ΔΩΣ’ΜΟΥ EΥΚΟΛΙΑ H ΔΩΣ’ΜΟΥ ΘΑΝΑΤΟ

ΑΦΙΕΡΩΣΗ : ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΙΣΟΒΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ – Dead Kennedys (ανατρεπτικό πάνκ συγκρότημα της δεκαετίας του 80 από την δυτική ακτή των ΗΠΑ)

λόγια : Biafra –  μουσική : Biafra/Ray

 

Ήσουνα συνέταιρος στο έγκλημα

Τώρα λες πως δεν έχεις καιρό

Πρέπει να σοβαρευτώ, να κάνω σχέδια

Πρέπει να περάσω τις  εισαγωγικές εξετάσεις

Θέ μου

είναι η τελευταία χρονιά

Το μονο που σ ενδιαφέρει είναι η καριέρα σου

Είναι καταδίκη σε ισόβια

Συντρίβεις τα συναισθήματά σου

και μιλάς συνέχεια για τους παλιύς καιρούς

Δεν κάνεις αυτό που θες

Αλλά κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα

 

Καμιά αίσθηση του χιούμορ

αλλά τόσο καλοί τρόποι

Τώρα  είσαι ενήλικος Είσαι βαρετός

Είναι καταδίκη ισόβια

(…)

καλύτερα να παραμείνω παιδί

και να κρατήσω τον αυτοσεβασμό μου

Αν το να είμαι ενήλικος

σημαίνει να είμαι σαν κι εσένα

(…)

Είσαι στ’ αλήθεια εσύ

ΟΧΙ

Είσαι ένα σκυλί αλυσσοδεμένο στο φράκτη της αυλής

Δεν βλέπεις πολλά δεν μπορείς να πας μακριά

Τριγυρνλας ανλησυχος αρρωσταίνεις

Τρέχεις πολύ γρήγορα, θα σου σπάσει το σβέρκο

(…)

Είσαι ένα μυρμήγκι στο λόφο

Αυτή είναι η ισόβια καταδίκη σου

Φωτογραφια των DEAD KENNEDDY'S- από το βιβλίο
Φωτογραφια των DEAD KENNEDY’S- από το βιβλίο

Οι Dead Kennedys παίζουν στο Χιουστον το 1984:

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Από έκδοση τραγουδιών της δεκαετίας του 1980-90, έχει χαθεί το εξώφυλλο και τα στοιχεία του εκδότη

και του μεταφραστή- παραμένει το ενδιαφέρον για  αμερικανική μουσική και τους ανατρεπτικούς στίχους .

 

 

 

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ ΣΧΕΔΙΆΖΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΊΤΟ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Γιάννης Σμαραγδής, από την "Πλαθιά Στράτα" στους δρόμους του κόσμου...
Γιάννης Σμαραγδής, από την “Πλαθιά Στράτα” στους δρόμους του κόσμου…

Συνάντηση τυχαία καταμεσήμερο στην Αμμουδάρα,  με τον γνωστό σκηνοθέτη ευτυχώς βρέθηκε  παγωμένο νερό και δροσερή μπύρα.

Ο Γιάννης ο Σμαραγδής είναι μια έκπληξη, από τότε που τον γνωρίσαμε 18 χρονο  νέο, στο καζάνι της Αθήνας του 64-65,  εκείνου του ξεχασμένου καιρού.  Τότε ο κινηματογράφος γινόταν(για μας) τσοβαρή υπόθεση, ξεπερνούσε τις διασκεδαστικές ώρες των σκοτεινών αιθουσών,  προβληματιζόμαστε με τον Μπέρκγμαν (“Σιωπή”) και τον Αντωνιόνι(“περιπέτεια”) και ο  Γ.Σ. μας έδινε μια  ιδέα (χωρίς περιττά λόγια) για την σημασία της 7ης λεγόμενης  τέχνης (  ποτέ  βέβαια δεν μπορέσαμε να ξεκαθαρίσουμε ακριβώς ποιες ήταν οι  άλλες 6 ).

 

Καζαντζάκης, αφιέρωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ-ο σχεδιαστής δεν τα κατάφερε πολύ
Καζαντζάκης, αφιέρωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ-σημαντικά στοιχεία για τον συγγραφέα

Πως συνέβει ο ηρακλειώτης νεαρός, να βρεθεί στο κέντρο  πιο μεγάλης καλλιτενικής βιομηχανίας, δεν μάθαμε ποτε – δεν τον ρωτήσαμε κι όλας.  Μα ξεπεράστηκε  γρήγορα η εύλογη απορία,  ένα περιοδικό “Ο Σύγχρονος Κινηματογράφος” , διαδόθηκε αστραπιαία στους φοιτητικούς κύκλους και ο Σμαραγδής ήταν κοντά  του, η τέχνη των κινούμενων εικόνων,  μας συγκινούσε, το τραγούδι κι ο κινηματογράφος έγινε μόνιμη έγνοια μας – η λογοτεχνία μπήκε στην ντουλάπα κι η ποίηση δεν άργησε να γίνει στίχος, για  ταλαντούχους και μη συνθέτες.

Ο Ζυλ Ντασέν, βρίσκει την Μελίνα και μετά (αναπόφευκτο)τον Καζαντζάκη
Ο Ζυλ Ντασέν, βρίσκει την Μελίνα και μετά (αναπόφευκτο)τον Καζαντζάκη

Και πέρασαν πολλά χρόνια, έγιναν σεισμοι και χαλασμοί, άλλαξαν τα πάντα – όμως ο Σμαραγδής έμεινε στην θέση του, στο πόστο του – η πρώτη μεγάλη τουαγάπη( το σινεμά) ήταν κι η τελευταία.  Και έκανε βήματα πολλά και μεγάλα, “σαν έτοιμος από καιρό ” θαρραλαίος και  αντριωμένος, κέρδισε μια από τις πρώτες θέσεις στην τέχνη που διακονεί, χωρίς στηρίγματα συνηθισμένα, μακριά από ίντριγκες και καλλιτεχνικές συνάφειες που δίνουν και παίρνουν ανάλογα με τις ανάγκες.  Ο νεαρός της “Πλαθιάς Στράτας”, το παιδί που πληγώθηκε πριν ανδρωθει από τις εμφύλιες διαμάχες,  κατάφερε να τρέξει μπροστά από τον καιρο του, να σχεδιάσει τις εικόνες μας, να μπεί στο σπίτι και την καρδιά μας.  Χωρίς εκπτώσεις και εμπορικές δεσμεύσεις,  ξετύλιξε ένα ταλέντο αδρό και ογκώδες, δημιούργησε και ανέδειξε θέματα και καταστάσεις.

Ο Καζαντζακης είναι  29 χρόνων, έφεδρος δηλαδή, αλλά θα πάει εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους
Ο Καζαντζακης είναι 29 χρόνων, έφεδρος δηλαδή, αλλά θα πάει εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους

Παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά τις ταινίες του αλλά και όλα όσα προσπαθεί.   Άπειρες φορές είπαμε, μα πως τα κατάφερε;   Έπαψε κάποτε να μας παραξενεύει, κ’αθε τι απίθανο ειναι φυσικό γι αυτόν.  Όταν διαβάσαμε για τον Καζαντζάκη, απλώς ήταν μια ευχάριστη είδηση.   Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ είναι ο ήρωας των εφηβικών μας χρόνων, μα και ο μοναδικός κρητικός που συγκίνησε  το πανελληνιο αλλά και το παγκόσμιο κοινό.  Είναι ο συγγραφέας μας, που διαβάσαμε και ξαναδιαβάσαμε κι ανασάναμε και πήραμε πνοή. Είναι πριν τις σημαντικές αναγνώσεις μας αλλά και μετα από αυτές. Είναι πρίν ανακαλύψουμε τον Καβάφη, τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Αναγνωστάκη αλλά και μετά –  όταν καταλάβαμε και μετρήσαμε(εκτιμήσαμε) ετο μέγεθος των μεγάλων ποιητών μας, δεν κλωνίστηκε από το σιδερένιο βάρθρο του.  Ο Καζαντζάκης,  είναι στην καρδιά της Ελλάδας αλλά και του κόσμου.

 

Γαλάτεια Καζαντζάκη,  η θυελώδης ερωτική σχέση θα καταλήξει σε γάμο...στο Νεκροτεφείο του Ηρακλείου...
Ελένη  Καζαντζάκη, άργησε να βρει τη Μούσα του, όταν την συνάντησε άλλαξαν τα πάντα…

 

Αφτός που μίλησε την πιο  άγρια δημοτική, που γνώρισε τις πιο απίθανες ιδέες,  που βάφτηκε με τη δράση -αν και καθαρός διανοούμενος-που διώχθηκε και μπήκε σε μαύρες λίστες.  Αυτός ο χαλκέντερος, που έγραψε όσα(ποσοτικά προφανώς),όλοι μαζί οι διάσημοι ποιητές που αναφέραμε.  Ζει στις μέρες μα ςστον 21 ο αιώνα, κι ο Γιαννης ο Σμαραγδής,  είναι ο τέταρτος σκηνοθέτης που θα ασχοληθεί με αυτόν.

 

Το μαγαζί στη μέση, ήταν παλιά του Μιχάλη Καζαντζάκη (1975)
Το μαγαζί στη μέση, ήταν παλιά του Μιχάλη Καζαντζάκη (1975)

Μας χαροποίησε η είδηση αλλά μας ενθουσίασε κι ο ίδιος όταν  αναφέρθηκε στο σχέδιο του, για το φιλμ.  Είναι ηρακλειώτης, όχι μόνο συμπατριώτης του Καζαντζάκη, έζησε στον ίδιο χωρο, πάτησε στα ίδια χώματα – το μαγαζί του πατέρα του, ήτνα απεναντιακριβώς από το Χάνι του Μιχαλη Καζαντζάκη, πατέρα του συγγραφέα.  Ευτυχείς συμπτώσεις, μα καθόλου ασήμαντες,  αν ο Ντασέν ανακάλυψε τον ιδανικό συγγραφέα των ιδεών, ο Κακογιάννης βρήκε στον Ζορμπά του τα στοιχεία της έντασης και του πάθους της ζωής ( τον Διόνυσσο  θα πει ο Γ.Σ.),

 

Γαλάτεια - η θυελώδης ερωτική σχέση θα καταλήξει σε γάμο...στο Νεκροταφείο του Ηρακλείου( ηταν 2-3 χρόνια μεγαλύτερή του)
Γαλάτεια – η θυελώδης ερωτική σχέση θα καταλήξει σε γάμο…στο Νεκροταφείο του Ηρακλείου( ηταν 2-3 χρόνια μεγαλύτερή του)

 

και ο αμερικανός Martin Scorsese θα επιστρέψει στις αρχαίες χριστιανικές (Καθολικές) ρίζες και  θα αναζητήσει μια  καθαρότητα προτεστεντικής αντίληψης. Ο Γιάννης Σμαραγδής ίσως θα ανακαλύψει το κρητικό που ξενιτεύτηκε,”  που πολλών

ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον ‘εγνω” που δεν σταμάτησε ποτέ, σαν τον προσφιλεστερο(ν)  ήρωά του τον Οδυσσέα.

 

Με τον Κ.Φράιερ-τον γνωρίσαμε κάποτε στην Αθήνα (1964;)-γλυκλυτατος και φανατικός Καζαντζακικός/ από αυτούς που βοήθησαν αποφασιστικά την προώθηση των έργων του συγγραφέα στην Αμερική
Με τον Κ.Φράιερ-τον γνωρίσαμε κάποτε στην Αθήνα (1964;)-γλυκλυτατος και φανατικός Καζαντζακικός/ από αυτούς που βοήθησαν αποφασιστικά την προώθηση των έργων του συγγραφέα στην Αμερική

 

Ο Καζαντζάκης πολεμήθηκε από τους ομότεχνους πρώτα, από τους συμπατριωτες του μετά(τους Έλληνες όχι τους Κρητικούς), από την εκκλησία κι την δογματική αριστερά τέλος.  Δεν χρειάζονται ούτε αναφορές ούτε λεπτομέρειες, ελπίζομε ο Γιάννης Σμαραγδής να αποκαταστήσει τον μεγάλο Κρητικό , τώρα που έχουν πάψει πια οι  αντιθέσεις οι παλιές να υπάρχουν.

Να μπει στη θέση που πρέπει ο κρητικός συγγραφέας,  μπορεί να έχουμε πολλούς εθνικούς ποιητές μα έναν μόνον εθνικό συγγραφέα, τον Νίκο Καζαντζάκη.

 

 

Τελευταίος δεξιά ο Α.Ρασιδάκης - γιατρός επιφανής μετά...
Τελευταίος δεξιά ο Α.Ρασιδάκης – γιατρός επιφανής μετά…

Ο σκηνοθετης είπε πολλά, μα δεν ζητήσαμε καμιά συνέντευξη και δεν μπορούμε να γράψουμε τίποτα για αυτά που σκέφτεται ή για ότι σχεδιάζει που σχετίζετια με την μελλοντική του ταινια για τον Καζαντζακη.

Γιάννης Σμαραγδής, Αμμουδάρα, Κρητική θάλασσα κι ανέμοι - όλα αλλάζουν όταν το  θέλουμε σαν να λέει: τι θα ψηφίζαμε ; αναρωτιέται, μα δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για την απάντηση / αυτή η παλιά σειρά του 1960-65, ξέρει τι θα συμβεί...
Γιάννης Σμαραγδής, Αμμουδάρα, Κρητική θάλασσα κι ανέμοι – όλα αλλάζουν όταν το θέλουμε σαν να λέει: τι θα ψηφίζαμε ; αναρωτιέται, μα δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για την απάντηση / αυτή η παλιά σειρά του 1960-65, ξέρει τι θα συμβεί…

Με τον Σικελιανό συναντήθηκαν στα νιάτα τους, διατήρησαν πάντα καλές σχέσεις κι οι δυο μεγαλοφάνταστοι, των πλατύτερων οριζόντων  – του κόσμου όλου.  Ο πρώτος θέλησε να διευρύνει τα ελληνικά όρια, μένοντας στη χώρα του, ο άλλος (Καζαντζάκης) γύρισε την υδρόγειο πολλές φορές, δεν σταμάτησε ποτέ –  έφερε την πατρίδα του ως τις  απώτατες περιοχές του πλανήτη.

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ-ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, ποζάρουν για την ιστορία- παίζοντας τους ρόλους της Μοίρας. Ανοιξαν την πόρτα της πατρίδας, για να μπει ο ανεμος των αλλαγών αλλά και το αρχαίο πνεύμα /ανοιξαν το παράθυρο για να ακουστεί στα πέρατα , η κραυγή της λευτεριάς.
ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ-ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, ποζάρουν για την ιστορία- παίζοντας τους ρόλους της Μοίρας. Ανοιξαν την πόρτα της πατρίδας, για να μπει ο ανεμος των αλλαγών αλλά και το αρχαίο πνεύμα /ανοιξαν το παράθυρο για να ακουστεί στα πέρατα , η κραυγή της λευτεριάς.

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ : ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ Γ.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (18 ΕΩΣ 30-6-2013)

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

 

Γιώργος Γεωργιάδης, από τη μουσική στην ζωγραφική- ευαίσθητος και νεανικός, καθοδήγησε με γνώση και προσοχη...
Γιώργος Γεωργιάδης, από τη μουσική στη ζωγραφική- ευαίσθητος και νεανικός, καθοδήγησε με γνώση και προσοχη…

Άνοιξε χθες (18.6.2013) η ζωγραφική  έκθεση των 16 συνπολιτών μας, που είναι αφιερωμένη στον (κάποτε) καθοδηγητή τους (δάσκαλο) Γιώργο Θωμά Γεωργιάδη.  Πήγαμε χωρίς (ειδική) πρόσκληση στα εγκαίνια, ήταν τόσα φιλικά πρόσωπα που δεν ήταν δυνατόν να λείπουμε.

 

Κρήτη Σμπώκου (Φαρσάρη)μπροστά στά έργα της...
Κρήτη Σμπώκου (Φαρσάρη)μπροστά στά έργα της, κρίνοι και ηλιοτρόπια τα χαρακτηριστικότερα –  εκφράζουν ένταση και ανατροπή / βρίσκει ζωγραφικές όμορφες  λύσεις, σε αυστηρές συνθέσεις, που έχουν ανθρωπικεντρικούς άξονες.

 

 

ΟΙ δημιουργικές απασχολήσεις σε κάθε ηλικία, είναι ενδιαφέρουσες  και η ζωγραφική είναι μια από αυτές, η πιο απαιτητική και δύσκολη.   Δεν είναι ακριβώς ερασιτεχνικές, αν και δεν έχουν κατά κανόνα επαγγελματικό ενδιαφέρον.  Ενώ όμως  στη μουσική και το θέατρο ,  μπορούν πολλοί να επιχειρήσουν  να δοκιμάσουν  τις ικανότητές τους,  χωρίς σοβαρούς κινδύνους, αφού είναι συλλογικές υποθέσεις και ο μαέστρος ή ο σκηνοθέτης είναι επαγγελματίες (συνήθως) και ξέρουν να συναρμογολούν (να συνθέτουν) τα σύνολα που τους αναθέτουν, εξαφανίζοντας (ή μειώνοντας) τις ατέλειες των προσώπων που συμμετέχουν, στη ζωγραφική δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει.

 

Η Κρήτη Σμπώκου- Φαρσάρη, διάλεξε φυτά και λουλούδια, απομακρύνθηκε από τυπικά θέματα, το έργο του καταλόγου  μας άρεσε-όμως πιο χαρακτηριστικα είναι τα θέματα με τους κρίνους και τα ηλιοτρόπια.
Η Κρήτη Σμπώκου- Φαρσάρη, διάλεξε φυτά και λουλούδια, απομακρύνθηκε από τυπικά θέματα, το έργο του καταλόγου μας άρεσε-όμως πιο χαρακτηριστικα είναι τα θέματα με τους κρίνους και τα ηλιοτρόπια.

Ο καθοδηγητής και κάποτε φίλος μας  ευαίσθητος και ταλαντούχος Γιώργος Γεωργιάδης ( της ομάδας που εκθέτει), έχει φύγει από καιρό.  Μα και όταν ήταν  δ ίπλα τους,  τι να κάνει;  Ο καθένας (και κάθε μια) όταν παρουσιάζει ένα έργο  είναι απόλυτα μόνος.  Μόνο όταν λείπει ο καθοδηγητής,  δεν υπάρχει κανείς να κρίνει τις αποδώσεις.  Κια η ευθύνη της επιλογής είναι  (ανήκει) σε όσους εκθέτουν.

Η Ραλλού Αμπατζή, στα θέματα μικρής κίμακας, πετυχαίνει εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Η Ραλλού Αμπατζή, στα θέματα μικρής κίμακας, πετυχαίνει  με εντυπωσιακά και χαρούμενα αισιόδοξα χρώματα,  ωραία αισθητικά  αποτελέσματα.

 

Θα παρουσιασουμε  όλους (ες) όσους συμμετέχουν στην έκθεση του Αγίου Μάρκου. Η αντικειμενiκότητα είναι  λίγο μειωμένη, γιατί έχει (υπάρχουν)   φιλικά πρόσωπα  και  η προσοχή για τα έργα τους ήταν (χωρίς πρόθεση) πιο μεγάλη. Επειδή δεν υπάρχει οικονομικό αποτέλεσμα, ας συγχωρηθεί ο Αλκμάν και η στάση του.

Πρώτη βέβαια η Κρήτη Σμπώκου Φαρσάρη, που βρήκε χρόνο ξεφεύγοντας από το  πολύ στεγνό και πιεστικό της επάγγελμα, να (ξανά) πιάσει πινέλα και χρώματα (μετά τα μαθητικά της χρόνια).Από τα πρόσωπα και  τους χώρους προχώρησε σε φυτά και λουλούδια. Διάλεξε ότι της πήγαινε, κατάφερε να ζωντανέψει εικόνες της εξοχής, να (μας) επιστρέψει στα παιδικά μας χρόνια. Ακολουθώντας το ένστικτό της  επέλεξε  έντονα λουλούδια και  επίφοβα φυτά ,  που εκφράζουν την ομορφιά μα και την ένταση  και το πάθος,  και  κοκκίνισε  τις παπαρούνες,  τοποθέτησε στο βάζο τις ανεμώνες, για να δείξει  αισθήματα  συμπάθειας και  αγάπης.


 

μμμ
Nadia Jobin-Πεντούμη, τα λουλούδια προσφέρουν θέματα, /’και  είναι πολύ  σημαντική η ζωγραφική σύνθεση

Φωτογραφήσαμε  με επιλογή και ελεύθερα και σκανάραμε  ότι προσφερόταν από τον κατάλογο της έκθεσης. Μα δεν μας περιορίζει σε κάποιες ασήμαντες παρατηρήσεις. Ο μαθητευόμενος αλλά και ο προχωρημένος ζωγράφος (π.χ.Τσαρούχης) χρησιμοποιούν την φωτογραφία ή άλλες εικόνες που απιλέγουν.  Όμως αν ο μαθητευόμενος αντιγράψει προσεκτικά ένα θέμα, θα φανεί μόνο η ικανότητα του αυτή, που δεν ειναι τόσο καλλιτεχνικής σημασίας, γιατί περιοριζει ην φαντασία του  και δεσμεύει (καταργεί) την σύνθεση χρωμάτων και όγκων.   Αυτές  που παρουσιάζουν την εργασία τους (14 γυναίκες και 1 άνδρας) έχουν προχωρήσει στην θεματολογία και την χησιμοποίηση προτύπων,  και τα έργα τους είναι πολλές φορές ευχάριστα και χαριτωμένα.

Ελένη Μαρκάκη, αυστηρή σύνθεση, ένα πολύπτυχο  που έχει ζωγραφικες αρετές.
Ελένη Μαρκάκη, αυστηρή σύνθεση, ένα πολύπτυχο που έχει πολλές ζωγραφικες αρετές και δείχνει και την δεξιοτεχνία της εικονογράφου

 

Οι απασχολήσεις του ελεύθερου χρόνου  έχουν την κορυφή τους,  που είναι νομίζουμε  οι καθαρά καλλιτεχνικές – όχι ότι οι χειροτεχνικές  δεν αξίζουν τον κόπο.  ‘Ομως η ζωγραφική, είναι η πιο απαιτητική και η περισσότερο αποτελεσματική και ενδιαφέρουσα.  Μπορεί κάποτε να αναδείξει και ταλέντα, που δεν φαινόταν και δεν αναμενόταν  και τότε ο ερασιτεχνισμός   αποκτά λαμπρότητα και μεγάλη απήχηση. Τέτοιο παράδειγμα στην πόλη μας ήταν η Μαρία Φιοράκη, η ναϊφ ζωγράφος που είχε καθοδηγητή τον αξέχαστο Θωμά Φανουράκη.

Η Λίνα Κουβίδου τα καταφέρνει να δώσει ιμπρεσιονιστική ατμόσφαιρα στο πορτραίτο της
Η Λίνα Κουβίδου τα καταφέρνει να δώσει
ιμπρεσιονιστική ατμόσφαιρα στο πορτραίτο
της, η  έκφραση  μέσα από χρώματα παστέλ
και χαμηλούς τόνους, είναι χαρακτηριστική
και προκαλεί ενδιαφέρον.
______________________________________

Ο μοντερνισμός, η χρησιμοποίηση τρόπων εξεζητημένων, δεν προσιδιάζει στην ερασιτεχνικη δημιουργία, όμως είναι δύσκολο και να αποφευχθεί.  Οι περισσότεροι(ες)  τα καταφέρνουν, με του πιο απλούς τρόπους, άλλες  δεν διστάζουν στις νέες μορφές και τεχνοτροπίες.

Scan 1

Αικατερίνη Γούναρη, παραδοσιακοί τρόποι

πολύ ικανοποιητικό  αποτέλεσμα. Στις διακε

κριμένες παρουσίες της έκθεσης,τα

καταφέρνει να βρίσκει προσωπικό στυλ.

_______________________________

Πολύς κόσμος, γιορταστική ατμόσφαιρα στην έκθεση ζωγραφικής  της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου. Στην είδοσοδο μπουφές με αναψυκτικά και πιο πέρα μουσικές και όργανα και κλόουν.

Μπροστά στην Βασιλική, μουσικές και όργανα και παιδιά...
Μπροστά στην Βασιλική, μουσικές και όργανα και παιδιά…

 

Νέες τεχνικές, δίνουν αποτέλεσμα πιο πολύ γραφιστικό,  που δεν του λείπει  η χάρη – ακόμα κιαν μας μπερδεύει ο τίτλος.

 

Καλλιόπη Κουτεντάκη : "αρχιτέκτονας" ακριλικό
Καλλιόπη Κουτεντάκη : “αρχιτέκτονας” ενδιαφέρουσα αναζήτηση εικαστικών τρόπων, ακρυλικό
Οι δυο κυρίες , η Μάρτζυ Γερογιαννάκη και η Ιωάννα  Γρηγορίου, διαλέγουν τοπία, τα σχεδιάζουν τελείως διαφορετικά, δροσερές, εικόνες που αρέσουν στους επισκέπτες της έκθεσης.
Ιωάννα Γρηγορίου, λάδι σε μουσαμά
Ιωάννα Γρηγορίου, λάδι σε μουσαμά, το τοπίο της σχεδιάζεται με αμεσότητα, ζωντανεύει τις εικόνες του καλοκαιριού.

 

 

Μάρτζυ Γερογιάννη, Αγία Ειρήνη, λάδι σε μουσμά
Μάρτζυ Γερογιαννάκη, Αγία Ειρήνη, λάδι σε μουσμά- το περιβάλλον του Γ. Γεωργιάδη την συγκινεί και την εμπνέει – ο τρόπος διαφέρει μα υπάρχει η ευαισθησία και  το πνεύμα  του δασκάλου.

 

Το γυναικείο σώμα δεν μπορούσε να λείπει από την θεματολογία μιας έκθεσης (κυρίως)γυναικών.  Η Ελένη Σπαντιδάκη παρουσιάζει μια σκεπτόμενη γυναίκα (Ειρήνη) και  η Ολυμπία Μπέη  μια όρθια φιγούρα που ονομάζει “Ουράνια Μούσα”. Πάλι δυο τελείως  διαφορετικές τεχνικές και ιδιοσυγκρασίες, δίνουν αποτελέσματα που δεν μας αφήνουν αδιάφορους.

Ελένη Σπαντιδάκη : ΕΙΡΗΝΗ, ακρυλικό σε μουσαμά
Ελένη Σπαντιδάκη : ΕΙΡΗΝΗ,
ακρυλικό σε μουσαμά-φυσικότητα
και ακρίβεια στην εκτέλεση, χρώματα
που ταιριαζουν στο θέμα της.
 ______________________________
Ολυμπία Μπέη, "Ουράνια Μουσα"
Ολυμπία Μπέη, “Ουράνια Μουσα”ενώ το σώμα αποδίδεται με  ανατομική γνώση, το πρόσωπο αλλάζει, για να εκφράσει το θέμα-  και το συμβολισμό της ζωγράφου

 

Τελευταίος (αλλά όχι έσχατος – όπως λέγεται) ο Ηλίας Κασάπης (μόνος σε 15 γυναίκες) διαλέγει το πιο δύσκολο και απαιτητικό θέμα, ο μουσικός του παίζει Appassionata, νάναι ο Γιώργος Γεωργιάδης; Ίσως,  αν και οι ομοιότητες δεν είναι πολύ μεγάλες. Η ένταση του εικονογράφου, καλύπτει το θέμα του,  η έκφραση το αποτέλεσμα.  Κλείνουμε την παρουσίαση, με τον πιανίστα του Ηλία Κασάπη, γιατί πρέπει (θέλουμε) να θυμηθούμε τον πολύ ευαίσθητο καλλιτέχνη, τον Γιώργο Γωργιάδη – που ίσως ακόμα βρίσκεται κάπου στην Αγία Ειρήνη, στις σκιερές πλαγιές και το ποτάμι –  στην πηγή που αναβλύζει ακόμα, με τους Φαύνους και τις Νεραϊδες και τους Σειληνούς και τον  Πάνα.  Πάντα όταν πλησιάζουμε την περιοχή, ακούγονται  κάποιες στιγμές μουσικές εγχόρδων και  σουραύλια  και η φωνή του παλιού φίλου, να  περιγράφει σκηνές συγκινητικές, από τέχνες και θεάματα…

Ηλιας Κασάπης, APPASSIONATA, λάδι σε μουσαμά
Ηλιας Κασάπης, APPASSIONATA, λάδι σε μουσαμά

 

 

ΠΡΟΣΘΗΚΗ:

Είναι δύσκολο να παρουσιάσουμε τόσα πρόσωπα , χωρίς λάθη και παραλήψεις, ας μας συγχωρήσουν και  όσοι ανοίγουν αυτό το μπλογκ.  Η  Μαρία Τσουράκη με το έργο της ” χωρίς τιτλο” μπλέχτηκε στις εικόνες που είχαμε στο αρχείο. Το αρχιτεκτονικό θέμα της το αντιμετώπισε με ακρίβεια και ευαισθησία,  τεχνικές ατέλειες δεν διαπιστώθηκαν, όπως θα δείτε στην φωτογραφία :

Μαρία Τσουρακάκη : "Χωρίς τίτλο", αρχιτεκτονικό θέμα , εξαιρετικής απόδωσης
Μαρία Τσουρακάκη : “Χωρίς τίτλο”, αρχιτεκτονικό θέμα , εξαιρετικής απόδωσης

 

 

 

Η Ελένη Βογιατζάκη σε ένα “ακαδημαϊκό” πορτραίτο, με πολλή προσοχή στη λεπτομέρεια αλλά χωρίς να χάνει  την ουσία του θέματός της, πλησιάζει τη διάθεση του μοντέλου της, με ψυχαναλυτική ικανότητα.

Η Ελένη Βογιατζάκη σχεδιάζει με πολλή ευαισθησία και ψυχαναλυτική ματιά.
Η Ελένη Βογιατζάκη σχεδιάζει με πολλή ευαισθησία και ψυχαναλυτική ματιά.

Το κοινό ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση των οργανωτών της έκθεσης,  γέμισε την μεγάλη επίσημη αίθουσα αλλά  δεν βρήκε καποιο λεύκωμα να γράψει τις εντυπώσεις του, ας αγοράσουν ένα τετράδιο, είναι χρήσιμο.  Οι μαθητές του αξέχαστου Γιώργου Γεωργιάδη έδειξαν ότι δεν έχασαν το δρόμο τους,  συνεχίζουν στον ίδια κατεύθυνση, αξιοποιώντας  τις γνώσεις τις εμπειρίες και το ταλέντο τους.

Πλήθος κόσμου στα εγαίνια της έκθεσης ζωγραφικής
Πλήθος κόσμου στα εγαίνια της έκθεσης ζωγραφικής

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Πολλά μπορούν να συμβούν στη διάρκεια μιας έκθεσης ζωγραφικής.  Μας είναι άγνωστοι οι περισσότεροι εκθέτες και δεν ξέρουμε ακριβώς τις αντιδράσεις καθ ενός, όμως επιχειρήσαμε μια δεύτερη -πιο προσεκτική περιήγηση στα ζωγραφικά  έργα – κατά τον τίτλο του κειμένου μας ταξίδι ήταν – και διαπιστώσαμε το γενικό ικανοποιητικό επίπεδο και την αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε διακεκριμένους ζωγράφους.  Όλοι (όλες) ήσαν υπέροχοι, κατάφεραν να μπουν σε ένα δύσκολο καλλιτεχνικό τομέα και να δώσουν έργα που μπορεί να έχουν τεχνικές ατέλειες, ξεχειλίζουν όμως από αίσθημα και ζωντάνια.

Εν τούτοις θα κλείσουμε το σημείωμά μας με ένα έργο που φαίνεται διαφορετικό, που το χαρακτηρίζει η ευγένεια και η ηρεμία,  μια γλυκειά αδιόρατη θλίψη, που συνήθως συνοδεύει τους συλλογισμούς , σε δύσκολες εποχές.

2013-06-27 13.21.35

Μάρτζυ Γερογιαννάκη, έργο από την έκθεση της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ «ΗΛΕΚΤΡΑ» ΤΟ 1939
Ο μοντερνισμός στην Ελλάδα είχε διαφορετική υποδοχή από τέχνη σε τέχνη. Οι μεγάλες αρνητικές αντιδράσεις παρατηρήθηκαν στην ποίηση, όπου οι πρώτοι υπερρεαλιστές έφτασαν να γίνουν νούμερα σε επιθεωρήσεις. Στη ζωγραφική υπήρξε γενικά συγκατάβαση και πολιτισμένη συμπεριφορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος. Στις πρώτες του συλλογές καθώς και στον ίδιο προσπάθησαν κάποιοι δημοσιογραφικοί κύκλοι, να δώσουν κωμικές διαστάσεις. Αντίθετα τα ζωγραφικά του έργα, ακραιφνώς νεωτερικά και αυτά, εκτιμήθηκαν από την αρχή και έγιναν αποδεκτά στις «Πανελλήνιες Εκθέσεις» του Ζαππείου. Αναγνώριση της ζωγραφικής του ικανότητας ήταν και η ανάθεση σ’ αυτόν από τη Μαρίκα Κοτοπούλη των σκηνικών της Ηλέκτρας.
Η αφίσα που φιλοτέχνησε ο Νίκος Εγγονόπουλος για την παράσταση που είχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν.

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΝΕΑ 30.6.2012

Λούλα Αναγνωστάκη, από το αρχείο Γ.Ζ.

Η Λούλα Αναγνωστάκη, είναι βαθιά μέσα στο μυαλό μας, σαν χώρος άγνωστος δίπλα στον αγαπημενο μας ποιητή, την διαισθανόμαστε, αλλά δεν είμαστε σίγουροι. Από τα έργα της έχουμε διαβάσει τα μισά και όχι προσεκτικά και έχουμε δεί στη σκηνή μόνο τον “Ήχο του όπλου.” Είναι πάντα στις “πνευματικές” μας υποχρεώσεις να μελετήσουμε τα γραφτά της, να ανακαλύψουμε (επί τέλους) την περιοχή της να βεβαιωθούμε αν και πόσο μας αρέσει. Το σκοτεινό της πρόσωπο, η “μαγική” της κοψιά (προφίλ), τα στοιχεία που συγκροτούν την εικόνα της, μας ελκύουν, μα ποτέ το Θέατρο δεν φτάνει στην πόλη μας έντονα, να μας οδηγήσει στα κείμενα της. Κανείς πό τους αναρίθμητους ερασιτεχνικούς θιάσους δεν διαλέγει κάτι δικό της, λες κα φοβούνται το εγχείρημα. Προτιμούν ξένους συγγραφείς και μπουλβάρ και ότι φανταστεί κανείς.
Ο μεγάλος αδελφός της (Μανόλης Αναγνωστάκης)την καλύπτει και την αναδεικνύει.

Γιώργος Χειμωνάς, από το αρχείο Γ.Ζ.

Μα κι ο σύντροφός της (Γιώργος Χειμωνάς) δεν βοηθάει την ύπαρξη της, χαμένος στην αχλή του θρύλου, την προβάλλει αλλά και την περιορίζει. Αν και μεταξύ Συμπληγάδων που όταν ανοίγει η μια κλείνει η άλλη, κατάφερε να διακριθεί και να αναδειχθεί, στην πρώτη σειρα των ανθρώπων της Τέχνης του Θεάματος (όπως θα λεγε ο Γκόρντον Γκρέϊκ). Η ωραία συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη, πρόσφερε πληροφορίες και φώτισε τη συγγραφέα, μας κίνησε το ενδιαφέρον. Αφαίρεσε το πέπλο που την καλύπτει (θέλει η ίδια ίσως), φανέρωσε πλευρές της που συγκινούν και πιο πολύ ενέδειξε χαρακτηριστικα :την ευθύτητα της ματιά της, την ενεπιτίδευτη ειλικρίνιεια την οξύτητα του πνευματός της της πολιτική ευθυκρισία της. Ξανανοίξαμε έργα της, όσο προλάβαμε από χθές, σαν ν΄ άλλαξε η ατμόσφαιρά τους και η δική μας. Να ναι η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού; Θα απαντήσουμε αργότερα.
Πειοριζόμαστε επί του παρόντος στην αντιγραφή σημείων της συνεντευξη των ΝΕΩΝ (30-Ιουνίου 2012)

Εξώφυλλο προγράμματος έργου της -Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας 25.11.1989

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ 30.6.2012
(…)
Αριστερή;

Ναι. Δεν υπήρχε και τίποτε άλλο.

Τι εννοείτε; Οι διανοούμενοι πρέπει να είναι υποχρεωτικά αριστεροί;

Εγώ δεν ήμουν καθόλου με τους διανοούμενους. Αλλά και δεν έπαψα ποτέ να υποφέρω για την Αριστερά. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι η Αριστερά είναι κάτι που τελείωσε ή που θα τελειώσει, αλλά παρ’ όλα αυτά εγώ μένω εκεί.

Από τα μονόπρακτα¨Ουρανός κατακόκκινος " κλπ

Για ποια Αριστερά όμως μιλάτε; Και οι Σοβιετικοί αριστεροί έλεγαν ότι ήταν, αλλά ήταν δικτατορία.

Αλήθεια είναι αυτό που λέτε, γι’ αυτό και εγώ ποτέ δεν τους υπερασπίστηκα.

Εσείς ποιες ιδέες της Αριστεράς υπερασπιστήκατε περισσότερο απ’ όλες;

Την ισότητα, την οικονομική ισότητα, την ισότητα στα δικαιώματα.

Σκηνή από τις δοκιμές του έργου "ΝΙΚΗ"στην Κύπρο 1989

Η Αριστερά πολλές φορές δεν ήθελε να ακούσει την αλήθεια του άλλου – ή κάνω λάθος;

Εχετε δίκιο. Δεν ήθελε να ακούει, αλλά τις περισσότερες φορές έκανε σωστά. Πολλοί άνθρωποι υπέφεραν και η Αριστερά έπρεπε να τους υπερασπιστεί. Κουραστική δεν είναι αυτή η κουβέντα;
(…)

Καπνίζω τρελά, αλλά αυτό να μην το πούμε – δεν θέλω να λένε ότι διαφημίζω το τσιγάρο.

Δεν θα έπρεπε να καπνίζετε πάντως. Βασανίζετε τα αγγεία σας.

Δεν ενδιαφέρομαι για την υγεία μου πια. Και κατά βάθος πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ανακαλυφθεί ότι η νικοτίνη δεν κάνει τόσο κακό όσο λένε.

Ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής σας;

Η δεκαετία πριν πεθάνει ο Χειμωνάς.

Τι σας έκανε ευτυχισμένη;

Είχα τον Γιώργο.

Είχατε γνωριστεί στη Θεσσαλονίκη;

Ναι. Ημουν παντρεμένη όταν τον γνώρισα. Τον αγαπούσα όμως και τον άλλον…

Συμβαίνει σε πολλούς αυτό.

Ναι. Αλλά με τον Γιώργο ήταν coup de foudre.

Ο χώρος ζωής (εσωτερικό διαμερίσματος)-αρχείο Γ.Ζ.- ακατάστατος καλλιτεχνικός και ενδιαφέρων

Δηλαδή;

Κεραυνοβόλος έρωτας. Δεν ξέρετε γαλλικά; Είναι διαδεδομένη έκφραση.

Και για τους δύο ήταν κεραυνοβόλος έρωτας;

Α, αυτό δεν το ξέρω καθόλου. Μη με ρωτάτε για τα αισθήματα του Γιώργου, δεν τα ξέρω. Μπορεί να μην ήταν ίδια με τα δικά μου. Και μάλλον δεν ήταν ίδια με τα δικά μου.
Δεν εξέφραζε τα αισθήματά του;

Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε πραγματικά ή ήξερε πάρα πολύ… Ποτέ δεν τον κατάλαβα.
Κι εγώ έχω μια εικόνα του Χειμωνά λίγο σκοτεινή, δηλαδή ένας άνθρωπος απόμακρος…
Ετσι ήταν. Δεν ήθελε να θεωρείται σκοτεινός• αλλά για τον κόσμο, ακόμη και για μένα, ήταν σκοτεινός.

____________________________________________

Σκηνή από τα "Διαμάντια και Μπλουζ" Κ.Θ.Β.Ε. (φωτογραφία από το site του θεάτρου)

Φίλους, παρέες;

Είχε, αλλά κατά βάθος αδιαφορούσε. Αν πω ότι τον ενδιέφερε μόνο ο εαυτός του, θα ακουστεί εγωιστικό. Τον ενδιέφεραν λοιπόν μόνο τα γραφτά του.

(…)Να μιλήσουμε για το θέατρο;

Εμένα δεν μου άρεσε το θέατρο. Το έβρισκα όμως πιο εύκολο. Αν στην Ελλάδα υπήρχε ένας καλός κινηματογράφος, όπως έξω, θα προτιμούσα να γράφω κινηματογράφο. Και οι φίλοι μου, όταν τους έλεγα δεν θέλω να πάω στο θέατρο, μου έλεγαν «το κάνεις από σνομπισμό». Αυτή ήταν η πραγματικότητα όμως.

Με τον Μανώλη πόσα χρόνια διαφορά είχατε;

Επτά – οκτώ.

Παίζατε μαζί;

Ναι, ειδικά μετά την Κατοχή ήμασταν πολύ κοντά.

Από γνωστό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη

Τι τύπος ήταν;

Φαινόταν ανοιχτός, έπιανε κουβέντα, αλλά στο βάθος ήταν πολύ πολύπλοκος.

Σας έδινε τα ποιήματά του να τα διαβάσετε;

Οχι όλα. Αλλά καμιά φορά έβγαζε ένα ποίημα, μου το έδινε και μου έλεγε πες κάτι…

Και εσείς τι του λέγατε;

Ε, καμιά φορά του διόρθωνα μια λέξη, αλλά λίγα πράγματα.

(…)

Τι πιστεύετε: γεννιέται ο άνθρωπος ή γίνεται; Δηλαδή, εσείς γιατί δεν γίνατε κομμώτρια;
Θα μπορούσα να είμαι.
(…)
Πώς τη βλέπετε την Αριστερά στην Ελλάδα;

Πολλές φορές είναι σαν να ακούω τη φωνή του Στάλιν.
(…)
Η Καρέζη υπήρξε φίλη σας;

Η Καρέζη; Οσο παιζόταν το έργο μου βλεπόμασταν συνεχώς. Μετά όμως σπάνια.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο Ηράκλειο, 1989 στη Ρούσου Χούρδου 4

Οι άνθρωποι με τα μεγάλα ονόματα είναι πιο λίγοι από κοντά ή πιο μεγάλοι;

Αλλοι πιο λίγοι, άλλοι πιο μεγάλοι. Συνήθως ορισμένοι αθλητές είναι ανώτεροι από το όνομά τους.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ : ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Η πρόσκληση έφτασε καθυστερημένα έγραφε:

“Τρίτη 5 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα.
Tο “Δίκτυο Εικαστικών Καλλιτεχνών Hρακλείου”, εγκαινίασε την πέμπτη κατά
σειρά, ετήσια έκθεσή του, την Τρίτη 5 Ιουνίου στις 19:00 στη Βασιλική του Αγίου
Mάρκου, στο Ηράκλειο µε θέµα: «Η Ελλάδα μου». Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις
23 Ιουνίου.

Τμήμα έργου του Μανόλη Αποστολάκη

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση είναι: ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ,ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ, ΒΑΘΙΑΝΑΚΗ ΧΡΥΣΑ, ΓΙΑΛΙΤΑΚΗ ΟΥΡΑΝΙΑ, ΓΡΑΤΣΙΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ,
ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ, ΚΑΜΕΝΟΥ ΒΙΚΤΩΡΙΑ, ΚΑΝΝΑΒΟΥ ΘΑΛΕΙΑ,ΚΑΤΖΑΓΙΑΝΝΑΚΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ,ΚΑΤΣΑΒΕΛΗ ΜΑΡΙΑ, ΚΟΥΚΟΥΛΑΚΗ ΣΤΕΛΛΑ, ΛΕΝΤΥΚ ΜΑΛΒΙΝΑ, ΜΑΡΙΝΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, ΜΟΥΔΑΤΣΟΣ ΚΩΣΤΗΣ, ΜΠΑΚΑΛΟΥΜΑ ΤΖΕΝΗ,

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΜΜΕΝΟΥ<γλυπτό, "χωρίς τίτλο"

ΜΠΕΝΕΤΑΚΗ ΜΑΡΙΑ, ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗ ΕΥΑ, ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΕΡΑΚΗ ΑΣΠΑΣΙΑ, ΠΥΤΙΚΑΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΡΗΓΑ ΝΑΥΣΙΚΑ, ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΥΔΑΚΗΣ ΚΑΜΠΑΣ ΑΔΡΕΑΣ , ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΙΖΑ, ΣΥΡΡΟΥ ΔΑΝΑΗ, ΤΖΑΓΚΑΡΑΚΗ ΕΛΕΝΗ, ΤΖΑΓΚΑΡΑΚΗ ΕΥΑ, ΤΖΑΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΤΣΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ, ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ, ΧΡΗΣΤΑΚΗ ΚΛΕΙΩ, ROSE-MARI TORPO, MICHELA PELUSIO, ΚΟΥΝΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ.

ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ, χαρακτηριστικο έργο της τελευταίας περιόδου του ζωγράφου, που ζει στη Μεσσαρά

Μετά τις προηγούμενες εκθέσεις: «Εν Ηρακλείω τη», «Ανθρωποπανίδα», «Σιωπές», «Οίνος και Αλήθεια», «Όψεις της Σύγχρονης Τέχνης στη Κρήτη», «Νησιά Κρήτη- Σαρδηνία» στην 9η Μπιενάλε Σαρδηνίας, Έκθεση
του Δικτύου Εικαστικών Καλλιτεχνών στην Δημοτική Πινακοθήκη Αγίου Νικολάου με θέμα «Σιωπές ΙΙ», «Το Όριο», την φετινή χρονιά επιλέξαμε το θέμα: «Η Ελλάδα
μου». Το θέμα επίκαιρο όσο ποτέ, είναι στην πραγματικότητα ένα ερώτημα που οφείλει σήμερα

ΧΡΥΣΑ ΒΑΘΙΑΝΑΚΗ,"χωρίς τίτλο" ακρυλικό

ο καθένας να απαντήσει στον εαυτό του. Ένα ερώτημα, που η απάντησή του δεν είναι παρά η εικόνα που κουβαλάμε μέσα μας, για τον τόπο που οι ζωές μας ζουν το χρόνο τους. Ίσως η απάντηση μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία, να μας βοηθήσει να δούμε και να δείξουμε με σαφήνεια την ψυχή αυτού του όντος, την
παθογένεια αλλά και τη λύτρωση.

ΟΥΡΑΝΙΑ ΓΙΑΛΙΤΑΚΗ, "Η Ελλάδα μου"

Η έκθεση αυτή, αποτέλεσμα της ετήσιας προετοιμασίας των μελών του Δικτύου Εικαστικών, έρχεται να συναντήσει το δικό σας προβληματισμό μέσα από το δικό
σας βλέμμα.”

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΡΑΤΣΙΑΣ, "Εξοδος" μικτή τεχνική

Βρεθήκαμε στα εγκαίνια με πλήθος κόσμου όλων των ηλικιών. Ενδιαφέρουσα παρουσίαση έργων των περισσότερων καλλιτεχνών που ζουν στην περιφέρειά μας. Μας άρεσαν προβλημαστήκαμε, δεν έχου,ε όμως δυνατότητα και διάθεση κριτικής αλλά μόνο επάινων, για όλους όσους προσπαθούν, αγωνίζονται στον πιο ευγενικό στίβο της Τέχνης, να προσφέρουν και από το υστέρημα της καρδιάς τους, σ όλους μας.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΥ, "Έρως" λάδι σε μουσαμά

Μπράβο, σ έναν άκαρδο κόσμο , γεμάτο ψέματα και απάτες και ανοησίες, η αισθητική αγωγή δεν είναι πολυτέλεια , είναι άρτος επιούσιος, για να υπάρχουμε ως ανθρώπινα όντα.

ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΝΝΑΒΟΥ, " Η Ελλάδα μου", εργόχειρος πίνακας , με χαρτί και ύφασμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Το κείμενο του γνωστού (καθόλου πολιτικού) ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου, νομίζουμε (ας μας επιτραπεί) ότι δεν ταίριαζε ούτε με το θέμα ούτε με την αισθητική της έκθεσης.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΘΙΑΝΑΚΗ, "Γαλάζιος Πόθος" μικτή τεχνική σε πλαστική επιφάνεια

2. Παρουσιάζουμε τα μισά από τα έργα του καταλόγου, κατα αλφαβητική σειρά – επιφυλασσόμεθα για τα υπόλοιπα-επειδή Ο ΑΛΚΜΑΝ δεν έχει μεγάλες δυαντότητες.

ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΑΒΕΛΗ, "Χωρίς τίτλο" μικτή τεχνική

Η Στέλλα Κουκουλάκη μας είναι γνωστή απο παλιά, παρακολουθούμε πάντα τη δουλειά της με εξαιρετικό ενδιαφέρον, αυτήν τη φορά κατασκεύασε – χάραξε σκληρές γραμμές- με πολύ πρωτοτυπία , το εθνικό σύμβολο ( η σημαία) απέκτησε διαστάσεις ενός εικαστικού έργου σημαντικού που άλλα (εκτός εθνικότητας) θέλει να πει.

Η ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑΚΗ εγκατέλειψε κάθε ελευθεριότητα σχεδιαστική για να χαράξει πολύ σκληρές γραμμές /λάδι σε μουσαμά , πλαστικοί σωλήνες

Η Νίκη της Σαμοθράκης, παρουσιάζεται με ήρεμη δύναμη, σύμβολο αιώνιο και ακατάλυτο – χρήσιμο σε κάθε λαό σε κάθε εποχή…

ΚΩΝΣΤΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΝΑΛΗΣ, "Νίκη" σινική μελάνη και λάδι σε καμβά

Η Μαλβίνα Λεντικ, με σινική μελάνη σε χαρτί, σχεδιάζει με έντονο ρεαλιστικό τρόπο, ένα μορφάζον πρόπωπο. Δείχνει ικανότητα και δύναμη εκφραστική, η πραγματικότητα δίνει ερεθίσματα που πολλαπλασιάζονται, το πρόσωπο μοιάζει μάσκα θεατρική, για μια τραγωδία που δεν είναι (κατ΄ανάγκην) Ελληνική.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΛΕΝΤΙΚ, " Η Ελλάδα που υπομένει" σινική σε χαρτί

Η παρουσίαση θα κλείσει με τον Δημήτρη Τζάνη, εκτός σειράς, επειδη είναι ο αρχαιότερος (ας το ανεχθεί) που γνωρίζουμε αλλά και διότι οι εντυπώσεις μας ακολουθούν μια πολύ μακριά σειρά – πράγμα που δεν συμβαίνει με(νεότερους) άλλους. Διάλεξε ένα πολύ βαρύ θέμα, αρκετά όμως επίκαιρο. Πολιτικοποιημένος (όπως φανταζόμαστε) αλλά και εικονιστικός (ως καταγόμενος από το κόμικ) σχεδίασε και χρωμάτισε το μέγιστο εθνικό και λαϊκό λάθος: τον Εμφύλιο. Έδωσε με πειθαρχημενη ένταση και ελεγμένο πάθος, εικόνες που μας κάνουν να αντιδράσουμε, να πούμε όχι, όχι πιά ! Όσο κι αν η ζωγραφική είναι ακατάλληλη για μπροσούρες και κραυγές, εδώ ακουγόταν δυνατά μια διαμαρτυρία, που αντηχεί (πληγώνει) χρόνια και χρόνια (όλους τους ¨Ελληνες) μετά τον Δεύτερο Πόλεμο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΗΣ, "Εμφύλιος" μικτή τεχνική

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΔΙHΓΗΣΗ (ΙΣΤΟΡΙΑ) ΜE ΝΕΑ (ΜΟΝΤΕΡΝΑ) EΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ

Εξώφυλλο , έκδοση futura 2012

Ο “Αλκμαν” επιστρέφει με καθυστέρηση μηνός και (το ευχάριστο) με μια πολύ ενδιαφέρουσα (γι αυτόν) υπόθεση (με τη νομική έννοια του όρου) εικαστικού,πολιτικού και εν τέλει ποιητικού περιεχομένου, του ζωγράφου – γλύπτη Στέφανου Καμάρη

Πρόκειται για την καθόλου γνωστή ή αναμενόμενη ιστορία ( story) του Μοσχοβίτη Klement Tcatatelnikov και του μυστηριώδους (;)Vitaliy Bozof-φίλων και αντιπάλων (συναγωνιστών(;) στα σκοτεινά χρόνια της Ε.Σ.Σ.Δ. (άγνωστης σήμερα, στους νέους, ομοσπονδίας κρατών).

Klement Tchtatelnikof, Μηχανή ευχών Νο 1, 1927, 31Χ48Χ40 εκ

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δούμε (αντιληφθούμε) όλες τις διαστάσεις της έκθεσης – είναι μακριά τα Εξάρχεια, όμως το πολύ προσεγμένο βιβλιαράκι (κάτι σαν πρόγραμμα) μας έδωσε μιαν κάποια ιδέα του εικαστικού περιεχομένου της και πιο πολύ των ιδεών του δημιουργού της Σ. Καμάρη που γνωρίσαμε από εικόνες που (σπάνια) εξέθεσε και την αγάπη του στα κόμικς (η κίνηση εδώ υπονοείται, όπως και στα έργα της έκθεσης).

Μαγικη Μηχανή/ Ίκαρος ΙΙ-1929 80Χ50Χ40

Η εκτεταμένη συνέντευξη του Σ. Κ. στον Κωστή Βελώνη θα μας δώσει πλήθος στοιχείων – σχολίων που θα διευκολύνουν την κατανόηση των έργων που θα παρουσιάσουμε.
Εμείς θα περιορισθούμε σε πολύ ασήμαντες παρατηρήσεις, που σχετίζονται με τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας (και τις αμαρτίες(;) της εποχής της Σοβιετικής Ένωσης, που καθοδήγησε για δεκαετίες ο Αριστερό Κίνημα ( και εμάς εν μέρει).

Bitaliy Βozov / Μηχανη των έτοιμων ευχών 1930/22Χ75Χ55

Η έκθεση (ιστορία)του Στέφανου , σαν να βγαίνει από τις σελίδες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, που δεν γνώρισε ο ζωγράφος, αλλά σχετίσθηκε με διάφορους (δικούς του) τρόπους.

Ο Κ Βελώνης κάνει μια συσχέτιση των έργων, “κάποιες φορές σκέπτομαι ακόμα και τη σχολή της Καλιφόρνιας, όπως τον γκουρού του assemblage Ed. Kienholz”

Δεν έχουμε καμιά δυνατότητα να επιβεβαιώσουμε τους συλλογισμούς αυτούς, η εικαστική δημιουργία που αναπτύσσεται σε τρεις διαστάσεις, γίνεται αρχιτεκτονική,γλυπτική, και σπάνια διακόσμηση αλλά είναι απολύτως δεμένη (υποταγμένη) στην ιστορία που θέλει να πει, στο μύθο που πρέπει να (πλάσει ) εκθέσει. Είναι πιο πολύ λόγος, αντίθετα από την στατική κατασκευή, δεν σταθεροποιείται σε μια θέση (έστω με δυνατότητα κάποιας φυγής) δημιουργεί εικόνες και συνειρμούς, στίχους ατέλειωτους για μια συμβολική και σατιρική ποίηση, που δεν διστάζει να γίνει πολιτικό τραγούδι.

Μαγικό Κάστρο/Ίκαρος ΙΙΙ 1929-15χ15χ15 εκ

Οι εικόνες του βιβλίου του Σ Καμάρη σαν να είχαν κάποια σχέση με αντικείμενα και κατασκευές
που είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη (παγκόσμια) έκθεση στο Λονδίνο με τίτλο: “Το ντιζάιν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου”.
Περισσότερο σαν να συνόψιζαν την (κριτική) εκτίμηση για τα επιτεύγματα ενός κόσμου που πέρασε, με κάποιο μορφασμό, που μοιάζει με χαμόγελο

Η πάντα βυσινί παρτίδα / κάδρο με απεικόνιση της 1ης, 20ης, 33ης κίνησης και πλήρης παρτίδα 1945 43,5χ33,5 εκ

θα παρουσιάσουμε εικόνες της έκθεσης, από το βιβλίο (πρόγραμμα) για να φανεί πολύ αχνά βέβαια, η εικαστική πλευρά.
Όταν ξανα- ξεφυλλίσαμε το βιβλίο της “Ιστορίας του Κλεμέντ Τστατέλνικοφ”αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα τις προθέσεις και τα αποτελέσματα. Φάνηκε η διήγηση με εικόνες, καθαρά περιγράμματα αντικειμένων, αλλά πρόβαλλαν και ανθρώπινες μορφές – που εμπεριέχονται. Σαν να διαβάζει κανείς ένα τρισδιάστατο κόμικς, αισθάνεται την αγωνία των πρωταγωνιστών και διαβλέπει τα αποτελέσματα μιας αντιδικίας που δεν έχει αίσιο τέλος.

Προσωπικά ε'ιδη του Β.Μποζόφ/1=με τη σύζυγό του Ιρίνα /2=Μετάλλιο γενναίας εργασίας, 1938/Μετάλλιο διακεκριμένης εργασίας 1946/

Ο Στέφανος Καμάρης έχει ασφαλώς μια πολύ καθαρή πολιτική στάση απέναντι στο θολό παρελθόν, ίσως όμως οι εικόνες του να θέλουν να υποδηλώσουν άγνοια των λεπτομερειών (που κρίνονται ασήμαντες) αλλά και αμφιβολίες για την κατεύθυνση κάθε μελλοντικής πορείας.

Προσωπικά είδη του Kl.Tchtatelnikov /1=η διάσημη φωτογραφία με το μουστάκι/2= Η σύζυγος Αναστάζια μετην κόρη Σοφία/ Δακτυλίδι με θήκη δηλητηρίου (στρατόπεδο Σολόφσκι)/...7= Το ψαλίδι. Ο μύθος λέει πως ο Κ.Τ. και Μποζόφ ήταν κάποτε φίλοι, μέχρι τη μέρα που ο Μποζόφ ανακάλυψε ότι ο Κ.Τ. του είχε υφαρπάξει το ψαλίδι.

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ(ΤΟΥ Θ.ΑΓΓEΛΟΠΟΥΛΟΥ) ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓEΛΘΕΝ ΦΙΑΣΚΟ EΝΟΣ ΒΡΑΒEΙΟΥ(ΤΟΥ Ν.ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ)

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, τη στιγμή της πιο μεγάλης βράβευσής του

Η εβδομάδα που πέρασε στιγματίσθηκε από τις κοινοβουλευτικές αθλιότητες και τις Γερμανικές παρεμβάσεις αλλά και δυο γεγονότα του πνευματικού χώρου: τον τραγικό θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του μεγαλύτερου έλληνα σκηνοθέτη (τουλάχιστον του πιο πολυβραβευμένου) και την απονομή κρατικού βραβείου στον ποιητή της Θεσσαλονικης Ντίνο Χριστιανόπουλο – που κατέληξε σε φαρσοκωμωδία, αφού ήταν γνωστό (στην επιτροπή κρίσεως) ότι απεχθάνεται (και δικαίως) κάθε διάκριση και θα απέρριπτε χωρίς συζήτηση τις τιμές που είχαν την (καλή;) πρόθεση του του παραχωρήσουν.
Οι πρωταγωνιστές των γραμμάτων και των Τεχνών σπάνια αποκτουν μεγάλη δημοσιότητα και όταν συμβεί, δεν είναι συνήθως από την άμεση αποδοχή του έργου τους από το μεγάλο κοινό. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγινε διεθνής, με τις ποιητικές ταινίες του που επαινέθηκαν από τους κριτικούς όλου του κόσμου και από τα μεγάλα βραβεία των σημαντικότερων φεστιβάλ(Γαλλία , Ιταλία κλπ).

Αγγελόπουλος και Καραϊνδρου, ιδανική συνεργασία

Στην χώρα του δεν έλλειψαν οι μικρόψυχες “περισπούδαστες” αντιμετωπίσεις (βαρύς, αργός, διανοουμενίστικος κλπ) και η διάθεση να τον φέρει στα δικά της (επαρχιακά μέτρα) η κινηματογραφική μας κριτική. Κι όταν έγινε το απροσδόκητο ατύχημα, πριν ακόμα μάθουμε το συμβάν, ένας πασίγνωστος κριτικός, δημοσίευσε “βαθυστόχαστο” κείμενο και έρριξε τα τελευταία “Πάρθια” βέλη του : πέραν της τέχνης ήταν τσιγγούνης και υπερφίαλος (υπερόπτης 😉 ο Θόδωρος. Αθλιότητα πολιτικής υφής, έτσι μιλούν πάντα όσοι δεν έχουν επιχειρήματα και γνώση. Χαρακτηρίζουν προσωπικά : αναπόδεικτα βέβαια, απολύτως υποκειμενικά, για θίξουν να μειώσουν και να κατεδαφίσουν – αυτοί που να δημιουργήσουν δε μπορούν. Ευτυχώς σηκώθηκαν κι οι πέτρες και βέβαια υπήρξαν εξαιρετικά κείμενα, αποχαιρετισμοί στον αξέχαστο σκηνοθέτη (σημειώνουμε Ρέα Γαλανάκη: “Η αγγελοπουλική ιστορική περιπέτεια” Ελένη Καραϊνδρου : “Οι ήχοι των εικόνων”- ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29.12.2012.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, σε αισθηματική στιγμή (ΒΗΜΑ 29.1.2012)

Το κρατικό βραβείο έδωσε αφορμή σε πολλά δημοσιεύματα εχθρών και φίλων του ποιητή. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος απέκτησε πανελλήνια φήμη μετά τη μεταπολίτευση, προσπάθησε και τα κατάφερε να βρεθεί στην πρώτη σειρά των Θεσαλονικιών λογοτεχνών- δίπλα στο Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Ν.Γ.Πετζίκη. Τα μετρημένα σε λίγες δεκάδες ποιήματα του με ερωτικό σαφή προσανατολισμό, είχαν (αναζήτησαν) ένα κατάλληλο κοινό αλλά (τελείως αναμενόμενο) άφηναν αδιαφορους τους περισσότερους νεοέλληνες. Όμως οι αντικονφορμιστικές τοποθετήσεις του, ο χριστιανοηθικός προσανατολισμός του, στις πολλές συνεντεύξεις και εμφανίσεις του και πιο πολύ ο πηγαίος άμεσος αισθαντικός λόγος του συγκίνησε το κοινό – ο πεζολογικός ποιητής ήταν ένας εξαίσιος εκφραστής των σκεψεων και των ιδεών του όταν ανέτρεχε στο περελθόν, οι διηγήσεις του θύμιζαν το στίχο του Ερωτόκριτου:
“Κι ήφερνε ξόμπλια απόμακρα, πράματα περασμένα
και κατά πως του σάζασι τα΄λεγεν έναν ένα….”

Από (αυθεντικό) δίσκο της παλιάς εποχής - ο ποιητής ήταν φίλος του ρεμπέτικου και θαυμαστής του Τσιτσάνη

Κι όταν κινηθεί το ενδιαφέρον για οτιδήποτε ψάχνεις και όταν αναζητάς βρίσκεις. Κάποτε που ήταν τελείως άσημος (στο ευρύ κοινο, στους καλλιτεχνικούς κύκλους τον ξέρανε), δούλευε ασταμάτητα και (όπως οι περισσότεροι σημαντικοι ποιητές μας) έγραψε στίχους για τους τραγουδοποιούς (που δεν έγιναν σουξέ) να τι μας άρεσε:

Στίχοι: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για μένα

Πως να το φανταστούμε, κι όμως ο Θεσσαλονικιός ποιητής είναι ευαίσθητος σαν ερωτικός τραγουδιστής και πεζολογικός σαν ρεαλιστής στρατευμένος, μας ξεφευγει όταν τον πλησιάζουμε και θέλει να κρυφτεί ακόμα κι όταν τον έχουμε εντοπίσει.