21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ – Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

αφιέρωση: Στον Μανόλη και τον Αντώνη Γκαζή

Πριν πενήντα παρά ένα χρόνια …μισός αιώνας περίπου από τήν επάρατη …

Ξεχάστηκε σχεδόν, ακόμα και η αριστερή κυβέρνησή μας, δεν έδωσε μεγάλη σημασία.

Κάποια στελέχη του Ρήγα Φεραίου και της (τότε) ΚΝΕ , είναι σήμερα σε κυβερνητικές θέσεις,

ορισμένοι απόγονοι αντιστασιακων διοικούν οργανισμούς και δημόσιες επιχειρήσεις

Scan 2
Από το αφιέρωμα απογευματινής εφημερίδας με τίτλο:” Η ΚΩΜΩΔΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ_ Η ΙΛΑΡΗ ΠΛΕΥΡΑ μιας σκοτεινής εποχής” 2010

Πήρε τελικά τη ρεβάνς, η Αριστερά και ο αντιστασιακός αγώνας ;

σκέφτονται δημοκρατικοί συμπολίτες μας.

Πριν 30 χρόνια στο “ΑΝΤΙ” το κύριο άρθρο με την ευκαιρία της εικοσαετίας της 21 ης Απριλίου, είχε τίτλο

¨Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ”. Και ίσως να ήταν έτσι, ένα φινάλε, σκληρό και απάνθρωπο μ

α και γελοίο έκλεινε την τραγωδία της αλληλοσφαγής, άνοιγε την Μεταπολίτευση της Δημοκρατίας και της οικονομικής ανάπτυξης της Χώρας.

Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη
Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη

Σήμερα τι θα έγραφε άραγε το εξαιρετικό έντυπο του Παπουτσάκη( ΑΝΤΙ το καλύτερο πολιτικό περιοδικό της Μεταπολίτευσης),

αυτόν τον καιρό; Ίσως τίτλος να ήταν: “ Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ & Η ΧΛΕΥΗ ΤΩΝ ΗΤΤΗΜΕΝΩΝ ”,

η τελευταία πράξη τη τραγωδίας του Εμφυλίου, παίχτηκε στα 1967, μα έμενε ακόμα ένα σατιρικό δράμα,

μια κωμωδία ίσως – που άργησε να ανεβεί στη σκηνή.

 

Σχέδιο του Μποστ, για το περίφημο δημοψήφισμα της Δικτατορίας
Σχέδιο του Μποστ, για το περίφημο δημοψήφισμα της Δικτατορίας με το ΝΑΙ & ΟΧΙ


Σκέψεις γλυκόπικρες , το θερινό πρωινό της 21ης Απριλίου του 2016, που δεν ξύνουν πληγές πια ,

μα ανοίγουν στοές σκοτεινών λογισμών … μα υπάρχουν και ξέφωτα, με φιλικά πρόσωπα που δεν ξεχνιούνται, μας ανακουφίζει

η σκέψη τους κι ας είναι το πρόσωπο μας φαγωμένο από νοθευμένα μαλάματα, κι η ψυχή μας πληγωμένη, από ψέμματα που συνηθίσαμε.

Εξ'ωφυλλο του περιοδικου ΑΝΤΙ τευχος 344, Μεγάλη Παρασκευή 17/23 Απριλίου 1987
Εξωφυλλο του περιοδικου ΑΝΤΙ τευχος 344, Μεγάλη Παρασκευή 17/23 Απριλίου 1987

Ο Παναγούλης λάμπει στην άκρη του τούνελ, δίνει φως αισιοδοξίας . Ρομαντική μορφή, που δεν γέρασε ποτέ,

δεν πειθάρχησε σε γραμμές, δεν υποχώρησε σε πιέσεις. Μόνος στο κελί του, συγκρούστηκε με την πιο ανελέητη βία,

κράτησε ψηλά την αξιοπρέπειά του και τη δική μας.

Δεν συμβιβάστηκε η δημοκρατική γενιά του 1960-65, η περίφημη σειρά των φοιτητών του 114 και 15% προίκα στην παιδεία,

μα δεν ήταν “ηρωϊκη”με τον τρόπο της αντίστασης του 1940-50. Η κεντροαριστερή σιδερένια αλυσσίδα της δημοκρατίας ,

δεν έσπασε από τη βία και κράτησε το φρόνημα των Ελλήνων την εποχή των συνταγματαρχών.

Μα ήταν ήπια και προσεκτική, δεν συγκρούστηκε πιο πολύ από όσο χρειαζόταν, δεν “έριξε” το καθεστώς πριν την ώρα του.

Οι λίγοι νέοι που αντέδρασαν έντονα, πλήρωσαν ακριβά, μα ήταν το “άλας της γης”.

 

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα
Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα

Στους δικούς μας ο Νίκος ο Γιανναδάκης, ο Κώστα Καρυωτάκης, ο Ανδρέας Σαββάκης, ο Νικηφόρος Σταματάκης,

ο Κώστας ο Γιούργος…πριν από αυτούς ο Μανόλης ο Γκαζής… Δεν κάνουμε αναφορά των ηρωϊκών νέων,

γιατί (ας παραξενεύει τους νεότερους)ήταν αντιηρωϊκή εποχή. Η στρατιωτική επέμβαση των τανκς

έγινε για να σταματήσει αυτήν την τρομερή γενιά της εποχής εκείνης του 1960-65 και της σαρωτικής δημοκρατικής πορείας αυτού του τόπου.

Δεν σταθεροποιήθηκε η χούντα, κατέρρευσε (κάτω) από το βάρος των ανομημάτων της, μα είχε επιφέρει συντριπτικό

πλήγμα (μάρανε) στην δημοκρατική αλλαγή που άνθιζε, εκείνη την άνοιξη.

Και η Μεταπολίτευση έγινε ανώμαλα, οι τερατογενέσεις ήταν αναπόφευκτες.

Μια αρκετά προβληματική (αλλά όχι ανίκανη) πολιτική ηγεσία, οδήγησε τη χώρα με ευφυΐα μα και με άπειρες εγγενείς δυσχέρειες.

Η οικονομική πρόοδος (εντυπωσιακή)κράτησε πολύ, μέχρι να συντριβεί στον τοίχο της οικονομικής κρίσης.

Scan 1
Οι ευρωπαίοι συμπαραστάθηκαν, με πολλούς τρόπους….

Κι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας…βγήκαν όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος, κι η Δικτατορία κι Αντίσταση της κατοχής κι ο Εμφύλιος.

Μα οι αναλογίες οι πολιτικές συνδέουν την σημερινή κατάσταση πιο πολύ με τις πιο παλιές εξελίξεις κι όχι με την Δικτατορία.

Έτσι η Χούντα περνάει στα ψιλά, ξεχασμένη , ξεφτυλισμένη κι ασήμαντη, όπως οι πρωταγωνιστές της,

ο Παπαδοπουλος ο Πατακός κι ο Μακαρέζος.

(και το λεγόμενο ΜΑΜ=Μακαρεζος-Ασλανιδης-Μπαλόπουλος).

Ας μείνει έτσι για πάντα, εκεί που ανήκει , στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας.

Χριστούγεννα του 1973, η κάρτα στέλνεται από τους Αθηναίους στην Κρήτη για τις ευχές - η λογοκρισία έχει ραγίσει και περνάνε μηνύματα
Χριστούγεννα του 1973, η κάρτα στέλνεται από τους Αθηναίους στην Κρήτη για τις ευχές – η λογοκρισία έχει ραγίσει και περνάνε μηνύματα

ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

Από το facebook αντιγράφουμε ευχαρίστως την Σ.Λιλιμπάκι

 

“Ρομαντικά μοτίβα για την 25η Μαρτίου 1821
Στα επετειακά φύλλα των εφημερίδων επικρατούν συνήθως πολεμικές εικόνες με κανόνια, ντουφέκια, σπαθιά και την ελληνική σημαία μπροστά. Ο σκιτσογράφος Νίκος Καστανάκης (1950) και ο ζωγράφος Κ. Παπαδόπουλος (1953) ξεφεύγουν από τα ειωθότα και με ένα προσωπικό τρόπο τιμούν την Εθνική εορτή

Εφημερίδες Δημοκρατικός Τύπος και Προοδευτικός Φιλελεύθερος.”

Εξώφυλλο παλιού περιοδικού
Εξώφυλλο παλιάς εφημερίδας

Λαμπρή μέρα, η παρέλαση έχει αρχίσει στην πλατεία των “Τριών Καμαρών” κι ο καφές που προσφέρει – πάντα το ίδιο ανυπόκριτα ευγενικά- ο Σπύρος Επιτροπάκης, μας φέρνει σε παλιές εικόνες (σαν αυτές που προσφέρει η Σ.Λιλιμ.)και συνακόλουθες συζητήσεις, που δεν έχουν τέλος.

2016-03-25 13.22.29
Τα προσκοπάκια (Λυκόπουλα) δεν αλλάζουν παρά τον καιρό(φωτογραφία ΑΛΜΑΝΑ 25.3.2016)

Γιατί η ιστορία μας  έχει την μανία να επαναλαμβάνεται,  γιατί ο Μαρξ έκανε λάθος  συλλόγιζομαι μόλις τέλειωσε η ιεροτελεστία του πρωϊνού καφέ (χωρίς τσιγάρο δυστυχώς πιά).

Γιατί μοιάζουν οι αντιδράσεις μας, η στάση μας, στην αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων μας; Γιατί δεν θυμόμαστε, γιατί δεν σκεφτόμαστε,  γιατί αντιδράμε πάντα τόσο καθυστερημένα (κατόπιν εορτής) .

Διαιρεμένοι στην επανάσταση του 1821, αλλά και στο 1917 στο 1922 και στον Μεταξά και στην μετακατοχική περίοδο και ως  σήμερα, παρατάξεις  με  απόψεις αγεφύρωτες, ας βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι κι ας έχουμε το ίδιο ζουμί.

Η παρέλαση των σχολείων τελείωνει, όλοι μαζεύονται στην πλατεία του Αγίου Μηνά
Η παρέλαση των σχολείων τελείωνει, πολλλά παιδιά μαζεύονται στην πλατεία του Αγίου Μηνά

Παρέλαση; αναρωτήθηκε ο Σπύρος πριν λίγο, τι να ναι αυτό.

Το λιγότερο που μας συμβαίνει , θα θελα να παρατηρήσω – τουλάχιστον αρέσει στα Λυκοπουλάκια.

Βέβαια η στρατιωτική  παρέλαση μας …περισσεύει, ειρηνική περίοδο περνάμε – παρά την ένταση και τους πολέμους γύρω μας, στη γειτονιά μας.

Μα ας λείψει η κρίνια, μας κατατρέχει αυτέ ςτις μέρες, είναι  όμορφη η μέρα , καλός ο καιρός…

Τα πιο μικρά παιδιά, αφήνουν την παρ'ελαση γιανα παίξουν με την οβίδα που ειναι ετεθειμένη στην εκκλησια του Αγίου Μηνά
Τα πιο μικρά παιδιά, αφήνουν την παρέλαση, για να παίξουν με την οβίδα που ειναι ετεθειμένη στην εκκλησία του Αγίου Μηνά

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ:

Έφτασε το απόγευμα, έψαχνα τον Αντώνη ( Χελιδώνη) δεν τα κατάφερα να τον εντοπίσω…μα ώ  του θαύματος: κάπου μιλούσε και τον άκουγα:

“Κατοικούσα τότε, εκεί, στη σκιά του γέρικου πλάτανου. Δεν ήταν, βέβαια, δική μου επιλογή, αλλά ο θείος Ντίνος είχε χάσει στα χαρτιά όλη του την περιουσία. Είχε μανία από νεαρός, όσο τον θυμάμαι δηλαδή, Εκείνος με μεγάλωσε μετά τον απρόσμενο θάνατο των δικών μου. Ήταν ακόμα καλοκαίρι και η νέα μου κρυψώνα, κανείς δεν θα μπορούσε να πει σπίτι την κουφάλα ενός δέντρου, προσέφερε δροσιά, άπλα και μια περίεργη χαρά να παρατηρώ τους άλλους χωρίς καν να φαντάζονται την παρουσία μου. Ο θείος έτρεχε μέρα και νύχτα να καλμάρει τους δανειστές του, είχα πάντα παγωμένο νερό από την διπλανή πηγή, λίγο ψωμί για κολατσιό και μια απέραντη θέα. Την πλατεία, τους ανθρώπους, τις συνήθειές τους.

Μα, μήπως ήμουν εγώ το αξιοθέατο;”

Από το αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ,   έργο πιθανόν...
Από το αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ, έργο πιθανόν…

 

Σαν νάταν αύριο, μα πως γίνεται; Γιατί δίαβαζα  ότι:

“Το ημερολόγιο έγραφε 16 Μαρτίου 2016” ;

 

Ηράκλειο 19  05 /25. 3. 2016

 

 

 

 

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ – Η ΔΗΛΩΣΗ ΨΥΧΑΡΗ

Χ.Λαμπράκης και Λ.Καραναγιώτης-ο ένας προκαλεί (ακόμα) πολεμική ο άλλος άφησε (μόνο) επαίνους
Χ.Λαμπράκης και Λ.Καραναγιώτης –  υπήρξαν κατηγορίες αλλά όχι  ευτελισμός και  υποβάθμιση επιπέδου.

sic transit gloria mumdi

Η κατεδάφιση των εφημερίδων, και η οριστική και τελική η ισοπέδωση του τύπου.

—————————————————————————————

Ξέρουμε, το βλέπουμε πολύν καιρό, ότι τα έντυπα φυλλορροούν, τα βιβλία περιορίζονται, ευτελίζονται –

χάνουν τη θέση τους και την σημασία τους. Οι εφημερίδες πλήρωσαν πρώτες  την γενική κρίση,

αλλά και την ειδικότερη πτώση των εντύπων. Δεν περιμέναμε την ολοκληρωτική καταστροφή τους.

Κι άλλες χώρες πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις, μα κάτι διασώθηκε, η εφημερίδα κράτησε κάποιο ρόλο όχι ασήμαντο,

στην κοινωνική πολιτική και πνευματική ζωή. Γιατί τόση ένταση στην περιοχή μας ; Μα γιατί το΄χει η κούτρα μας…

Γιατί είμαστε οι μόνοι που καρκινοβατούμε στην οικονομική κρίση τόσα χρόνια και όχι μόνο δεν βρήκαμε ακόμα έξοδο από το τούνελ,

αλλά καταφέραμε να μείνουμε μόνοι κι έρημοι σ΄αυτόν τον κόσμο, να ζητάμε βοήθεια από αυτούς που …μας εκμεταλεύονται ,

τους άγριους καπιταλιστές της Δύσης και τους αμετανόητους ιμπεριαλιστές του Νέου Κόσμου.

 

Η μεγάλη κυρία της δημοσιογραφίας του 20ου αιώνα
Ελένη Βλάχου, η  μεγάλη κυρία της δημοσιογραφίας του 20ου αιώνα

Και κτυπάμε και κι όποιαν άλλην πόρτα βρούμε, μπας και ανταποκριθούν άλλοι, πιο ευαίσθητοι, δεν κατανοούμε αυτό που ξέρει

καλά και η κουτσή Μαρία (ας μην θεωρηθεί υποτίμηση π.χ. το Λιχτεστάιν) , οι χώρες δεν έχουν αισθήματα αλλά συμφέροντα.

Και είμαστε βέβαιοι όλοι πάνω κάτω, ότι μια διεθνής συνωμοσία μας έχει στόχο, χρόνια τώρα. Και όχι μόνο μας κατατρέχουν ξένοι,

που το κατανοούμε, αλλά έχουν και δικούς μας αργυρώνητους (πουλημένους κοινώς και προφανώς εξευτελισμένους)

που μας παραπλανούν, και μας πάνε από το κακό στο χειρότερο.

—-

Μα η καταστροφή του καθημερινού τύπου, έχει κι άλλα γνωρίσματα.

Τέλειωσε μια εποχή, μαζί με τους επιφανείς εκδότες και δημοσιογράφους, που τον δημιούργησαν .

Χάθηκαν οι κορυφαίοι παράγοντες των εφημερίδων , αναφέρουμε τους πιο γνωστούς της 50 ετίας:

ΒΛΑΧΟΥ, ΛΑΜΡΑΚΗΣ, ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ , ΦΥΝΤΑΝΙΔΗΣ…

 

Λέων Καραπαναγιώτης και Νίκος Βεριγάκης, κάποιο Πάσχα στο Ηράκλειο
Λέων Καραπαναγιώτης και Νίκος Βεριγάκης, κάποιο Πάσχα στο Ηράκλειο

Δεν βρέθηκαν αντικαταστάτες…

Ωστόσο υπήρξε ένας που φάνηκε να συνεχίζει την παράδοση, που ακολούθησε (κληρονόμησε) τον περίφημο ΔΟΛ , ο Σταύρος Ψυχάρης…

Δεν τον εμπιστευόταν πολλοί, από τότε που βρέθηκε αναιτιολόγητα …προϊστάμενος (Διοικητής;) στο “Αγιον Όρος”.

Όμως παρακολουθώντας τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ, να κάνουν προσεκτικά βήματα, ελπίσαμε πως η μετάβαση στην μετά Λαμπράκη

εποχή μπορούσε να συντελεσθεί ομαλά. Όταν τοποθετήθηκαν τα παιδιά του στον οργανισμό, ήταν περίπου ανεκτό (αυτό κάνουν όλοι

, και στον οργανισμό ”ΩΝΑΣΗ” τα ίδια δεν γίνονται με τους Παπαδημητρίου;). Όταν τα ΝΕΑ άρχισαν να γίνονται πολύ- πολύ λίγο “ΣΥΡΙΖΑ”,

σκεφτήκαμε ότι η στροφή επιβλήθηκε από τους αριστεροκεντρώους αναγνώστες .

 

Μετά από μισόν αιωνα, ο Μποστ "επίκαιρος"/σχέδιο χωρίς επέμβαση...
Μετά από μισόν αιωνα, ο Μποστ “επίκαιρος”/σχέδιο χωρίς επέμβαση…

—–

ΧΤΕΣ όμως στο ΒΗΜΑ παρουσιάσθηκε το ρεπορτάζ των επαφών ΤΣΙΠΡΑ – ΨΥΧΑΡΗ. Αποδείχθηκε, ομολογήθηκε από τον εκδότη

, ότι έγιναν πολλές επαφές με πρωτοβουλία του, ο ΣΥΡΙΖΑ τα επιβεβαίωσε.

—–

Είναι αδιάφορο το περιεχόμενο των συζητήσεων, για μας και η ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας .

ΣΗΜΑΣΙΑ έχει κυρίως η δημοσιογραφική ατασθαλία, η οικτρή συπεριφορά του εκδότη των σημαντικότερων εφημερίδων της χώρας , για μισόν αιώνα.

Ο Σ.ΨΥΧΑΡΗΣ δεν ντράπηκε να ομολογήσει, μα θέλησε να βγει κι από πάνω: σε άρθρο του που έκλεινε με το λατινικό απόφθεγμα: sic transit gloria mumdi

( Έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου- Για να δηλωθεί η ματαιότητα της ανθρώπινης εξουσίας ) του ταίριαζε , παρήλθε και η δόξα

του ανδρός όμως πρέπει να αναφερθεί ότι πνίγηκε στον βούρκο πολιτικής διαφθοράς.

—–

Το φαινόμενο ΨΥΧΑΡΗ φούσκωσε το τελικό κύμα στο τσουνάμι που φαίνεται θα πνίξει ότι έχει απομείνει από τις ελληνικές εφημερίδες…

 

Η γάτα των Ιμαλα΄ίων φαίνεται προτίμησε τη γειτονιά μας (φωτογραφια 29.2.2016)
Η γάτα των Ιμαλα΄ίων φαίνεται προτίμησε τη γειτονιά μας (φωτογραφια 29.2.2016)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

“Μοναδικός μάρτυρας της συνομιλίας, ήταν η γάτα των Ιμαλα¨ίων(…)Αυτή είχε μόνο το προνόμιον να ακούσει(…)μια λευκή γάτα μακρύτριχη, που τα έντονα γαλανά μάτιατης, όπω; εξέιχαν μέσα από το σκουρόχρωμο τρίχωμα του προσώπου της, την έκαναν αυστηρή αινιγματικη(…)”

– ακριβής  αντιγραφή από ΤΟ ΒΗΜΑ (Κυριακης 28.2.2016)

Συναντήσαμε …τη γάτα, δίχρωμη , ακριβώς όπως περιγράφεται από τον συντάκτη Π Παπαδόπουλο – είχε εγκαταλείψει φαίνεται το κοσμικό σαλόνι (δεν εξηγείται αν ήταν στην ίδια διεύθυνση, πολυ κοντά στην Αμερικανική Πρεσβεία)-και έψαχνε στα σκουπίδια κάποιας γειτονιάς.  Φαινόταν ευχαριστημένη, ίσως δεν ήταν πολύ καλύτερα από το αποστηρωμένο τακτοποιημένο αλλά  απωθητικό αστικό σαλόνι- μα εδώ μπορουσε να αναπνεύσει καθαρότερον  αγέρα και να βρεθεί και κανένας κεραμιδόγατος…

 

 

ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ: Η ΑΝΟΙΞΗ (ΣΤΗ ΜΕΣΗ)ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ:    ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

 

 

Η θάλασσα ησυχάζει για τις Αλκυονίδες...(φωτογραφία 2.2.2016)
Η θάλασσα ησυχάζει για τις Αλκυονίδες…(φωτογραφία  Ηρακλειο 2.2.2016)

 

Ενώ οι Αλκυονίδες μας ζέσταναν και μας φώτισαν, καλλιτέχνες διάφοροι γνωστοί και μη- εξαιρετέοι και μη,

μας πάγωσαν και μας έπνιξαν …στο σκότος Μα η τέχνη; θα αναρωτηθείτε δίκαια.

Ναι βέβαια…μα όταν το ταλέντο δεν περισσεύει περισσεύει η …(καλλιτεχνική) προπέτεια, η αυθάδεια, η αναίδεια και το θράσος

και μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό : «Δεν τόλπιζα να’ν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο» …

Και διαβάζουμε στην “Πατρίδα” ένα κείμενο που ταιριάζει στον καιρό, ο συντάκτης του

ο Μύρων Μιγάδης, δεν έχει κουραστεί ακόμα, δεν έχει απογοητευτεί τελείως από τα τεκτενόμενα

κι ας πέρασε πολλά και δικτατορίες και εμφυλίους , δεν διαθέτει καλλιτεχνικούς τίτλους

(που καταθέτουν άλλοι – τρομάρα τους). Απολαύστε το κείμενό του, ανασάνετε, δεν πέρασε από το Ηττον,

το Κολέγιο Αθηνών, ή τις πλατείες των Βορείων Προαστίων – έτσι εχει αισθήματα  ελληνικά (και γλώσσα) .

 

 

2015-07-12 19.31.33


Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

 

Μέρες πολλές πάλευε ο Γαρμπής με τον Γραίγο, ποιος θα κερδίσει.(*)

Κι η άγρια θάλασσα ξύδι, έλουζε εύκολα το βενετσι’ανικο κάστρο στην μπούκα του μικρού λιμανιούμας, βιγλάτορας του Μεγάλου Κάστρου,

να διαφεντεύει περήφανος, ουρανό και θάλασσα και να δέχεται τα αδιάκριτα καπρίτσια της.

Η δυνατή βροχή που μέρες έπεφτε αργά-αργά, πότιζε το διψασμενο κορμί της Κρήτης κι εμείς κακομαθημένοι Μεσογειακοί, ψάχνουμε την στερνή

στιγμή, να βρούμε εφόδια του χειμώνα.

Αρχές γενάρη, τα πρώτα χιόνια έρχιζαν να ντύνουν λευκά τα βουνά,ξεκινώντας από τα βόρεια σύνορα της χώρας μας, ενώ το νησί μας

είχε να δει χιόνι από το 1982.

Στην αρχή χαλάζι κια μετα πυκνό χιόνι σκέπασε κάθε γωνιά της κρητικής  γης φτάνοντας μέχρι τα γυρογιάλια.

Τα δέντρα έφησαν λιγα φύλλα στη γη που ακόμα  έμεναν στα κλαδιά τους κι οι γυμνοί κορμοί τους  ντύθηκαν στα λευκά.

Τα Τα βαπόρια λόγω μποφώρ, έμειναν μερόνυχτα μποδισμένα στα λιμάνια και οι ξωμάχοι μας σταμάτησαν κάθε  γεωργική εργασία.

 

Η Μαρία του Λιμανιού, μόλις άνοιγε ο καιρός ανοιγόταν στη θάλασσα
Η Μαρία του Λιμανιού, στο ταβερνάκι της σύχναζε ο Μαραμπού (Καββαδίας)μόλις άνοιγε ο καιρός ανοιγόταν στη θάλασσα

 

Βροχές χιόνια , φουρτούνα στα πέλαγα, ανάγκασαν όλους μας να μπούμε βαθειά στο θαλάμι μας.

Όμως σχεδόν πάντα μετα την καταιγίδα  έρχεται γαλήνη, οι δυνατοί βοριάδες εξασθένησαν και ο γκρίζος ουρανός καθάρισε έγινα ξανά

γαλανός. Στο βοριά ομπολικός αστ’ερας φάνηκε λαμπρός, μπούσουλας για τους ναυτικούς μας.

Στην εξοχή τατιτιβίσματα των πουλιών τραγουδούσαν την αναπάντεχη χειμωνιάτικη καλοκαιρία και οι τολμηρές  μυγδαλιές στόλιζαν δειλά δειλά τα κλαδιά τους  με λευκές και ροζ

βουλίτσες, οι νυφούλες του χειμώνα, όπως κάθε χρόνο το συνηθίζουν αυτήν την εποχή.

Οι άσπρες και μωβ ανεμώνες σπαρμένες , θες να κυλιστείς στα χορτάρια κοντά τους  και οι ηλιόλουστες μέρες σε καλούν να βγεις  έξω από την ζεστή φωλιά σου.

Η γαλήνια θάλασσα και εκείνη σε καλεί κοντά της.

Περπατ’ωνατς  στη έρημη πανέμορφη παραλία, , νοιώθεις έντονα την επιθυμία να ριχτείς στην αγκαλιά της.

και σ΄ ότι με ηδονική ανατριχίλα διαπερνά το κορμί σου που δέχεται τα χάδια της.

Τη νύχτα το  φεγγάρι γεμισε σιγά σιγά και ολοστρόγυλο φώτιζε όλη την πλάση. Η πανσέληνος  στην “άνοιξη” του Γενάρη σ΄έπαιρνε μαζί της να ταξιδεύεις νοερά σε χρόνια

περασμένα, νύχτες μαγικές , χωρίς  αρχή και τέλος και όλα μαζί μοιάζουν με πίνακα που θείκό χέριζωγράφισε – και ανοίγεις την αγκαλιά σου και προσπαθείς και θέλεις να χωρέσουν

όλα μέσα σ΄αυτήν και να χαθείς στη φυκική πανδαισία που ο Πλάστης απλόχερα μας χάρισε.

 

Το παλιό λιμάνι, λάμπει -Ηράκλειο 2.2.2016
Το παλιό λιμάνι λάμπει -Ηράκλειο 2.2.2016

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Η τελευταία ηλιόλουστη Αλκυονίδα, 4 Φεβρουαρίου, συνέπεσε με την μεγάλη κινητοποίηση (απεργία), που ήταν η μαζικότερη πολλών  δεκαετιών. Με κυρίαρχη δύναμη τους αγρότες, σάρωσε όλες τις πόλεις της χώρας νέκρωσε όλες σχεδόν τις οικονομικές δραστηριότητες.

Παρά την αναπόφευτη ένταση και τα συνθήματα,  κρατήθηκε σε κάποιο γενικά αποδεκτό επίπεδο, σεβάστηκε τις μεγάλες κοινωνικές ανάγκες :δυσκολεύτηκε αλλά  δεν στραγκαλίστηκε τελείως η κυκλοφορία πάρα πολλές ώρες (ή μέρες) , κόπηκε η χώρα αλλά όχι ακόμα τόσο αποφασιστικά,όσο θα ήταν δυνατόν  στους αγρότες .

Από την μεγάλη απεργία: αγροτόπαιδα σε αγροτικό μηχάνημα παρελαύνουν στο κένρο του Ηρακλείου
Από την μεγάλη απεργία: αγροτόπαιδα σε αγροτικό μηχάνημα παρελαύνουν στο κένρο του Ηρακλείου (4.2.2016)

– Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην “ΠΑΤΡΙΔΑ”στις 28.1.2016

ΠΡΟΣΘΗΚΗ:

Το κείμενο άργησε να αναρτηθεί, σήμερα 11.2.2016 η πολιτική κατάσταση εκτραχύνεται, οι αγρότες σκληραίνουν τη στάση τους

η κυβέρνηση, πιεσμένη, προσπαθεί να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης – ο καλός Θεός της Ελλάδος, δεν φαίνεται να είναι

πρόθυμος αυτήν  τη φορά…

 

(*) Γραίγος  Β.Α. άνεμος, Γερμπής, Ν.Δ. άνεμος

 

Εικόνα11580

 

 

 

 

 

 

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ : ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ … Ο ΕΦΕΣ (ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ-ΣHΜEΡΑ)

ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ … Ο ΕΦΕΣ  ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ )

Ο φίλος μας ο Σίφης (ΚΑΜΑΡΗΣ) λείπει χρόνια, όμως  τον σκεφτόμαστε . Τι θα΄λεγε άραγε σήμερα για την πολιτική κατασταση, αυτός ο συστηματικός αναλυτής με την ανανεωτική αριστερή ματιά(τοποθέτηση) ;

Σίγουρα πέραν των σοβαρών θεμάτων θα ενθουσιαζόταν με την άνοδο του Βασίλη Λεβέντη,  που ξεπερνάει την φαντασία κάθε εχέφρονος πολίτη.

Θα τον διασκέδαζε η θεαματική άνοδος ενός (μικρομέγαλου) δημοσιογράφου, που συγκέντρωσε επιφανείς ακαδημαϊκους και μη οπαδούς και συμμετέχει κι αυτός στο

τραπέζι των αρχηγών  (τρομάρα τους,ίσως  θα λεγε).

Βέβαια θα είχε συγκλονιστεί από τον Παυλόπουλο, και θα αναρωτιόταν τι τελικά αντιπροσωπεύει ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε την σημερινή τοποθέτηση του φίλου μας, που έφυγε (ήταν  μάλλον τυχερός) νωρίς. Θα σχολιάσουμε όμως την σημερινή πραγματικότητα με κομμάτια παλιών δημοσιευμένων στην ΤΟΛΜΗ  (του Ν.Βιδάκη τότε) κειμένων. Τα υπέγραφε ως : ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (παραλλάσσοντας τον ήρωα της αρχαίας εφημεριδας “ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ”,που ηταν  ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΑΪΔΙΝΙΟΥ).

Ο σημερινός αναγνώστης θα δυσκολευτεί με την γλώσσα του συντάκτη , κόβει τις λέξεις αλλάζει τα νοήματα,  μα είναι πολύ πρωτότυπος   ευρηματικός και ανεπανάληπτος.

 

Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)
Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)

 

Ενώ όμως όξω πάμε καλά, όπως έλεγε κι ο μακαριτάρχης(1), μέσα ούτε έναν δεν καταφέρνουμε να καταφέρουμε…

Μα τι στην ευκή πάθανε και λακάνε όλοι έτσι ομαδόν ; Απ’ το ένα παραθύρι δραπετεύει η  ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (2) κι απ’ τ’ άλλο η ΚΡΗΤΙΚΙΑ (Βαλαβάνη) (3).

Μπουκάλα μας αφήνει ο  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ(4) από τη μια, και φιάλη ο άλλος  ΠΑΝΟΥΣΗΣ  (5) από την άλλη.

Έτσι θα πορευτούμε το λοιπό στο παρελθό του παρόντος μέλλοντός μας ; Ας ρίξουν πιτέλους μια μαθιά και κατά μπαλοθιά μεριά !

Αν εκείνος ο γραμματέας παραγωγός σκληρής χορευτικής λαλούσε και κατά δω, θα έγλεπε να φυτρώνουν μάτσο τα φυντανάκια, φρέσκα,

δροσερά και παντός καιρού. Διαθέσιμα για κάθε νόστο και λειτουργία.

Τσακιτζής, ο Καφές του Καφενείου Τσουπ,

ξανανάμαι ξανά κάθιδρως και ασθμαίνων, καθόσο ήτο το μάλα μέλανα και άκρως ζοφερά η νυξ. Σκέτη πνυξ.

Ψηφοδεείς ύαιναι ωλόλυζον μοχθηρώς από τα βάθη του ερέβους, μειγνύουσαι απαισίους βρυχηθμούς πατσάλι μετά των λυσσαλέων συριγμών ανέμων

πισσοκοκκαλιασμένης παραγωγής και προελεύσεως. Πλην όμως ιδού ! Εκ του ασυλλήπτου (6) αυτού κυκκεώνος,

σε στιγμές ψυχικής δημοκρατικής  (7)  ανατάσεως, διεκρίνοντο ενίοτε ένιοι ωχροί, μεμονωμένοι πλην ρυθμικοί,

παρακλητικοί προκλητικοί ψίθυροι : (8) « … Εγώ !…ήθος ! συνέπεια ! υπερφθηνότητα !

Εμένα, εγώ, όλοι μαζί, να βγω, να κάνω, να δείξω, να πήξω, να πλήξω, να πρήξω, να μπήξω, ένα στραβό, το σταυρό σας…

τα χρίσματα, χρήματα, κρίματα, τρίμματα, θρύματα, θύματα, η ένωση, η ένεση, το εν εσύ, συσπείρα, καινωνία, κατόρθωση,

έργο, έργα, γιαούρτια, γιούργια κι απάνω τους …κουλουπού,κουλουπού»

 

 

ανεξαρτητο σκίτσο, αλλος σκέφτεται, άλλος βγαίνει...
ανεξάρτητο σκίτσο, αλλος σκέφτεται(αριστερός), άλλος βγαίνει(δεξιός)…

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)= Εννοεί τον Εθνάρχη  (!) Κ.Καραμαλή (τον Πρώτο)

(2)=Το κείμενο έχει την ΠΑΠΑ (άγνωστη μας)

(3)= Αναφέρει, ΑΡΑΧΝΟΦΑΣΟΛΑ (;)

(4)=Λέει , ο ΝΙΟΝΙΟΣ, μάλλον ο Σαββόπουλος

(5)=Στο κείμενο, ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ (άγνωστος σήμερα)

(6)= Γραφει κουφοντινικού

(7)=Αναφερει παλιο δημοσιογράφο

(8)= εδώ ίσως εννοήσετε τον Α.ΤΣΙΠΡΑ

 

 

Σίφης και Μόνικα Καμάρη, με τον Φίλιππο πίσω από   τον Σπύρο-πρωτα χρόνια της Μεταπολίτευσης
Σίφης και Μόνικα Καμάρη, με τον Φίλιππο πίσω από τον Σπύρο-πρωτα χρόνια της Μεταπολίτευσης

 

ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα κείμενα της ΤΟΛΜΗΣ του Σίφη Καμάρη, μας τα παραχώρησε η κ. Μόνικα Καμάρη – την ευχαριστούμε θερμά.

 

 

 

 

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΗΦΑΚΗ & ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Γρηγόρης Σηφάκης με τον Δήμαρχο Ηρακλείου Β Λαμπρινό
Γρηγόρης Σηφάκης με τον Δήμαρχο Ηρακλείου Β Λαμπρινό

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Πριν τη Δικτατορία αριστεροί φοιτητές και κεντρώοι,(δεξιούς δεν είχαμε τότε  στο Σ.Κ.Φ.)ονειρευόμαστε το Τρίτο Πανεπιστήμιο , της Κρήτης βέβαια.

Έγινε από την δημοκρατική κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου, αλλά στην … Πάτρα ( ο τοπικισμός δεν χαρακτηρίζει μόνο την σύγχρονη πολιτική).

Στη μεταπολίτευση πραγματοποιήθηκε τελικά το όνειρο…

Δυο τρείς ακαδημαϊκοί (καθηγητές) βοήθησαν αποφασιστικά γι αυτό, να ξεπεραστούν δυσχέρειες , που σε μας τους ντόπιους φαινόταν αξεπέραστες. Μπορούμε να τους αναφέρουμε: Ο Φώτης ο Καφάτος, ο Γρηγόρης ο Σηφάκης, ο Λευτέρης Οικονόμου,ο  Γιώργος Γραμματικάκης (1).

Δούλεψαν με αυταπάρνηση, με πλήρη ανιδιοτέλεια και διέθεταν πολύτιμες γνώσεις εμπειρίες και εξαιρετικό μυαλό.

Θα ΄πρεπε να τους στήσουν μνημείο…

Αριστερά Μανόλης Καρέλλης, την εποχή που ήταν Δήμαρχος αλλά και δραστήριος πεόεδρος της επιτροπής Πανεπιστημίου(δίπλατου Μυκωνιάτης που φαίνεται ελάχιστα,Μανόλης Παπαϊωάννου, Γ.Ξαγοράρης)
Αριστερά Μανόλης Καρέλλης, την εποχή που ήταν Δήμαρχος αλλά και δραστήριος πεόεδρος της επιτροπής Πανεπιστημίου-που βοήθησε αποφασιστικά την ίδρυση και τα πρώτα βήματα (δίπλατου Μυκωνιάτης που φαίνεται ελάχιστα,Ε.Ρομπογιαννάκης, Μανόλης Παπαϊωάννου, Γ.Ξαγοράρης)

Αντί γι αυτό, εξωθήθηκε σε παραίτηση, ο μόνος που εξακολουθεί να έχει σχέση με το Πανεπιστημιο Κρήτης, ο Γρηγόρης Σηφάκης, ιδού η επιστολή του στον τελευταίο Υπουργό Παιδείας, που δεν φαίνεται να ναι καλύτερος από τον (αχαρακτήριστο) προηγούμενο

.

epistolh-shfakh

 

 

Λευτέρης Οικονόμου, για χρόνια στο Πανεπιστημιο Κρήτης,οργάνωσε υποδειγματικά το Ιδρυμα Τεχνολογίας-το Π.Κ. πρόλαβε τις παθογένειες των άλλων Ιδρυμάτων
Λευτέρης Οικονόμου, για χρόνια στο Πανεπιστημιο Κρήτης,οργάνωσε υποδειγματικά το Ιδρυμα Τεχνολογίας-το Π.Κ. πρόλαβε τις παθογένειες των άλλων Ιδρυμάτων

Είμαστε στο πλευρό του Γρηγόρη Σηφάκη , διαμαρτυρόμαστε στεντόρια για την άθλια  αντιμετώπιση του – ακόμα κι αν οι νέοι Αριστεροί ιθύνοντες θέλουν άλλην πολιτική, πρέπει ν σεβαστούν αυτούς που δημιούργησαν το Ανώτατο  ίδρυμα του νησιού μας, να τους συνεννοηθούν τουλάχιστον , για να περιορίσουν τα λάθη τους. Το Πανεπιστήμιο Κρήτης το σεβάσθηκε η Νέα Δημοκρατία κάποτε, το ανέχθηκε το ΠΑΣΟΚ  μετά – δεν πρέπει να το προσβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

 

Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητώ του Παναεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)
Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητών του Πανεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Δεν μπορούμε όταν αναφερόμαστε στα θέματα του Π.Κ. να μην σκεφτούμε τον Φώτη Καφάτο, κορυφαίο ακαδημαϊκό, που περνάει δύσκολες ώρες.  Είμαστε κοντά του με ευγνωμοσύνη, θαυμασμό, συμπάθεια και αγάπη.

_______________________________________________________________________________

(1) Δεν είναι μόνο οι 4 που αναφέρουμε, πάρα πολλοι επιστήμονες, καθηγητές σε Ανώτατα ιδρύματα του εξωτερικού κυρίως,  προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες, κατέστησαν το ίδρυμα πρώτο (και μέχρι σήμερα) στην Ελλάδα.

Γιώργος Γραμματικάκης, 2009 - Ηράκλειο
Γιώργος Γραμματικάκης, 2009 – Ηράκλειο- η σημερινή του πολιτική τοποθέτηση, δεν αλλάζει την προσφορά του,στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

 

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ ( ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ)

Εκλογική  περίοδος η Ελλάς στους καναπέδες κι οι μετανάστες στους δρόμους και τις πλατείες. Καλοκαίρι ακόμα, οι Ευρωπαίοι ψήφισαν νησιά του Αιγαίου και Κρήτη, δεν νοιάζονται πια για την οικονομική μας κατάσταση, ξέρουν ότι είμαστε και καταφερτζήδες, όλο και βρίσκουμε τρόπους να επιβιώνουμε.

Η Αριστερά σε ρόλο πρωταγωνιστή, ο  Τσίπρας, ο Λαφαζάνης, ο Γλέζος και η εκδίκηση της ιστορίας.  Θα καταθέσουν τα όπλα; Ποια όπλα ;  Θα κερδίσουν; Ποιο είναι το “διακύβευμα;”

‘Αραγε αυτή είναι η σύγχρονη Αριστερα; (συλλογίζομαι κάποιες στιγμές)

Των Τροσκιστών, των αριστερών του εμφυλίου, της Ρωσικής (του Πούτιν) προέγγισης;

Εικόνα από την ποιητικ΄ξ συλλογή ΘΕΡΑΠΟΝ ΕΡΩΣ, έκδοση ΝΕΦΕΛΗ 1980
Εικόνα από την ποιητική συλλογή ΘΕΡΑΠΩΝ ΕΡΟΣ, έκδοση ΝΕΦΕΛΗ 1980

Ευτυχώς είναι ακόμα ανέφελος ο ουρανός, ζέστη και πράσινες θάλασσες και βιβλία και στίχοι.

Ξεφυλλίσαμε τη συλλογή  του 1980( ΘΕΡΑΠΩΝ ΕΡΟΣ), πως πέρασε ο καιρός – διαβάζουμε :

 

Βυζάξαμε γάλα πικρό και ανούσιο

με τον Αναγνωστάκη και τον Άρη.

Μας πότισαν μουσικές μεθυστικές

βγήκαμε στο άλλο ακρογιάλι.

Είπα εγώ: Κύριε δεν μπορώ και δεν θέλω

Αυτός: είμαι ανατολικός.”

 

Ποιος είναι ο Αναγνωστάκης ξέραμε μα ποιος ο Άρης αναρωτηθήκαμε, ο  τραγικός  ήρωας της Αντίστασης;

– Όχι βέβαια είναι  ο άλλος ο ποιητής ο Άρης Αλεξάνδρου, ξεχασμένος αρκετά στα χρόνια της οικονομική κρίσης  και των μνημονίων και των “αριστερών  πολιτικών”,που δεν ξέρουν το ΚΙΒΩΤΙΟ και δεν διάβασαν ποτέ τα ποιήματα του – ας αντιγράψουμε δυο λόγια από εφημεριδα του πρώτου (Μανόλη Αναγνωστάκη) ίσως εκφράζουν καλά ότι λείπει απελπιστικά σήμερα, την απλότητα, την ταπεινότητα αφού περισσεύει η έπαρση και το θάρρος (θράσος;).

“Αριστερά  σημαίνει ανιδιοτέλεια, σημαίνει έλλειψη εμπορικότητας και απόσταση από τη διαδικασία της μετατροπής σε αντικείμενο εκμετάλευσης”

 

Μανόλης Αναγνωστάκης, στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)
Μανόλης Αναγνωστάκης, ανυποχώρητος ως το τέλος,  στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)

Μια τελευταία ελπίδα έμεινε, ένα πράγμα που σιγοτραίμει και πρέπει να μην εξαερωθεί ο χώρος αυτός, γιατί η Αριστερά πρέπει να υπάρχει, όπω ς επίσης να αλλάξει.

Να γίνει τελείως διαφορετική, να αλλάξει αυτά τα λόγια,τα παμπάλαια λόγια, αυτά που είναι ξύλινα καιπήγαν και σε άλλα κ΄μματα.(…)

Έχω πεισμώσει πραγματικά με τη χοντράδα μερικών ανθρώπων που λένε : είμαι αριστερός.Και επειδή είμαι αριστερός δεν υπάρχει άλλος είμαι εγώ.”

 

τελειώνοντας σημειώνει:

“Διέκρινα κάποιες φιλοδοξίες και δε τις θέλω τις φιλοδοξίες στην Αριστερά. Η Αριστερά  είναι αφιλόδοξη, δεν ταιριάζει με ανθρώπους που συνηθίζουν να πατούν επί πτωμάτων”

Βρέθηκε αργότερα εύκολα μπροστά

μου το βιβλίο του  Άρη Αλεξανδρου : ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1941-1974 διάβασα, τίτλος ΣΥΝΟΜΙΛΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ :

“Που λες , τα νέα μας εδώ είναι λιγάκι μπερδεμένα,

θα γραφτούν καινούργιες ιστορίες.

Ίσως και μια ¨Περί παραχαράξεως τςη Αληθείας”

(…)

“Μετά την ολομέλεια

σκοντάφτω συνεχώς σε πεσμένες μαριονέτες

Σπάζανε βλέπεις  οι κλωστές πο κρατούσε ο “φαντάρος της ελευθερίας”.

Φυσικά ξανασηκωθηκαν αμέσως.

Ευτυχώς , όλο και κάποιος  βρίσκεται να ξέρει από κόμπους.

Με τη νέα τακτική

μια και τους είπανε  πως πρέπει να βάζουνε σε σκέψη το μυαλό τους ”

Σας κούρασα ίσως, μα έπρεπε να σας μιλήσω…

 

Άρης Αλεξάνδρου, λογοτέχνης (1922/2078)
Άρης Αλεξάνδρου,ένας άγιος της λογοτεχνίας και της Αριστεράς (1922/2078)

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Τόπος Γέννησης: Λένινγκραντ
Έτος Γέννησης: 1922
Λογοτεχνικές Κατηγορίες: Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο – Σενάριο
Μετάφραση
Μελέτη
Παιδική λογοτεχνία
Βιογραφικό Σημείωμα

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (1922-1978)

 

Άρης Αλεξάνδρου στοιχεία διαδικτύου
Άρης Αλεξάνδρου στοιχεία διαδικτύου

Ο Άρης Αλεξάνδρου (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Αριστοτέλη Βασιλειάδη) γεννήθηκε στο Λένινγκραντ, γιος του Βασίλη Βασιλειάδη που καταγόταν από την Τραπεζούντα και της εσθονικής καταγωγής ρωσίδας Πολίνα Άντοβνα Βίλγκεμσον. Η οικογενειακή του γλώσσα ήταν τα ρωσικά. Μετά από δύο χρόνια παραμονής στη Θεσσαλονίκη (1928-1930) εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα και έμεινε σε μια προσφυγική πολυκατοικία. Στην Αθήνα έμαθε ελληνικά στο δημοτικό σχολείο και το 1933 γράφτηκε στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Αντρέα Φραγκιά. Το 1944 τον συνέλαβαν τα αγγλικά στρατεύματα κατά τα Δεκεμβριανά και στάλθηκε στο στρατόπεδο Ελ Ντάμπα στη Βόρειο Αφρική, από όπου επέστρεψε το 1945. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου εξορίστηκε στο Μούδρο (1948-1949), τη Μακρόνησο (1949), τον Άγιο Ευστράτιο (1950-1951). Ως το 1958 έζησε στις φυλακές Αβέρωφ, Αίγινας και Γυάρου μετά από καταδίκη του Στρατοδικείου Αθηνών για ανυποταξία. Το 1959 παντρεύτηκε την Καίτη Δρόσου. Αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου έφυγε για το Παρίσι, όπου έκανε διάφορες χειρονακτικές δουλειές ενώ εργάστηκε επίσης ως συντάκτης στο λεξικό Robert ως το 1974, οπότε ξανάρχισαν οι αναθέσεις μεταφράσεων από έλληνες εκδότες.

________________________

Πως άντεξε , πως πέρασε τοσες ταλαιπωρίες τόσα δεινά;  Αφήνουμε τα κοινωνικά και πολιτικά του ποιήματα, διαλέγουμε ότι σήμερα μπορεί να προσφέρει, μιαν ανάσα λίγο φως.

 

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΑΝΝΑ

1

Όλο μιλάω για γραμμές επίπεδα και πέτρες

για να μην τύχει και προσέξεις

πόσο δισταζω να σε αγγίξω

σαν τον κατάδικο που στέκει μες τη νύχτα

διστάζοντας να βάλει το απολυτήριο στην τσέπη

γιατί το ξέρει

πως τόσο φως δε θα το αντέξει

 

3

Θα σε βρω

Όπου πατάς

πέφτουν πράσινα φύλλα.

 

4

Ίσως και να΄σαι πρόφαση

όπως προφασίζονται τα φύλλα

κ΄έχω κατά νου μου το νερό

όπως μιλάω γιαγεράνια

και βλέπω εκεί που αγγίξανε

τα χείλη σου το φως.

6

Μαζί σου δε διστάζω να μιλήσω

πιο σιγά κι από ένα δέντρο στο σκοτάδι.

Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή

σαν την αγάπη που διακόπτει μια  νύχτα

τη ζωή μας.

(…)

Scan
Πίνακας του Ηρακλειώτη ζωγράφου Μανόλη Σαριδάκη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ, Ο ΖΩΓΡΆΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ / ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ

Τελευταίες φωτογραφίες του Αριστείδη Βλάση ,  στα εγκαίνια της έκθεσης του 5.5.2015
Τελευταίες φωτογραφίες του Αριστείδη Βλάση , στα εγκαίνια της έκθεσης του 5.5.2015

Μας παρέσυρε η επικαιρότητα για λίγο όταν άρχισε να γίνεται ορμητικό ποτάμι. Κι η πολιτική μας ακολουθεί σαν “΄αδικη κατάρα”,  σήμερα όμως είναι μέρα περισυλλογής, σταματάει κάθε

πολιτικολογία, να ηρεμήσουμε όλοι για να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.

Πρωί πρωί  έπρεπε να θυμηθούμε τον Αριστείδη Βλάση, που πρίν πέντε εβδομάδες,  ήρθε στην πατρίδα του για λίγο και την εγκατέλειψε οριστικά, τελείως απροσδόκητα.

Οι αρχαίες μας παραδόσεις κρύβουν την μεγάλη σοφία τους, τον είχα ρωτήσει στην τελευταία μας συνάντηση, για τη σχέση του με την θρησκεία, αν έχει καποια πίστη – μου  απάντησε  θετικά, με ένα αθώο

βλέμμα απορείας.  Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε όταν άρχισε η έκθεση του στον Αγιο Μάρκο, το είδε στον “Αλκμανα” του άρεσε και μιλήσαμε τηλεφωνικά για λίγο.

Δεν είχαμε ποτέ συχνές ή οικογενειακές επαφές , αλλά συναντηθήκαμε σε ώρες κρίσιμες, σημαδιακές, έτσι έγινε και τώρα.  Μιλήσαμε λίγο στα εγκαίνια στις 5 Μαϊου, μεσα στην πολυκοσμία, τον

φωτογράφησα με τον ατελή φακό μου,  κι όμως ήταν σαν να μιλήσαμε έντονα προσωπικά  και για ώρες.  Είμαστε φίλοι κι ας μην ξοδέψαμε καιρό στις επαφές μας, υπήρχε μια πνευματική σχέση, μια αλυσίδα

πνευματική  και ιδεολογική μας ένωνε, ποτέ δεν την διευκρινίσαμε ποτέ δεν αμφιβάλλαμε γι αυτό.

 

Από τα έργα της έκθεσης, ατελής φωτογραφιση
Από τα έργα της έκθεσης, ατελής φωτογραφιση

Η πιο πολύωρη συνάντηση έγινε πρόπερσι το καλοκαίρι, στο σπιτάκι των διακοπών του στις Γούρνες.

Μια σκοτεινή νύχτα φτάσαμε με μύριες δυσχέρειες στις καλαμιές και το φράκτη, χτυπήσαμε το κουδούνι, μια μικρή τριμελής παρέα, μαζί μου ήταν ο Σπύρος  (ακουαρελίστας-designer)και η Σάρα(καλλιτεχνική

φωτογραφία).   Η Ελβίρα κι ο Αριστείδης μας υποδεχθηκαν πολύ εγκάρδια, γρήγορα βρήκαν δρόμους επικοινωνίας με το ζευγάρι που με συνόδευε,  τα αγγλικά τους ήταν επαρκη για να συννενοηθούν πολύ

άνετα.    Ήταν πιο κοντά τα ενδιαφέροντα τους τα καλυτεχνικά, δεν μπορούσα να καταλάβω καλά τα αγγλικά , πρόσεχα την προσήλωση τους και το ενδιαφέρον τους, την επαφή ανθρώπων που

συναντήθηκαν πρώτη φορά και ήταν σαν να΄ταν χρόνια φίλοι.  Ο κόσμος είναι μια γειτονιά συλλογιζόμουν, τα παιδιά από το Λονδίνο κι ο Ηρακλειώτης ζωγράφος, γύριζαν  όλα  τα μέρη  της γης , για να

βρουν εξελίξεις της σύγχρονης τέχνης, περιέγραφαν  εμπειρίες και έκαναν εκτιμήσεις …έλεγαν έλεγαν.

¨Ενα  ένα ποτήρι νερό, ήταν η μοναδική πού φιλόξενη προσφορά,  και φαινόταν πολύ πλούσια – τίποτα άλλο δεν είχαμε ανάγκη.

Όταν φεύγαμε ο ζωγράφος πρόσφερε από ένα χαρακτικό,  της επιλογής του κάθε ενός μας.   Τα παιδιά αντέδρασαν, δεν θέλησαν να αποδεχθούν τόσο πολύτιμα δώρα. Επέμεινε, δεν άφησε περιθώρια

άρνησης.  Κι όταν σηκωθήκαμε είπε στον Σπύρο που του άρεσαν πολύ οι ακουαρέλες του Βλάση, να επιλέξει ένα έργο για να του το χαρίσει.  Ο νέος δεν δέχθηκε, μα πως να επιμείνει στην πολύ πιεστική

ευγενική προσφορά.

Στο δρόμο συζητούσαμε τους νέους, είχαν εντυπωσιασθέι από τον ζωγράφο, η Σάρα είπε : “είναι πολύ γοητευτικός άνθρωπος…”

 

Ο Βλάσης, έφυγε οριστικά,  θα τον θυμόμαστε με αγάπη

 

Από τα καινούρια έργα του ζωγράφου, έκθεση 5.6.2015
Από τα καινούρια έργα του ζωγράφου, έκθεση 5.6.2015

 

 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ, Ο ΖΩΓΡΆΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

(ΕΚΘΕΣΗ: ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ 15 ΜΑΪΟΥ – 30 ΜΑΪΟΥ / 1-15 ΙΟΥΝΙΟΥ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟ)

 

Αυτοπροσωπογραφία του Αριστείδη Βλάση
Αυτοπροσωπογραφία του Αριστείδη Βλάση


Μετά από πολύν καιρό, ο Αριστείδης Βλάσης παρουσιάζει την εργασία του, στην κεντρικότερη αίθουσα της πόλης μας,την Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Τον είχαμε αναζητήσει, η τέχνη του έχει απήχηση σε πολλούς συμπολίτες μας, το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο στο φιλότεχνο κοινό μας.

Είναι ίσως ο σημαντικότερος  εν ζωή  ζωγράφος του νησιού μας. Έγινε καλλιτέχνης του χρωστήρα, στα στενά της Παλιάς μας Πόλης, στην οδό Βικελα, που καποτε δεν περνούσε  ούτε ποδήλατο , από ένα δωμάτιο που έβλεπε τον απέναντι τοίχο, είδε τον κόσμον ολόκληρο.

Χωρίς οχήματα, χωρίς πλοία και αεροπλάνα πήγε παντού στη χώρα μας και διέσχησε και τις  πέντε ηπείρους. Γίνεται κάποτε το θαύμα, η Τέχνη δεν περιορίζεται, δεν χειραγωγείται, δεν καθοδηγείται και  δεν(εξ)αγοράζεται-κι ας λένε διαφοροι. ο Αριστείδης δεν είχε την τύχη  να μαθητεύσει σε μεγάλους δασκάλους, στα περίφημα εργαστήρια της Κρητικής Σχολής , του 16ου αιώνα,έμαθε τα στοιχειώδη από ένα Ηρακλείωτη ζωγράφο, τον Α.Αλεξανδρίδη, που έκανε μαθήματα σε παιδιά του γυμνασίου κάποτε. Διάβασε συζήτησε σκέφτηκε πολύ και είδε με τα μάτια της ψυχής, του έμαθε ο μεγάλος συμπατριώτης του ο Κορνάρος: “τα μάθια δεν καλοθωρούν στο μάκραιμα του τόπου, μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί η καρδια τ ανθρώπου”.

Το Μεγάλο Κάστρο, στο φόντο το νέο Ηράκλειο και το παλαιό Κάστρο
Το Μεγάλο Κάστρο, στο φόντο το νέο Ηράκλειο και το παλαιό Κάστρο

Οι πρώτες προσπάθειες του δεν φάνηκαν ενδαφέρουσες στους φίλους του, μα δεν τον ένοιαζε, προχωρούσε βήμα βήμα . Τη ματιά του την περιόριζε το στενό του σπιτιού του, η πόλη του ήταν μικρή κι ασήμαντη, μα ο χώρος του μεγάλωνε σιγά σιγά. Πως γίνεται να μεταμορφώνεται η χρυσαλίδα,έτσι άλλαξε κι νέος σχεδιαστής, πέταξε με τα φτερά της ζωγραφικής, τα χειροτεχνήματα έγιναν τέχνη.

Και τότε ενδιαφέρθηκαν τεχνοκρίτες αλλά και επώνυμοι ζωγράφοι, κι όλοι αρχίζαμε να προβληματιζόμαστε με την ζωγραφική του.

 

Scan 6
Το φόντο αποκτά μεγαλύτερη σημασία, το θέμα περιορίζεται ,η πόλη φαίνεται να κυριαρχεί στη σύνθεση

Είπαν πως έχει σουρεαλιστική επιρροή, βρέθηκαν στίχοι κορυφαίων ποιητών να την σχολιάσουν, μας άρεσαν οι αναλύσεις η απήχηση ενός Ηρακλειώτη ζωγάφου που είχε βρει τον οριστικό του δρόμο.

Για μας η ζωγραφική του έχει ονειρικό περιεχόμενο χωρίς να είναι υπερρεαλιστική. Διηγείται (έχει σενάριο), συνέχεια συνέπεια σταθερότητα και στυλ. Αλλά και θεατρικότητα , υποκριτική και σκηνοθεσία, υποδειγματικά σκηνικά. Της λείπει το αυθαίρετο, το παράλογο η “αυτόματη γραφή”. Είναι ανθρωποκεντρική, έχει παγιωμένες μορφές ,αλλά είναι και συνδεδεμένη με το (πολεοδομικό-αρχιτεκτονικό) περιβάλλον.

Είναι περιγραφική, αλλά όχι επική ,ακόμα κι αν αναφέρεται σε δράματα είναι λυρική και εξορκίζει την τραγωδία , ακόμα κι αν υπονοείται ή  είναι έκδηλη.  Πηγάζει από την κοσμική τέχνη, που αξιοποιεί λαϊκά στοιχεία μα δεν σχετίζεται άμεσα με τον Καραγκιόζη ή τον Θεόφιλο, ο χρόνος σταθεροποιημένος, παγώνει, το χιούμορ είναι ήπιο. Κατάγεται όμως από την θρησκευτικη ζωγραφικη(όπως κάθε εικαστική τέχνη), την πραδοσιακη εικονογραφία που ξεκινάει με τα φαγιούμ(όπως αναφέρει ο Χ.Καμπουρίδης), την νεώτερη εκδοχή της, που άνθισε στην Κρήτη  τον 15ο, 16ο αιώνα. Το εορτολόγιο της δεν έχει αγίους αλλά κοινούς θνητούς,η ουδετερότητα της έκφρασης και το εξαιρετικό στυλιζάρισμα, τις χαρακτηρίζουν. Τα πολύπτυχα των “μαρτύρων”της, έχουν αναλογίες με τις σκηνές της σημερινής ζωής, άντρες και γυναίκες λες ομολογούν όρκους κάποιας πίστεως. Η οξυδερκής και κοινωνικά ευαίσθητη ματιά του Αριστείδη Βλάση, αναλύει, χωρίς  επιστημονική μανία και  μεταφέρει χριστιανικές σχέσεις και σκέψεις  στην εποχή μας.

Η ζωγραφική του αποκτά "μνημειακές διαστάσεις" Σμύρνη λάδι 0,90Χ1,20 μ
Η ζωγραφική του αποκτά “μνημειακές διαστάσεις”
Σμύρνη λάδι 0,90Χ1,20 μ

Οι τεχνοκριτικοί ανέλυσαν πολύ όμορφα την ζωγραφική του Α.Β., εμείς σημειώνουμε εντυπώσεις μαζεμένες από χρόνια,όχι για μια αντικειμενική θεώρηση του έργου του,  μα για να εκφράσουμε την εκτίμηση την αγάπη και τον θαυμασμό μας, στον Ηρακλειώτη καλλιτέχνη.

Όμως ας πάμε στην έκθεσή του που άνοιξε στις  20 Μα¨ίου  (έως τις 30) στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου, παρουσιάζονται τα τελευταία έργα του ζωγράφου και πρώτη φορά η σειρά των χαρακτικών του.Οι πρόσφατες ελαιογραφίες του, συμπληρώνουν την θεματογραφία του, αποκτούν μέγεθος και αξία πιο σημαντική, πρώτη φορά θελει να μιλήσει μια γλώσσα καθολική, να δώσει το πανόραμα ενός  Εθνικού γεγονότος, να κάνει μια τοιχογραφία, ένα ζωγραφικό Μνημείο( πίνακες Σμύρνης). Τα χαρακτικά , τελείως νέα απασχόλησή του, αλλάζουν όχι την μορφολογία αλλά το μέγεθος, το  χρώμα, το υλικό και την υφή των συνθέσεων, ένα άλλος Βλάσης αποκτά εικαστική υπόσταση, διαφορετικος τόσο, όσο και όμοιος.  Είναι πιο απλά, καθαρότερες γραμμές, κλασικότερη έκφραση, πιο αφαιρετική μορφή.

Scan 1
Χαρακτικό (οξυγραφία) δεν αλλάζει η θεματογραφία και οι άξονες της σύνθεσης, όμως η γραφή γίνεται απλούστερη σχεδόν “μινιμαλιστικη”

Ας επιμείνουμε όμως  στα γενικά χαρακτηριστικά της ζωγραφικης του, η ανθρώπινη μορφή είναι αυτή που τον συγκινεί, το βασικό ενδιαφέρον του, καθορίζει το περιεχόμενο και την μορφολογία των έργων του.  Όμως το περιβάλλον  πρόσθεσε στοιχεία καθόλου ασήμαντα στις συνθέσεις του.  Όπως οι ζωγράφοι της “Κρητικής Σχολής” πρόσθεσε πολεοδομικά σύνολα στο φόντο των αγιογραφιών της, έτσι κι ο Βλάσης δημιούργησε εικόνες πόλης, για να συμπληρώσει τις συνθέσεις του. Ίσως και η μαξιμαλιστική τάση του, να συνδέται με κάποιους άδηλους , αδιευκρίνιστους τρόπους, με την μορφολογία και την τεχνοτροπία,  του 16ου -17ου αιώνα (Μπαρόκ) που στην Κρήτη εκφράστηκε με την Ποίηση την Λογοτεχνία και και βέβαια με την Ζωγραφική.

Αγιογραφία της ΚΤΡΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ, το  κοσμικό αρχιτεκτονικο φόντο , γίνεται σημαντικό
Αγιογραφία της ΚΤΡΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ, το κοσμικό αρχιτεκτονικο φόντο , γίνεται σημαντικό

 

Οι ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί, μα το αρχιτεκτονικό φόντο έχει ζωγραφική αξία
Οι ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί, μα το αρχιτεκτονικό φόντο έχει ζωγραφική αξία

Το Ηράκλειο υποδέχθηκε θερμά τον Αριστείδη Βλάση και την σύντροφό του Ελβίρα, που είναι η  Μούσα, το ίνδαλμα και το συναισθηματικό στήριγμά του, αλλά και πολλές φορές το μοντέλο του. Το πρόσωπό της το ανακαλύπτουμε παντού, η μορφή της  λειτουργεί  σαν καταλύτης , σε σημαντικούς πίνακες του καλλιτέχνη.

 

Προσωπγφία της συντρόφου του Ελβίρας,  η αγάπη του καλλιτέχνη δεν κρύβεται: "γεμίζει με χρώματα τον χρωστήρα μου και τη ζωή με φως" γράφει
Προσωπογραφία της συντρόφου του Ελβίρας,
η αγάπη του καλλιτέχνη δεν κρύβεται: “γεμίζει με χρώματα τον χρωστήρα μου και τη ζωή με φως” γράφει

Δεν πλησιάσαμε το λεύκωμα των εντυπώσεων για την έκθεση , όμως θέλαμε να γράψουμε ένα δίστιχο, μια μαντινάδα γαι τον εκλεκτό ζωγράφο του Ηρακλείου, που ζωντανεύει εικόνες τους παρενθόντος μας, του Μεγάλου Κάστρου:

“Παππού είχε το Δομένικο ζωγράφο ξακουσμένο

που του έδωσε φτερά και φως δρόμο στο πεπρωμένο”

 

 

 

.