ΘΕΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ


Ο αποθανών δεδικαίωται ...παλιά καθόλου ασήμαντη ρήση.
Κι αν όχι,κι αν δεν, τι γίνεται;
Ο Τσιπρας, ας τον πούμε έτσι αφού θέλει να΄ναι πρωθυπουργός, (το Αλέξης δεν του κόλλησε τελικά):ίσως ένοιωςε την ανάγκη να τον αποχαιρετήσει , μη λέγοντας ...τίποτα: όταν φεύγει κάποιος ταιριάζει η σιωπή( δήλωσε , πάνω κάτω  αυτό).
Είναι γνωστή α απέχθεια του πολιτικού αρχηγού για τον αθυρόστομο, χωρίς όρια επικριτή του, γιατί θάπρεπε όμως να μιλήσει;
Ίσως θυμήθηκε το κνητικο παρελθόν, ίσως να εννοιωσε κάποια τύψη, για την σκληρή αντιμετώπιση του δημοσιογράφου-ταραξία, από τους πολιτικούς φίλους του.

Ίσως επειδή βεβαιωθηκε ότι στ αλήθεια ήταν πολυ άρρωστος, κι όχι σε ταξιδάκι αναψυχής όπως τον διαβεβαίωναν κάποιοι κομματικόικλαοθελητές, έπρεπε να  πει κάτι, να φανεί πως δεν έχει καμιά σχέση με αυτούς τους ανελέητους που τον κυνηγούσαν.

Ωστόσο ο Θ.Α. ήταν ένα "επιφανέστατο" πρόσωπο, που συμπλήρωσε την νεότερη τετράδα της πιο άγριας, χωρίς όρους και όρια, μαχητικής δημοσιογραφίας.
Με τον Μάκη, δημιούργησαν ένα θανατηφόρο δίδυμο, που δύσκολα γλύτωνε ο οποιοσδήποτε από τα νύχια του.
Τσακάλι ο ένας, 'Iαινα ο άλλος…

Ευτυχώς χώρισαν γρήγορα, αλλιώς θα τραυμάτιζαν καίρια ,την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Οι άλλοι δυο , ο Κακαουνάκης κι ο Τράγκας, λίγο αρχαιότεροι, ευτυχώς ήταν αντίθετων κομμάτων και επιδειώξεων, δεν ενώθηκαν ποτέ και η άμεση σχέση τους με την πολιτική, μείωνε το εύρος και την οξύτητα  των επιθέσεων τους, το ήθος τους είχε κάποιες νόρμες, όσο γίνεται βέβαια , στην πολύ κίτρινη δημοσιογραφία.

Δάσκαλος και των τεσσάρων,( και του εντίμου διάσημου Χατζηνικολάου) ο πολύς Κουρής, ο Μάκης, αυτός που δίδαξε τον< Αυριανισμό>, στους νεοέλληνες και δεν περιορίστηκε το φαινόμενο στον τύπο, μα βρώμησε πολλούς κι όλη την επικράτεια.

Ο αποχαιρετισμός αυτών που εγκαταλείπουν τον μάταιο αυτόν κόσμο, έχει νόημα μόνο ως απότιση τιμής, σ όσους πρόσφεραν στην πατρίδα και τον τόπο, σ όσους αναδείχθηκαν στις επιστήμες και τις τέχνες, δηλαδή στους ήρωες ( της ειρήνης και του πολέμου)και τους διακεκριμένους πολίτες.

Ο Θ.Α. Έφυγε μετά από την αφάνταστη ταλαιπωρία μιας απαίσιας νόσου, αφού  έζήσε πολύ έντονο και περιπετειώδη βίο- μαζί του σβήνει  η έντυπη δημόσιογρφία, αυτό ίσως δεν στερείται σημασίας.
Οι καθημερινές εφημερίδες μόνο ως τίτλοι πια κυκλοφορούν…”Το συγκρότημα”, υπάρχει τυπικά, ελάχιστη κυκλοφορία και μηδενική δημοαιογραφια, η “Καθημερινή” μετράει μέρες ( ο ιδιοκτήτης πόσο άραγε την αντέξει;) ας μην αναφέρουμε τους λοιπούς…

Ευτυχως το τέλος χρόνου, το πέρασμα από την τυπογραφία, στην ψηφιακή εποχή, σημαίνει και την εξαφάνιση(βιολογική ή όχι) των άγριων θηρίων της, μα δυστυχώς, η νέα υπό διαμόρφωση κατάσταση, έχει τα μικρά αλλά πολύ επικίνδυνα ζώα της : τα πιράνχας του Διαδικτύου , ελπίζουμε να βρεθούν τρόποι αντιμετώπισης, πριν καταφάνε τους πάντες…

Μα δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε τον ποιητή της Θεσσαλλονίκης τον Μανόλη τον Αναγνωστάκη, αντιγράφουμε, το "Επιτύμβιον" (έτσι ονομάζει το ποίημα)
"Πέθανες - κι έγινες και συ : ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξιστεφάνια σε συνοδεψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ μόνο το΄ξερα τι κάθαρμα ήσουν
Τι κα΄λπικος παράς μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμου εν ειρήνη.Ως ήσουν πάντα στη ζωή : καλός,' ο λαμπρός άνθρωπος, ο οιογενειάρχης ο πατριώτης.

Δε θα'σαι ο πρώτος ουτε δα κι ο τελευταίος.

Οι τεχνικές δυσκολίες, αφαιρεσαν τις εικονες στο κειμενο sorry !

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ – Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ – Ο  ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ

Γιώργος Ξυλούρης, συνήθης ανακοίνωση...
Γιώργος Ξυλούρης, συνήθης ανακοίνωση…

Δευτέρα, στον συνήθη τόπο ανακοινώσεων, διάβασα την είδηση- ο παμπάλαιος φίλος, που συναντούσα στην οδό Οδηγητρίας ( με το  ευγενικό βοηθό του) έφυγε ξαφνικά – ανέβηκε ( πέρασε)  βιαστικά τη σανίδα, στη βάρκα  σκοτεινού κωπηλάτη, κρατώντας το νόμισμα στα χείλη.
Δεν καλοδιάβασα  το κείμενο στο  μαύρο τυπογραφικό  κάδρο, πήρα ένα κόκκινο τριανάφυλλο κι έτρεξα στον τόπο της εκκλησίας της Αναστάσεως στα νταμάρια- στον αφιλόξενο τόπο  – ” Κρανίου τόπο “κατά πολλούς.
Όταν κατάφερα να ξετρυπήσω, αφού γύρισα μπρος πίσω την λεωφόρο Κνωσού κατάλαβα ότι έγινε κάποιο λάθος  ο ιερωμένος του ναού με διαβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε καμιά εκδήλωση την Δευτέρα.
Κατάλαβα αργά, οτι διάβασα λάθος, τσαγκαροδευτέρα, Τρίτη έγραφε η ανακοίνωση και ξεκίνησα πολύ προσεκτικά την επομένη.
Ο Γιώργος Ξυλούρης, στην μέση της μοντέρνας εκκλησίας, με υποδέχτηκε ασυνήθιστα σιωπηλός. Όλοι γύρω ήταν συνoφρυωμένοι , γνώρισα κάποιους κοινούς φίλους.
Δυο κληρικοί έψαλαν σωστά την “εξόδιο ” ακολουθία, ο γνωστός κριτικος Γεωργουσσοπουλος , έγραφε προχτές ότι είναι ποιητικό αριστούργημα, θα του άρεσε του Γ.Ξ.
Σκέφτηκα, τον  κοίταξα φευγαλέα , σαν να αχνογέλασε μια στιγμή.
Η αίθουσα ξερή γεωμετρική κρύα, με απωθούσε…
Τι γυρεύουμε εδώ; Εύκολα μεταφερθήκαμε σην Αγία Παρασκευή, τη γειτονιά του ,  του άρεσε,  ξέρω πως θα ‘ λεγε: -“μπράβο που με καταλαβαίνεις , όπως ο Μύρων” θα συμπλήρωνε μέσα απ΄ τα δόντια του, να μην ακουστεί.
Θυμήθηκα τον καθηγητή μου στην Τρίτη Τάξη , που μου εμαθε γράμματα ελληνικά,  μου έδειξε πως να φτιάξω μια βάση για την σκέψη και την  έκφρασή μου: από το ετερόκλητο πλήθος των υλικών που μάζευα  με  μανία.
Ακόμα, να   βλέπω κάτω σπο την επιφάνεια, την εξυπναδα την ικανότητα και  τα αισθήματα των λαϊκών ανθρώπων.
Όταν το βλέμμα μου γύριζε στο ημίφως στις ζωγραφιές του Μιχάλη Βασιλάκη, έφτασα στην γωνιά της κολόνας της εισόδου  , νομίζω τον  διέκρινα αχνά, κόντρα στο φως της εισόδου, ο ίδιος όπως  τον  είχα σχεδιάσει όταν ήμουν 14- 15  χρόνων.O Μύρων Μιχαηλίδης  λίγο αδύνατος, με πιο  βαθιές χαρακιές, κάθετες κι οριζόντιες στο πρόσωπό του. Τότε (ως καθηγητής μου)με πρόσεχε χωρίς να το καταλαβαίνω, δεν μ  άγγιζε το  βλέμμα του, που έκρυβαν  τα σκοτεινά  γυαλιά του, μα επηρέαζε τα   βήματά μου , χωρίς διορθώσεις- απο γνώση η ένστικτο του  ιδανικού οδηγού : δεν δείχνει :  σε κάνει  να σκεφτείς – να βρεις το δικό σου δρόμο.

Συγκεντρώθηκα στην τελετή, στις περίεργες λέξεις» εμείς οι ζώντες οι  περιλειπόμενοι…»

Τμήμα του Ανακτόρου , της Ζάκρου, από το σχετικο βιβλίο του Ν Πλάτωνος
Τμήμα του Ανακτόρου , της Ζάκρου, από το σχετικο βιβλίο του Ν Πλάτωνος

Ο Γιώργος Ξυλούρης σαραντάρης, κι εγώ πολύ νέος, φωτογράφος και αρχιτέκτων της ανασκαφής της Ζάκρου αντίστοιχα, σε ένα απάτητο ( τότε) ιδανικό ακρογιάλι, με το ζεύγος Σακελλαράκη ( που έκανε τον μήνα του μέλιτος )τον σοφότατο και γραφικότατο Νικόλαο Πλάτωνα, με την Σωσώ, την παχουλή νέα του  σύζυγο κι ένα νήπιο τέκνο…

Κι ένα ζωηρό συνεργείο εργατών και τεχνιτών, δημιουργούσε ένα πολύβουο μελίσσι

Που απομονωμένο από τον άλλο κόσμο , έψαχνε θησαυρούς άγνωστους.

Νικόλαος Πλάτων, σοφότατος καθηγητής
Νικόλαος Πλάτων

Η ιεραρχία ήταν καθορισμένη, τα καταλύματα ανάλογα, ο πρίγκιπας(Πλάτων) , οι υπουργοί κι οι βαλέδες του…ένα σπίτι για τον πρώτο , μερικά ξύλο-παραπήγματα για τους δεύτερους  και σκηνές του στρατού για εργαζόμενους πληβείους.

 Ο Leon και η Ηarriet Pomerance, το ζεύγος των χρηματοδοτών, τακτοποιήθηκε όταν ήρθε, είχε γίνει κάποια πρόβλεψη.

 αποκα΄λυψη του θησαυροφυλακίου του ανακτόρου, σπάνια ανεκδοτη φτογραφία του Γ.Ξυλούρη
αποκάλυψη του θησαυροφυλακίου του ανακτόρου, σπάνια ανεκδοτη φτογραφία του Γ.Ξυλούρη

Η δεύτερη κατηγορία, ενώθηκε και οργανώθηκε αμέσως, συνεργάστηκε συντροφικά,

Με την προλεταριακή, η εποχή  που ευνοούσε αγώνες και … πάλη ταξική, για να λύσουμε το θέμα τροφής και διαλειμμάτων …και κάποιας διασκέδασης.

Κι έγιναν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο, έναν μήνα όλον όλον. Αποκαλύφθηκε, μέσα από τα χώματα το χρηματοκιβώτιο , μην φανταστείτε φλουριά και χρυσάφια …

Ούτε κάσα και αρχαία κλειδιά, μα δεν υπήρχε ούτε σπιθαμή, χωρίς σπουδαία ευρήματα : πέτρινα μαρμάρινα, χάλκινα, πυλινα, από ορεία κρύσταλλο…ήταν όπως έλεγαν οι ντόπιοι, πατωσές  πατωσές. Το « πλατωνικό όνειρο» είχε πάρει σάρκα και οστά, το πέμπτο μινωικό ανάκτορο ήταν μπροστά μας.

Η δυσκολίες είχαν ξεχαστεί, το όνειρο μιας τηγανιτής πατάτας, ενός ζεστού μπάνιου…

Και δέθηκαν φιλίες που κράτησαν μια ζωή με τους Σακελλαρακηδες και τον Γιώργο Ξυλουρη…»

Κι η ζωή συνεχίστηκε, πέρασαν χρόνια και χρόνια…κάθε ένας. « εφ ω ετάχθη»

στο επάγγελμα, τις σχέσεις του , τη ζωή του.

Ο φωτογράφος, στην καρδιά της πόλης μας είχε , δημιουργήσει ένα στέκι ευχάριστο.

Από χρόνια, συνέχισε την πιο δημιουργική δουλειά του στο Μουσείο Ηρακλείου, που κάποτε βρέθηκε και ο επιστήθιος φίλος του Μύρων Μιχαηλίδης, που από  τα καθήκοντα του επαρχιακού δασκάλου, προτίμησε την βυζαντινή αρχαιολογία στην οποία διέπρεψε, εξαντλώντας τίτλους και διακρίσεις και την υπαλληλική ιεραρχία της.

Οι δυο φίλοι αν και απομακρύνθηκαν πολύ,ο ένας στο Βοριά κι ο άλλος στον Νότο  διατήρησαν μέχρι τέλους την στενή φιλία τους.

Ευγενικός,καλλιεργημενος,  προσινής, ευπροσίγορος , ο φωτογράφος βελτίωσε την τεχνική , συμπλήρωσε και τα απαραίτητα ακριβά εργαλεία του, και αναδείχθηκε , ως φωτογράφος αρχαίων θεμάτων, χώρων, αντικειμένων κλπ – κρατώντας βέβαια την αναπτυγμένη καλλιτεχνική πλευρά της εργασίας του.

Άργησα να εκτιμήσω την ποιότητα της φωτογραφίας του Γ.Ξ. , η ανάγκη της καθημερινής δουλειάς και το μεροκάματο,οι υπάρχοντες επαγγελματίες , που ασκούσαν φιλότιμα το έργο τους, δεν άφηναν περιθώρια καλλιτεχνικών επιδιώξεων.

vasilis-zevelakis_22yearsold
Νεανικό πορτραίτο του Γ.Ξυλούρη -1960-70

Όμως όταν στα πρώτα φοιτητικά χρόνια συνάντησα τον γεωπόνο φωτογράφο Κώστα

Φλέγκα, συνεργάτη του Τσαρούχη, καλλιτέχνη χωρίς αμφιβολία, έμαθα και είδα τι μπορεί ναναι μια απλή εκτύπωση μιας εικόνας.

Και τότε «είδα» ξανά δυο φωτογραφίες που είχα του Γ.Ξ. Κατανόησα ότι κρυβόταν, στο ασπρόμαυρο φόντο, ότι μπορεί να αποτυπώσει ο φακός, όταν τον χρησιμοποιεί, ένας φωτισμένος καλλιτέχνης.

Μετά την Μεταπολίτευση , δημιουργήθηκε η πρώτη κρατική σχολή φωτογραφίας, μάθαμε πως από πολλά χρόνια λειτουργούσαν σ όλη την Ευρώπη πανεπιστημιακές σχολές , με μεταπτυχιακά και διδακτορικά διπλώματα.

Πάντα τον  δρόμο τον ανοίγουν ιδιώτες στη χώρα μας, αλλά οι αγκυλώσεις δεν χάνονται, κι επειδή τώρα και με την ψηφιακή εξέλιξη, ο φακός είναι στα χέρια των πάντων, υποβαθμίζουμε πάλι ,αυτήν την εικαστική τέχνη.

Κι όμως δεν διαφέρει από τις άλλες, απλώς θέλει λιγότερο κόπο, όλοι μπορούμε να σχεδιάσουμε, να μάθουμε δυο νότες σ ένα ανόργανο, να συνθέσουμε έναν στίχο ( μια μαντινάδα). Κι οι περισσότεροι διακοσμούμε μόνοι μας τους χώρους μας η μπορούμε να παίξουμε  σ’έναν ερασιτεχνικό θίασο. Όμως δεν ασκούμε καμία τέχνη.

Ο Γ.Ξ. Είναι ο δεύτερος στην πόλη μας, που άσκησε την τέχνη της φωτογραφίας,  πρώτος ο μουσουλμάνος Μπεχαεντίν,πριν  έναν αιώνα, δεν είναι γνωστό το όνομα τόσο , αλλά τα έργα του κοσμούν όλα σχεδόν τα καφενεία και τις ταβέρνες μας, ο   Γιώργος Ξ. πιο γνωστός, μα τα σημαντικά έργα του κρύβονται σε επιστημονικές μελέτες σε βιβλία ειδικά, στα αρχεία των μουσείων, είναι εν πολλοίς άγνωστο το έργο του.

Aπό το διαδίκτυο Μπαχαιντίν-ο μαρκος Μαρινάκης εξέδωσε βιβλίο σχετικο
Aπό το διαδίκτυο Μπαχαεντίν-ο Μάρκος Μαρινάκης εξέδωσε βιβλίο σχετικό, Βρήκε όλες και τις 400 κάρτ ποστάλ του

Το βιογραφικό του μπορεί να το βρει,κανείς στο site του Κώστα Τριγώνη ( drasis.gr) που προτείνει να τιμηθεί  ο Γιώργος Ξυλούρης, με έναν δρόμο, συμφωνούμε και θα συμπληρώναμε : να βρεθεί ένα σταυροδρόμι , να τιμηθούν κι,οι δυο φωτογράφοι του Μεγάλου Κάστρου: ο  Ξυλούρης κι ο Μπεχαεντίν

Όταν τέλειωσαν όλα απομακρυνόμουν, σαν να συνομιλούσα με τον Βάνια ( Γιγουρτσή) τον  επιστήθιο φίλο μου, έλεγε ανέκδοτα από την κοινή μας ζωή,

Μμε τον Γιώργο Ξυλούρη, τον Γιώργο Ροζακή, το Γιώργο Χουμεριανό, Τον Βαγγέλη Λαζαράκη – Δημήτρη Φραγκιουδακη , η παρέα αραίωσε σκεφτόμουν, μα θα ξαναβρεθούμε κάποτε  ( δεν μπορεί) στο περιβόλι του ουρανού.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ: Η ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ Μ.Ε.Τ. ΣΧΙΖΑΚΗ

Φως στα φυλλώματα
Φως στα φυλλώματα

ΜΑΝΟΛΗΣ   ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ  – ΕΝΑΣ  ΖΩΓΡΑΦΟΣ

ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

 

Σαββατόβραδο, πρώτη του Δεκεμβρίου – στην έκθεση του Μανόλη Σαριδάκη,

με περιέργεια και συγκίνηση. Παρακολουθούμε προσεκτικά την πορεία

του καλλιτέχνη από τα πρώτα του βήματα, ξέραμε ότι κάτι αλλάζει,

περιμέναμε κάποια έκπληξη. Όταν βρεθήκαμε στην υπόγεια αίθουσα

που με περισσή φροντίδα (και γούστο)διαρρύθμισε ο Κώστας Σχιζάκης

κι η σύντροφός του, μέσα στην πολυκοσμία των εγκαινίων,

δεν βρήκαμε τον ζωγράφο – αλλά τα έργα του που βέβαια

τον αντιπροσώπευαν πολύ έγκυρα.

20181201_194835
λεπτομέρεια πίνακα: το πουλάκι με φόντο τη θάλασσα από την εκθεση 1.12.2018

Η αλλαγή ήταν σημαντική, η θάλασσα και οι

διάφεγγος βυθός, τα συνηθισμένα θέματα του ζωγράφου είχαν χαθεί .

Έγινε στεριανός συλλογίστηκα , μα όταν πρόσεξα καλύτερα ,

κατάλαβα ότι έκανα λάθος. Ναι ήταν στεριανά τα θέματα, μα

η θάλασσα υπονοείται, κι όταν δεν φαίνεται – τριγύρισα όλες τις εικόνες του ,

σημείωσα φώτα (λάμπες)και πουλάκια.

 

20181201_195124

Η θάλασσα, παραλία και νησί

στο βάθος – μας ταξιδεύει σε τόπους ονειρικούς στην παιδική ηλικία

και τις αναμνήσεις που δεν σβήνουν, σκεφτόμουν.

Μα οι σημερινές εικόνες οι πιο πολλές ,είναι φυλλώματα,

από κάμπους και βουνά και λάμπες από κοσμικά σαλόνια.

Η απίθανη δεξιοτεχνία του Μανόλη Σαριδάκη , απλώνει στους

καμβάδες ήρεμες εικόνες και λαμπερά χρώματα περισυλλογής,

ο ζωγράφος σκέφτεται τη φύση και τις αστικές σχέσεις.

Φως, από το σαλόνι στην ύπαιθρο
Φως, από το σαλόνι στην ύπαιθρο

Δεν τον νοιάζουν οι τυπικότητες, σκέφτεται το μέσα μέρος,

του χώρου και των αισθημάτων. Η αισιοδοξία του δεν ήταν ποτέ ψηλή,

μα δεν γυρίζει πίσω , στην κριτική του χάους. Σχεδιάζω πάει

να πει δημιουργώ, δηλαδή κάνω χτίζω γέφυρες, εκεί που γίνεται

μα κι εκεί το ανέφικτο μας προκαλεί.

 

Φύλλωμα , λεπτομέρεια
Φύλλωμα , λεπτομέρεια

 

Οι λάμπες του ξέφυγαν

από τον Σπύρο Βασιλείου (όπως και τα στεφάνια) μα εδώ είναι

επαρχία, έξω από το σπίτι μας δε είναι ο ηλεκτρικός μα το χωράφι,

τα δέντρα και τα πουλιά. Ο Μανόλης Σαριδάκης, είναι ζωγράφος

δεύτερης γενιάς, ήταν κι ο πατέρας του, δεν είναι το ίδιο με

τους πλούσιους φίλους μας(που κληρονομούν τις επιχειρήσεις

των δικών τους) Το ταλέντο, η σφραγίδα της δωρεάς

( όπως θα λεγε ο Γ. Παπανδρέου, ο παππούς),

 

 

στεφάνι, από την έκθεση 1.12.2018
στεφάνι, από την έκθεση 1.12.2018

δεν κληρονομείται, δεν μεταβιβάζεται και είναι πολύ-πολύ σπάνιο.

Η δουλειά που είδαμε, ήταν εξαιρετικής ποιότητας και σημασίας,

ο ζωγράφος ωρίμασε, πέρασε τους δρόμους που τον συγκίνησαν,

για να πετάξει ακόμα πιο ψηλά: εκεί που θα βρει τα δικά του

 

Φως στα φυλλώματα
Φως στα φυλλώματα

πουλιά, τις χάρτινες βάρκες των παιδικών του χρόνων,

τους βυθούς και τις θάλασσες αλλά και τα δικά μας

ατέλειωτα βάσανα, τις προσδοκίες και τις ασίγαστες λαχτάρες.

 

ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ:

47352443_636093510126213_4434119417437093888_n 47260172_263511504324113_2456153550175076352_n 47250056_298575977296996_8091253352374992896_n

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ : ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ  ΤΙΜΗΤΙΚΗ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Εικόνα1193
Αριστερά Μ.Φαρσάρης, δεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Πραγματοποιήθηκε με μαγάλη  επιτυχία στο Οροπέδιο Λασιθίου τιμητική εκδήλωση για τον Γιώργο Μαρκόπουλο και τον Μανόλη Τσικαλά.

Έγκριτοι δικηγόροι του Ηρακλείου και οι δυο, έγιναν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό από τις παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, που είχαν επαγγελματική αρτότητα και εξαίρετες ερμηνείες.

Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος
Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Ο πρώτος (Γ.Μ.) που σπούδασε  Νομική  και Θέατρο στην Θεσσαλονίκη, σκηνοθέτησε υποδειγματικά όλες τις παραστάσεις, αλλά είναι και θεατρολόγος και ερευνητής , και στέλεχος παλιότερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δήμαρχος Τζερμιάδω(ν).

Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)
Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο  δεξιά Μ.Σφακιανάκης  Ν. Φαρσάρης (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)

Ο δεύτερος (Μ.Τ) έδωσε δείγματα ενός εξαιρετικού υποκριτικού ταλέντου, αλλά  είναι καιπαραδοσιακός  ποιητής  με πηγαία έμπνευση (έχει εκδόσει δύο εργασίες του που είχαν σημαντική απήχηση), αλλά και ζωγράφος (ναϊφ) και γλύπτης.

Εικόνα7217
Μ.Τσικαλάς, με το έργο του ΜΕΡΤΕΜΙ

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο κ. Μιχάλης Σφακιανάκης, διαπρεπής δικηγόρος αλλά και μέλος της Θεατρικής Ομάδας , ενώ χαιρέτισαν και μίλησαν πολλοί παράγοντες του Οροπεδίου.

 

Εικόνα2415
Από δεξιά Ρ.Ντέϊλι (έγραψε μουσική για μια παράσταση)Μ.Ασκορδαλάκης(έπαιξε στον Καπετάν Μιχάλη), Μ Μαρκόπουλος

Εκτεταμένη παρέμβαση έκανε ο καθηγητής πανεστημίου κ. Κασσωτάκης, ενώ παρευρέθηκε ο παλιός Πρόεδρος του Δικηγορικού τους Συλλόγου κ. Μιχάλης Φαρσάρης, που ίδρυσε κάποτε (1993)μετά  από εισηγηση του Γ.Μαρκόπουλου, την καλλιτεχνική αυτή ομάδα των νομικών.

Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη - Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ
Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη – Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ

Ο ΑΛΚΜΑΝ συγχαίρει τους τιμηθέντες, που πολλές φορές παρουσίασε (το έργο τους) αναλυτικά στο παρελθόν, από το διαδίκτυο ή την τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ

Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997
Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ- ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ

 

Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές
Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ – ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ

Συναπαντήματα, ένας χρόνος πέρασε, μα πως υπολογίζεται; Ο Αντώνης χαμογελάει από το παραθύρι του, γράψε μου τι λες ψιθυρίζει – είμαι αλλού τώρα, μόνο γραφτά μηνύματα φτάνουν ως εδώ.

20170610_210803

Γι αυτό οι φίλοι του τύπωσαν τα λόγια του συλλογίζομαι, τα παρουσίασαν χτες, μόλις έσβησε η δύση και φώτισε το ολοστρόγγυλο φεγγάρι την παλιά μας πόλη .

Ολοστρόγγυλο φεγγάρι πάνω απ την πόλη μας
Ολοστρόγγυλο φεγγάρι πάνω απ την πόλη μας 10.6.2017

Ο Αντώνης Ανηψιτάκης και η Παρή Στιβακτάκη, μιλούσαν για τον Αντώνη Χελιδώνη και το βιβλίο του ΚΙΒΩΤΙΑ ΣΧΗΜΑΤΑ (την εκδήλωση είχε προλογήσει ο εκδότης και φίλος του Ματθαίος Φρατζεσκάκης)…

Ο Α.Ανηψιτάκης και Παρή
Ο Αντώνης Ανηψιτάκης και Παρή Στιβακτάκη

Η εκλεκτή φιλόλογος έκανε παρατηρήσεις, ανέλυε στίχους που μπορεί να κρύβουν άλλα νοήματα, εκτιμούσε συσχετισμούς κι η φωνή της κάποιες στιγμές ράγιζε

20170612_131234
Η προσεγμένη έκδοση των ποιημάτων το Αντώνη Χελιδώνη, από τον Ματθαίο Φρατζεσκάκη

Ξεφύλιζα αργά το βιβλίο του, διαβαζα  : “Ζαρώνεις σαν ύφασμα λινό…

Είχες χρόνια αφεθεί σε μια περιπλάνηση.

Στην επανάσταση.”

δεν με μπέρδευαν οι συλλογισμοί του, με παραξένευαν, αυτός πολυνοιάζεται

για τους άλλους, σοβαρολογεί για μεγάλα θέματα..

Μιλούσε μέσα από τις σειρές των στίχων του :

Μικρά αποσπάσματα κρατάμε εμείς.

Μια ζωή πλανιέται γύρω ρυθμοί προκάτ, αδιάφορες πορείες πέρασαν.

Γυρνάμε μέσα μας. Τώρα.

Στην εσωτερική αναμέτρηση, αναζητάς συνεχώς.

Την αλήθεια και την απόρριψη.”

20170610_114614
Λίγο πριν αρχίσει η εκδήλωση στο ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΟ του Δήμου Ηρακλείου

Ήθελα να του πω, πως οι άλλοι ίσως μπορούν να μας στηρίξουν κάποτε, μα καλύτερα να μας αφήσουν ήσυχους, να διαπράξουμε δικά μας λάθη να βρούμε ότι μας είναι απαραίτητο.

Είπε (έγραφε στη σελίδα 45):

“Με καταβάλλει η τραχύτητα των ανθρώπινων λαθών”

Του απάντησα με δικά του λόγια (σελίδα 48)

Γυρνώ στο καταφύγιο των ονείρων …

Γυρνώ να κρύψω τη θλίψη στη θύμηση

Η σκέψη χάνεται σε φθινοπωρινό απόβραδο

Η αίσθηση του κενού με συντροφεύει στην απόσταση”

Τον θυμάμαι, θα ήθελα να τον αποχαιρετήσω με δικά του λόγια:

εικόνες παραμυθιού
εικόνες παραμυθιού

(1) Τα όνειρα μας λαϊκά παραμύθια

Τα θυμάται κανείς ;

Μαζεύουμε ξανά το παρελθόν

Σε τυχαίες συναντήσεις και ανθρώπους

Τις νύχτες ξοδευόμαστε στο άπειρο χανόμαστε στην πρώτη ανάγνωση

Στην έσχατη γραφή

Μικρά αδιέξοδα

Να ξεχάσουμε το αύριο

Υπολογίζεται ο καιρός, η σκέψη τριβέλιζε, σαν να έβγαιναν γρέζα, στη Χανιόπορτα , στον τόρνο του Μπαλαμούτσου, μουρμούριζα :

Βαθιά ποντισμένο καράβι

τ΄άλπουρα σπάσανε και το πανί

σεντόνι σκισμένο που ράβει

μνήμης χαμένης η μηχανή

Συναπαντήματα, θυμόμαστε…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

(1) Ποίημα της σελίδας 56 με τίτλο ΧΟΡΟΧΡΟΝΙΚΟΣ ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ,με αλλαγή του ενικού σε πληθυντικό)

 

ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ…ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΡΙΤΗΡΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Εκδήλωση της Ένωσης Φιλολόγων & Εκδόσεων ΠΑΤΑΚΗ

Στις 27 Απριλίου, το βράδι, στην νέα αίθουσα των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού, εκεί ακριβώς που κάποτε στεγαζόταν η  ΕΡΓΑΝΗ, οι φιλόλογοι συζήτησαν για ένα θέμα που σχετίζεται με τα ενδιαφέροντά τους.

Η κ. Λίζα  Σκλάβου εκ μέρους του συνδέσμου,  παρουσίασε τους προσκαλεσμένους και διέγραψε με άνεση τα ασαφή όρια του εκτεταμένου θέματος.

Ο κ. ΚώσταςΣταμάτης εισηγήθηκε με πληρότητα και ενάργεια το θέμα, εξέπληξε με τις φιλολογικές αλλά και τις γλωσσολογικές γνώσεις του.

Κώστας Σταμάτης, επιμελητής εκδόσεων, κενρικός εισηγητής
Κώστας Σταμάτης, επιμελητής εκδόσεων, κενρικός εισηγητής

Ο Β. Ζεβελάκης, αρχιτέκτων – καθόλου γνωστός  για τις φιλολογικές γνώσεις του και τις λογοτεχνικές επιδόσεις του, έκανε μια συνοπτική αναδρομή, εξέφρασε την ανησυχία για την νεα επαναστατική ψηφιακή εποχή.

Η κ. Μαρία Φραγκιαδάκη, εξαίρετη φιλόλογος, αλλά και γνώστης, επί σειράς ετών,  της εκπαιδευτικής διαδικασίας και ειδικά της διδασκαλίας της λογοτεχίας στη Μέση Εκπαίδευση, εξέθεσε τις απόψεις της , τη δυνατότητα που παρέχει η  πολιτεία.

Εξαίρετη φιλόλογος, πρόεδρος κάποτε
Εξαίρετη φιλόλογος, πρόεδρος κάποτε της Ένωσης

Θ Α ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ παρέμβαση του Β.Ζεβελάκη:

Ένας αρχιτέκτονας, ας τον πούμε έτσι, σε μιαν φιλολογική συνάντηση δεν είναι κάτι αναμενόμενο, αγαπητοί φίλοι και φίλες – όμως συμβαίνει σήμερα, με την έμπνευση της Ένωσης Φιλολόγων του Ηρακλείου, που ξέρει το μεγάλο ενδιαφέρον του για την λογοτεχνία και την ποίηση.

Β. Ζεβελάκης, αρχιτέκτων αλλά και ενδιαφερόμενος για τις τέχνες του λόγου
Β. Ζεβελάκης, αρχιτέκτων αλλά και ενδιαφερόμενος για τις τέχνες του λόγου

Εξ άλλου όλες οι τέχνες, αποτελούν ένα σύνολο, μιαν ενότητα, είχαν από την αρχαιότητα συνδεθεί, με τις Θεότητες των Μουσών – που γεννήθηκαν από τον Δία και την Μνημοσύνη, αδελφές λοιπόν.

9mouses
Εννέα Μούσες, ενέπνευσαν τους καλλιτέχνες όλων των τεχνών:Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολυμνία, Ουρανία, Καλλιόπη.(οι εικαστικές Τέχνες λείπουν)

Η Λογοτεχνία και η πιο καθαρή έκφραση ίσως των Τεχνών και η Ποίηση, είναι η σημαντικότερη μορφή της – συνδεδεμένη άρρηκτα με την γλώσσα και την επικοινωνία των ανθρώπων, τις επιστήμες και την ζωή των ανθρώπων. Τι να συμβαίνει άραγε σήμερα;

Υπάρχουν λογοτεχνικά κριτήρια, που πάει η μεγάλη Τέχνη; Οι φιλόλογοι ανησυχούν, μα όλοι αναρωτιόμαστε. Ενδιαφερόμενος από τα νεανικά μου χρόνια, ως φανατικός αναγνώστης των λογοτεχνικών κειμένων , αλλά και ως συντάκτης κάποιων στίχων, για την τέχνη του λόγου παρακολουθώ με ανησυχία τις εξελίξεις, την εισβολή της σύγχρονης τεχνολογίας , την μεγάλη επανάσταση της ψηφιακής εποχής, που αλλάζει την την τυπογραφία και τη γλώσσα, την επικοινωνία, με απίθανους τρόπους, όνειρο που φαίνεται σε πολλούς εφιάλτης.

Σαρώνονται τα πάντα, η παραδοσιακή τυπογραφία το χαρτί και το μελάνι, όλα τα έντυπα και φυσικά δεν γίνεται εξαίρεση για την λογοτεχνία και την Ποίηση. Τι θα γίνει λοιπόν, δεν θα πάψουν να υπάρχουν κριτήρια αλλά θα εξαφανιστούν και οι τέχνες του λόγου; Ας αφήσουμε τις αμφίβολες επισημάνσεις

-ας πάμε πίσω στους αιώνες για λίγο: Κάποτε στην βαθιά προϊστορία σιγά σιγά, αρθρώθηκε ο Λόγος και διαμορφώθηκε η γλώσσα – ένα όργανο πλήρους (όσο γίνεται, εξελιγμένη, σύνθετη, όμορφη)επικοινωνίας ταν ανθρώπων. Η ανάγκη της εξύμνησης των θεών, δημιουργεί τον έμμετρο λόγο, οι Μούσες αρχίζουν να τραγουδούν και να εμπνέουν Θεούς και  ανθρώπους. Τα πρώτα μεγάλα ποιητικά έργα , δημιουργούνται: Η Iλιάδα και η Οδύσσεια , η βάση του Δυτικού κόσμου.

Δεν θα αργήσει πολύ να επινοηθεί η γραφή, που ανοίγει την σκηνή της Ιστορίας, μια μεγάλη επανάσταση , που θα αλλάξει τα πάντα – θα δημιουργήσει επιστήμες και νέες Τέχνες, θα πλουτίσει την ποίηση με την δραματική τέχνη – δεν θα αλλάξει όμως την μορφή και την ουσία της λογοτεχνίας.

Παρθενώνας, η κορυφή του Χρυσου αιώνα...
Παρθενώνας, η κορυφή του Χρυσού αιώνα…

Θα κτισθεί ο Παρθενώνας, πάνω στα θεμέλια της μεγάλης τέχνης του Ομήρου

… Και θα περάσουν ατέλειωτοι αιώνες

η Ανακάλυψη της τυπογραφίας, θα αναστατώσει πάλι τον κόσμο, η Επανάσταση τώρα θα αλλάξει πάλι την επικοινωνία, θα επεκτείνει τη γνώση, θα την καταστήσει κοινή για όλους. Οι τέχνες πλουτίζονται γίνονται παγκόσμιες, οι επιστήμες γνωρίζουν την πιο εκπληκτική άνθιση- η νέα Τέχνη της συμφωνικής Μουσικής θα υψώσει τον δικό της ναό, την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν- πάνω στα θεμέλια της Ακρόπολης.

Ο Άγγελος Σικελιανός, σε ένα εξαιρετικό κείμενο του στα 1946(;)αναλύει τον Παρθενώνα και την 9η, θεωρώντας τα ταυτόσημα έργα δυο τεχνών και τις ψηλότερες κορυφές του ανθρωπίνου πνεύματος.

Θα περάσουν άλλα 500 χρόνια πάνω κάτω. Θα έρθει η ψηφιακή εποχή, μια γλώσσα νέας επικοινωνίας ή καλύτρερα μια νεα τυπογραφία αϋλη, η Επανάσταση θα σηκώσει ψηλά πάλι τις κατακόκκινες παντιέρες της. Έχουν περάσει σαράντα και παραπάνω χρόνια, από την ανακάλυψη των πρώτων Υπολογιστών, που ήταν κάτι τεράστια, τερατώδη μηχανήματα, τα Μαμούθ της νέας εποχής. Σήμερα οι καλοί υπολογιστές έχουν το μέγεθος μικρού κουτιού τσιγάρων και κάνουν τα πάντα. Γράφουν μιλούν και τραγουδούν, έχουν απερίγραπτες ικανότητες(δυνατότητες) – η απλότητα της αγγλικής γλώσσας δίνει τα σήματα και τις συντομογραφίες – οι μεταφράσεις από όλες τις γλώσσες της γης, σε λίγο θα ναι έγκυρες και κάποτε επαρκείς. Γράμματα-σήματα-εικόνες σιγά σιγά δημιουργούν τη νέα μέθοδο (τροπο)επικοινωνίας… δεν ξέρουμε που θα φτάσει που θα σταθεροποιηθεί .

Ο τελευταίος αιώνας, πριν την επέλαση των υπολογιστών, χαρακτηρίσθηκε από πολλά και αντιφατικά λογοτεχνικά ρεύματα και καλλιτεχνικές πρωτοπορίες και τεχνοτροπίες. Μερικά από αυτά, κατάργησαν κριτήρια και αρχές, μα οι μόδες ήταν περαστικές, η ποίηση και η λογοτεχνία ενσωμάτωσαν ότι ήταν απαραίτητο – δεν έπαψαν να υπάρχουν, και  να ανταποκρίνονται στις ψυχικέςκαι πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων (και για ορισμένους και στην λατρεία του Θεού).

Η ψηφιακή εποχή, θα αλλάξει πολλά, στις τέχνες και την τεχνολογία, η λογοτεχνία θα τροποποιήσει τη γραφή και μέσα απεικόνισης, μα δεν θα αλλάξει ριζικά – ίσως όλα γίνουν ευκολότερα, απλούστερα και καλύτερα : διαφορετικά αλλά και όχι και τόσο από αυτά που ξέρουμε. Η μεγάλη αλλαγή ήταν η γραφή, η δεύτερη της τυπογραφίας, δεν άλλαξε την μορφή της απεικόνισης της γραφής, τα σύμβολα και τα γράμματα.

Η τρίτη η σημερινή μεγάλη ανατροπή, της ψηφιακής εποχής, άλλαξε ήδη την παραδοσιακή τυπογραφία, τον τρόπο απεικόνισης της γραφής, τα υλικά δεν έχουν πια στερεά μορφή, είναι άϋλα, και τρέχουν μεταφέροντας πληροφορίες και γνώσεις, με την ταχύτητα του φωτός(ακριβώς).

Θα παραμείνουν έτσι, θα μεταφέρουν τη γλώσσα που ξέρουμε ή θα δημιουργηθεί μια νέα γλώσσα, με άλλους κώδικες και άλλη μορφή; Αν δημιουργηθεί μια νέα γλώσσα, κανείς δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις – ίσως ελλοχεύουν κίνδυνοι, ίσως τα ρομπότ περιμένουν, η ζωή θα έχει εξαντλήσει τα όριά της. Μα ας μην υπερβάλλουμε

Αν είναι απλώς μαι αλλαγή μέσων, αν επιβιώσουν οι γνωστές γλώσσες, με άλλη απολύτως σύγχρονη “τυπογραφία”, η λογοτεχνία θα προσαρμοσθεί, εύκολα νομίζω. Δεν θα αλλάξει σημαντικά τα κριτήρια της , την δομή και την οργάνωση της ύλης της.

Ως μίμηση, ως έκφραση και ως γλώσσα, θα παραμείνει στην καρδιά των ανθρώπων, να προσφέρει παρηγοριά και ελπίδα και βέβαια αισθητική απόλαυση.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

1.Τα κείμενα των άλλων ομιλητών , δεν μπορέσαμε ακόμα να τα απομαπομαγνητοφωνήσουμε.

2.Ο Κώστας Σταμάτης γεννήθηκε στα 1956. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, έχοντας επαγγελματική πείρα και ειδίκευση 35 ετών στις σύνολες ή επιμέρους διαδικασίες έκδοσης ενός βιβλίου, καθώς επίσης και στις λειτουργίες μορφής και ουσίας κειμενικότητας στα είδη έκφρασης του γραπτού λόγου.
Συνεργάστηκε, επί σειρά ετών, ως συντάκτης (κριτική βιβλίου) και επιμελητής ύλης με τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Βήμα κ.ά., με επίσημες περιοδικές εκδόσεις των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Εσωτερικών και με διάφορους εκδοτικούς οίκους (Παπαζήση, Λιβάνη κ.ά.).
Από  1983 υπήρξε στενός και αποκλειστικός συνεργάτης των Εκδόσεων Πατάκη και του ιδρυτή τους Στέφ. Πατάκη, προσφέροντας επαγγελματικές υπηρεσίες στους τομείς
-υποδοχής, αξιολόγησης και επιμέλειας των προς έκδοση χειρογράφων
-σύστασης, καθορισμού και εποπτείας λογοτεχνικών και εκπαιδευτικών σειρών … έχει διαρκή ενασχόληση με γραμματολογικά θέματα των βόρειων ιδιωμάτων της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, τους φωνηεντισμούς των διαλέκτων της, τα συνθηματικά (επαγγελματικά) γλωσσάρια και τις κριτικές εκδόσεις έργων της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

(αντιγραφή από το διαδίκτυο)

 

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ …ΝΟΜΟΥ

14 Δεκεμβρίου 1916
Πριν την προστασία ,  21 Δεκεμβρίου 1914

Η ΠΟΡΤΑ  ΤΟΥ  ΠΑ’ΠΑ  ΕΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Στην καρδιά του Ηρακλείου, στο μέγαρο του Νόμου, τα Δικαστήρια, είναι τοποθετημένη η πόρτα που χάρισε πριν 5- 6 αιώνεςο Πάπας Αλέξανδρος ο Ε΄ στο μοναστήρι των Φραγκισκανών, από όπου προερχόταν.

14-12-2016
Πριν την προστασία 21-12-2014

Μετά την καταστροφή του σεισμού του 1856, το περίφημο θύρωμα, από πολύτιμα μάρμαρα διασώθηκε και τοποθετήθηκε από τους Τούρκους, στον ανακατασκευασμένο από τον πρακτικό αρχιτέκτονα Α.Μούση, στρατώνα τους, τους κιχλάδες όπως έλεγαν (1878;).

14-12-2016 μετά την προστασία
21-12-2014      πριν την προστασία

Επί Κρητικής Πολιτείας, ο στρατώνας  τεμαχίσθηκε(έγινε τρία κομμάτια) από τον αρχιτέκτονα Κυριακού, χρησιμοποιήθηκε από το Δημόσιο για καλύψεις αναγκώ του, η Πόρτα παρέμεινε στο κεντρικό τμήμα στο δεύτερο κτίριο, που σήμερα στεγάζει τα Δικαστήρια.

14-12-2016
Πρόσοψη της εισόδου του κτιρίου Δικαστηρίων  3.12.2014

Για πολλά χρόνια, κανείς δεν ενδιαφερόταν για την τύχη της, μέχρι που η Μεταπολιτευση άνοιξε το δρόμο στην …αξιοποίησή της, έγινε στόχος των νέων κυρίως διαδηλωτών και των φανατικών φιλάθλων (του ΟΦΗ).

3-110-2015 το δίχτυ προστασιας
αποκατασταση και τοποθετήθηκε  το δίχτυ προστασιας    3-10-2015

 

Μπογιές,  συνθήματα άρχισαν να … κοσμούν αλλά και να καταστρέφουν το μνημείο, που βάψε- ξέβαψε δεν θα μέινει τίποτα στο τέλος.

μετα την προστασία 8-12-2015
μετα την προστασία 8-12-2015

Πριν ένα δυο χρόνια οι αρμόδιοι, είπαν ότι βρήκαν ένα υλικό. που θα σώσει τα μάρμαρα, αμφιβάλαμε και περιμέναμε …άνθρακες ο θησαυρός, πάλι μπογιες και ρύπανση.

Οι επιθέσεις συνεχίζονται 8-12-2016
Οι επιθέσεις συνεχίζονται 8-12-2016

Μοναδικη λύση είναι να τοποθετηθεί κρύσταλλο, άθραυστο σ΄ολη την επιφάνειά της,  και να αφεθει ένα ‘ανοιγμα(πόρτα) για την λειτουργία της. Θα  σώσει την κατασκευή που κάποτε έστειλαν από την Ιταλία, και η αρχική δαπάνη θα αποσβεσθεί σε λίγα χρόνια.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Λεπτομέρεια της ρύπανσης...
Λεπτομέρεια της ρύπανσης…

Κάποτε δεν είναι μουτζούρες ή σχέδια, καλόγοστα ή όχι, οι επεμβάσεις των νέων κυρίως στους τοίχους και τα μνημέια. Γράμματα οργανωμένα με χάραξη δηλώνουν χαμηλόφωνα  απόψεις  που δεν  είναι πάντοτε άστοχες:

Σκληρό λίγο, αλλά φαίνεται σχετικά δίκαιο...ο βιαστής να τιμωρείται παραδειγματικά/ δεν φαντάζεται ο (Α) που υπογράφει το σύνθημα ότι βιαστής κάποιου τύπου είναι και αυτός που ρυπαινει τα μνημεία
Σκληρό λίγο, αλλά φαίνεται  δίκαιο…ο βιαστής να τιμωρείται παραδειγματικά/ δεν φαντάζεται ο (Α) που υπογράφει το σύνθημα ότι βιαστής κάποιου τύπου, μπορεί να είναι και αυτός που ρυπαίνει τα μνημεία( φωτογραφία δίπλα στην πόρτα)

 

 

 

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ, ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙΡΟΣ

Κυριακη,  7μμ , δίπλα στην Παλιά Εφορεία .

Πέρασαν εξι περίπου μήνες, ο Αντώνης Χελιδώνης μας λείπει – οι φίλοι κι οι συγγενείς του μαζεύτηκαν στο ΝΥΝ ΚΙ ΑΕΙ να τιμήσουν τη μνήμη του.

Κεντρικός εισηγητής ο Αντώνης Ανηψητάκης, σημαντικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς της Ανατολικής Κρήτης, σχεδίασε ένα πολύχρωμο πορτραίτο τοτ Αντώνη, μας έδωσε πολλά στοιχεία από τη δράση και την ζωή του.

Ο Μαθιός Φραντζεσκάκης, η  Κατερίνα Κίχλη,  η κ. Βρέντζου και άλλοι πρόσθεσαν πινελιές στην προσωπογραφία  του, ενώ ο φίλος του Β.Ζεβελάκης, προσπάθησε να ζωντανέψει κάποιες  στιγμές, παρέδωσε το κείμενο της ομιλίας του μαζί  με ένα αληθινό γαρύφαλο, στην μάνα του Αντώνη – σαν να ταν δικό του. Ιδού τι είπε, όχι χωρίς  δυσκολία…

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

 

< Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Ειναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι αυτούς που φεύγουν ξαφνικά, τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν την εκτίμηση τον σεβασμό και την συμπάθεια ,καθώς μας κατακλύζουν κύματα λύπης.

…κι οταν περάσουν μέρες , και αρχίζουν να κατασταλάζουν εντυπώσεις κι αισθήματα, κάποιες ώρες η πραγματικότητα υποχωρεί,  κι  εξορκίζεται…

Η συγκίνηση ανοίγει τις κουίντες για να φανούν τα πρόσωπα που χάσαμε .

Η ζωή είναι όνειρο λοιπόν που γίνεται κάποτε εφιάλτης; Οτι μας περιέχει και μας περιβάλλει, ειναι μια αφηρημένη οντότητα που ούτε μεταβάλλεται ούτε αλλάζει ;

Μην παραξενευτείτε αγαπητοί φίλοι, για πολλούς και για μένα ο ρεαλισμός ειναι ανάπηρος, αν στηρίζεται στην ανοχή και την αβελτηρία μας…

2016-12-04-19-36-44
νέοι και νέες παρακολούθησαν την εκδήλωση

Ο Αντώνης Χελιδόνης ίσως ειναι σήμερα στην συντροφία μας.

Μπορει να μην τον προσέξαμε να μπήκε διακριτικά για να περάσει απαρατήρητος, έβγαλε το κοκκινο γαρύφαλο από το πέτο του, τ ακούμπησε στο το τραπεζάκι κι άνοιξε ´ενα μικρο τηλέφωνο υπολογιστή…

το συνέδεσε με την οθόνη μας, στο μυαλό μας…

στον καθένα θα ρθουν οι δικές του σκέψεις και  σε μενα:

Η πρώτη εικόνα ήταν έξω απο τα τείχη της ανοχείρωτης πόλης μας, βρέθηκα σε τελείως άγνωστη παρέα σ΄ενα καζάνι ρακής, μπορείτε να δείτε τον αδερφό του και όσους ξέρετε απο αυτή την ομάδα εδώ,   αργότερα θα δημιουργηθεί  για λιγο το καφέ ΤΣΙΟΥ. Χαρούμενη βραδιά, τιποτα αξιοσημείωτο, εκτός απο τον Αντώνη…

το πάνελ της εκδήλωσης...
το πάνελ της εκδήλωσης, μιλάει ο Α.Ανιψητάκης…

Δεύτερη εικόνα στο Παλιό Καφέ, πίσω από το κατάστημα ΜΑΡΟΥΔΑ- στην Πλατιά Στράτα. Ο Αντώνης προσφέρει καφέ και ιδέες, μα τι είναι , σκεφτόμουν , ο νέος αυτός με το ντροπαλό αφοπλιστικό χαμόγελο.

Προσεκτικές διατυπώσεις καθαρές σκεψεις, δεν άργησα να καταλάβω πως δεν μπορούσα να διαφωνήσω εύκολα σε τίποτα, μα διαφέρουμε μια γενιά, συλλογιζόμουν. Δεν άργησε να μου γίνει απαραίτητος, για ενημέρωση , εκεί που δεν μπορούσα να δω , να παρακολουθήσω.

Εξώφυλλα βιβλίων του
Εξώφυλλα βιβλίων του Ν. Επιτροπάκη

Τρίτη εικόνα, ένα πορτραίτο.

Τον Μάνο Λουκάκη, αδικοχαμένο ποιητή, παρουσίαζε συστηματικά στο διαδικτυακό μπλογκ του ο Α.Χ., είχα χάςει τα ίχνη του γνωστού φιλολόγου. Έμαθα ότι ηταν στην ΑΘΗΝΑ και τι είχε συμβεί, με βοήθησε ο Αντώνης να βρω όλα τα βιβλία και τα στοιχεία του βίου του. Έκανα μια εκτεταμένη παρουσίαση στο alkman.gr του εργου του Ηρακλειώτη ποιητή, με την βασανισμένη ζωή, και το ενδιαφέρον έργο, γι αυτούς που αγαπούν την πιο καθαρή ποιηση.

Μάνος Λουκάκης, Αγιονικολιώτης ποιητής
Μάνος Λουκάκης,Ηρακλειώτης ποιητής (ας γεννήθηκε στον Α.Νικόλαο)

Τετάρτη εικόνα, το καφέ του ΤΣΙΟΥ , η παρουσίαση του βιβλίου της κ. Επιτροπάκη, η γνωριμία μου μένα στιχουργό και δημοσιογράφο που μάρεσε κάποτε, τον πατέρα της,που ήταν εκεί, σαν παλια χαλκομανία ξεθωριασμένη, μα συγκινητική.

Πέμπτη, και καθοριστική , καταμεσήμερο στου ΤΣΙΟΥ  3 30′ καλλιτεχνικη εκδήλωση με τον Νεκτάριο και την Κυβέλη, πήγα με ελπίδα να δω τον Αντώνη ( είχα μάθει οτι είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα).

2016-12-04-21-07-21
Οι πρώτοι ομιλητές, Μαθιός Φραντζεσκάκης, μιλάει για τις σχέσεις τους,  για τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. 

Δοκιμάζουν τα όργανα αρχίζει το,πρόγραμμα ο φίλος μου δεν εχει φανεί, με έζωσαν μαύρα φίδια, ο Αντώνης στο νοσοκομείο μου είπε η νύφη του.

Η λύρα του Νεκτάριου κλαίει το λαγούτο κρατάει κάποιο ρυθμό <από τα αρχαία χρόνια λυγμοί κι αποκάουδα από φωτιές που δεν χωνεύουν >

Η Κυβέλη εχει φωνή με τα κρόσσια των νοτίων ανέμων και το τύμπανο αφρικανικές χορδές .

Η Κυβέλη στην εκδήλωση του καφε ΤΣΙΟΥ
Η Κυβέλη στην εκδήλωση του καφε ΤΣΙΟΥ, η φωνή της…

Η καρδιά να μιλήσει συμβούλευε κάποτε η Μ.Κ. Το συναίσθημα να ειναι αληθινό πρόσθετε η Βανέσα Ρεγκρέιβ, η περίφημη αριστερή  ηθοποιός .

Έτσι πάνε οι τέχνες  μα στη  ζωή; Να μπορούσα να σπάσω την μοναξιά της αρρώστιας να τον φέρω στο ΤΣΙΟΥ…

Δεν μπορούσα να μπω στο νου του μα ήταν στο δικό μου κεφάλι – τον σκεφτόμουν  όπως ήταν πάντα καλόγνωμος ανοικτός προσφερόμενος, ευγενικός και ανιδιοτελής και τωρα , σήμερα το ιδιο.

Αριστερά Σ.Δανελλης, δεξια Α.Ανιψητάκης, μηχανικοί, στο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς κάποτε κι οι δυο
Αριστερά Σ.Δανελλης, δεξιά Α.Ανηψητάκης, μηχανικοί, στο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς κάποτε κι οι δυο(από την εκδήλωση)

Στην ταλαιπωρία που πέρασε είχε τον ουρανό της προσφοράς και την αγάπη των φίλων του, και το ήξερε.

Ο Αντώνης Χελιδόνης έφυγε νωρίς, μα υπάρχει κάποια κατάλληλη Ωρα;

Ηταν ένα γενναίος ευαίσθητος καλλιεργημένος σκεπτόμενος άνθρωπος, δεν ήταν πολύ τυχερός, αν λέει κάτι κι αυτό .

Δεν μετριέται η ζωή με τα χρόνια και τα τέρμινα, ειναι για τις καφετζούδες . Δεν έχει ορατές στάθμες στον ορίζοντα της και μέτρα και σταθμά της αγοράς. Είναι αδιευκρίνιστα τα όρια και ακαθόριστες οι εκτάσεις.

από την εκδήλωση στις 4.12.2016
από την εκδήλωση στις 4.12.2016

Ο Αντώνης μπήκε αγωνίστηκε μέτρησε και έφτασε ως εκεί που μπόρεσε. Ούτε πολύ ούτε λίγο, μα σε πολλούς και σε μένα έθεσε πρότυπα και προσέγγισε πολιτικές σταθερές , χρήσιμες στις κρίσιμες περιστάσεις  του τόπου μας.

Ο Φίλος μας έσπασε την συνήθεια μας και την κακομοιριά που μας λέει για αυτό είναι νωρίς , για το άλλο είναι όψιμο.

Κι έφυγε ξαφνικά και γρήγορα

<Σαν ματιά παιδική

Σαν μια πράξη ερωτική

Σαν αγέρι..>

Κι οι φίλοι του θα τον συντηρούν στην μνήμη τους και οταν μαζεύονται ( όπως τωρα)

Θα λένε < ένα κέρασμα για τον Αντώνη>

Και θ´ απαντά < τα Δευτέρα δικά μου> …

 

4.12.2016  Κέντρο ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ