, ειδικά μετά την Κατοχή ήμασταν πολύ κοντά.

Από γνωστό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη

Τι τύπος ήταν;

Φαινόταν ανοιχτός, έπιανε κουβέντα, αλλά στο βάθος ήταν πολύ πολύπλοκος.

Σας έδινε τα ποιήματά του να τα διαβάσετε;

Οχι όλα. Αλλά καμιά φορά έβγαζε ένα ποίημα, μου το έδινε και μου έλεγε πες κάτι…

Και εσείς τι του λέγατε;

Ε, καμιά φορά του διόρθωνα μια λέξη, αλλά λίγα πράγματα.

(…)

Τι πιστεύετε: γεννιέται ο άνθρωπος ή γίνεται; Δηλαδή, εσείς γιατί δεν γίνατε κομμώτρια;
Θα μπορούσα να είμαι.
(…)
Πώς τη βλέπετε την Αριστερά στην Ελλάδα;

Πολλές φορές είναι σαν να ακούω τη φωνή του Στάλιν.
(…)
Η Καρέζη υπήρξε φίλη σας;

Η Καρέζη; Οσο παιζόταν το έργο μου βλεπόμασταν συνεχώς. Μετά όμως σπάνια.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο Ηράκλειο, 1989 στη Ρούσου Χούρδου 4

Οι άνθρωποι με τα μεγάλα ονόματα είναι πιο λίγοι από κοντά ή πιο μεγάλοι;

Αλλοι πιο λίγοι, άλλοι πιο μεγάλοι. Συνήθως ορισμένοι αθλητές είναι ανώτεροι από το όνομά τους.

ΚΙΜΟΥΛΗΣ – ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ &Ο ΟΘΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY

Διασημότητες της TV δρέπουν δάφνες στο "σοβαρό"θέατρο-από το επιμελημένο πρόγραμμα

Είδαμε την παράσταση, μας άρεσε ! Ο προσηλωμένος στο Θέατρο Κιμούλης και ο τηλεοπτικός πρωταγωνιστής Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Αντέξαμε δύσκολα την πρώτη περίοδο και περάσαμε χωρίς προβλήματα τη δεύτερη- μπράβο στους συντελεστές, που έμαθαν μασαιωνικά αγγλικά και μετάφρασαν Σαίξπηρ και σκηνοθέτησαν από κοινού. Ο Οθέλλος έγινε ακραία κωμωδία και παρωδία – αλλά με πολλά στοιχεία ΤV και μιούζικαλ, έφτανε ευχάριστα στο κοινό της επαρχιακής μας πόλης, που χειροκρότησε θερμά τους ηθοποιούς. Εμείς που είμαστε λίγο μισμιτζήδες, αναζητούμε εναλλακτικές λύσεις για να πλησιάζουμε τα μεγάλα έργα και τα αθάνατα κείμενα τις ανθρωπότητας. Όταν στεγνώνουμε , όταν δεν βρίσκουμε τίποτα, διαβάζουμε στίχους και παρωδίες, από την τρέχουσα στιχουργική παραγωγή. Ιδού πως κάποιος εμπνέεται από τον Σαίξπηρ και ένα πασίγνωστο έργο του, την «Στρίγγλα». Συνεχίστε την ανάγνωση ΚΙΜΟΥΛΗΣ – ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ &Ο ΟΘΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ.ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ: ΚΑΣΣΑ Η ΦΘΙΣΙΚΗ

Το πρώτο βιβλίο του καλοκαιριού, είναι ο κομψότατος τόμος μικρού σχήματος (1/2 της Α4) που εξέδωσε ο Γιώργος Μαρκόπουλος, δικηγόρος του Ηρακλείου αλλά και έγκριτος θεατρολόγος και γνωστός σκηνοθέτης της ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου του Ηρακλείου.
Πρόκειται για την δημοσίευση μιας μονόπρακτης πολιτικής σάτιρας, στο τουρκοκρατούμενο Ηράκλειο του1873, που βρέθηκε στο Αρχείο Στεφανίδη και μελετήθηκε με πολλή προσοχή και μεγάλο ενδιαφέρον από τον Γ.Μ. που προλογίζει , εισάγει και κάνει σχόλια απαραίτητα για την κατανόηση παλιών έμμετρων κειμένων.
Μας εντυπωσιάζει ο στιχουργός, που όπως παρατηρεί ο επιμελητής του βιβλίου, είναι λόγιος, παρά την λαϊκότροπο ύφος του έργου και η σάτιρα του, θα μπορούσε εύκολα να μεταφερθεί στην αποχή μας, η “Κάσσα”, το Ταμείο έχει ποντικούς και διαχειριστές, που ξέρουν καλά πως να “προστατεύουν” το συμφέρον του Δημοσίου.
Ας πάρουμε κάποια γεύση από το έργο του “άγνωστου” δραματουργού(ο Γ.Μ. κάνει κάποια προσπάθεια εντοπισμού του ) από δυο σελίδες που φωτοτυπήσαμε.

Πρώτη σελίδα των στίχων της φθισικής Κάσσας.

Η σάτιρα έχει στόχο την Ελληνική Ορφανική Τράπεζα, που συμβολίζει (πιο επιτυχημένα δεν γίνεται) η Κάσσα (χρηματοκυβώτιο) . Ο Κηδεμών, εύκολα γίνεται Κηδαιμών (εκ του Δαίμων) για να χαρακτηρισθεί ο υπεύθυνος της διαχείρησης.

Εσωτερική σελίδα, ευανάγνωστη

Αν ο καιρός θα μας οδηγήσει σε κάποια παραλία, μετά τις εκδηλώσεις και τις πορείες, το βιβλίο της ΦΘΙΣΙΚΗΣ ΚΑΣΣΑΣ μπορεί να μας συνοδεύσει για λίγο, είναι κι αυτό μια φωνή διαμαρτυρίας, μπορεί να προκαλέσει κάποιο χαμόγελο μα δεν του λείπει η ένταση και η οξύτητα- η κραυγή ακούγεται καθαρά κι ας πέρασαν 13Ο χρόνια από τότε.

Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου στα τέλη του 19ου αιώνα (φωτογ. Ιαταλικής Σχολής

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Για τον Νικόλαο Σταυράκη έχουν γίνει τελευταία πολλές συζητήσεις, λόγω και του αδελφού του ζωγράφου Ιωάννη Σταυράκη. Από φωτοτυπίες εφημερίδων εκείνης της εποχής, μπορούμε να προσθέσουμε τα εξής στοιχεία, για την συμπλήρωση της βιογραφίας του επιφανούς πολιτικού.
Από την ¨ΕΘΝΙΚΗ¨(Εφημερίς του λαού) και την νεκρολόγια Νικολάου Σταυράκη 25/Αυγούστου του 1907:
» εις τας βουλευτικάς εκλογάς του 1887 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με μεγάλην πλειοψηφία. Εισελθών στην Βουλήν αμεσως εγένετο ο αληθής ηγέτης της Χριστιανικής πλειοψηφίας.(…) Εγερθέντων των ζητημάτων της παραχωρήσεως των τελωνείων(…)εξελέγη πρώτον μέλος της επιτροπής της αποσταλείσης εις Κωνσταντινούπολιν(…)Επανελθών εις Κρήτην διορίσθη Γενικός Επόπτης Τελωνείων Κρήτης, την θέσιν ταύτην κρατούσε μέχρι του 1889., οπότε απελύθη διορισθείς αμέσως Γενικός εν Κρήτη Πράκτωρ της πανελληνίου Ατμοπλοϊας και της Ασφαλιστικής εταιρείας ‘Εθνικης’. Δεν παρήλθεν πολύς καιρός και διορίσθη βοηθός Αρχιλογιστού Κρήτης, εργασθείς υπέρ των συμφερόντων της πατρίδος του»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Ενώ συμπληρώνεται αυτό το κείμενο οι πολιτικές αλλαγές τρέχουν, οι εξελίξεις ετοιμάζονται, το κρατικό ραδιόφωνο (και η TV) διακηρύσσουν (με γραπτή άδεια της ΠΡΟΣΠΕΡΤ) ότι μπορεί να φαντασθεί κανείς – ποιος να τους ελέγχει και ποιος να τους δίνει σημασία; Ας μας λείπουν, αρκετοί είναι οι Αλαφούζοι, οι Κουρήδες και οι άλλοι, που μας ενημερώνουν με την ίδια «αντικειμενικότητα», για να πάμε στις πλατείες (κι αν συρρικνωθούν η ΕΡΤ και λοιποί δεν θα κλάψουμε)

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜE ΤΙΣ ΜΑΡΙΟΝEΤEΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ : Η ΔΩΡΕΑ

Από τα παιδικά μου χρόνια είχα μιαν καθαρή ιδέα για τη θείτσα μου Μαρία Σ. που ζούσε μακριά, σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη. Όταν έφτασε ένα επείγον μήνυμά της, παραξενεύτηκα , είχαμε πάρα πολλά χρόνια όχι να συναντηθούμε, μα χωρίς την παραμικρή επαφή-ούτε γράμμα ούτε τηλέφωνο. Ανταποκρίθηκα αμέσως στην πρόσκληση της, δυο ώρες με το Ρενώ έτρεχα και σκεφτόμουν τα χρόνια εκείνα, η παιδική μου ηλικία δεν ήταν ούτε όμορφη ούτε συγκινητική…
Η θείτσα μου ήταν το πιο κοντινό μου πρόσωπο τότε. Δεν είχαμε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας και μοιάζαμε στη φάτσα πολύ (έτσι έλεγαν όλοι) – ήταν η μικρότερη αδερφή της μάνας μου και έζησε μαζί μας έξι εφτά χρόνια όταν τέλειωσε το Δημοτικό, γιατί δεν είχε γυμνάσιο στη περιοχή της, είχε γίνει σαν μεγάλη δική μας αδερφή. Με τρία άτακτα αγόρια η μάνα μου, κατέφευγε στην Μαρία Σ. για να συνεννοηθεί ή να πει μια κουβέντα, η “Θείτσα” χωρίς να διεκδικεί είχε κατακτήσει ένα μέρος της αγάπης της μαμάς, προκαλώντας κάποια ζήλια στα αγόρια που άρχισαν να την βλέπουν ως παρείσακτη. Ο πιο μεγάλος που ήθελε να είναι και κυρίαρχος της καρδιάς των γονιών ως πρωτότοκος, αντιδρούσε μάλλον υπερβολικά, με αδεξιότητα και αμηχανία , προσπαθώντας να την βγάλει έξω από το γήπεδό του (ήταν φανατικός Ομιλίτης και όλα τα καταλάβαινε σαν ποδόσφαιρο).

Σπάνια έκδοση από την βιβλιοθήκη της Μαρίας Σ.

Επέμενε αν και ήταν 5 χρόνια μικρότερος της να του μιλά στον πληθυντικό, έψαχνε να βρει αφορμές για κάποια παρατήρηση, που μπορούσε να προκαλέσει μικρο καυγά . Μα ποτέ δεν έφτανε τίποτα στα άκρα, η Μαρία αφόπλιζε εύκολα τους πάντες με την άψογη συμπεριφορά της και το αγαθό χαμόγελό της.
Μα ήρθαν χρόνια δίσεκτα και οργισμένες μέρες, η οικογένειά μας διέλυσε, η Μαρία Σ παντρεύτηκε κάτω από πολύ πιεστικές καταστάσεις, ένα γεροντοπαλίκαρο και ξενιτεύτηκε, στη άκρη της γης- έτσι μου φάνηκε το απόμερο κεφαλοχώρι που εγκαταστάθηκε, 150 χιλιόμετρα μακριά μας. Έζησε μια ήσυχη μετρημένη ζωή με τον ηλικιωμένο της σύζυγο, δεν τεκνοποίησε, ίσως γιατί υπήρξε μια ανωμαλία γυναικολογική, που δεν πολυπροσπάθησε να αντιμετωπίσει ,ίσως όμως επειδή φαινόταν πιο μεγάλος από ότι ήταν ο σύντροφος της, δεν ένοιωθε ότι ένα παιδί ήταν απαραίτητο. Απλός λιτός βίος, με προσοχή και οικονομία που έφτανε καμιά φορά την τσιγκουνιά.

Από τη σειρά του περιοδικού, έλειπε το πρώτο μόνο τεύχος

Όμως δεν ήταν πληκτική η ζωή της, γιατί η κύρια απασχόληση του συζύγου ήταν ο κινηματογράφος και περιστασιακά το Θέατρο. Το κατάστημα, δηλαδή αποθήκη που διέθετε και χρησιμοποιούσε σαν μπακάλικο, επειδή ήταν το πιο μεγάλο της περιοχής, το διάλεγαν όλοι οι πλανόδιοι “κινηματογραφιστές” που κατά καιρούς επισκεπτόταν το κεφαλοχώρι και βέβαια και οι θίασοι, επίσημοι ή μπουλούκια, που πότε πότε περνούσαν. Ο μπακάλης σύζυγος, δεν άργησε να αναλάβει ο ίδιος με την βοήθεια της Μαρίας Σ. την προβολή ταινιών και τη φιλοξενία των θεατρίνων. Αργότερα μετά το 65, έκλεισε σχεδόν το κατάστημα των τροφίμων και επεξέτεινε τις κινηματογραφικές προβολές στα χωριά γύρω, όταν ο καιρός ήταν κατάλληλος. Η Μαρία διασκέδαζε με τον κινηματογράφο και περισσότερο με το Θέατρο. Το ενδιαφέρον της μεγάλωνε με τον καιρό, η επαφή της με καλλιτέχνες ήταν ευχάριστη, ένοιωθε όταν ήταν κοντά σε διασημότητες (όχι μεγάλες βέβαια) κάποια ικανοποίηση, η περιορισμένη, “φτωχή’ ζωή της, έβρισκε ίσως ένα περιορισμένο νόημα. Πιο πολύ καταλάβαινε την ταλαιπωρία των άσημων ηθοποιών, έκανε συγκρίσεις και ησύχαζε.

Ζεράρ Φιλίπ, στα όνειρα των κοριτσιών της δεκαετίας 1950-60 (εδώ στο θεατρικο ρόλο)

Όταν έφτασα στο σπίτι της, με υποδέχθηκε εγκάρδια στην πόρτα, χωρίς αγκαλιές και φιλιά και με οδήγησε στο πιο κοντινό καφενείο-χάλασε η κουζίνα μου δικαιολογήθηκε. Με καφέ βαρύ μέτριο, η διάθεση βελτιώθηκε, η θείτσα μου ήταν ανοικτή και καλοδιάθετη σαν ανοιξιάτικος ουρανός (ήταν και Μάης).

Διηγήθηκε σύντομα το βίο της, ο σύζυγος είχε εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο πριν έξι μήνες, η ίδια συγκέντρωσε τις οικονομίες πενήντα χρόνων και των δυο τους και επιθυμούσε-αφού δεν είχε παιδιά-να τις διαθέσει για ένα ίδρυμα. Επειδή η απασχόληση τους με τον κινηματογράφο και το θέατρο, τόσον καιρό, τους είχε οδηγήσει σε διαβάσματα και σχέδια και συγκέντρωση πολύτιμων υλικών, αποφάσισαν όταν ήταν και εν ζωή ο σύντροφος, να προσθέσουν μια πτέρυγα στο κτίριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της πρωτεύουσας του νομού, για να στεγασθούν όλα τα θεατρικά και κινηματογραφικά βιβλία και περιοδικά κλπ υλικά, που με τόσους κόπους και δαπάνες είχαν συγκεντρώσει στις αποθήκες. Επειδή ήμουν επαγγελματίας αρχιτέκτων, ήξερα ότι η απόφαση δεν ήταν τόσο εύκολη στην εφαρμογή, όσο νόμιζε η θείτσα μου. Δεν αρκεί στο ελληνικό κράτος, να θέλεις να δώσεις, πρέπει να βρεις και τον τρόπο, να ξεπεράσεις ακανθώδεις γραφειοκρατικές δυσκολίες. Της εξήγησα, ότι πρέπει να παραχωρήσει τα βιβλία αλλά και να δωρήσει και τα χρήματα, στο Δήμο. Αδύνατον να πεισθεί για τα χρήματα, δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη σε βουλευτές αλλά και δημάρχους. Μετά από συζητήσεις και επίπονες διαπραγματεύσεις, ο Δήμαρχος δέχθηκε να γίνουν τα σχέδια από μένα και να παραχωρηθούν στην υπηρεσία του, μετά από τους ελέγχους και εγκρίσεις των επιτροπών κάθε είδους (αρχιτεκτονικής, περιβαλλοντολογικής, πολεοδομικής κλπ) φτάσαμε, στην κατασκευή. Εδώ ήταν ανυπέρβλητα τα εμπόδια των νόμων και των προφητών.

Η Ελένη Παπαδάκη ως Εκάβη-άγνωστο πως βρέθηκε στο αρχείο της Μαρίας Σ.

Η καθυστέρηση πλησίαζε τα δυο χρόνια και η θείτσα μου είχε εξαντληθεί, ήταν αδύνατον να καταλάβει πως δεν μπορούσε να δώσει τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και τα άπειρα βιβλία της στο Δήμο. Όταν βρέθηκε τελικά ο τρόπος της ιδιωτικής δόμησης, η αρρώστια πλησίαζε την λιτοδίαιτη και απλή κυρία, που σ΄όλη της τη ζωή δεν γνώρισε διασκεδάσεις και γλέντια και σπατάλες και ακρότητες. Σε 18 μήνες το έργο είχε παραδοθεί, τα βιβλία είχαν μπει στις προθήκες, αναμενόταν τα εγκαίνια, μα η Μαρία Σ δεν νοιαζόταν για τίποτα πια. Ήταν ήρεμη και ήσυχη, ένα σχέδιο ζωής είχε πραγματοποιηθεί, η ταμπέλα “Πτέρυγα Βιβλιοθήκης Δημητρίου και Μαρίας Σ.” ήταν τοποθετημένη. Ξεχαστήκαμε για λίγο, πέρασαν δυο βδομάδες, όταν ένα επείγον τηλεφώνημα με έφερε στο Κέντρο υγείας της Κωμοπόλεως της. Ήταν ένα βήμα πριν από το διαβητικό κώμα, σχεδόν αναίσθητη. Η πιο βάρβαρη αρρώστια είχε εδώ και μήνες εισβάλει, χωρίς να το καταλάβει.

Από το Κρητικό Θέατρο, "ΣΤΑΘΗΣ"σκηνικά και κοστούμια Α. Κυριακούλης

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ : Η ΔΙΑΘΗΚΗ

Οι ιατρικές αρχικές γνωματεύσεις ήταν απογοητευτικές, αυτή η εξαιρετικά προσεκτική και λιτοδίαιτη γυναίκα, που δεν έκανε ποτέ καμιά κατάχρηση, είχε χτυπηθεί βάναυσα από την επάρατη νόσο. Όταν συνήλθε την μετέφερα στο σπίτι της, δεν πρόσεξα τίποτα, στο χώρο που δεν είχα μπει ποτέ. Ακολούθησε την γνωστή διαδικασία, μεταφορά στο κεντρικό Περιφερειακό Νοσοκομείο, στην πόλη που ζω, εξετάσεις των εξετάσεων και επιβεβαιώσεις των αρχικών εκτιμήσεων. Αν και είχε 5 αδέλφια και πολλά ανίψια, μόνο ένας νεαρός γιος του αδερφού του συζύγου της, ήταν κοντά της, στο κεφαλοχώρι που διέμενε. Στην πόλη ανέλαβα την φροντίδα της, χωρίς καμιά σκέψη. Η κατασκευή του έργου, μας είχε ξαναφέρει κοντά, η εμπιστοσύνη που μου είχε δείξει με συγκινούσε, έβλεπα να καταρρέει κάτω από την βάρβαρη προσβολή, η λύπη άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτη, μα έπρεπε να κάνω κουράγιο.

Φιγούρα σε φυσικό μέγεθος,από την Κομμέντια

Στις τερατώδεις εξετάσεις, στα τραπέζια του τρόμου, κατάφερνα να είμαι δίπλα της και να της κρατάω το χέρι. Όλοι νόμιζαν λόγω και την ομοιότητας των χαρακτηριστικών , ότι είμαι γιος της. Ήταν μια ευγενική ύπαρξη που είχε ανάγκη – η τύχη μας είχε φέρει ξανά κοντά, ήταν η μόνη που κρατούσε ζωντανή τη μνήμη της μάνας μου, είχε ατέλειωτες διηγήσεις γι αυτήν την δυνατή και δραστήρια γυναίκα, που ήταν και η πιο επιστήθια φίλη της, κόρη και αδερφή της. Όταν ολοκληρώθηκαν οι επώδυνες εξετάσεις, άρχισαν οι απαίσιες θεραπείες, φάρμακα που κρατούσαν βδομάδες και συγκλόνιζαν τον οργανισμό της.
Όταν τέλειωσε η πρώτη φάση, την έστειλαν σπίτι της, για λίγον καιρό – θα έπρεπε να ξαναγυρίσει για την συνέχεια σε λίγο. Την μετέφερα , μπορούσε να περπατά ακόμα, με ένα μπαστουνάκι, οι πόνοι στα πόδια της όμως είχαν όμως ενταθεί. Ανθεκτική, χωρίς περιέργεια για την αρρώστια της, στο χώρο της ήταν καλύτερα – έβλεπε γνωστούς και συγγενείς, ένοιωθε το τέλος να πλησιάζει, χωρίς παράπονο – είχε ολοκληρώσει το βίο της , είχε πραγματοποιήσει το μεγάλο της όνειρο.

Περαστικοί άφηναν μαριονέτες που είχαν πολύ φθαρεί - αυτό από την Πράγα

Όσο η Μαρία Σ. ήταν κάτω από την Δαμόκλεια σπάθη, δεν πρόσεχα τίποτα στο σπίτι της, που δεν είχα μπει ποτέ πριν την αρρώστια της. Όταν έφτασε το δεύτερο στάδιο, χρησιμοποιούσε πια Π, η κίνηση της ήταν δύσκολη και επώδυνη. Την έφερα στην πρωτεύουσα της περιφέρειας, ξανά φάρμακα τρομερά και αντιδράσεις του καταρρέοντος οργανισμού της. Πάλι όταν ολοκληρώθηκε αυτή η φάση, γύρισε στο χωριό της. Μα αυτήν τη φορά, δεν μπορούσε να σηκωθεί πια. Οι πόνοι ήσαν δυνατοί, τα αναλγητικά δεν τους έπιαναν εύκολα. Μα και τώρα ούτε ρωτούσε ούτε παραπονιόταν. Επειδή χρειαζόταν βοήθεια, η αυτοεξυπηρέτηση είχε τελειώσει, βρήκα μια Ρωσίδα, νέα και καλοδιάθετη και την έστειλα να βοηθήσει. Τίποτα, μου την γύρισε πίσω με το σημείωμα : “αυτή είναι Κυρία, δεν μπορεί να προσέχει εμένα”(εννοούσε μια απλή,ταπεινή, γυναίκα του λαού). Είχε φτάσει η τρίτη θεραπεία, μα αρνήθηκε κατηγορηματικά αφού πέταξε τα χάπια. Αρκετά δεν ξανάρχομαι. Πήγα να την μεταπείσω, μάταιος κόπος. Όταν έφευγα μου ενεχείρισε χειρόγραφο, αυτή είναι η επιθυμία μου είπε – δες το στο δρόμο.

Θεατρική κούκλα από το πιο επίσημο θέατρο

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ : ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ

Μετά από τρεις μέρες με ειδοποίησαν για την κηδεία της θείτσας μου, στην κωμόπολη που έζησε. Μετά τις τελετές, που συμμετείχε και ο Δήμος, άνοιξα την Διαθήκη και κατάλαβα ότι ήμουν κληρονόμος του σπιτιού της, την λοιπή όχι ασήμαντη περιουσία της την άφησε στον αγαπημένο της ανιψιό (από τον άντρα της ).
Όταν πέρασαν οι μέρες, επισκέφτηκα το κλειστό σπίτι της, μου φάνηκε πως μπήκα πρώτη φορά. Όσο ήταν υγιής δεν είχα διαβεί την πόρτα, πάντα με μια πρόφαση, με οδηγούσε έξω από αυτό, υπέθετα ότι δεν ήθελε να δω την ακαταστασία, ήταν μόνη και δεν έπαιρνε (δεν δεχόταν) με κανένα τρόπο βοηθό. Όταν ήταν άρρωστη δεν πρόσεχα ούτε το χώρο ούτε την τάξη και τα έπιπλα. Μα όταν έτριξε η εξώπορτα και μπήκα, σαν να ήταν πρώτη φορά, ένα πολύ παράξενο θέαμα ανοιγόταν μπροστά μου. Από το χολ μέχρι την τραπεζαρία και τα υπνοδωμάτια, ξετυλιγόταν εικόνες ενός παράξενου θιάσου, σαν να είχαν ακινητοποιηθεί, σαν να είχαν παγώσει όλα, από μια κακή μάγισσα.

Η Σουβλίτσα και ο Κλούβιος, μάλλον από τον Όμιλο Μπάρμπα Μυτούση

Μάσκες από το αρχαίο θέατρο αλλά και φιγούρες από την Κομμέντια ντελ άρτε, Σαιξπηρικές μορφές και παιδικά παραμύθια, ο Ερωτόκριτος και Κοντορεβυθούλης.
Ήξερα ότι λάτρευε το θέατρο και αγαπούσε τους ηθοποιούς, που όχι σπάνια περνούσαν από την περιοχή της, μα δεν ήξερα ότι ήταν συλλέκτης ούτε ότι μπορούσε η ίδια να κατασκευάζει μάσκες και κούκλες. Έμεινα ατέλειωτες ώρες μελετώντας κάθε τι, μπορούσα να ξεχωρίσω τα δικά της ερασιτεχνικά έργα από τους γνωστούς σκηνογράφους και κατασκευαστές. Δεν ήταν ένα μουσείο ομοιωμάτων, ήταν μια σπουδαία καλλιτεχνική συλλογή, έλειπαν μόνο τα νήματα που θα κινούσαν τις κούκλες και ο καλλιτέχνης που θα έπαιζε. Αποφάσισα να διατηρήσω το σπίτι όπως ακριβώς το βρήκα και πέρασα το πρώτο βράδυ μόνος ξεφυλλίζοντας προγράμματα.

Η φιγούρα του Φωτόπουλου, θαγινόταν μαριονέτα; συλλογιζόταν η Μαρία Σ.

Ο ύπνος ήταν ήσυχος, βρέθηκα σε παλιές καταστάσεις και «είδα» ένα εξαίσιο έργο, με σκηνοθεσία του Ευαγγελάτου τον Κατσούρμπο. Μα γίνεται αναρωτήθηκα, μπορεί το θεατρικό ντεκόρ να καθορίσει τα όνειρά μου; Με έζωναν χίλια φίδια. Σιγά σιγά όλα έβρισκαν το δρόμο τους, τα θεατρικά έργα συνεχιζόταν μα όχι επίμονα, υπήρχαν διακοπές.

Εξαιρετική μαριονέτα για άγνωστο παραμύθι

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ : ΤΟ FINALE

Τα καλοκαίρια προγραμμάτιζα τις (μικρές) διακοπές μου στην Κωμόπολη της θείτσας μου, το παράξενο σπίτι της είχε γίνει ιδανικός τόπος ανάπαυσης και αναψυχής για μένα. Απέφευγα συγγενείς και φίλους, ήθελα να ξεχαστώ τελείως μόνος-να ξεφύγω από την πίεση της επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής της Πρωτεύουσας (τον νομού). Τον τρίτο χρόνο όμως, με αναστάτωσε ένα απροσδόκητο γεγονός. Ήταν ένα όνειρο θεατρικό που όμως ξεχώρισε τελείως από ότι είχα δει μέχρι τότε. Ένα έργο του Σαίξπηρ, άγνωστο σε μένα που είμαι φανατικός μελετητής του μεγάλου άγγλου ποιητή και δραματουργού. Είχε βρεθεί σε ένα σεντούκι του μοναστηριού των …. μεταφρασμένο στα Ιταλικά, και αναφερόταν στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Κατάλαβα μέσα στον ύπνο μου ότι έβλεπα ένα απολύτως άγνωστο αριστούργημα του πιο μεγάλου θεατρικού συγγραφέα των νέων χρόνων, σημείωσα τον τίτλο » Ο Ηρακλής μετά την λαίλαπα», μόλις ξύπνησα άνοιξα τον υπολογιστή και ότι βιβλίο σαιξπηρικό είχα, έψαχνα με μανία να βρώ άν υπήρχε αυτό το έργο ή τίποτε σχετικό. Τίποτα απολύτως, ένα νέο έργο τέλειο σε μορφή σε επεξεργασία και θεατρικότητα, είχε παρασταθεί μπροστά μου, η βεβαιότητά μου γινόταν ακλόνητη. Άρχισα να ψάχνω χαρτιά για να γράψω τουλάχιστον την υπόθεση του έργου. Όταν βρήκα χαρτί και μολύβι, η μνήμη άρχισε να τα σβήνει βιαστικά όλα – Έμεινε μόνο όο τίτλος και πάλι με κάποια αμφιβολία : η λαίλαπα ή ο τυφώνας;

Ο Σαίξπηρ δεν έλειπε από το σπίτι, το χαρακτικό ειναι μαλλον του ΤΑΣΟΥ

Μια επίμονη σκεψη είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το τριβίλιζε. Αν είχε δίκιο ο σοφότατος αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων που πίστευε στον πνευματισμό και ήταν απόλυτα βέβαιος ότι κάποτε μπόρεσαν να κατεβάσουν το πνεύμα του Βέρντι και να υπαγορεύσει μιαν άγνωστη όπερα, θαταν αδύνατον να ρθει στ΄ονειρό μου το πνεύμα του Σαίξπηρ και να παρουσιάσει ένα άγνωστο αριστούργημα; Όσο το σκεφτόμουν τόσο αισθανόμουν περίεργα, σαν να έφταιγα για την αδύνατη μνήμη μου, σαν να είχα διαπράξει αδίκημα και βαρύ μάλιστα. Η ιδέα δεν άργησε να γίνει έμμονη, το κέφι μου είχε εξαφανιστεί και διάθεση καμιά και για τίποτα. Έφυγα κυνηγημένος από τον τόπο των διακοπών, ήλπιζα ότι θα τα ξεχάσω όλα στην πόλη μου και την καθημερινή δουλειά.
Δεν συνέβη -κάθε άλλο, σαν να με κυνηγούσε το «έγκλημα» που είχα κάνει και οι Ερινύες δεν χωράτευαν. Κατέληξα σε χαπάκια που εξαφανίζουν κάθε όνειρο και στον κλινικό ψυχολόγο κ.Κ.Κ. Στο σπίτι της Μαρίας Σ. δεν πήγα ξανά.

CALLAS FOR EVER (ΕΝΑ ΦΙΛΜ ΤΟΥ ΖEΦΙΡΕΛΙ)

Μαρία και Ζεφιρέλι, δοκιμές αληθινών κοσμημάτων 1955

Κτύπησε μεσάνυχτα την Πέμπτη 2-11-2010 και άνοιξε η σκηνή της Όπερας. Που βρίσκομαι αναρωτήθηκα, όταν η “Κάρμεν” το γνωστό αριστούργημα του Μπιζέ, αναπτυσσόταν εικόνα με εικόνα μπρος στα μάτια μου. Η αναμονή έκανε την πραγματικότητα να μεταλλάσσεται, την φαντασία να ζωντανεύει.
Η ΕΤ 1 είχε επιλέξει το έργο το Ζεφιρέλι για την κινηματογραφική της βραδιά : “ Kallas for ever “ και η όπερα αυτή, ήταν το κύριο θέμα του. Ο σκηνοθέτης που το κύκνειο άσμα του ο “Οθέλος” γυρίστηκε στο Ηράκλειο, βρήκε ιδανική ερμηνεύτρια (σε ομοιότητα και έκφραση)την Φανή Αρντάν και χρησιμοποίησε την ίδια τη φωνή της μεγάλης Ντίβας(από δίσκους υψηλής πιστότητας) τόσο επιτυχημένα ώστε να νομίζει κανείς, ότι βλέπει μια αυθεντική παράσταση και με την μεγάλη υψίφωνο. Απολαύσαμε την εξαιρετική όπερα, σχεδόν ολόκληρη και συγκινηθήκαμε από το,πορτρέτο της Μαρίας Κάλλας που με άπειρη προσοχή ευαισθησία και αγάπη, φιλοτέχνησε ο σκηνοθέτης και φίλος της, που θέλησε να υμνήσει το θάρρος και την πάρα πολύ μεγάλη καλλιτεχνική εντιμότητα, της πιο σημαντικής πριμαντόνας του 20 ου αιώνα.
Και πέρα από αυτό, προσπάθησε συγκεκαλυμμένα να περιγράψει τις προσωπικές στενές του σχέσεις με την Μαρία, να εξηγήσει την εκτίμηση την συμπάθεια και την αγάπη που τους συνέδεαν.
Μπορεί ο Φ.Ζ. να μην θεωρείται ο κορυφαίος σκηνοθέτης του σινεμά, είναι όμως σημαντικός και κυρίως προσιτός και στην περίπτωση του έργου αυτού πλησίασε τον δάσκαλό του Τον Λ. Βισκόντι και ίσως τον ξεπέρασε, γιατί τα αισθήματα του η αγάπη και η τρυφερότητα του δεν έχουν όρια- μα και δεν ξεπέφτουν σε μελό και εύκολα δάκρυα.

(ψάξτε λοιπόν αν σας αρέσει η όπερα ή το καλό σινεμά, καπου θα υπάρχει το φιλμ)

Φράνκο Ζεφιρέλι, εξώφυλλο αυτοβιογραφίας εκδοση ΑΣΤΑΡΤΗ-κερδίζει αμέσως τον αναγνώστη, με την ευγένεια και την ειλικρίνεια του

Συνεχίστε την ανάγνωση CALLAS FOR EVER (ΕΝΑ ΦΙΛΜ ΤΟΥ ΖEΦΙΡΕΛΙ)