Η ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ – ΝΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν γραφεί η πρώτη λέξη αυτού του κειμένου, έπεσε πάνω μας μια τρομοκρατική μπόμπα μεγάλης ισχύος. Κατέστρεψε όλες τις καλές προθέσεις μας κάθε θετική σκέψη και ιδέα για το λαοφιλέστερο των αθλημάτων, το ποδόσφαιρο. Και ας είμαστε δηλωμένοι φίλοι της στρογγυλής θεάς, ας αφιερώνουμε πολλές ώρες στα ματς (της ΤV συνήθως) και τις ατέλειωτες ποδοσφαιρικές συζητήσεις. Το άθλημα των φτωχών που δεν άργησε να μετατραπεί σε παιγνίδι των υπερπλουσίων παραγόντων και των εκατομυριούχων αθλητών , μας συγκινεί με κάποιο τρόπο σαν θέαμα, μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια, μας δημιουργεί ψευδαισθήσεις, μας θυμίζει την κοινότητα την ομάδα, μας αναστατώνει με φάσεις και αντιδράσεις, ζούμε στιγμές έντασης και ενθουσιασμού. Είναι και μια φυγή από μια μίζερη καθημερινότητα, τα προβλήματα και την αδυναμία μας να βρούμε λύσεις, είναι η μόνη μας διασκέδαση, το πιο πλήρες παιγνίδι, στο οποίο νοιώθουμε να συμμετέχουμε, έστω κι αν δεν αγγίζουμε ποτέ την μπάλα.

Από την ΚΘΗΜΕΡΙΝΗ 14.7.2010

Συνεχίστε την ανάγνωση Η ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ – ΝΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΘEΣΗ ΤΩΝ EΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΗΡΑΚΛEΙΟΥ 17-31 ΜΑΪΟΥ 2010

Από το πρόγραμμα της έκθεσης

Η έκθεση ζωγραφικής που αναμενόταν,μας βρήκε πολύ μακριά από το Ηράκλειο γιαυτό μόλις σήμερα την επισκεφθήκαμε. Περισσότεροι από 40 ζωγράφοι και μερικοί γλύπτες παρουσιάζουν εργασίες τους κάτω από έναν ενιαίο τίτλο “Σιωπές”. Καλοστημένη η παρουσίαση των δημιουργιών, δείχνει μιαν άγνωστη λίγο ή πολύ, πλευρά , των πνευματικών δραστηριοτήτων της περιοχής μας, εκπλήσσει ευχάριστα.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΚΘEΣΗ ΤΩΝ EΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΗΡΑΚΛEΙΟΥ 17-31 ΜΑΪΟΥ 2010

ΛΟΙΜΟΙ, ΛΙΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΙ…

Αγιος Νικόλαος, πριν έναν μήνα εδώ ήταν αδιάβατος δρόμος

Μπήκαμε από μέρες στις μεγάλες δυσχέρειες, χάσαμε τη αυτοπεποίθηση μας, νοιώθουμε αδύναμοι και ευπρόσβλητοι, παραπαίουμε και παραπατάμε, τρέμει η γης και ανοίγουν ρήγματα κάτω απ τα πόδια μας, δεν έμεινε τίποτα σταθερό και βέβαιο γύρω μας, ο φόβος μας τρομοκρατεί και πρέπει πια να δούμε τι θα κάνουμε. Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που δεν αισθάνονται άσχημα, έχουν στο νου τους σχέδια και μελλοντικές κατασκευές, μα η μεταφυσική τους ταιριάζει καλύτερα με των “αντβεντιστών της 7ης μέρας” η των αναμενόντων την 2α παρουσία την επομένη διετία.

Συνεχίστε την ανάγνωση ΛΟΙΜΟΙ, ΛΙΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΙ…

Η ΜEΓΑΛΗ ΑΠEΡΓΙΑ…

Τι να κάνουμε; πες κάτι λέει ο φίλος Τ. αξίζει ένα σχόλιο καυστικό η κατάσταση, μην περιορίζεστε στις αψιμαχίες με τον Γ., που έχουν αμφίβολο φιλολογικό περιεχόμενο. Κι όμως ένας στίχος είναι πιο κοντά στην διάθεσή μας, ένα ποίημα πλησιάζει πιο πολύ την ευαισθησία μας, ας καίγεται ο κόσμος, ας βουλιάζει η χώρα, ας γεμίζουν τον ουρανό τα πιο επίφοβα και απειλητικά σύννεφα.

Το ΚΚΕ στην Ακρόπλολη, η Αλέκα Παπαρήγα(που γνωρίζει) ζήλεψε τον Ηρόστρατο...

Συνεχίστε την ανάγνωση Η ΜEΓΑΛΗ ΑΠEΡΓΙΑ…

ΜΑΣ ΠHΡΑΝ ΜΕΤΡΑ…

Η Πρωτομαγιά συνέπεσε με την εξαγγελία των επώδυνων οικονομικών μέτρων, που περιμέναμε από μήνες. Αν και ο ΑΛΚΜΑΝ αποφεύγει την πολιτική και την φιλολογία της, είναι αδύνατον να μην σχολιάσει (όσο μπορεί πιο ελαφρά) την δέσμη αυτή των δηλητηριωδών λουλουδιών, που ο πρωθυπουργός μας πρόσφερε, με τρακ και αρκετή στεναχώρια, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα μάλλον αδικαιολόγητα.
Χτες το πρωί, οι υποτονικές (παρά την βεβαιότητα την επιβολής των αντεργατικών μέτρων) εκδηλώσεις των κομμάτων και της “εργατιάς”, έφεραν στεφάνια στην είσοδο του γραφείου μου, εκεί που υπάρχει μια πινακίδα, με τα λόγια : εδώ βασανίστηκε και δολοφονήθηκε, ο Προεδρος του εργατικου Κέντρου Ηρακλείου Στρατής Περγαλίδης, το 1947. Είχα συμπέσει στο χώρο με τον γιο του ηρωικού αγωνιστή, τον γλυκύτατο Ναπολέοντα, την ώρα που προχωρούσαν πρόεδροι και οργανωτές με κόκκινα στεφάνια.

Ρούσου Χούρδου 4 Ηράκλειο, είσοδος πολυορόφου κτιρίου την Εθνικής Τράπεζας

Συνεχίστε την ανάγνωση ΜΑΣ ΠHΡΑΝ ΜΕΤΡΑ…

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝ.ΚΡHΤΗ : ΣΗΤEΙΑ

Από το εξώφυλλο του βιβλίου του Σ. Ευαγγελάτου για το Κορνάρο

Πρίν μιαν εβδομάδα ακριβώς, εκδρομή στην Σητεία, γρήγορη απόφαση για μια διαδρομή που περίμενε πολλά χρόνια.
Ξεκινήσαμε πρωί, με τον Κορνάρο στο σακίδιο μας και τον Γιώργο Νικολαϊδη στη μνήμη και την καρδιά μας. Στην δεκαετία του 1970-80 είχαμε πολλές φορές βρεθεί στον πιο απρόσιτο νομό της Κρήτης και είχαμε αποκτήσει συνδέσεις με ορισμένους από τους εξαιρετικούς κατοίκους και στενούς δεσμούς με τον Γιώργο και την οικογένεια του, που μας φιλοξενούσε με απερίγραπτη ευγένεια και αγάπη. Ηταν ακόμα νεανική η ηλικία μας , μόλις είχαν δει το φως του ήλιου τα τέκνα μας και η απόμερη αυτή περιοχή προσφερόταν για μικρές και μεγάλες διακοπές, όλον το χρόνο.

Στο κέντρο ο Γιώργος Νικολαϊδης( με το μωρό στην αγκαλιά) πρώτη Δεξιά η Πόπη Δατσέρη σύζυγός του.

Η πόλη της Σητείας δεν ήταν παρά η κατάληξη της διήμερης εκδρομής, είναι ακόμα νωρίς για παραμονή, για να βρεθουμε στο αξέχαστο εκείνο περιβάλλον. Θα περιορστούμε στην περιοχή των αρχαιολογικων αξιοθέατων τόπων- να συνηθίσουμε και μετά , άλλη φορά θα δούμε. Ο εξαίρετος καλοκάγαθος φίλος μας, ο Γιώργος Νιολαϊδης θα μας συνοδέψει, ίσως προσθέτει πληροφορίες που λείπουν από τους τουριστικούς μας οδηγούς, ίσως προτείνει κανένα καλό ταβερνείο γα το γεύμα μας. Υπερδραστήριος, έξυπνος και αποδοτικός, ξέρει τα πάντα στο νομό του, θα μας ανοίγει όλες τις πόρτες και θα μας οδηγήσεις στις πιο όμορφες γωνιές.

Πρώτη στάση μετά την Παχειά άμμο το καφέ ΠΑΝΟΡΑΜΑ, για μιαν ανάσα και απόλαυση του ανοικτού γαλαζοπράσινου ορίζοντα

Πρώτη επιλογή, προφανής, ο Πύργος του Κορνάρου και το εκκλησσάκι με το περίφημο χάραγμα. Χωρίς απογοήτευση μάθαμε ότι δεν είναι βενετσιάνικο το επιβλητικό μνημείο αλλά τουρκικό και η χρονολογία 1677 με την υπογραφή Βιτσένζο Κορνάρος, δεν έχει σχέση με τον ποιητή του Ερωτόκριτου. ¨Ομως αυτά τα λίγα γράμματα και οι αριθμοί, δημιούργησαν μιαν ατέλειωτη διαμάχη, μεταξύ κορυφέων φιλογόγων και ιστορικών, γιατί συνδέονται με τον καθορισμό της χρονολογίας γραφής του έργου και τον εντοπισμό του ίδιου του ποιητή, την ταύτισή του με κάποιον από τους μέχρι τώρα προκύψαντες Βιτσένζους Κορνάρους.

Ο Πύργος είναι τριόροφος και με σταρνίτσι, έχει ανακαινισθεί όπως και το βενετσιάνικης εποχής εκκλησάκι, με το χάραγμα του 1677

Φτάσαμε στον Πύργο μέσω Μυρσύνης, αλλά επιστρέψαμε από το δρόμο του Μόχλου – καλύτερη επιλογή, περάσαμε κι από την Τουρλωτή, χωριό της γιαγιάς της Μπίαινας, της φουρνάρισσας το γένος Λιλιμπάκη – κάποιος ζει από αυτήν την οικογένεια μας είπαν. Συνεχίσαμε πρός Χαμαίζι, την κυκλική κατοικία (έπαυλη) που κάποτε διαβάζαμε στην ιστορία της αρχιτεκτονικής του Χαράλαμπου Μπούρα. Κατασκευασμένη στην κορυφή ενός χαμηλού λόφου, που δεσπόζει καλών καλλιεργούμενων εδαφών. Παράξενο κατασκεύασμα, περίεργης κάτοψης, που κάποτε ανέσκαψε ο Ξανθουδίδης.

Ο λόφος της μινωϊκής έπαυλης δεσπώζει σε καλλιεργήσιμα εδάφη

Η κάτοψη του κυκλικού κτιρίου που παρουσιάζουμε, περιλαμβάνει αποθήκες και δωμάτια και άλλους ειδικούς χώρους.
4= Ιερός χώρος
7=μοναδική είσοδος
14=σκάλα ανωγείων
Η= δεξαμενή για τον ανασκαφέα, και για τον Πλάτωνα (αρχαιολόγο) αποθέτης
12=εσωτερική αυλή

Το κυκλικό ή καλύτερα ελλειπτκό κτίριο έχει στο κέντρο ένα πηγάδι, μάλλον αποθέτη

Η συνέχεια περνάει από την Πάνω και Κάτω Κρυά (;) για το Mόντε Φόρτε, βενετσιάνικο φρούριο , στη μέση της απόστασης της βόρειας από τη νότια θάλασσα. Δίπλα στο δάσος των ανεμομύλων (γεννητριών) των κορυφών ένα τοπίο πολύ άγριο, αταίριαστο στην ήπια Ανατολική Κρήτη πρόσφερε κ’αποτε στους πανέξυπνους βενετσιάνους, φυσικές και φτηνές και απόρθητες οχυρώσεις.

Το φρούριο δεν είχε ανάγκη πολλές εργασίες για να γίνει απόρθητο οχυρό

Κατασκευασμένο τον 13ο-14ο αιώνα πρόσφερε προστασία στους κατοίκους των γύρω οικισμών, μπορούσαν να κάνουν επισκόπιση βοριά και νότου, έβλεπαν και τις δυο θάλασσες. Χώροι για ανάπαυση και περισυλλογή, κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του κάστρου, που φαίνονται οι ξεδοντιασμένες παλιές πολεμίστρες που δεν φοβίζουν κανέναν πια.

Οι ξεδοντιασμένες πολεμίστρες του Monte Forte δεν φοβίζουν κανένα

Το εκκλησάκι μικρό, τυπικό δείγμα μιας εποχής, δεν διατήρησε τις πολύτιμες τοιχογραφίες που θα υπήρχαν, όμως διασώζει το ταπεινό και ευγενικό πνεύμα της λαϊκής ευσέβειας.
Διασώζει  το ταπεινό και ευγενικό πνεύμα της λαϊκης ευσέβειας

Η φυσική οχύρωση του Μόντε Φόρτε μας εντυπωσίαζε καθώς αναχωρούσαμε προς την Ετιά, για την βενετσιάνικη έπαυλη Ντεμέτζο. Στην τουρκοκρατία έγινε σπίτι κάποιου επίσημου τούρκου πασά και επικράτησε η ονομασία “Σεράγιο” δηλαδή παλάτι. Η αναστήλωση που ολοκληρώθηκε , δείχνει την αρχιτεκτονικη της υπαίθρου, είναι εξαιρετικό δείγμα της βενετσιάνικης εποχής (15ος αιώνας)

Η έπαυλη τςη Ετιάς, είνα εξαίρετο δείγμα της βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής του 15ου αιώνα

Αρκετές εκκλησιές στη γειτονιά Ντεμέτζο, διασώζουν ίχνη τοιχογραφιών και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη που τριγυρίζει τα ερείπια του οικισμού των κολλήγων των Ντεμέτζο.

Εσωτερικό της δίκλητης εκκλησιάς, όλοι οι ναοί είναι ανοικτοί στους επισκέπτες

Οι παλιοί ναοί λειτουργούν σήμερα και δείχνουν τις συνήθειες και την ευλάβεια των κατοίκων της περιοχής. Είναι κατά κανόνα σωστά ανακαινισμένοι, δεν υπάρχει η κακοποίηση που συναντάμε στα χωριά του Ηρακλείου, που στην προσπάθεια να συντηρήσουν και προσθέσουν προκαλούν καταστροφές (ιστορικές και αισθητικές)

Μια πέτρινη λεπτομέρεια, σφραγίζει τη μοναδικότητα του μνημείου

Στους όχι ιδιαίτερα θρησκευόμενους, οι επισκέψεις των παλιών εκκλησιών, προσφέρουν μιαν εξαίρετη αισθητική ευχαρίστηση. Και βέβαια αν έχουν και ιστορικά ή λαογραφικά ενδιαφέροντα, μπορούν να βρούν πολλά στοιχεία μεγάλης σημασίας.

Εικόνα με λαϊκά στοιχεία, θυμίζει πολύ τον Θεόφιλο-πολύ μακριά από την στυλιζαρισμένη βυζαντινή αγιογραφία.

Τελευταία επίσκεψη αυτής της μέρας, έχει φτάσει το βράδυ πια, ο μεσαιωνικός οικισμός της ΒΟΪΛΑΣ. Εδώ καθώς πέφτει το φως όλα γίνονται επίφοβα. Στα 1583 είχε 300 κατοίκους, ο βενετσιάνος άρχοντας είχε το φέουδο του εδώ, οι ευπατρίδες βενετσιάνοι Ζένοι όταν οι τούρκοι καταλάβουν την Κρήτη δεν θα δυσκολευτούν να προσαρμοσθούν, δηλαδή να εξισλαμισθούν και να φορέσουν σαρίκι. Ο οικισμός τουρκοποιήθηκε, ξανακτίσθηκε, ο πύργος που έχει ακόμα κάποια στοιχεία επιβολής είναι τουρικιής μάλλον εποχής -ας λένε άλλα οι πινακίδες.

Ο πύργος είναι μάλλον τουρκικός, δεν στέκει καλά, παρά την κάποια συντήρηση
Εσωτερικό κατοικίας , απολύτως τουρκικής εμπνεύσεως...

Τα χαλάσματα και τα χοντρά καλτερίμια όσο σκοτεινιάζει απωθούν, φοβίζουν, ο άγριος Τσιν Αλής Τζεναλής που τρομοκρατούσε κάποτε τους ραγιάδες, έχει στιγματίσει τους χώρους , αισθάνεται κανείς τα χνάρια του και την αποφορά την του.
Μα μια εκκλησιά τα ησυχάζει όλα, σε επίκαιρο σημείο του οικισμού μας γλυκομιλά και μας γαληνεύει.

Μια εκκλησιά σε επικαιρο σημείο, στη άκρη του οικισμού μας ησυχάζει

Ο ναός είναι μια διμάρτυρη εκκλησία του15ου αιώνα, μεγάλης ιστορικής σημασίας. Στην νότια αψιδωτή κόγχη υπάρχει ο οικογενειακός τάφος των Σαλαμών, εβραίων που που ήρθαν τον 14ο αιώνα στη Σητεία και εκχριστιανίσθηκαν. Από αυτούς πιθανότατα προέρχεται ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός. Ο προππάπος του Νικόλαος εγγράφεται στο ‘Libro d΄Oro” της Ζακύνθου στα 1670. Στα 1785 ο πατέρας του ποιητή Νικόλαος και ένας αδελφός του, ζητούν από τις βενετικές αρχές αναγνώριση των τίτλων τους, μνημονεύουν ότι ο πρόγονός τους, Φραγκίσκος, υπήρξε Covernatore (Διοικητής του μισθοφορικού στρατού) του Βασιλείου της Candia (Κρήτης)

Είσοδος του ναού της ΒΟΪΛΑΣ, διακοσμημένη με περίτεχνο τρόπο

Τοιχογραφημένη κόγχη, τάφος των προγόνων του Διονυσίου Σολωμού

Η νύχτα έπεσε στην ΒΟΪΛΑ σκεπάζοντας τα ερείπια του οικισμού αιμοσταγούς Τζεναλή και την ειρηνική ωραία ζωγραφισμένη κόγχη των Σαλαμων. Η Σητεία δεν ηταν μακριά και έπρεπε να φύγουμε πρωί. Η μνήμη του Γιώργου Νικολαϊδη, επανερχόταν έντονα. Δεν ήμουν ακόμα έτοιμος, να ψάξω. Αν και ξέρω ότι η Πόπη Δατσέρη περιμένει κάποιαν ώρα.

Το πρωί η Σητεία έλαμπε στα ήρεμα νερά, ζήλευα τους ψαράδες...

ΕΛΙΣΑΒEΤ ΜΟΥΤΖΑΝ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ – ΆΝΝΑ ΖEΒEΛΑΚΗ

Το πρόγραμμα της παράστασης, έφτασε στις 9 Απριλίου, καλού γούστου και με πληροφορίες που μας έλειπαν-το προτάσσουμε της παρουσίασης αυτής, μαζί με δυο λόγια της ¨Αννας Ζεβελάκη : ” Σκοπός μου δεν είναι η περιπτωσιολογία,δεν με ενδιαφέρουν οι περιορισμοί που επιβάλλονταν στις γυναίκες τη συγκεκριμένη εποχή. Το όραμα του καθενός συμβιβάζεται, για να γίνει σύμφωνο με τις εκάστοτε επιταγές.Το όνειρο πολλές φορές εγκαταλείπεται. Η ανάγκη για όνειρο έχουν ταυτιστεί με την εφηβεία.”Οι θεατές κρατάνε τις εντυπώσεις από την solo performance της Άννας και τ΄όνειρο μιας ωραίας παράστασης, που δεν έχει αντιστοιχίες με λόγια.
__________________________________________________

Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΛΙΣΑΒEΤ ΜΟΥΤΖΑΝ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ – ΆΝΝΑ ΖEΒEΛΑΚΗ

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟYΣΗΣ – “ΠΟΝΤΙΚΙ”

O φίλος Γ.Μ. που ανοίγει καμιά φορά το ” alkman.gr”, παρατήρησε για το προχθεσινό κείμενό μας ” μα αν πάμε και σε μουσικούς και θέατρα πάλι μπορεί να μας κυνηγάνε υπερβολές και αμετροέπειες” και μας έστειλε τη γνωστή και έγκυρη σατιρική (και οχι μόνο) εφημερίδα, που πιάνει έναν από τους ακραίους σχολιαστές – κρίνονται και οι κρίνοντες…

Κομματάκι από το τρέχον "Ποντίκι"(24.2-3.3), το προλαβαίνετε στα περίπτερα

Κομματάκι (αντίγραφο) από το τρέχον “Ποντίκι”(24.2.2010-3.3.2010) το προλαβαίνετε στα περίπτερα για να εκτιμήσετε και το πλήρες πορτρέτο το καλλιτέχνη
___________________________________________________
Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟYΣΗΣ – “ΠΟΝΤΙΚΙ”