ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 1987 (1 ΙΟΥΛΙΟΥ)

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 1987

 

Εικόνα133

Ο ΑΛΚΜΑΝ έχει στο αρχείο του πολλά ημερολόγια, κάθε  μορφής και τύπου. Διαλέξαμε λόγω χρονολογίας :Πρώτη Ιουλίου 1987, είναι Τετάρτη βράδυ ο άγνωστος μας  Κώστας  Γ.,  σημειώνει:

 

Τετάρτη 1 Ιουλίου , βράδυ

 

Ο Ιούλιος θα περάσει θα ξεχαστεί,

σήμερα τα πρωινά όνειρα  ήσαν ανάποδα,σαν τη συνήθεια(1)σαν ότι φυσικά συμβαίνει.  Και τα μάτια της σκοτείνιασαν, το παράπονο δεν είναι ψεύτικο, η ζυγαριά δείχνει το πλην και το ξέρει.

-“Ίσως ήρθε η ώρα να πει : ” Θα αποφασίζεις εσύ;”

Το μαχαίρι έχει κρύσταλλο κι αιθέρα, κόβει στο φτερό, μα τι να πω;

Οι πληρωμές είναι “τοις μετρητοίς”και πίστωση δεν δίδεται, σε τούτο το κατάστημα που τα πουλάει όλα- κι εγώ είμαι αυτός που κοιτάζει τη βιτρίνα  και δεν τολμάει να την σπάσει.

Έχει δίκιο κι όχι μόνο αυτή, πολλοί κάνουν το ίδιο στην πιάτσα, τα νομίσματα πρέπει να είναι ισχυρά και να έχουν ρήτρα δολαρίου.

Έχει δίκιο γιατί  το συμφερον είναι κοινός παρονομαστής κι η ελευθερία είναι να διαλέξεις τη μεγάλη αποτελεσματικότητα , το νούμερο που είναι πάνω από την οριζόντια γραμμή.

Κι οι συμβουλές είναι ένα σίδερο που έχει οξείες γωνίες και κόβει και οι μπουκμέϊκερς (2) είναι φτηνοί  γιατί θέλουν να κρατούν τη θέση τους, τον ασήμαντο μισθό τους.

Έχει δίκιο γιατί δεν γνωρίζει και δεν φαντάζεται, ότι μέσα στον άλλον παιζεται, πορεί να μην είναι  καθόλου ευτελές , συμπτωματικό , παιγνίδι αγορασμένο στις εκπτώσεις.

Έχει δίκιο γιατί στους μικρούς όγκους των αισθημάτων, απο ότι της συμβαίνει συμπεραίνει, ‘οτι θα ναι ελάχιστες οι λάμψεις και οι εκρήξεις.

Έχει δίκιο  γιατί το βαρομετρικό έιναι χαμηλό και οι βροχές ‘ισως μουσκέψουν κι αυτήν.

Έχει δίκιο  γιατί η αγάπη κι ο έρωτας νομίζει ότι ισορροπούν, όπως λένε,  σε διπλά ταμπλώ, που μετράνε με ξεχωριστές μονάδες και διαφορετικά μέτρα και σταθμά .

Γιατί  είναι καθιερωμένη η τάξη των πραγμάτων που θεωρεί τη διασκέδαση , έστω υπό περιορισμον, ως αναγκαίο άρτημα  των πραξεών μας.

Γιατί η ευχαρίστηση έιναι  κοινωνική υπόθεση, εκτιμάται από τους άλλους.

Έχει δίκιο γιατί , η πέιρα της έχει δείξει, ότι ο έρωτας  είαναι αίσθημα  πειθαναγκασμένο, που θα ευνοήσει την ηδονή που πολλαπλασιάζεται με την επανάληψη των ίδιων κινήσεων, με εκσπαρματίσεις και οργασμούς.

2012-11-25 13.26.18

Έχει δίκιο γιατί το μέλλον έιναι (προ)καθορισμένο από το “κισμέτ” γραμμένο με την συνταγή που τα περιγράφει όλα και συζύγους και αιδοία και μισθούς τριμήνου.

Έχει δίκιο γιατί δεν μπορώ να της δώσω τίποτα , πέρα από ένα άγγιγμα στην άκρη των χειλιών, ένα μικρό σφίξμο στα δάκτυλα, παράνομα κι αυτά και περιορισμένα στον χρόνο και στον τόπο.

Κι είναι αυτά τα περισσότερα και τα πιο ακριβά που έχω.

Έχει δίκιο γιατί καταλαβαίνει τις άπειρες ανάγκες που δεν θα της ζητήσω, το ψωμί που δεν θα μοιραστώ και την πίκρα που θα κρατήσω.

Έχει δίκιο γιατί στην δική της συμπάθεια, υπάρχει η δική μου αγάπη και τα μεγέθη έιναι ανόμοια.

(τέλος της εγγραφής της 1-7-1987)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)Μάλλον εννοεί την συνήθεια από την ανάποδη

(2)Πράκτορες στοιχημάτων στις ΗΠΑ, ο Κ.Γ. ίσως ειχε ζήσει στην Αμερική.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΣΗΦΗ

Όταν άρχισε η κατεδάφιση του ερειπωμένου γειτονικού σπιτιού του μακαρίτη ΣήΦη Μ., βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια μερικά τεφτέρια, λογαριασμοί και αποδείξεις και εφημερίδες. Έψαξα σαν καλός ρακοσύλεκτης, ας με κοίταζαν περίεργα-στα πιο ευτελή χαρτιά που περιείχαν καταχωρίσεις πληρωμών και εισπράξεων υπήρχαν και ημερολογιακές σημειώσεις. Σας αντιγράφω, διορθώνοντας μόνο σημαντικά ορθογραφικά λάθη.

Τεφτέρι 17Χ10.5 εκατοστά, βρέθηλε πεταμένο...

ΑΝΗΣΥΧΑΣΤΙΚΟΝ ΟΝΕΙΡΟΝ 24.3.1958

Ονειρεύθην ότι το επάνω μέρος του σπιθιού μου ήταν μισογκρεμισμένον από από μια γωνία και κατέπεσεν από το επάνω μερος ένα σκυλάκι και μια γάτα. Το σκυλάκι αναρριχόμενο δεν κατόρθωσε να μην πέσει από το απάνω μέρος η δε γάτα πολύ εξυπνη είδε ένα σκοινί να κρέμεται παραπλεύρως από την γκρεμιζόμενη γωνία και πηδώντας με δύναμη κατόρθωσε και έπιασε το σκοινί και με το σκοινί πήδησε στο απέναντι μέρος-Σαν να ήταν πυρκαϊά και ετινάχθη μακριά να μην πέσει στη φωθιά και έτσι γλύτωσε από το γκρέμισμα μόνο η γάτα ο σκύλος σκοτώθηκε το σπίτι μισογκρέμισε και μετά έσωσαν να βρέθηκα – εκεί και σαν να ήταν φούρνος το μέρος και έβγαινε ψωμί και ήμουν με τον πεθερόν μου καιήλθεν και ο Δεσίπρης ψαράς και μας έκανε αστεία και ψήναμε πατάτες και τρώγαμε και σε μια στιγμή ο πεθερός μου ξαπλωμένος χάμω με το Μύρο το σωφέρ -του λέει ο Μύρος μα Κύριε Γιωργάκη το επώνυμον σας το λέγουν Ασκορδουλάκη; του απαντά ο πεθερός μου με έκπληξη (γνώριζε ότι το ήξερε πολύ καλά) : Ναι-και ξύπνησα.

Χωριό της Κρήτης στη δεκαετία του 1950-60, σχέδιο Μαρίας Φιοράκη.

ΟΝΕΙΡΟΝ 6-10-1959

Ονειρεύτηκα εις το κρεβάτι που πέθανεν ο πατέρας μου ότι τον είδα ντυμένο σεβαστά και γερασμένον με αγαθά χαρακτηριστικά και σαν να είμεθα εις τις Ασίτες και γινόταν στο καφενείο γλέντι και πηγαίναμε και τον παρακρατούσα από το χέρι και μου ήλεγεν ότι αγαπούσε το παγωτό πάρα πολύ και ήθελε να γάγει γιατί είχεν πολύ καιρόν να φάγει αλλά τον καιρόν που πηγαίναμε εις το καφενείον σα να μπήκαμε σε ένα σπίτι συγγενών και παρουσιάστηκαν μια κοπέλα με τα κάτασπρα σαν και με χαιρέτησεν και μετά άλλη μια πιο μικρή και αυτή κάτασπρα και με χαιρέτησεν και αυτή και μου είπαν δεν μας γνωρίζεις-λέει είμεθα εγώ εγώ όχι είμεθα άγγελοι και εν τω μεταξύ εξαφανίσθηκαν διότι εν τω μεταξύ στο καφενείον είχαν βάλει τραβάγιες η πάρτη που γλεντούσε και με τη φασαρία φύγαν οι αγγέλοι
(επόμενη σελίδα)
και μου λέγει ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου – παιδί μου έλα να φύγωνεν ναπάμεν στο σπίτι της συμπεθέρας μόνον έλα να με κρατάς από το χέρι και τον πήγα στο σπίτι και μετά πάλι γύρισα και μου λέγαν γιατί έφυγα λέγω πήγα τον γέρον στο σπίτι με την πεθερά μου να κάνουν παρέα γιατί δεν του άρεσεν εδώ.
Η ενδυμασία του γέρο, ήταν μεϊντανογέλεκο όχι από τσόχα αλλά από μάλλινον ύφασμα και η βράκα και μανδύλι σαρίκι κάλτσες γυναικείες μέχρι τα γόνατα κια παπούτσια από ελαστικό λίνα

Εσωτερικό κρητικού σπιτιού, φωτογραφία του αρχιτεέκτονος Γιάννη Περτσελάκη

9 Νοεμβρίου 1965 Εορτή του Αγίου Νεκταρίου (…)

Όνειρον

Είδον τον Άγιον ως ψάρι να βγαίνει από την θάλασσαν και μετά εμεταμφιέσθη εις Δούρειος ίππος και μετά εις βασιλεύς με περικεφαλαίαν εισερχόμενος να μιλήσει εις την λεωφόρον Καλοκαιρινού από Χανιών Πύλην. Έτρεξε ο κόσμος να ακούσει την ομιλίαν του και ομίλησεν εις τον κόσμον να αγαπά αλλήλους ως χριστιανοί και να κάμνετε έργα αγάπης και θα σας θεραπέψω και τότε ένας τον επλησίασεν και του λέγει ότι υποφέρει εις την λεκάνη και να τον θεραπέψει. Τον εγύρισεν άνω κάτω και τον έπίασεν από τους δυο του πόδας και του είπεν “τώρα να σηκωθείς και θα είσαι αύριο καλά” αυτός όμως δεν επίστεψε και του λέγει να μου το δώσεις γραφτόν και του δίνει ένα σημείωμα με την υπογαφήν του και μετά ανεβηκεν σκάλα και εκάθισεν σε ένα μπαλκόνι και πλησίαζα και εγώ και μου λέγει “Σήφη κάθισεν” και του λέγω “με γνωρίζεις;”-Πως ο Σήφης δεν είσαι που έχεις παρακάτω το μαγαζί” και με παίρνει από τη χέρα και με ανέβασεν σε ένα σαν μιναρέ για να ομιλήσει στον κόσμον και όπως πατήσαμεν εις τον τρούλον έσπασεν ο μιναρές και τσουρλούσαμεν εις το κενόν του μιναρέ και έτσι ξύπνησα και τον έχασα με βασιλική ενδυμασία και με περικεφαλαίαν .
Προσκυνώ και δοξάζω το όνομα του αγίου Νεκταρίου

Άγιος Νεκτάριος, παλιά μεταλλική εικονίτσα 5.7Χ8.6 εκ.

EΡΩΤΙΚΟ ΗΜEΡΟΛΟΓΙΟ (ΜE EΙΚΟΝEΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝEΜΟΓΙΑΝΝΗ)

Ο Αλκμάν ενδιαφέρεται για επιστολές, ημερολόγια λευκώματα και ντοκουμέντα του παρελθόντος. Έχει ήδη παρουσιάσει πολλά, αρκετές φορές, θα προσθέσει σελίδες ημερολογίου που μας παρέδωσε η κ. Χ.Χ. για να δημοσιευθούν, με την προϋπόθεση να κρατηθεί (θα τηρηθεί απολύτως) η ανωνυμία της.

Σχέδιο Γιώργου Ανεμογιάννη, δεκαετία 1980-90, από προγράμματα του ημερολογίου
Συνεχίστε την ανάγνωση EΡΩΤΙΚΟ ΗΜEΡΟΛΟΓΙΟ (ΜE EΙΚΟΝEΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝEΜΟΓΙΑΝΝΗ)

ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ Ο ΣΠYΡΟΣ ΖEΒEΛΑΚΗΣ

Βίκτωρ Ουγκώ, εξόριστος στα 1852

ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ

Δεν έχω δεχθεί πολλά δώρα στη ζωή μου, ακόμα κι όταν ήταν επιβεβλημένα, από υποχρεώσεις σοβαρές, δεν έφταναν εύκολα σε μένα . Καλύτερα βέβαια γιατί πως να βρει κανείς το γούστο και το ενδιαφέρον μου,πως να μ΄ ευχαριστήσει που αν δεν ήμουν δύστροπος, δεν μπορούσα να χαρακτηρισθώ πολύ εύκολος από κανέναν. Και βέβαια οι ιδιαιτερότητες μου δεν ήταν απίθανες αλλά αρκετά μακριά από την κοινή λογική και … χρήση. Όμως η χρονιά εκείνη του 195.. μένει στη μνήμη μου γιατί δέχθηκα το πιο σημαντικό και πολύτιμο δώρο της ζωή μου- κι έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από τότε. Στις χαμηλών εισοδημάτων οικογένειες, δεν είναι τακτικά τα δώρα, που να έχουν κάποια σημασία, όμως συμβαίνουν – τύχη αγαθή.
Και στα 195.. η φτώχεια ενδημούσε στις υπαλληλικές εστίες, που δεν είχαν άλλα έσοδα πέραν του πενιχρού μισθού της υπηρεσίας, όμως ο πάτερ φαμίλιας της δικής μου οικογένειας, μου ενεχείρισε το δώρο πριν την Πρωτοχρονιά, χωρίς περιτύλιγμα και κορδέλες, έλαμπε ολοκαίνουριο στο πρωϊνό φως της 24ης Δεκεμβρίου του 195.. – ήταν Παρασκευή , σαν σήμερα, : οι πεντάτομοι “Άθλιοι” του Βίκτωρος Ουγκώ. Σε σχήμα μικρό, πανόδετο σκουρομπλέ, το αριστούργημα του Γάλλου ρομαντικού, έπεσε στα χέρια ενός διψασμένου εφήβου, που λαχταρούσε να διαβάσει και να απολαύσει καλή λογοτεχνία. Από τις πρώτες σελίδες τον καθήλωσε ο συγγραφέας, οτιδήποτε είχε διαβάσει μέχρι τότε (και δεν ήταν λίγα τα βιβλία) δεν πλησίαζε το αριστούργημα, που δίκαια ονομάσθηκε “Κοινωνικό Ευαγγέλιο”.
Αργότερα ωριμότερος ξαναξεφύλλισα τους “Άθλιους” και εκτίμησα την εξαιρετική μετάφραση του Μάρκου Αυγέρη και τον Ουγκώ, που δεν ήταν μόνο μεγαλοφυής ποιητής αλλά και ανυποχώρητος υπέρμαχος της Ελευθερίας, συμπαραστάτης των αγωνιζομένων όπου γης( ενισχύει με ενθουσιασμό και τους Κρητικούς στα 1866).
Το πολύτιμο βιβλίο, διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα και διαβάσθηκε από πολλούς αρκετές φορές και είναι ακόμα εν χρήσει και θα μείνει εσαεί (όπως θα λεγε o καθαρευουσιάνος δάσκαλος moυ)

Φωτογραφία προπολεμική; Αριστερα η αδελφή του Νίκη (πρό το γάμου της με τον Γ.Γαλάνη), δεξιά η πρώτη σύζυγος Μεταξούλα

Το περίφημο δώρο έφερε πίσω, ζωντάνεψε, την πιο σημαντική μορφή του βίου μου, τον άνθρωπο που διαμόρφωσε (πιο σωτα: έπλασε) τον χαρακτήρα, καθόρισε τη μόρφωση μου, επηρέασε την εξέλιξη και τη ζωή μου, τον πατέρα μου Σπύρο Ζεβελάκη.

ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ 30 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ, ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 2010 ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΔΑΚΡΥΑ, ΤΑ ΣΠΥΡΙΑΤΟΥ ΣΤΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΔΙ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ-ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ-ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

Έζησε μετρημένες και σωστές τις μέρες του, ο Σπύρος Ζεβελάκης, που γεννήθηκε στο Κακοδίκι Σελίνου στα 1910 και άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα στα1980.
Έμαθε γράμματα, παντρεύτηκε δυο φορές, έκανε τέσσερα παιδιά και δούλεψε μέχρι την τελευταία του στιγμή. Δεν έγινε γνωστός ευρύτερα, δεν απέκτησε φήμη και “όνομα” ούτε πλούτη ούτε καν οικονομική ευχέρεια. Ενώ ήταν ενημερωμένος , μορφωμένος και νουνεχής δεν χρησιμοποιήθηκε (επιλέχθηκε) από τους συμπολίτες του σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα, αν και άνθρωπος ανοικτός και ανιδιοτελής και προσφερόμενος, δεν θέλησε(;) δεν έτυχε, έμεινε μακριά από την τύρβη της πολιτικής, δημοκρατικός από παράδοση και πεποίθηση και εκτεταμένη μελέτη και γνώση. Υπήρξε ένας κοινός θνητός, χαμηλών εισοδημάτων, ακτήμων -εργατικός και σοβαρός , που πρόσφερε την εργασία του, την ευαισθησία και τη γνώση του, στην κοινωνία που έζησε, χωρίς να γκρινιάζει για τα πενιχρά ανταλλάγματα (οικονομικά). Δημιούργησε μια μεσαία (σε μέγεθος) οικογένεια, με 4 παιδια, που με μεγάλη επιμέλεια, στοργή και αγάπη “ανάθρεψε”. Τι πάει να πει η λέξη που έβαλα σε εισαγωγικά, τα παιδιά του τα μεγάλωσε ως παιδαγωγός μεγάλης ικανότητας γνώσης και αξίας. Τα έπλασε τα “δημιούργησε”, λες από την αρχή – ας είναι μεγάλος ο λόγος. Με τα ασήμαντα εσοδα που προέκυπταν από την 16 ωρη συνήθως εργασία του, έψαχνε δασκάλους αν χώλαινε κάποιο, έβρισκε χρόνο για όλα όποτε χρειαζόταν και για ότι έπρεπε. Πιο πολύ όμως χρησιμοποιούσε την ανοχή και την αγάπη, ως παιδαγωγική μέθοδο. Χωρίς περιττές τρυφερότητες και ψεύτικες λέξεις (γλυκόλογα) και μικροαστικές εκδηλώσεις και εφαρμογές. Ηταν εξ άλλου από καταγωγή, ορεινός, ο γλυκύτατος αυτός ανθρωπος, έκρυβε ατσάλι κάτω από το αφοπλιστικό καλοκάγαθο χαμόγελο, σταθερότητα αταλάντευτη, που δεν είχε ανάγκη διακηρύξεων ή επιβεβαίωσης. Και πέρασε πολλά στην σύντομη ζωή του, όχι γιατί είχε κάποιο ελάττωμα ή έκανε κάποιο λάθος – γιατί ο τόπος μας πέρασε βάσαννα, κι αυτός ήταν ένας εντιμος και ενεργός πολίτης της έρημης (ταλαίπωρης) χώρας μας. Δεν παραπονέθηκε, ως το τέλος – ίσως ένοιωθε λίγη περηφάνεια, όχι για τον πολεμικό σταυρό που κάποτε του απένειμαν, μα γιατί έκανε αυτό που νόμιζε σωστό και είδε όλα τα παιδιά του να μορφώνονται.

Γοητευτικός στα νιάτα του, το ρεπούμπλικο δεν το εγκατέλειψε ποτέ

Λείπει 3Ο χρόνια τώρα, όλος ο κόσμος άλλαξε, μα αυτός είναι ίδιος όπως όταν μας άφησε. Ανοικτός σε κάθε τι, καθοδηγεί χωρίς να δίνει φόρμουλες λύσεων, χωρίς να επιβάλει άτεγκτες γραμμές, χωρίς δογματισμούς άχρηστους και ξεπερασμένους. Ήταν πάντα φιλελεύθερος, καθένας με το νου και το αίσθημα του ας πορεύεται – μα χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις, με περίσκεψη και αιδώ. Είναι αδύνατον να γυρίσει πίσω κανείς πολύ ψύχραιμα, πως να πλησιάσει την πηγή των γνώσεων και των αισθημάτων του, χωρις αναταραχή των αισθήσεων και της λογικής του;
Ευτυχώς ένα βιβλίο προσφέρεται, για να εξορκίσουμε το κακό, για να μιλήσουμε στους αθάνατους ίσκιους – να τελέσουμε μνημόσυνο αγάπης.

Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ Ο ΣΠYΡΟΣ ΖEΒEΛΑΚΗΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΦΛΕΓΚΑΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ-ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜEΤΑ

ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Γράφετε ημερολόγιο; με ρώτησε έκπληκτη παλιά φίλη, που γνώριζε καλά τις συνήθειες μου, την απέχθεια μου στην επανάληψη, την τυπικότητα , την τακτικότητα, που απαιτεί μια τέτοια απασχόληση. Όχι απάντησα χωρίς να σκεφτώ, αν και προσπάθησα στα γυμνασιακά χρόνια. Κι όμως υπάρχουν δεξιά αριστερά εγγραφές που μπορούν να χαρακτηρισθούν “ημερολογιακές” συλλογιζόμουν αργότερα, όταν έψαχνα παλιά ντοσιέ με τριμμένα ευτελή χαρτιά. Ξεχώρησα μια σελίδα μεγάλη και σας αντιγράφω, είναι κείμενο της Τρίτης 30.5.2000
Τίτλος ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ…

Στο Βοτανικό,δεκαετία του 1960-70 φοιτητής της Γεωπονίας

Με πήρε τηλέφωνο πριν λίγον καιρό.”Ξέρεις έχω καρκίνο” είπε απλά και χωρίς καμιά συγκίνηση τον παραμικρό στόμφο(τόνο).”Στο λέω γιατί…” μου εξήγησε μια πρακτική ανάγκη. Ο φίλος μου ήταν στο σύρμα(τηλ) πριν καταλάβω καλά τι ακριβώς έλεγε, αισθανόμουν πως δεν αντιδρούσα καθόλου στα λόγιατου.”Του πνεύμονος…” είχε συμπληρώσει, σαν να επαναλάμβανε μια θανατική αμετάκλητη απόφαση του εμφυλίου, που φαινόταν ασήμαντη, σαν τελική διατύπωση γνωστή τυπικής πρότασης.
Ο Κώστας ο Φλέγκας δεν είναι πια εδώ, τηλεφώνησε πριν λίγο κάποιος γνωστός ο Κ.Γ. “έφυγε (πέθανε) ο Φλέγκας, δεν είχε καμιάν ελπίδα εξ άλλου…”είπε ουδέτερα σχεδόν εύθυμα. “Οι γιατροί “πέσανε μέσα” πρόσθεσε ο τύπος, αναφερόμενος σε καταδικαστικές αποφάσεις ορισμένων “επιστημόνων” που νομίζουν ότι πρέπει να τους σεβόμαστε όταν εκφωνούν τις θανατηφόρες εκτιμήσεις τους.(…)
Μα ο Κώστας έφυγε πριν την ώρα του και δεν ήθελα να το καταλάβω. Να ήταν που είμαστε φίλοι και συνήλικοι ή ότι η καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία πλησίαζε δικές μου ευαισθησίες ;
Θυμόμουν το εργαστήριό του σ΄ένα υπόγειο σε πάροδο της Σίνα, τα μεγάλα ταμπλώ με τα σκουροκόκκινα χρώματα στις ενδυμασίες των γυναικών. Τον τρόπο που δούλευε , την μεγάλη ακαταστασία , που μ΄ άρεσε, την τάξη που προέκυπτε από την αναρχική έκρηξη.
Τα λόγια του κομμένα στο πατρόν μιας λαϊκής και διανοουμενίστικης γλώσσας,έδιναν ευκαιρίες εκπλήξεων και με σπομάκρυναν από τις εικόνες της καθημερινής ζωής, όσο κι ο φακός του με την τέχνη μιας αναντίρρητης ευφυϊας. Φωτογράφος αυτός ο εικαστικός, με τη μανία που δεν την τιθασεύουν μέτρια ή και καλά αποτελέσματα. Βρήκα εύκολα μια φωτογραφία του Κ.Κ (επίσημο πρόσωπο ακόμα) και χάρηκα την περίφημη αναμνηστική πόζα με το Γιώργο, που είναι στην πρώτη σελίδα ενός άλμπουμ.
Ο χρόνος του έκλεισε, ότι ήταν να γίνει συμπληρώθηκε, ο Κώστας ο Φλέγκας ο γεωπόνος που έγινε φωτογράφος κάπου θα χαμογελάει, μ΄ ένα τσιγάρο κι ένα ποτήρι μπράντι ,οι λέξεις δεν έχουν πια πολλή σημασία, θα λέει , μια εικόνα μόνο μετράει, αυτή ίσως κάτι μπορεί να πει.

Εξώφυλλο της ποιητικής που εξεδωσε στα 1985 ο “ΕΞΑΝΤΑΣ”,
Ο θάνατος φτερουγίζει σε πολλές σελίδες του βιβλίου, επιλέξαμε :

XXV

Ο θάνατος φτερούγιζε δίπλα μου
Επιστρατεύοντας περισκέψεις
ηθικούς κώδικες
καθώς και λογής συναισθήμτα

εναντιώθηκα στην ελαφρότητα της αποδοχής

Η έντεχνη ενατένιση με συνέπερνε πάντα
είτε από έκδηλη αναποφασιστικότητα
είτε από φιλοσοφική αδυναμία

Εν πάσει περιπτώσει
η αναμονή παρεμεινε και τώρα, ατυχώς , τυχαία.

ΜΙΑ ΞEΧΑΣΜΕΝΗ EΠΕΤEΙΟΣ ( 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ )

Μα υπήρξε, αναρωτιέμαι, ακούγοντας στο ραδιόφωνο : πάμε στους νέους αγώνες. Στη δίνη ενός μεγάλου κυκλώνα η χώρα, αντιδρά ως συνήθως με τα συνδικάτα της μεταπολίτευσης. Έψαξα στη βιβλιοθήκη λίγα πια που πάνε τόσο πίσω, κάποιος Μποστ με αρκετή χαρούμενη ανορθογραφία και ένας διπλωμένος Παπαδόπουλος, από αυτούς τους επιζωγραφισμένους που κρεμούσαν στα δημόσια καταστήματα και ένα απόκομμα εφημερίδας με τον αξέχαστο Αλέκο Παναγούλη- αυτόν που επιχείρησε να σκοτώσει τον δικτάτορα και πέρασε από φρικτά βασανιστήρια-σήμερα οι νέοι είναι αλλιώς, ορισμένοι αντιδρούν στο αστικό σύστημα, βάζουν μπόμπες κι όποιον πάρει ο Χάρος – η Δημοκρατία κακοποιημένη και καθόλου άπορη κορασίς, προσφέρει κοκτέιλ σε καθε ενδιαφερόμενο, χωρίς να ενδιαφέρεται για το φυτίλι(στουπί) και την βενζίνα.
Μα υπήρξε η χούντα των συνταγματαρχών;

Υπήρξαν, αυτοί που σήκωσαν το κεφάλι-σβήσαμε την πέθιμη φωτογραφία

Συνεχίστε την ανάγνωση ΜΙΑ ΞEΧΑΣΜΕΝΗ EΠΕΤEΙΟΣ ( 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ )

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤH ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

(Απόκομμα εφημερίδας του Ηρακλείου μάλλον, ισως 1985-αγνώστου συντάκτη)
Η στήλη μας θα σταθεί σήμερα σε ένα πρόσωπο που κάποτε επισκεπτόταν την πόλη μας, έμενε λίγο και άφηνε ανεξίτηλα σημάδια- μετα από δέκα πάνω κάτω χρόνια, δεν έχουν χαθεί.
Συνεχίστε την ανάγνωση 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤH ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

Ο “Αλκμάν” θα αφιερώσει όλες τις μέρες μέχρι την 11η Φεβρουαρίου στον αγαπημένο του ποιητή Νίκο Καββαδία. Θα παρακολουθήσει τις εργασίες των μελετητών της λογοτεχνίας μας και τα βήματα τους στις επίπονες διαδρομές στους στίχους και την έρευνα της ζωής του ποιητή. Θα προσφέρουμε και κάποιες αυθεντικές πληροφορίες για τα τελευταία ταξίδια του “Κόλια”, του ασυρματιστή του κρουαζιερόπλοιου ‘Ακουάριους” στην Κρήτη.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ