ΝΙΚΟΣ ΒΙΔΑΚΗΣ, ΤΟΛΜΗ – Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ 25.11.2016


Η ΕΚΔΉΛΩΣΗ ΓΑΙ ΤΗΝ «ΤΟΛΜΗ»ΣΤΑ ΚΑΛΕΣΣΑ 25.11.2016

Ένα λουλούδι στην άνυδρη πόλη μας…

Πολλοί ομιλητές, ευτυχώς διαφορετικοί, ανόμοιοι, στην αίθουσα των Άνω Καλεσσών, μίλησαν με συγκίνηση για την εφημερίδα που κάποτε ίδρυσε ο Νίκος Βιδάκης, συντήρησε λίγα χρόνια ο Σπύρος Καλλέργης.

Παρουσιάζομε μια από τις εισηγήσεις:

( Β. ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ , αρχιτέκτων)

Νίκος Βιδάκης, συνταξιούχος πια στο κτήμα του στα λακκουβάρια
Νίκος Βιδάκης, συνταξιούχος πια στο κτήμα του στα Λακκουβάρια, με την εγγονούλα του/φωτ Αλκμάν

Η ΤΟΛΜΗ ήταν μια τοπική καθημερινή εφημερίδα, που εκδόθηκε στα 1983′ στο Ηράκλειο, από τον δημοσιογράφο Νίκο Βιδάκη.

Στην καρδιά της πόλης μας, απέναντι από το,άγαλμα του Δασκαλογιάννη, εκεί που κάποτε ήταν το μεγάλη υδατοδεξαμενή των Βενετών, που χώραγε 6000 βαρέλια νερό, ήταν τα γραφεία του λεγόμενου< συγκροτήματος>,δηλαδή των Νέων , ΒΗΜΑΤΟΣκαι ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ, και η διεύθυνση της εφημερίδας , που ίδρυσε ο 31 χρονος τότε ανταποκριτής.

Παρακολουθήσαμε με πολύ ενδιαφέρον την γέννηση του μικρού επαρχιακού εντύπου,ήταν σαν να ερχόταν στον κόσμο ένα παιδί.

Σπύρος Καλλέργης, προσπάθησε να σώσει τη ΤΟΛΜΗ, αν και ήταν πολύ αργλά...
Σπύρος Καλλέργης, προσπάθησε να σώσει τη ΤΟΛΜΗ, αν και ήταν πολύ αργά( φωτ.από την εκδήλωση)

Με τις δυσκολίες και τα προβλήματα, τους <πόνους> ενός φυσιολογικού τοκετού, μόνο που κράτησε πολλές μέρες. Κόπος ξενύχτια, ιδρώτας πολύς, νεύρα , φωνές αγωνία. Κι < μαμα> ήταν μια ομάδα 4-5 ανθρώπων, ο μπαμπάς έλειπε….

Υπήρχε και νονός, ποιος να τον θυμάται σήμερα άραγε; Ήταν ένας δημοσιογράφος του συγκροτήματος των “Νέων”κέρδισε τον διαγωνισμό της επιλογής ονόματος και ένα μπουκάλι, μέτριου οινοπνεύματος. …

Νίκος Κακαουνάκης όπως ήταν στην νεανική ηλικία
Νίκος Κακαουνάκης όπως ήταν στην νεανική ηλικία

Το διαφημιστικό το σχεδίασε ο αειθαλής γελοιογράφος Κώστας Μητρόπουλος. … Γιατρός, με εμβρυουλκό και βελόνες και αναισθητικά ( οινοπνεύμα τα)ο Νίκος Κακαουνάκης, φίλος από τον σύλλογο Κρητών 1965(;) αργότερα θα αποκτήσει < όνομα> , διασημότητα και για ορισμένους θα είναι ο απεχθέστερος κονδυλοφόρος του ελληνικού τύπου και για άλλους ο Ρομπέν των Δασών της φτωχολογιάς, ο υπερασπιστής της δημοκρατικής ( λεγόμενης)παρατάξεως .

Μανόλης Αργυράκης, πολλά χρόνια στην ΤΟΛΜΗ, εξαιρετος δημοσιογραφος άνοιξε την εκδηλωση
Μανόλης Αργυράκης, πολλά χρόνια στην ΤΟΛΜΗ, εξαιρετος δημοσιογραφος άνοιξε την εκδηλωση

Σε μας έδειξε τότε ένα “άγνωστο” επάγγελμα, τον  ρεπόρτερ, που δεν υποχωρεί σε κανένα όριο, δεν κάνει πίσω ότι κι αν συμβαίνει, στην προσπάθεια του να ανοίξει τον φάκελο μιας είδησης, να βρει την αλήθεια (του) στους σκοτεινούς δρόμους μιας κακοποιημένης κοινωνίας, στους τριβόλους και τους Διαβόλους της.

Τον μανιακό της δημιουργίας εντύπων, με πολύ λίγα μέσα( οικονομικά)που ο κόπος δεν έχει όρια η μέρα αρκετές ώρες.

Δεν ήταν ποτέ ο Ν.Κακαουνάκης στενός άνθρωπός μας, μα σήμερα είναι μια ευκαιρία να τον θυμηθούμε, χωρίς υπερβολικές επικρίσεις και καταδίκες, για μια βοήθεια ,που ενιδιοτελώς πρόσφερε, αυτό το ξέρουμε, στην γέννηση της ΤΟΛΜΗΣ- που δεν ήταν ποτέ κίτρινη ή “εμπορική” δεν εξέθεσε ποτέ και κανέναν, δεν πούλησε τις ιδέες και τις θέσεις της.

Ζαχαράις Καραταράκης, γνωστός φιλόλογος, με ευρύτερες απασχολήσεις, σήμερα στο ραδιόφωνο, προσθέτει κάτι που ...λέιπει στα ερτζιανά
Ζαχαρίας Καραταράκης, γνωστός φιλόλογος, με ευρύτερες απασχολήσεις, σήμερα στο ραδιόφωνο, προσθέτει κάτι που λέιπει στα ερτζιανά/ τρίτος  ομιλητής στην εκδήλωση.

Στη σειρά των θηρίων (τεράτων αν θέλετε) της δημοσιογραφίας, Θέμος , Μάκης , Τράγκας,Κακαουνάκης που έχει τοποθετηθεί< δίκαια η άδικα αδιάφορο>ήταν ο εντιμότερος, γιατί δεν υπήρξε τόσο χυδαίος καταδότης , τόσο ανάλγητος κυνηγός κεφαλών- ,η τόσο φρικτός κήρυκας μίσους – όπως οι άλλοι. Σταθερός σ ότι πίστευε, πολύ υπερβολικός ( είναι αλήθεια) στη πολεμική που ασκούσε , εξαιρετικά άδικος σ ότι αντιπαθούσε. Απέκτησε οικονομική άνεση μα δεν έγινε εκατομμυριούχος όπως οι άλλοι … …

Δεξιά Λέων Καραπαναγιώτξς με ετον Χρίστος Λαμπράκη, νεανικη φωτογραφια
Δεξιά Λέων Καραπαναγιώτης με ετον Χρίστος Λαμπράκη, νεανικη φωτογραφια (δ/ντης και εργοδότης του ιΒδάκη)

 

Μα η ΤΟΛΜΗ πέρασε από τη γέννηση, αυξήθηκε μεγάλωσε έζησε αρκετά χρόνια. Όσα της έγραφε η πολιτική της μοίρα. Αυτός, που την έφερε στο φως ο Κακαουνάκης, δεν της καθόρισε το δρόμο, είχε ´όμως έναν <πατέρα < που επηρέασε ίσως την πορεία της, την δημοσιογραφική δεοντολογία και το ήθος της…

Ντίνος Κωνσταντίπουλος,δημοσιογράφος αλλά και διανοούμενος - στο στενο επιτελείο τηε ΤΟΛΜΗΣ/ 4ος ομιλητής
Ντίνος Κωνσταντίπουλος,δημοσιογράφος αλλά και διανοούμενος – στο στενο επιτελείο τηε ΤΟΛΜΗΣ/ 4ος ομιλητής

Ήταν ( κανεις δεν το,ξέρει,με βεβαιότητα, δεν έγινε ποτέ τεστ DNA) ο Λ.Καραπαναγιωτης, προϊστάμενος του Ν.Βδάκη στα ΝΕΑ, επισκέπτης τακτικά της ΤΟΛΜΗΣ και του νησιού μας, υψηλού αναστήματος και ήθους.

ualorh-0070
Κ.Ασλάνης, νεανική φωτογραφία, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ

… Τι έγινε, όμως με την νέα ηρακλειώτικη εφημερίδα; Στο,πρώτο,της φύλλο, έδειξε μια προτίμηση σε πρόσωπα, στον τίτλο δίπλα είχε μια φωτογραφία του Κ.Ασλάνη, που ήταν τότε ο πιο νέος από τους φερέλπιδες τοπικούς πολιτιτικούς.

Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.
Σίφης Καμαρης(ανωνυμογράφος Σ.Κ.)  αριστερα, με Νίκο Βεριγάκη, παλιά φωτογραφια

Πρώτα κειμενα , χρονογραφήματα από Β.Ζ.και Κ.Σ.ψευδώνυμα πάντα. Μια ομάδα νέων προσήλθε σιγ´α σιγ´α, ο Κώστας Μπογδανιδης, οΑλέκος Ανδρικάκης, Μανόλης Μπατινάκης, Παναγιώτης Γεωργουδης, Μανόλης Αργυρακης, Νέλλη Κατσαμά,Γιάννης Μιχελάκης, Μανούσος ζαχαριουδάκης , ο Ηρακλής Φθενός, κ.α. …

Νέλη Κατσαμά,δημοσιογράφος. κάποτε υπεύθυνη της ΤΟΛΜΗΣ
Νέλη Κατσαμά (προβληματισμένη)δημοσιογράφος. κάποτε υπεύθυνη της ΤΟΛΜΗΣ, φόντο ο Μ.Φαρσάρης, πρόεδρο κάποτε των δικηγόρων

Σταθερή τοποθέτηση στην Δημοκρατική παράταξη και κάλυψη του χώρου της Αριστεράς, ρεπορτάζ κείμενα απόψεις. … Οι παλιές τοπικές, εφημερίδες, που είδαν και κάποιον κίνδυνο , εκσυγχρονίστηκαν τεχνολογικά, συγκέντρωσαν τις δυνάμεις που είχαν, μια ανθοφορία φάνηκε στην πόλη μας,που την μάστιζε από την εποχή του Μοροζίνη η έλλειψη νερού.

Αριστερά Μανόλης Καρέλλης, την εποχή που ήταν Δήμαρχος αλλά και δραστήριος πεόεδρος της επιτροπής Πανεπιστημίου(δίπλατου Μυκωνιάτης που φαίνεται ελάχιστα,Μανόλης Παπαϊωάννου, Γ.Ξαγοράρης)
Αριστερά Μανόλης Καρέλλης, την εποχή που ήταν εκδότης της ΑΛΛΑΓΗΣ,δίπλα του ο Μυκωνιάτης που ηταν εκδότης της ΠΑΤΡΙΔΟΣ. φαίνεται μετά ,Μανόλης Παπαϊωάννου, Γ.Ξαγοράρης)

Όμως ήταν απατηλή η εικόνα, η μάλλον δεν κράτησε πολύ. Παρά την κίνηση των πολιτικών κυρίως ιδεών, που φάνηκε να εντείνεται , η κοινωνική κατάσταση ήταν στάσιμη, τα κόμματα βραχυκυκλωμένα και ανίκανα να ανανεωθούν η να προχωρήσουν . .

Δημήτρης Λυδάκης, 5ος - με τον αυθόρμητο αγχωτικό λόγο του έκλεψε την παράσταση/5οςομιλητής στην εκδήλωση
Δημήτρης Λυδάκης, 5ος – με τον αυθόρμητο αγχωτικό λόγο του έκλεψε την παράσταση/5οςομιλητής στην εκδήλωση

Το,ΠΑΣΟΚ. κυρίαρχο της εποχής, αλλά και καθοριστικό της δημοκρατικής παρατάξεως, στο Ηράκλειο είχε δημιουργήσει την κομματική ομάδα του, και την είχε περιχαρακώσει με ασφάλεια, όπως κάποτε είχε κάνει το ΚΕΝΤΡΟ( προδικτατορικά ), …

Γ.Μαρκόπουλος, συνεργάτης της ΤΟΛΜΗΣ,τον δειέγραψε το ΠΑΣΟΚ
Γ.Μαρκόπουλος, συνεργάτης της ΤΟΛΜΗΣ,τον δειέγραψε το ΠΑΣΟΚ, πορτραίτο απο τον Ρουσσέτο, 2007

Η ΤΟΛΜΗ έπαιξε κάποιο ρόλο στις αρχικές διαδικασίες, μα γρήγορα, μπήκε στο περιθώριο των κομματικών ζυμώσεων, αρκετοί την έβλεπαν με καχυποψία, σαν εμπόδιο.

Αντώνης Σανουδάκης, συγγραφέας - ανοιξε καποτε τους φακέλους της Αντίστασης, με θάρρος...6ος ομιλητής
Αντώνης Σανουδάκης, συγγραφέας – ανοιξε καποτε τους φακέλους της Αντίστασης, με θάρρος…6ος ομιλητής

 

Κανείς επαγγελματίας πολιτικός δεν αξιοποίησε το νέο καθημερινό έντυπο, δεν υπήρξαν κείμενα αναλύσεις ή προτάσεις πολιτικές, από βουλευτές υπουργούς κλπ. Όμως μια ευρύτερη ομάδα της δημοκρατικής παράταξης, από το ΠΑΣΟΚ έως την άκρα αριστερά, μπόρεσε να αναπτυχθεί και να εκφραστεί με επάρκεια , από το έντυπο αυτό. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι προσκείμενοι τότε στο ΠΑΣΟΚ Αντώνης Βασιλάκης αρχαιολόγος, Ντίνος Κωνσταντόπουλος δημοσιογράφος , Ζάχαρης Κραταράκης φιλόγολος , Αντώνης Σανουδάκης συγγραφέας – φιλόλογος, ο δικηγόρος – θεατρολόγος Γιώργος Μαρκόπουλος αλλά και καλλιτέχνες και δημιουργοί.

Η παρέα τςη ΤΟΛΜΞΣ από αριστερα:
Η παρέα τςη ΤΟΛΜΗΣ από αριστερα:Μανόλης Μπατινάκης, Μανόλης Δουλγεράκης, Ζαχαρίας Καραταράκης, Αντώνης Σανουδάκης, Μύρων Μιγάδης, Νίκος Βεριγακης, Γιώργος Γραμματικάκης, Βασίλης Ζεβελάκης, Νίκος Βιδάκης

Ο έμπορος και φιλότεχνος, Δημήτρης Γιγουρτσής, έγινε ο πρωτότυπος γελοιογράφος, με τα περίφημα, ανθρωπάκια του, τα <ούφο>. Ο Στέλιος Μαρκατάτης, έδωσε αξέχαστα κείμενα αναμνήσεων,για το παλιό Ηράκλειο. Ο Σίφης Καμάρης με τα πνευματώδη κείμενά του και τον Κλεάνθη και τέλος με τον <Εφέ του Καφενείου>, παραλλαγή του εφέ του Αϊδινίου,την πολύ πρωτότυπη , και ακανθώδη γραφή .

Δημήτρης Ξηριτάκης, γείτονας και φίλος του Νίκου Βιδάκη
Δημήτρης Ξηριτάκης, γείτονας και φίλος του Νίκου Βιδάκη

Ο Δημήτρης Ξηριτάκης, με πολλούς τρόπους, ο Γιώργος Ζεβελάκης με ιδέες και προτάσεις και αυτός που σας ομιλεί, όπως μπορούσε. Ζητώ συμπάθεια από αυτούς που δεν ανέφερα, το αρχείο της ΤΟΛΜΗΣ το αναζήτησα πολλές φορές αλλά δεν κατάφερα να το προσεγγίσω.

Γιώργος Ψαρουλάκης, δημοσιογράφος της ΝΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ, /προσπάθησε να κάνει μαι ανάλυση σε βάθος /τελευταίος ομιλητής
Γιώργος Ψαρουλάκης, δημοσιογράφος της ΝΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ, /προσπάθησε(και τα κατάφερε) να κάνει μαι ανάλυση σε βάθος /τελευταίος ομιλητής/ φωτ. ΑΛΚΜΑΝ από την εκδήλωση

Κι ήρθανε μέρες κάποτε δύσκολες και καιροί οργισμένοι, κρίση εξάντλησε το έντυπο που είχε ενηλικιωθεί, το  λουλούδι ήταν ανθισμένο μα ντελικάτο, κι η πόλη μας άνυδρη, ετοιμαζόταν από το1970(!) το φράγμα Αποσελέμη.

Η κρίση του τύπου είχε προηγηθεί, της οικονομικής της χώρας, οι εφημερίδες , μετά την επέλαση της τιβι, και την ανάπτυξη των ψηφιακών μέσων, άρχισαν να φθίνουν, κι οι μικρότερες δεν άντεχαν .

Η ΤΟΛΜΗ πιέστηκε στις αρχές του 2000 (2005;), ο ιδιοκτήτης της έψαξε για βοήθεια, βρέθηκε ο πρώτος προσφερόμενος, ακολούθησε δεύτερος για να καταλήξει η τοπική καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου, στον γνωστό επιχειρηματία Σπύρο Καλλέργη.

Ο τελευταίος, πλήρωσε την αποκοτιά του,κι η η ΤΟΛΜΗ πέρασε σχετικά ομαλά στην ιστορία…

Δεξιά Κώστα Τριγώνης, πρύτανης της τοπικής δημοσιογραφίας,οικοδεσπότης τςη εκδήλωσης
Δεξιά Κώστας Τριγώνης, πρύτανης της τοπικής δημοσιογραφίας,οικοδεσπότης τςη εκδήλωσης, στιο βήμα Μ.Αργυράκης.

 

Αφού διέγραψε την τροχιά του μπορούσε έδυσε, η εφημερίδα του Νίκου Βιδάκη, αφήνοντας μια σταγόνα φωτός, είπε ο πιο ρομαντικός συμπολίτης μας.

Αριστερά Κώστας Ασλάνης, δεξιά Ευρ.Κουκιαδάκης, στην εκδήλωση- κι οι δυο παλιοι φίλοι της ΤΟΛΜΗΣ
Αριστερά Κώστας Ασλάνης, δεξιά Ευρ.Κουκιαδάκης, στην εκδήλωση- κι οι δυο παλιοι φίλοι της ΤΟΛΜΗΣ

Οι αριστεροί , μανιακοί των ερευνών και των αναλύσεων έψαχναν κι άλλους λόγους και αιτίες. Δευτερεύοντες βέβαια, μα ας γυρίσουμε κάποιες σελίδες της τοπικής μας ιστορίας.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Τούρκος γενικός διοικητής Κρήτης, μετέφερε την έδρα της πρωτεύουσας του νησιού στα Χανιά. Στις αρχές του 20ου αιώνα, επί Κρητικής Πολιτείας, ο Πρίνζιπας εγκαταστάθηκε στα Χανιά, οι κρητικοί ενθουσιάστηκαν, με τον ευθυτενή υπερήφανο ηγέτη, μόλις πάτησε το πόδι του ,δεν μπορούσαν βέβαια φανταστούν ότι ήταν ομοφυλόφιλος – δεν είχε και σημασία-ο γαλαζοαίματος αριστοκράτης.

Ζαχάρης Μιχεάκης και Βιβή Δερμιτζάκη, από τους στενού φίλους της ΤΟΛΜΗΣ/φωτ επο την εκδήλωση
Ζαχάρης Μιχελάκης και Βιβή Δερμιτζάκη, από τους στενούς φίλους της ΤΟΛΜΗΣ/φωτ επο την εκδήλωση

Στο Ηράκλειο πλειοψηφούσε η συντηρητική παράταξη ,για το 1/4 περίπου του αιώνα (Καραβανάδες και αργότερα Βασιλικοί) και δυο διαπρεπείς πολιτικοί, ο Ιωάννης Σφακιανάκης και ο Αριστείδης Μιχελιδάκης.

Η επέλαση των Φιλευθέρων και του Βενιζέλου, άλλαξε γρήγορα τους συσχετισμούς η Κρήτη ολόκληρη και η πιο μεγάλη πόλη της έγιναν κάστρα της Δημοκρατικής παράταξης (για 2/4 – μισόν δηλαδή πάνω κάτω αιώνα).

Λεμπιδάκης, ο γνωστός βιομήχανος, καλεσσανός, στην εκδήλωση - ευεργέτης του οικισμού.
Γιάννης Λεμπιδάκης, ο γνωστός βιομήχανος, καλεσσανός, στην εκδήλωση – ευεργέτης του οικισμού.

Κι ήρθε η επάρατη (Χούντα) σταμάτησε την κυριαρχία των κομμάτων για λίγο για να ακολουθήσει η Μεταπολίτευση με νέα ανατροπή των συσχετισμών , διαλύθηκε η φιλελεύθερη (Κεντρώα ονομαζόταν τότε) παράταξη, στη θέση της το Σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ για 1/4 πάλι αιώνα. Και μπήκε ο 21 ος αιώνας, με νέα ανατροπή, ένας σχηματισμός της παραδοσιακής Αριστεράς, συνέτριψε το ΠΑΣΟΚ και κυριάρχησε στην Κρήτη και πρώτα φυσικά την κεντρική πόλη της.

Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)
Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)

Αυτό το ιστορικό φόντο οδηγεί σε κάποιες σκέψεις, το Ηράκλειο, έδειξε την πιο μεγάλη αστάθεια, στο νησί μας, αλλά και στην χώρα ίσως, άλλαξε και ριζικά μάλιστα πολλές φορές. Μετά του πιο γνωστούς ηγέτες της Κρητικής Πολιτείας, δεν αναδείχθηκαν στο νομό μας σημαντικοί πολιτικοί, αν και υπήρξαν αρκετοί που δεν εστερούντο προσόντων, ενώ στον πνευματικό, τον καλλιτεχνικό και τον κοινωνικό χώρο είχαμε πολλές, άπειρες, αξιόλογες περιπτώσεις.

Δημήτρης Γιγουρτσής(1934-2003), επιτυχημενος έμπορος αλλα και σκιτσογράφος της ΤΟΛΜΗΣ, με τα περίφημα "Ούφο "του
Δημήτρης Γιγουρτσής(1934-2003), επιτυχημενος έμπορος αλλα και σκιτσογράφος της ΤΟΛΜΗΣ, με τα περίφημα «Ούφο «του

Το Ηράκλειο, κέντρο της Κρήτης αλλά και η μεγαλύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά περιοχή της, έγινε μια πόλη ανοικτή και ανεκτική και φιλελεύθερη, ανεξάρτητα από τι κατά καιρούς κομματικές προτιμήσεις των πολιτών της. Αναπτύχθηκε σ΄όλους τους τομείς, έκανε άλματα, αλλά υποτίμησε την πολιτική, που ίσως ήταν ίσως” η Αχίλεια πτέρνα της” .

Η ΤΟΛΜΗ μια πολιτική εφημερίδα, άνθισε όψιμα στην πόλη μας, δημιούργησε προοπτικές – μα ήταν άνυδρο το έδαφος, και γι αυτό μαράθηκε νωρίς. Μα δεν είναι μέρα κατάλληλη για γκρίνιες και μεμψιμοιρίες, η εφημερίδα του Βιδάκη, ήταν ένα αξιόλογο πείραμα, που δείχνει ότι υπάρχουν ελπίδες για την πολιτική αναγέννηση του Ηρακλείου και του νομού μας.

Γιώργος Ζεβελάκης, νεανική φωτογραφια, συνεργατης της ΤΟΛΜΗΣ
Γιώργος Ζεβελάκης, νεανική φωτογραφια, συνεργατης της ΤΟΛΜΗΣ

Ο ρομαντισμός των συμπολιτών μας έχασε μια ακόμα μάχη, μα θα κερδίσει κάποτε και τελικά τον πόλεμο.

Το Ηράκλειο, η πρωτεύουσα του νησιού μας, η πιο ενδιαφέρουσα πόλη της Κρήτης και από τις πιο ζωντανές της χώρας, θα βρει και την πολιτική της πληρότητα και την πιο κατάλληλη έκφραση των κατοίκων της.

Άσκημη πόλη , λένε πολλοί, άλλοι αυτοί που την αγαπούν τραγουδούν:

Scan 1
Πόλη της μνήμης …πίνακας του Αρ.Βλάση

“Πόλη της μνήμης και της θύμησης θαλασσολούλουδα μαζεύεις στην ποδιά σου

και συνορίζονται ο Νοτιά ςμε τον Βοριά ποιος να πρωτοχαϊδέψει τα μαλλιά σου…”

Η εφημερίδα του Νίκου Βιδάκη, ήταν ένα λουλούδι της πόλης μας μαράθηκε νωρίς, μα άφησε μια σταγόνα φως , μια καλήν ελπίδα.

ευχαριστώ πολύ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟΣ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟΣ Αποχαιρετισμός

Πέμπτη βράδυ 8 Σεπτεμβρίου 2016 .

Δυο λέξεις μετά από μια επέμβαση:»δεν επανέρχεται » και ο φίλος μου χάθηκε, χάθηκε για πάντα…

Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009
Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009

Σαν μουσική που τρέμει στο ηχηρό τύμπανο, σαν στίχος που καρφώνει μαχαίρια στην καρδιά, σαν κρεσέντο μιας κατασκότεινης νύχτας » χάθηκε για πάντα»

Δύσκολος ο αποχαιρετισμός, ο Κωστας τόσο κοντινός και οικείος, οι λέξεις έχουν σκοινιά και οι προτάσεις αγκαθωτά σύρματα.

Η νύχτα ήρθε συμπονετική δροσερή άπλωσε σεντόνια σιωπής ανοιξε εικόνες ξεχασμένες , μα δεν είχαν χαθεί;

Ο φίλος μου ο Κώστας Μπαλαμούτσος εύθυμος παρατηρεί, δεν γίνεται έτσι, πρέπει να συνδέσεις τον διακόπτη.

– Θα οδηγήσω εγω, επιμένει, και δεν μπορώ να αρνηθώ.

Θα σε πάω πολύ πισω, εκεί που δεν πολυσυγκράτησες εικόνες και περιστατικά

… στην Μαύρη Κορυφή, με τους μεγάλους φίλους μας να λαχανιάζουν και να τους φοβίζει το ύψος , οι δυο από αυτούς, θ´ ανέβουν αργότερα πολύ ψηλά και θα ισορροπήσουν , δεν μπορούσαμε να το προβλέψουμε.

Νίκος Καββαδίας, 1974
Νίκος Καββαδίας, 1974

Ο Καββαδιας μετά, ο γλυκύτατος αφηγητής και καλόγνωμος σύντροφος, θα προσφέρει στίχους κι αγάπη και πράσινα κομπολόγια, το ΄χασες ; Γράφει: AQUARIUS ( τοόνομα του πλοίου του). Την Μαρία του λιμανιού για χρ´ονια πολλα, κάθε Σάββατο, με τον Σίφη  τον Κώστα, τον Μύρο, τον Γιώργο, τον Τσαϊνη με την κιθάρα του και άλλους πολλούς

Η Μαρία του λιμανιού στο κέντρο, δεξιά ο Κώστας Μπαλαμούτσος
Η Μαρία του λιμανιού στο κέντρο, αριστερά  ο Κώστας Μπαλαμούτσος

Κι η Γαύδος μετά , το ιδανικό νησί , για αταξίδευτους και στεριανούς

… Θυμήθηκα…

Την ξαφνική επίσκεψη πριν χρόνια στο κτήμα του στο “Κορακοβούνι”, χωρίς ειδοποίηση επίσημοι φιλοξενούμενοι, ο Στέλιος και η Μαρία Τσαακαλάκη. Η τάβλα (τραπέζι)στηθηκε πρόχειρα, αλλα΄χωρεσε εύκολα και άνετα την περιστασιακή συντροφια

Δεν απέφευγε κι ο ίδιος τον φακό:μεταξύ των κρητικών- καλό κρασί και καλός λόγος..
Με τον επίσημο φιλόξενούμενο Λ.Καραπαναγιώτη(με την κόκκινη μπλούζα)χαρούμενη ώρα  – Μάλια σπίτι του Νίκου&της Νίκης Βεριγάκη

…κι αν δεν χωράτε στο σπίτι μας πάνω στην κεφαλή μας, είπε ο Κώστας και η Ελένη, που πρόσφεραν κρασί, ρακή και τυρί και λαχανικά, σε μια σαλάτα  σε τεράστια λεκάνη. Το κέφι κορυφώθηκε γρήγορα, όλοι παραξενεύτηκαν,  τα αγροτικά προϊόντα  του κήπου του ήταν αρκετα, το γεύμα αξέχαστο.

Κώστας και Ελένη στον ¨Αγιο Γεώργιο τον Σελινάρη 2013
Κώστας και Ελένη στον ¨Αγιο Γεώργιο τον Σελινάρη 2013

Και τελευταια,τη μεγάλη ορειβατική εκδρομή στο,καταφύγιο, με την καραμπατολάχαρη, τον βοσκό ποιητή και την φιλόξενη αρχόντισσα του μεγαλου βουνού, την Κίτσα.

Καταφύγιο, με τον ποιητή βοσκό δεξιά και τον γιο του Δημήτρη αριστερά
Καταφύγιο, με τον ποιητή βοσκό δεξιά και τον γιο του Δημήτρη αριστερά
Πρίν λίγο καιρό, με τον ψηλότερο Κρητικό Ανδρέα Γλυμιδάκη, γιο του αδελφού της συζύγου του.
Πρίν λίγο καιρό, με τον ψηλότερο Κρητικό Ανδρέα Γλυνιαδάκη, γιο του αδελφού της συζύγου του.

Την παραμονή της επέμβασης, λίγο πριν μας διώξουν (τέλειωνε το επισκεπτήριο)μιλούσαμε  για το άπειρο, την αδυναμία πειστικής απόδειξης για την ύπαρξη του.

… Μα ο Αλεξανδρινος( σ.Καβαφης)ηταν πιο καθαρός και θαρραλέος είπε χαμηλόφωνα : <Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς>.

Τον παρατηρούσα προσεκτικά, είχε αδυνατίσει κάπως, μα η διάθεσή του ηταν καλή, μια περιπαικτική ακτίνα που και που έλαμπε στα μάτια του.

Εχω και τους Γλυνιαδες ( το σόι της συζύγου του)αν ζοριστώ πολύ , πρόσθεσε.

Ο Κώστας τέκνο μιας προσφυγικής οικογένειας, έμαθε απο νωρίς την ευθύνη, το καθήκον, την εργατικότητα , την τιμιότητα και την ευγένεια. Οι αταξίες των παιδικών χρόνων, η μπάλα και το τοπι, εγκαταλείφθηκαν γρήγορα, για την μαθητεία και την σκληρή δουλειά.

Η βία στόμωσε κάποτε σ αυτόν τον τόπο κι είναι σήμερα ειρηνικός και αναμάρτητος
Γαύδος, Σαρακίνικο – 1986, 87,88, όλοι βρεθήκαμε στην ιδανική εκδρομή του Ορειβατικού (φωτογραφία 1986)

Και δεν προτίμησε την πιο προσιτή εργασία του πατέρα του, μπήκε κυριολεκτικά στο καμίνι. Σίδερο κι ατσάλι. και τα κατάφερε, δυνατός και μυαλωμένος καθώς ήταν στην παλικαρίσια απασχόληση και ευτύχησε να παντρευτεί την Ελένη, που καταγόταν από τα ψηλά μέρη, αιςθαντική δυνατή και καλλιεργημένη.

Δημιουργηςαν μια οικογενεια υποδειγματική, ξεπερνώντας με σκληρό αγώνα τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. Χαρακτηριστικό του φίλου μας, ηταν η ανοικτή του διαθεςη, η ευπροσιγορία κι η προσφορά.

Εκπαιδεύτηκε στην Γερμανία (1962-65;)εδώ μιλάει με την γερμανίδα Σαβίνα Ρόεζινκ
Εκπαιδεύτηκε στην Γερμανία (1962-65;)εδώ μιλάει γερμανικα, με την γερμανίδα Σαβίνα Ρόεζινκ 2015

Η ταπεινότητα και αξιοπρέπεια, η αριστερή και δημοκρατική του ματιά, σήμαινε αναγνώριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ευαισθησία στους ανήμπορους και τους κατατρεγμένους. Θρησκευόμενος απο οικογενειακή αγωγή, δημοκρατικός από προσφυγική καταβολή και φιλελεύθερος και ανεξάρτητος από  κρητική παραδοση.

Φίλος σταθερός αταλάντευτος, ζήσαμε μαζί χαρές και λύπες. Και πέρασε η εποχή που αυτοί που έφευγαν μας <έλειπαν> η ζωη είχε τότε μπροστά της  δρόμους και μονοπάτια και πολλές επιλογές .

Τώρα το παιγνίδι παίζεται στην παράταση , είναι τα τελευταία λεπτά…

Ο νεαρός φορ του ΟΦΗ μόλις αποσύρθηκε από το ματς, τον κτύπησαν βάναυσα, δεν θα αντικατασταθεί , δεν υπάρχει αλλος. Θα μας κοιτάει μακριά απο την ψηλή κερκίδα δεν χώθηκε στα αποδυτήρια, το ματς ειναι αμφίροπο ( δεν κερδίζει,κανείς)και δεν υπαρχει διαδικασία πέναλτυ.

Ο φίλος μου χάθηκε, έφυγε οριστικά, δεν θα γυρίσει πια.

Στο χωριό του Σίφη Καμάρη, την Κοξαρέ (όρθιος δεξιά)
Στο χωριό του Σίφη Καμάρη, την Κοξαρέ (όρθιος δεξιά)

Ακατανόητες φαίνονται οι φράσεις , δεν περιγράφονται με λόγια αυτά, ο διακόπτης γύρισε, το φως έσβησε, το σκοτάδι κατακάθεται μέσα μας, πυκνό και αδιαπέραστο .

Αύριο θα ναι αλλιώς αλλά και τίποτα δεν θα αλλάξει.

Καλό σου ταξίδι φίλε, ξέρω πως θα σου λείψουν οι πράσινες θάλασσες και τα κακοτράχαλα βουνά, μα είμαι σίγουρος πως θα βρεις εξαιρετικές διαδρομές στα ιδανικά λημέρια του ουρανού …

dsc01284

 

 

Ηρακλειο 14.9.2016 Βασίλης Ζεβελάκης, αρχιτέκτων

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ – ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ (ΜΗΝΥΜΑ)

Τα χαρτιά τέλειωσαν, πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων. Τα μολύβια κι οι πέννες δεν λερώνουν πια τα δάκτυλα μας.  Όμωςδεν αλλάζει η ουσία της γραπτής επαφής,  πάλι γράμματα, σύνταξη κι ορθογραφία και αισθήματα και λογική. Το τελευταιο σημείωμα  για τον  Αντώνη Χρελιδώνη, έφυγε με ψηφιακό ταχυδρομειο του alkman.gr εφταςε αμέσως στο νοσοκομειακό του κρεβάτι,απάντησε (το σχολίασε)χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Το αντιγράφουμε, σαν πρόκληση στην τύχη,  δεν θα μας γονατίσει δεν σβήνει , δεν μπορεί να καθορίσει τα πάντα.

Ο Αντώνης θα διαβάσει αυτό το σημείωμα,  θα πεί  με πολύ πικρό χαμόγελο : «υπερβολές…»

Κι η καρδιά μας θα ραγίσει, είναι άδικο , μα τι μ΄αυτό : σ αυτήν  τη μεγάλη κι άγνωστη οντότητα,  δεν χάνεται τίποτα – στις απειρες ιδιότητες στις αιώνιες ουσίες της, υπάρχουν τα πάντα –  η φύση δεν αλλάζει.

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

 

Μεσάνυχτα,  τα πλήκτρα ενός υπολογιστή γράφουν, σελίδες ημερολογίου, πρ´ωτος αναγνώστης ,  ο Αντώνης Χελιδώνης,στο κρεβάτι του ΠΑΓΝΗ.

 

»

Στου » Τσίου » το καφενείο, κάπου στο Καμαράκι, φαίνεται δίπλα η εκκλησία των Αρμένηδων. Καταμεσήμερο,  ή μάλλον μετά το μεσημέρι…μικρή καλλιτεχνική  εκδήλωση, 3 30! Αλήθεια, ακριβώς όταν πέφτω για ύπνο…
Όμως πήγα για να δω τον Νεκτάριο που θα έπαιζε μουσική με το ΕΡΑΝ και με πολλές φρούδες ελπίδες, να συναντήσω τον Αντώνη.
Οταν βρεθήκαμε στο ιδιο καφενείο πριν λίγους μήνες με τον Αντώνη Χελιδώνη, έιχε κ´αποιο πρόβλημα, που μου το εξέθεσε με ψυχραιμία. Δεν ακούω, το ψάχνουν οι γιατροί. Μα καθ´ολου, ρώτησα ανήσυχος, τιποτα απάντησε.
Με ζώσαν μαύρα φίδια, δεν ειμαι γιατρός, μα η ένδειξη ηταν τρομοκρατική.

Συναντηθήκαμε αρκετες φορές μετα, είχαν άρχισει οι ιατρικές έρευνες και εξετάσεις. Ψάχνουν στον πνεύμονα , μου είπε…
Λίγο αργότερα…
Έτρεξα στο ΠΑΓΝΗ είχε εξιτήριο, αμφέβαλα, μπορει ναναι κατι που δεν ξέρω, απ´ τις άπειρες αρρώστιες και να αντιμετωπίζεται.
Στο facebook μιλούσαμε τακτικά, ηταν πάντα «ομιλητικός » δεν τολμούσα να ρωτήςω για την υγεία του.
Οι πληροφορίες απο δεξιά αριςτερα με απογοήτευαν …
Διαισθανόμουν ότι περνόυσε τον τρομερ´ο δρόμο μιας σαδιστικής αρρώστιας.
Οταν ´εχεις φτ´ασει σε μιαν υψηλή ηλικία νοιώθεις ντροπή ´οταν η επ´αρατες ασθένειες χτυπούν ν´εους.
Κι επαναςτατείς οταν η βαναυση αδικία που δεν ´εχει κοινωνικά πρόσημα, και δεν αντιμετωπίζεται με καν´ενα τρόπο , πλήττει τελείως αθώους .
..
Θαθελα να βγω στους δρόμους και να φωνάξω,να διαμαρτυρηθώ, που δεν υπ´αρχει καν´ενα ορατό σύνορο κανένας βατός δρόμος για τον φίλο μου.

Κυριακή 4 50′ αρχίζει το μουσικό προγραμμα, δοκιμάζουν τα όργανα…

Ο Αντώνης ειναι στο νοσοκομείο, για την βάρβαρη θεραπεία, η λύρα κλαίει, τα λαγού τα κρατάνε καποιο ρυθμό…

«Απο τα αρχαία χρόνια λυγμοί κι αποκάουδα από φωτιές που δεν χωνεύουν. »

Η Κυβέλη είναι μια έκπληξη...
Η Κυβέλη είναι μια έκπληξη…ο Νεκτάριος από την ποίηση, στη ζωγραφική κα μετά στους ήχους (10.4.2016 καφέ ΤΣΙΟΥ)

 

Η Κυβέλη, εχει φωνή με κρόσσια των νότιων ανέμων και το τύμπανό της κρύβει αφρικανικές χορδές…

Κρητικές μελωδίες, δεν ξεχωρίζω στίχους λόγια γλώσσα ύφος …

Η καρδιά να μιλάει συμβούλευσε η Μ.Κ. Το συναίσθημα να΄ναι αληθινό είπε κάποτε η Ρεγκρέιβ,  έτσι πανε οι τέχνες…μα η ζωή;

Βανέσα Ρενγρέϊβ, η πιο σπουδαία ίσωςηθοποιός της εποχής μας
Βανέσα Ρενγρέϊβ, η πιο σπουδαία ίσως ηθοποιός της εποχής μας

Ο Αντώνης είναι στο κρεββάτι του ΠΑΓΝΗ και θέλω να μπω
στο μυαλό του στην πίεση και τη ένταση που νοιώθει.

Να μπορούσα να κάνω κατι, να σπάσω τη μοναξιά της αρρώστιας του,
Να τον φέρω στο καφενείο του, στου ΤΣΙΟΥ…

Δεν ειμαι βέβαιος για τίποτε , οταν θέλεις πολυ κατι μπορει , να συμβεί, χωρ´ις μεταφυσική και θρησκευτικές εμμονές και υπερβάσεις.

Δεν μπορώ να μπω στο νου του μα ειναι εύκολο να ναι στο δικό μου κεφάλι.
Τον σκέφτομαι, ´οπως ειναι π´αντα, καλόγνωμος ανοικτός, προσφερόμενος. μας πως μπορεί και με την αρρώστια κι με την ταλαιπωρία την πιο μεγάλη;
– συμβαίνουν αυτά , θα μου πει
Δεν κλαίει Τη μοίρα του, δεν κ´ανει πικρά παράπονα: «γιατί σε μένα;»

Οτι ειναι να γίνει ας συμβεί, ο χρονος δεν περισσεύει. Μα δεν ξοδεύεται άδικα συλλογίζομαι, ο Αντώνης τον μετράει σωστά τον καταναλώνει δίκαια και αποδοτικά…

Στο κρεβάτι του , εχει τον ουρανό της προσφοράς, την αγ´απη των φίλων του.
Τον σκεφτόμαστε συχνά , το ξέρει…

Ηρακλειο 10 Απριλίου 2016

»

Πέρασαν πολλές μέρες, κοντεύουν σαράντα…γιατί οι αριθμοί να χουν σημασία; Συνήθειες πανάρχαιες, με κρασί και λάδι, με φωτιές και μοιρολόγια, οι τελετουργίες ειναι περιττές, μα ξεχειλίζει η καρδια μας, θ΄ αδειάσει…

Ηρακλειο 18 Ιουλίου 2016 , Καμαράκι

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ : ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ (ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΦΗΣ)

Διαβάζουμε δύσκολα, γιατί δεν υπάρχουν πολλά να αντέχουν την ανάγνωση. Διασημότητες ασήμαντες, έργα διακριθέντα (από ποιους άραγε) και λαίκά αναγνώσματα,

που δεν μπορουμε να καταλάβουμε κι οστοσο συγκινούν αρκετούς. Πολύ προσωπικά  διαλέγουμε και προτείνουμε: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΦΗΣ

Αντώνης Χελιδώνης, ένας  ηρακλειώτης διανοούμενος
Αντώνης Χελιδώνης, ένας ηρακλειώτης διανοούμενος – κι ένας άνθρωπος για καθε εποχή…

Μπήκαμε πάλι στο γνωστό λούκι της πόλης. Τι ψάχνω; Αναζητώ το κόκκινο πενάκι μου με άγχος.

Θέλω να γράψω και γράφω σε σένα. Δεν ξέρω τι έχω, μου φταίνε όλοι, ενώ ίσως να υπάρχουν ακόμα κάποιοι που να με νοιάζονται.

Κάθομαι ώρα τώρα και κοιτάζω το ταβάνι.

Πίνω μπύρες. Κοντεύω να τελειώσω το δεύτερο πακέτο, το φλέμα κάθεται στο λαιμό, σαν το καβούκι στις χελώνες και επιμένω.

Απαντοχή στη βραδινή συναυλία. Η αγωνία -ο αγώνας ξεχάστηκε- για την επιβίωση. Θα μπορούσαν να είναι όμορφα τα πράγματα.

Όρεξη για τίποτα. Εύχομαι το οτιδήποτε. Η προσαρμογή δύσκολη έννοια και πράξη.

Η πραγματικότητα δύσκολη και οι καιροί μας χαλεποί.

Γράφω σε σένα, καλέ μου φίλε, χωρίς ντροπή, χωρίς να κρύβομαι ή να φοβάμαι. Δεν νοιώθω κενός μα ζω με πολλά άδεια πράγματα.

Οι λευκές σελίδες μου τρυπάνε το στομάχι, όχι οι μπύρες. Η σχολή μου θυμίζει Βατερλό και Άγια Ελένη ταυτόχρονα. Η σκέψη παίζει διάφορα παιγνίδια.

Εξισώσεις νιοστού βαθμού, 3πλά ολοκληρώματα, ανολοκλήρωτες σχέσεις.

 

ο ΛΑΚΚΟΣ, σχέδιο του ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ
Ο  «ΛΑΚΚΟΣ», σχέδιο του ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ, κάδρο σε καφενείο του ΑΪΒΑΛΙΩΤΗ

Επαναφέρει ξανά και ξανά πρόσωπα που έχουν φύγει, τη φρίκη ενός κόσμου κατακερματισμένου.

Παλιές αγάπες σκληρά όμορφες και βασανιστικές. Ανθρώπους ξένους με θυμό για τον Άλλον.

Η σκέψη στον παρελθόντα χρόνο σε ισορροπία με την μοναξιά του παρόντος. Η σκέψη, η μοναξιά, απέναντι μου. Απέναντι στο λειψό σώμα μου.

Αναρωτιέμαι τι είναι το σύνολο; Ζω στη μερικότητα της προσωπικής μου οπτικής. Με τα λάθη μου αναμετριέμαι.

Φαντάζομαι, η φαντασία διεκδικεί το ρόλο της μαμής από τη βία, κατά πως λέει ο Μπαμπασάκης, και καταγράφω τους εχθρούς μου.

Γεμίζω τις λευκές σελίδες ή καλύτερα σκίζω επιτέλους τις κιτρινισμένες των παρελθόντων σημειωμάτων.

Μα, διστάζω. Είναι οι άνθρωποι, δηλαδή οι πράξεις τους, η κοινή μας ζωή, που με κρατάει. Τα τηλέφωνα στην παλιά ατζέντα.

Είναι και δική μου η ζωή τους. Τους κοντινούς, τους προσιτούς «καταπολεμώ»: συνεχίζω πίνω, καπνίζω.

Τελειώνουν να με βλάψουν δεν μπορούν πια.

Σούρουπο. Το σκυλί γαυγίζει, η κοπέλα να κοιτάζει. Ο γείτονας ποτίζει τα λουλούδια του.

Η Μερόπη ετοιμάζει το δείπνο με το παράθυρο ανοικτό να ξεχειλίσει γεύσεις και την ομορφιά της.Η αισιοδοξία είναι ο καλύτερος σύμμαχος. Η αυτοκτονία το καλύτερο τέλος.

[Σήμερα στις 9 το βράδυ στην κεντρική πλατεία θα δώσει μουσική! συναυλία το συγκρότημα των…

Χάνεται η φωνή του μεγάφωνου και δεν είναι η μοναδική… ]

Και ο έρωτας που βρίσκεται; Στα γκρεμισμένα απομεινάρια της γειτονιάς μου. Η φύση μας μικρή για να τον αντέξει.

Τέλος, η επικρατούσα για χρόνια άπνοια ματαιώνει την μετακίνηση.

 

Αγνωστη προτομή (είναι στην ΟΑΣΗ) - γράφει : τα όνειρα γίνονται σαϊτες...
Άγνωστη προτομή (είναι στην ΟΑΣΗ) – γράφει : τα όνειρα είναι σαϊτες…

 

Καλέ μου φίλε,

Οι αισθήσεις μου έχουν κυριευθεί από θυμό, πόνο, ποτό, και καπνό. Καταστάσεις ανάμικτες, απαγορευτικές για γράψιμο.

Έτοιμος για τη συναυλία ή για τη γωνία του δωματίου μου; Θα πάω και στα δύο.

Απίστευτες εικόνες: ένα παιδί κόβει το φρεσκοποτισμένο λουλούδι, κοιτάζει την κοπέλα, που εξακολουθεί να κοιτάζει και της το προσφέρει.

Μερόπη φιλά το σύζυγό της και κοιτάζει χωρίς να βλέπει από το ανοικτό παράθυρο.

Με μυρωμένα χέρια ισιώνει την ποδιά της. Η κίνησή της στέλνει κύματα ηδονής στην πόλη.

Έφυγα. Η συναυλία άρχισε ήδη, στη γωνία του δωματίου μου.

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ…ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (**)

 

Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)
Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)

Θελοντικαί παράται του παρά Σεμνότητα. Απλότητα. Λιτότητα. Ξιοπρέπεια.

Παν μέτρον και μηδενάγαν σεαυτόν εν οίδα ανδρών επί φανών. Αγνό πνεύμα αθάνατο της Σεχραζάτ,

της Χαλιμάς και του σπηλαίου με τους σαράντα και βάλε κλέφτες.

Εθνικός συναγερμός και συναγελασμός, ότι ποκτήσαμε πιτέλους όραμα οι αομματισμένοι και σκυταλοδρομούμε ακάθεκτοι προς τα πεπρωμένα της ψιλής.

Και ποιο πιτσιρίκι, ρε αδιόρθωτε μουρμούρα, δεν έτρεξε με την ψυχή στο στόμα να ζητωξεμπροστιάσει τους δοξασμένους νικητές ;

Ποιο πιτσιρίκι, ρε αρνητή της αρχαιότης σου, δεν ονειρεύτηκε γηπεδικούς θριάμβους, δάφνες στιφαδωτές και μετάλια χρυσοτενεκεδένια ;

Αλλά μήπως ακόμη και τώρα, τώρα που σταφίδιασες εντελώς, κι αποθηκεύεις αγκομαχώντας βουνά όλες τις λιπιδοχολεστερόλες του ντουνιά,

αραχνοαραχτός σε πέντε καναπέδες, στοχοπροσηλωμένος στο αγωνιστικό τηλεχειροπιαστό χαζοκούτι σου,

 

πειρατής , κουσάρος...
Ένας από τους σαράντα κλέφτες…

ακόμη και τώρα δεν ιδροκοπάς πάντα νοερώς με τα τσαλαβουτήματα όλων αυτών των φουσκωτών θηρίων που

στιβοπαίζουν τους ευγιείς έφηβους κάποιου λυμπισμένου δανεικού ιδανικού ; Λησμόνησες, μήπως, τα άγρια κύματα

εθνοπερηφάνειας που σου ξεσήκωσε κάποτες ο Κωνστάντοχος με τη μαύρη του πότε ιστιοπλοϊκή και πότε καρατένια ζώνη ;

 Όχι, όχι, δεν ξεχνώ, που έλεγαν και τα κατεχόμενα. Δεν ξεχνώ και προσέτρεξα ασμένως και ασθμαίνως, ψώνιο αιώνιο

μαραθώνιο, στην σεμνή ποδοχή της ζίρο ζίρο τέσσερα Καϊζερίνας. Καμιόνια, νταλίκες, τηλεοπτά μπουλούκια,

σμήνη ενστόλων αστυδραγατών, παιανισμοί από κάθε μπάντα, νομάρχαι, δημάρχαι, περιφερειάρχαι, παπαδάρχαι,

πιμελητηριάρχαι, πρυτανάρχαι, συμβουλάρχαι, πυροσβεστάρχαι, προεδράρχαι, και άπειροι απλοί άρχαι, είμαστε όλοι εκεί,

πατεις με πατώσε, να τιμήσουμε την κλειδοκρατόρισσα που μας έκανε την τιμή να δεχτεί τις τιμές μας.

Και ήτο όντως συγκουνητική η τελετηλετή. Και η απλή θέα μόνο του πειθαρχημένου λόχου των 60 περίπου εθελοντών

χρυσοκανθάρων της κολουθίας Της, με τις καρδαμωμένες ολυμπιακές τους κουτάλες, χαλύβδωσε την πόφαση μου

να εθελοντίσω ταχύτατα κι εγώ, ότι δεν αποκλείεται να παραπέσει κανένα αγνό εθνικό ψίχουλο…

Τη συνέχεια την είδατε επί της θόνης. Κάτι μνήματα συναντίληψης – ναι, ναι, έτσι τα είπαν – κάτι ψιλοδεξιώσεις

(όλα μας έρχονται δεξιά εσχάτως), κάτι πισκέψεις στη ΣΕΑΠ (γνωστό φυτώριο εθελοντών),στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας

(όπου εκτίθεται πίσης και βαλσαμωμένη η εντόπια πανίς) και στο Γάμα Γυμνάσιο απ’ όπου ξεφουρνίστηκε προ ολίγων ετών

η Ολυμπάνασσα(*), κάποιες μεστές λακωνικές ποθήκες της περί κινεζικής φιλοσοφίας και περί ανάγκης πιμονής για την προσπέλαση

του όποιου χαλυβουργικού ράματος, και το σορόπι έδεσε γερά χωρίς να κόψει… Ανθυπολεπτομέρεια : στους τοτινούς

θριάμβους, πίσω από τους δαφνοστεφανωμένους Ωμαίους στρατηγούς, σέρνονταν πάντα λυσοδεμένοι κι οι αιχμάλωτοι

ηγέτες των καταχτημένων λαών.

Το 2004 δεν είναι μακριά και στη θέση όλων αυτών των παραπάνω αρχών, θα νησυχούσα ολίγον λιγουλάκι…

 

 

Τσακιτζής, ο Καφές του Καφενείου

και για την αντιγραφή Σίφης καμάρης

Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.
Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.(1964-65)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Δεν ξερουμε τι θα’ λεγε σήμερα ο εκλεκτός μας φίλος Σίφης Καμάρης.  Το κείμενό του ταιριάζει και στις μέρες μας, πως τα κατάφερε;

Ευτυχώς  «έφυγε νωρίς», δεν χρειαζόταν να πει τίποτα, κάπου θα χαμογελάει: γιατί παραξενευόσαστε, θα λεγε.

Και τότε, μετά την Κατοχή, πάλι συναισθηματικά φερόμαστε, κόβαμε την τύχη μας, ποντάραμε στην παράδοση – να σωθούμε.

Κι ας ξέραμε ότι ποτέ δεν μας πρόσφεραν βοήθεια οι ομόδοξοι κι οι «δικοί» μας.

Αυτός ο επικατάρατος (για του Κωνσταντινικούς)  Βενιζέλος, ο αγγλόφιλος, ο τσανακογλύφτης των ιμπεριαλιστών που  κάποτε διαφώνησε

κι εκανε και το » ιδιόνυμο», αυτός κι οι απόγονοί του φταίνε…

 

(*)Μάλλον εννοεί την κ. Αγγελοπούλου

(**)Κείμενα (χρονογραφήματα)δημοσιευμένα στην τοπική καθημερινή εφημερίδα «ΤΟΛΜΗ» με ψευδώνυμο πάντοτε

 

 

Η ΟΛΓΑ ΣΠΜΩΚΟΥ (ΔΑΚΑΝΑΛΗ) – ΜΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ

 

Η Ολγα Σπμώκου (Δακανάλη)

– μια αρχόντισσα της πόλης μας

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ

Η ¨Ολγα Σπμώκου (Δακανάλη)με τα εξι εγγονάκια της
Η ¨Ολγα Σπμώκου (Δακανάλη)με τα εξι εγγονάκια της

Δεν μπόρεσα να βρεθώ στ’ Ανώγεια , να την αποχαιρετήσω. Ούτε μετά από έναν χρόνο στα συναπαντήματα.

Μα δεν είχε τόση σημασία, η σεβάσμια Ολγα Σμπώκου θα έλειπε, ήταν μακριά πια, κανείς λόγος και καμιά εικόνα

κανείς αποχαιρετισμός δεν μπορούσε να υπάρχει, έτσι κι αλλιώς.

Βρεθήκαμε πολλά χρόνια κοντά, σε διπλανές πόρτες, σε οικογενειακές σχέσεις, σε πολύ φιλικές στενές επαφές.

Μα πόσο ξέρουμε τους φίλους και τους γείτονες μας, πολλά μένουν αδιευρίνιστα, οι πληροφορίες ξεχασμένες,

η συνήθεια ισοπεδώνει πραγματικές υποθέσεις και αισθήματα. Η σεβάσμια οικοδέσποινα του διπλανού διαμερίσματος,

σαράντα χρόνια ήταν ίδια όσο περνούσε ο καιρός και η ηλικία , η διαφορά ήταν σταθερή, σαν να μην γινόταν τίποτα.

Και κάποια στιγμή ήταν (έφτασε) αιώνας για την Όλγα Σμπώκου και γεράματα για μας. …

Όγλα Σμπώκου Δακανάλη, από τις τελευταίες φωτογραφίσεις της ,στο σπίτο της κόρης της Κρήτης, στην οδό Παλαιοκάπα
Όγλα Σμπώκου Δακανάλη, από τις τελευταίες φωτογραφίσεις της ,στο σπίτο της κόρης της Κρήτης, στην οδό Παλαιοκάπα

Μια ελεύθερη (πριν δυο τρία χρόνια)βραδιά, την επισκέφτηκα αργά, έλειπαν όλοι – έμεινα με μέχρι τα μεσάνυχτα σε ατέλειωτες συζητήσεις.

Μετά από το τυπικό κέρασμα, μου άνοιξε ένα άγνωστο λεύκωμα, κι άρχισε να ξεφυλλίζει παλιές σελίδες.

Ότι με είχε προβληματίσει μου το έδειχνε με προσοχή και καθαρότητα, ότι δεν μπορούσα να ρωτήσω ήταν πια στο ανοικτό βιβλίο,

το σχολίαζε όπου χρειαζόταν με σκέψη  διαυγή, σαν το νερό ορεινής πηγής. Γέννησε πολλά παιδιά στις δύσκολες εποχές,

έζησαν μόνο δυο κόρες που τις μεγάλωσε όχι στις πιο εύκολες συνθήκες. Απέκτησε έξι εγγονάκια, το ένα καλύτερο από το άλλο,

ευτύχησε στο τελευταίο τέταρτο της ζωής της. Πρόσεχα το πρόσωπό της, χωρίς πολλές ρυτίδες,

τα χείλη της με λέξεις σταθμισμένες, η γλύκα δεν είχε ζάχαρη. Ήθελα να μάθω γι αυτούς που ήταν δίπλα της, σημαντικούς ανθρώπους

της Αριστεράς και της αντίστασης. Δεν είχε καμιά προκατάληψη, η πολιτική ήταν γι αυτήν μια συνάντηση που της έτυχε,

δεν την επέλεξε ούτε την έκρινε. Ο σεβασμός για τους δικούς της που χάθηκαν ήταν προφανής, μα δεν είχε εχθρούς ακόμα

και όταν μου φαινόταν τελείως απαραίτητο. Ο ένας αδερφός του άντρα της σκοτώθηκε στα μαύρα χρόνια της Κατοχής κι ο άλλος αδερφός του ,

τραγικό θύμα του μετεμφυλιακού αγώνα.

Γιάννης Σμπώκος, νεανικη φωτογραφία, διακρίνεται η Παρασκευούλα Δακανάλη (αργότερα Σταυρακάη, αδελφή της Όλγας)
Γιάννης Σμπώκος, νεανική φωτογραφία, διακρίνεται η Παρασκευούλα Δακανάλη (αργότερα Σταυρακάη, αδελφή της Όλγας)

Ο Γιάννης Σμπώκος, χρόνια στις εξορίες μετά την Απελευθέρωση αλλά και η μεγάλη της κόρη, η Κρήτη Σμπώκου Φαρσάρη, γνώρισε τις φυλακές της Δικτατορίας .

Πως αντέχουν μερικοί άνθρωποι αναρωτιόμουν πολλές φορές,πως δεν ξεφεύγουν, πως δεν χάνουν την επαφή με την πργματικότητα. “Θε μου μην δίνεις στον άνθρωπο

όσα μπορεί να αντέξει” θα μου έλεγε η γκυκύτατη Δέσποινα, που προτιμούσε να γυρίζει στα χρόνια της νιότης της, στον Μαδέ την οικογένειά της, που ήταν από τις

εύπορες με πολλά πρόβατα κι ελιές κι αμπέλια. Γιατί δέχθηκε σύζυγο τον Γιάννη Σπμώκο, ομορφοκαμωμένο κατσαρομάλλη ,

από τη δυνατή οικογένεια του Σμπωκοχαραλάμη; Δεν αποφάσισε αμέσως, δεν διευκρίνισε γιατί της άρεσε. Περιέγραψε τις παρέες

και τις σχέσεις, τους γνωστούς και φίλους, τον Στεφανογιάννη, επιφανέστερο των Ανωγείων , τον ηρωικό θάνατο του – της έφερε ο άντρα της τον Ζαχάρη ,

δωδεκάχρονο …αφού τον απέσπασε από το ματωμένο σώμα του πατέρα του “κάμε του ένα τσάι” την παρακάλεσε. Απέφυγα την υπόθεση του

Γιώργου Σμπώκου, ήξερα από την Κρήτη Σπώκου Φαρσάρη τι και πως έγινε, τις τραγικές λεπτομερειες

. …

Έζησε πολλά χρόνια, είχε πληρώσει πολύ ακριβά τη δυστυχία και της δόθηκε ο καλός καιρός, μα ποτέ χωρίς αντίτιμο.

Εργατική, ατσάλινη, πρόσφερε σχεδόν μέχρι την τελευταία της πνοή. Μεγάλωσε τα παιδιά της τα μόρφωσε, τα πάντρεψε ,

ανάθρεψε (βοήθησε) τα εγγονάκια της με την ίδια επιμέλεια και άπειρους κόπους. Καλόγνωμη, καλοπροαίρετη, χαμογελαστή

όταν χρειαζόταν. Ξεχώριζε στο περιβάλλον της έλαμπε ακόμα κι όταν έφτασε τα βαθιά γεράματα. Από την οικογένεια της “βγήκαν”

επιστήμονες και πολιτικά πρόσωπα σημαντικά, που άφησαν τα χνάρια τους στη ζωή του τόπου. Μα ήξερα ,ήταν για μένα πάντα,

το σημαντικότερο πρόσωπο μιας ιστορικής οικογένειας, αλλά πιο πολύ μια αρχόντισσα της πόλης μας, από αυτές που στολίζουν

τις σελίδες της καθημερινής μας ζωής.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για πολλά χρόνια δίπλα της θυμόμουν μια αδύνατη ψηλή γυναίκα, την

Δόξα Σμπώκου Κεφαλογιάννη, κουνιάδα της και ακούραστη βοηθό και συμπαραστάτη της, έφυγε πρώτη πριν δέκα και περισσότερα χρόνια,

την θυμόμαστε με σεβασμό και αγάπη.

Βασίλης Ζεβελάκης, αρχιτέκτων

 

ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ: Η ΑΝΟΙΞΗ (ΣΤΗ ΜΕΣΗ)ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ:    ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

 

 

Η θάλασσα ησυχάζει για τις Αλκυονίδες...(φωτογραφία 2.2.2016)
Η θάλασσα ησυχάζει για τις Αλκυονίδες…(φωτογραφία  Ηρακλειο 2.2.2016)

 

Ενώ οι Αλκυονίδες μας ζέσταναν και μας φώτισαν, καλλιτέχνες διάφοροι γνωστοί και μη- εξαιρετέοι και μη,

μας πάγωσαν και μας έπνιξαν …στο σκότος Μα η τέχνη; θα αναρωτηθείτε δίκαια.

Ναι βέβαια…μα όταν το ταλέντο δεν περισσεύει περισσεύει η …(καλλιτεχνική) προπέτεια, η αυθάδεια, η αναίδεια και το θράσος

και μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό : «Δεν τόλπιζα να’ν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο» …

Και διαβάζουμε στην “Πατρίδα” ένα κείμενο που ταιριάζει στον καιρό, ο συντάκτης του

ο Μύρων Μιγάδης, δεν έχει κουραστεί ακόμα, δεν έχει απογοητευτεί τελείως από τα τεκτενόμενα

κι ας πέρασε πολλά και δικτατορίες και εμφυλίους , δεν διαθέτει καλλιτεχνικούς τίτλους

(που καταθέτουν άλλοι – τρομάρα τους). Απολαύστε το κείμενό του, ανασάνετε, δεν πέρασε από το Ηττον,

το Κολέγιο Αθηνών, ή τις πλατείες των Βορείων Προαστίων – έτσι εχει αισθήματα  ελληνικά (και γλώσσα) .

 

 

2015-07-12 19.31.33


Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

 

Μέρες πολλές πάλευε ο Γαρμπής με τον Γραίγο, ποιος θα κερδίσει.(*)

Κι η άγρια θάλασσα ξύδι, έλουζε εύκολα το βενετσι’ανικο κάστρο στην μπούκα του μικρού λιμανιούμας, βιγλάτορας του Μεγάλου Κάστρου,

να διαφεντεύει περήφανος, ουρανό και θάλασσα και να δέχεται τα αδιάκριτα καπρίτσια της.

Η δυνατή βροχή που μέρες έπεφτε αργά-αργά, πότιζε το διψασμενο κορμί της Κρήτης κι εμείς κακομαθημένοι Μεσογειακοί, ψάχνουμε την στερνή

στιγμή, να βρούμε εφόδια του χειμώνα.

Αρχές γενάρη, τα πρώτα χιόνια έρχιζαν να ντύνουν λευκά τα βουνά,ξεκινώντας από τα βόρεια σύνορα της χώρας μας, ενώ το νησί μας

είχε να δει χιόνι από το 1982.

Στην αρχή χαλάζι κια μετα πυκνό χιόνι σκέπασε κάθε γωνιά της κρητικής  γης φτάνοντας μέχρι τα γυρογιάλια.

Τα δέντρα έφησαν λιγα φύλλα στη γη που ακόμα  έμεναν στα κλαδιά τους κι οι γυμνοί κορμοί τους  ντύθηκαν στα λευκά.

Τα Τα βαπόρια λόγω μποφώρ, έμειναν μερόνυχτα μποδισμένα στα λιμάνια και οι ξωμάχοι μας σταμάτησαν κάθε  γεωργική εργασία.

 

Η Μαρία του Λιμανιού, μόλις άνοιγε ο καιρός ανοιγόταν στη θάλασσα
Η Μαρία του Λιμανιού, στο ταβερνάκι της σύχναζε ο Μαραμπού (Καββαδίας)μόλις άνοιγε ο καιρός ανοιγόταν στη θάλασσα

 

Βροχές χιόνια , φουρτούνα στα πέλαγα, ανάγκασαν όλους μας να μπούμε βαθειά στο θαλάμι μας.

Όμως σχεδόν πάντα μετα την καταιγίδα  έρχεται γαλήνη, οι δυνατοί βοριάδες εξασθένησαν και ο γκρίζος ουρανός καθάρισε έγινα ξανά

γαλανός. Στο βοριά ομπολικός αστ’ερας φάνηκε λαμπρός, μπούσουλας για τους ναυτικούς μας.

Στην εξοχή τατιτιβίσματα των πουλιών τραγουδούσαν την αναπάντεχη χειμωνιάτικη καλοκαιρία και οι τολμηρές  μυγδαλιές στόλιζαν δειλά δειλά τα κλαδιά τους  με λευκές και ροζ

βουλίτσες, οι νυφούλες του χειμώνα, όπως κάθε χρόνο το συνηθίζουν αυτήν την εποχή.

Οι άσπρες και μωβ ανεμώνες σπαρμένες , θες να κυλιστείς στα χορτάρια κοντά τους  και οι ηλιόλουστες μέρες σε καλούν να βγεις  έξω από την ζεστή φωλιά σου.

Η γαλήνια θάλασσα και εκείνη σε καλεί κοντά της.

Περπατ’ωνατς  στη έρημη πανέμορφη παραλία, , νοιώθεις έντονα την επιθυμία να ριχτείς στην αγκαλιά της.

και σ΄ ότι με ηδονική ανατριχίλα διαπερνά το κορμί σου που δέχεται τα χάδια της.

Τη νύχτα το  φεγγάρι γεμισε σιγά σιγά και ολοστρόγυλο φώτιζε όλη την πλάση. Η πανσέληνος  στην «άνοιξη» του Γενάρη σ΄έπαιρνε μαζί της να ταξιδεύεις νοερά σε χρόνια

περασμένα, νύχτες μαγικές , χωρίς  αρχή και τέλος και όλα μαζί μοιάζουν με πίνακα που θείκό χέριζωγράφισε – και ανοίγεις την αγκαλιά σου και προσπαθείς και θέλεις να χωρέσουν

όλα μέσα σ΄αυτήν και να χαθείς στη φυκική πανδαισία που ο Πλάστης απλόχερα μας χάρισε.

 

Το παλιό λιμάνι, λάμπει -Ηράκλειο 2.2.2016
Το παλιό λιμάνι λάμπει -Ηράκλειο 2.2.2016

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Η τελευταία ηλιόλουστη Αλκυονίδα, 4 Φεβρουαρίου, συνέπεσε με την μεγάλη κινητοποίηση (απεργία), που ήταν η μαζικότερη πολλών  δεκαετιών. Με κυρίαρχη δύναμη τους αγρότες, σάρωσε όλες τις πόλεις της χώρας νέκρωσε όλες σχεδόν τις οικονομικές δραστηριότητες.

Παρά την αναπόφευτη ένταση και τα συνθήματα,  κρατήθηκε σε κάποιο γενικά αποδεκτό επίπεδο, σεβάστηκε τις μεγάλες κοινωνικές ανάγκες :δυσκολεύτηκε αλλά  δεν στραγκαλίστηκε τελείως η κυκλοφορία πάρα πολλές ώρες (ή μέρες) , κόπηκε η χώρα αλλά όχι ακόμα τόσο αποφασιστικά,όσο θα ήταν δυνατόν  στους αγρότες .

Από την μεγάλη απεργία: αγροτόπαιδα σε αγροτικό μηχάνημα παρελαύνουν στο κένρο του Ηρακλείου
Από την μεγάλη απεργία: αγροτόπαιδα σε αγροτικό μηχάνημα παρελαύνουν στο κένρο του Ηρακλείου (4.2.2016)

– Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην «ΠΑΤΡΙΔΑ»στις 28.1.2016

ΠΡΟΣΘΗΚΗ:

Το κείμενο άργησε να αναρτηθεί, σήμερα 11.2.2016 η πολιτική κατάσταση εκτραχύνεται, οι αγρότες σκληραίνουν τη στάση τους

η κυβέρνηση, πιεσμένη, προσπαθεί να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης – ο καλός Θεός της Ελλάδος, δεν φαίνεται να είναι

πρόθυμος αυτήν  τη φορά…

 

(*) Γραίγος  Β.Α. άνεμος, Γερμπής, Ν.Δ. άνεμος

 

Εικόνα11580

 

 

 

 

 

 

ΤEΛEΥΤΑΙEΣ ΖΕΣΤEΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ : Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΦΑΣΗΣ ( ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ)

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, κάποτε υπήρχε η σελίδα «ΝΑΙ ΟΧΙ ΙΣΩΣ», στην καθημερινή τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ, αντιγράφουμε το κείμενο για τον ΜΑΝΟΥΣΟ ΦΑΣΗ.

ΤΙΤΛΟΣ:

Ο ΦΑΣΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

 

Ο ποιητής σε εύθυμη στιγμή, των νεανικών χρόνων...
Ο ποιητής σε εύθυμη στιγμή, των νεανικών χρόνων…

«Οι σοβαροί ας με λέγουν σοβαρό, στα εύθυμα πράγματα ήμουν πάντα επιμελέστατος»

 

Τον Μανούσο Φάση τον είχαμε ανακαλύψει το 1980 με το πρώτο, καθόλου ασήμαντο βιβλίο του «ΜΠΟΥΣΑ ΠΑΙΔΙΚΗ» και τον είχαμε συστήσει στους φίλους μας αργότερα , όταν διαβάσαμε το πολύστιχο ποίημά του » Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» (1986).

Με καθυστέρηση έφτασε και στην πόλη μας μια νέα έκδοση που περιμέναμε μετά την αναγγελία της, του γνωστού ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, που έχει τον μη αναμενόμενο τίτλο» Ο Μανούσος Φάσσης. Η ζωή και το έργο του».

Το ενδιαφέρον μας ήταν  ζωηρό, θα λυνόταν άραγε το μυστήριο που περιέβαλε από την αρχή το Φάσση,θα μαθαίναμε επι τέλους  ποιος είνα αυτός ο ιδιότυπος ποιητής, που απεχθανόταν τον μοντέρνο στίχο και την πολιτική, αυτός που χρησιμοποίησε εκλεπτισμένες μεθόδους, για να συνθέσει στίχους, που τους χαρακτήριζε η μουσικότητα και το αίσθημα.

Ξεφύλλισα γρήγορα το βιβλίο, διάβασα αρπακτικά, ήθελα να λύσω το αίνιγμα να βρώ απάντηση στον γρίφο.

Δεν ήταν ένα φιλολογικό κείμενο (όπως προϊδέαζε ο τίτλος)δεν είχε παράξενους ξένους όρους, στριφνές διατυπώσεις, βαρετές αναλύσεις, δεν περιοριζόταν σ΄αυτούς που  επαγγελματικά ασχολούνται  με τη λογοτεχνία.

 

Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)
Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)

..

Ήταν ένα μεγάλο  αφήγημα , σε πρώτο μάλιστα πρόσωπο, που εξιστορουσε  τον βίο και την πολιτεία του Μ.Φάσση, πατραθετοντας και πολλούς από τους στ’ιχους του, σαν ιντερμέδια, σαν μουσικά διαλείμματα στη διήγηση.

Είχα την αίσθηση ότι υπήρχαν δυο παράλληλοι καθρέφτες, που παραμόρφωναν τα είδωλα μετέθεταν και ανέστρεφαν πρόσωπα περιστατικά εικόνες.

Η ειρωνία ήταν καλυμμένη το κωμικό παραλλαγμένο, ώστε να μην διακρίνεται στην πρώτη ανάγνωση.

Μέσα στις ατέλειωτες  βιογραφίες το βιβλίο του Αναγνωστάκη μου φαινόταν  δροσερή πηγή.

Διάβασμα  εύκολο στην κάψα του καλοκαιριού (*)΄ύφος  απλό και ελκυστικό, χαριτωμένο.

Οι σκέψεις που εξέθετε, οι διάφορες ιστορίες που έμοιαζαν ανέκδοτα, έθιγαν σημαντικα ζητήματα που αφρούσαν στην σύγχρονη ελληνική ποίηση.

Ο εκλεκτός ποιητής μας οδήγησε με έναν εύθραυστο μίτο στον Λαβύρινθο, μα ςπαρουσίαζε ένα εύθυμο Μινώταυρο, που κρατούσε έναν μαγάλο καθρε΄φτη που δείχνει όλους τους άλλους εκτός από μας.

Όταν ξαναδιαβάσαμε το έργο ανακαλύψαμε την κρυμμένη ειρωνία που δεν είχαμε υποπτευθεί, τη σάτιρα , την αμφισβήτηση που δεν φανερονόταν.

Καταλαβαίναμε ότι όλα έχουν διυλισθεί με επίμονη προσπάθεια, τίποτα δεν ήταν τυχαίο, η αστυνομική πλοκή, ο μεγάλος άγνωστος Μ.Φ. ο περίεργος θάνατός του, δημιούργησαν από την αρχή τις προϋποθέσεις, για να κινηθεί το ενδιαφέρον μας.

Το σεξ, ο έρωτας, ο αισθησιαμός, η διαφθορά, το πρωτόγονο, το πριμιτίφ, σχολιάζονται χωρίς καμιά σεμνοτυφία στα ποιήματα, ενώ οι μεγάλοι της ποίησής μας (ΣΕΦΕΡΗΣ ΕΛΥΤΗΣ ΡΙΤΣΟΣ)γίνονται αντικείμενα σατιρικού στόχου.

 

Scan
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο Ηράκλειο, χαρούμενη στιγμή.

Σχεδιάζεται η σύγχρονη πινακοθήκη τςη ελληνικής πραγματικότητας, ο συγγραφέας ανατρέπει τη αρχαία (βολική)συνταγή δεν μιλά με το προσωπείο τετραπόδων.

Η αμφισβήτηση των αξιών της κοινωνίας μας που επιχειρεί, είναι συνολική, το εγχειρίδιο πάει στην καρδιά και ο δράστης χ’ανεται σ΄αυτό που έχει σκηνοθετήσει: την απλή παρανόηση.

Ίσως όμως υπάρχει σ αυτό το δοκιμιακό έργο και κάποια θεατρική διάσταση. Ένας  βασικος χαρακτήρας διαγράφεται και επινοείται ο εντίστοιχός του, διαστέλεται και μοιράζεται ο ένας, για να γίνει δυνατός ο διάλογος, σε μιαν αυλαία που στήνεται με κέφι.

Αγαπητοί αναγνώστες σας κούρασα με τη φλυαρία μου αλλά, ήθελα να σας συστήσω ένα βιβλίο που μπορεί τις ύστατες μέρες  αυτού του παράξενου καλοκαιριού (*)να δώσει «την τέρψη , που έχει μέσα της  μια χαρά παντοτεινή».

 

Τελευταία μέρα του καοκαιριού 20.9.2015
Τελευταία μέρα του καλοκαιριού 20.9.2015 – Ηράκλειο Αρίνα

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Τότε ήταν καφτός Αύγουστος, σήμερα ζεστός Σεπτέμβριος

Β.Ζ. 20.9.2015