ΜΙΧΑHΛ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ : ΤΟ ΤΡΑΓΟYΔΙ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΙΑΣ

Ψάχνοντας παλιά κιτάπια κι αποκόμματα εφημερίδων, όλο και κατι μας αρέσει(ας είναι καλά αυτός που μας προμηθεύει). Αυτήν τη φορά στίχοι με έντονο λαϊκο χρώμα- τους αφιερώνουμε : Στον Κώστα και Μίμη Μπαλαμούτσο, Στους Γιγουρτσήδες (Βασίλη και Γιάννη) και στον Μύρο Μιγάδη και την Χρυσαυγή και βέβαια στον Κώστα Χριστοδούλου.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΙΑΣ

Εγώ είμαι η τιμημένη η νια
με τ΄άτιμα της κάλλη
που΄χω τρελή τη γειτονιά

Απ΄του σπιτιού μας τη γωνιά
περνούν μικροί μεγάλοι
να πάρουν γλύκας απονιά

Εγώ είμαι εκείνη που σκορπά
σ΄όλους ματιές και χ’αδια
με δίχως κι ένα ν΄αγαπά

Κι όποιος την πόρτα μου κτυπά
στα κοιμισμένα βράδια
την λέπει πάντα να σιωπά

Μα πάλι μες στη σιγαλιά
σαν νοιώσω τ παιγνίδια
κι αρμονιστούνε τα βιολιά

Τότες πετώ με μαργιολιά
στο παραθύρι κι η ίδια
τα ξεπλερώνω με φιλιά

Μ΄αρέσει τάχα στα κρυφά
να δείχνω τα λαιμά μου
μπρος στη λαχτάρα που ρουφά…

Η Σμύρνη, όπως τη φωτογραφίσαμε στις 12.3.2005 - μακρινό όνειρο

Και καθισμένη στο σοφά
τραβώ τις φλόγες χάμου
ματιών, που η γάμπα μου αψηφά

Τη νύχτα πριν να κοιμηθώ
ξεχνώ τις γρίλιες
κι ανάβω φως για να γδυθώ…

κια νοιώθω αντίκρυ στο βυθό
των ίσκιων δίψες χίλιες
να τρώνε πάποιον πριν κρυφθώ

Στου περβολάρη που περνά
σκύβω τα δυο πανέρια
με τ΄άσπρα μπράτσα μου γυμνά

κι όπως ο κόρφος μου κρεμνά
και παίζουνε τα χέρια
και τ΄άλογό του χλιμιντρά!…

Εγώ μαι εκείνη που ακουμπά
το χέρι στο ποτήρι
κι όπου κερνάει το σεβντά

Και στην ταβέρνα μας κοντά
τραβώ τον νοικοκύρη
και σου τον βγάζω κουβαρντά

Στην άκρη του παραθυριού
τρανοί μπουρνοβαλήδες
πετούν λουλούδιατου χωριού

κια γέροι με παλικαριού
σβηστές ορμές κι ελπίδες
ψώνι ξεχνούν νοικοκυριού…

Πενα μπροστά μου ενας ψαράς
-Πόσο πουλάς το ψάρι;
-Μπαρμπούνα μου μετά χαράς

Όσο το θες!Τ΄ειναι ο παράς
μπρος τη δική σου χάρη;
Και…ξεπουλάει ο φουκαράς!

Κι είναι ο χασάπης μας καρσί
στητός μπρος στο τεζιάκι
κάνει δουλειά δουλειά χρυσή!

-Εδώ η οκά , μια και μισή!
εδώ το κιοπερδάκι…
Και…με πουλά μες το τσαρσί!

Ο ποιητής πιθανόν, η φωτογραφία συνοδεύει τους στίχους στην εφημερίδα που διηύθυνε ο Δημ. Πουρνάρας

Καμιά φορά σκυφτά -σκυφτά
βλέπω φτωχό ζητιάνο
Ελεημοσύνη να ζητά

και με τα μάτια γελαστά
στην ερημιά μου επάνω
τον ελεώ μόνο μ ΄αυτή…

Κι είναι για με΄να όλοι οι φτωχοί
κι όλοι ζητιάνοι εμπρός μου
κι εγώ μαι η πλούσια η μοναχή ;

Απ΄την ψυχή μου ηλιοβροχή
σκορπώ χαρές του κόσμου
μα μένει ο ήλιος στην ψυχή

Εγώ μαι η τιμημένη νια
με τ΄άτιμά μου κάλλη
που΄χω τρελάνει το ντουνιά

Απ’ του σπιτιού μας τη γωνιά
περνούν μικροί μεγάλοι
-Εγώ μαι η όμορφη η Σμυρνιά!…

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ:
Μιχαήλ Αργυρόπουλος (1862-1949)
Γεννήθηκε στην Σμύρνη και πέθανε στην Αθήνα. Ποιητής, δικηγόρος και πολιτευτής, υπήρξε λυρικός ποιητής και πατριδολάτρης. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Με το ψευδώνυμο Ρήγας Ραγιάς δημοσίευσε τα “Τραγούδια του γένους” στη Σμύρνη. Στη Σμύρνη ανέπτυξε σημαντική κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα, όπου δικηγορούσε κιόλας.

ΜΗΝΑΣ ΔΗΜΑΚΗΣ: Η ΖΩΗ

Η ΖΩΗ
(Από την συλλογή “Το ταξίδι” 1960)

Αείχρονοηνη
Αεικίνητη
Τελειώνοντας και ξαναρχίζοντας
Με εκπλήξεις και φαντασμαγορίες
Σοφά τεχνάσματα έμπειρα
Ένστικτα ρίγη
Καθώς η θάλασσα της τρικυμίας
Ή ο έρωτας κάποτε
Και πάντα η ποίηση

Μηνάς Δημάκης, ζωγραφικό πορτρέτο από το διαδίκτυο, στο φόντο η κοπέλα της Κνωσού, η λεγόμενη παριζιάνα, που έμοιαζε πολύ με την αδελφή του την Ελεονόρα

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ

Ρώτησε ανανγώστης μας ποιος είναι ο Γρυπάρης, αντιγράψαμε από το κουϊζ που δημοσιεύσαμε: Μοναδικο έργο του : ” Σκαραβαίοι και Τερρακόττες”
Ο Ιωάννης Γρυπάρης (1870-1942) δεν είχε καμιά διάθεση να εκδώσει την εμβληματική συλλογή του αν και την ετοίμαζε επί τριάντα περίπου χρόνια. Θεωρούσε έργο του μόνο τις μεταφράσεις, τις οποίες ξανάπλαθε, έλεγε στον Γιάννη Μηλιάδη. Τον έπεισε ο Γεώργιος Δροσίνης να τυπώσει σε βιβλίο τους Σκαραβαίους και Τερρακόττες για να του απονεμηθεί το Αριστείο όπως και έγινε το 1920. Η συλλογή απαρτίστηκε από 64 ποιήματα και λίγες μεταφράσεις του. Η ποίησή του αν και την εντάσσουν στο κλίμα ενός απρόσωπου λυρισμού (παρνασσισμού), ξεφεύγει και διαβάζεται ως μια υπόρρητη αυτοβιογραφία τα ευτελή συμβεβηκότα του βίου υποκαθίστανται από την λαμπρότητα της θεματικής.(Ηλίας Λάγιος).Η ανθολόγηση ποιημάτων του Γρυπάρη συνεχίζεται στις μέρες μας. Στην αυστηρή λ.χ. επιλογή που έκανε ο Μανόλης Αναγνωστάκης στη Χαμηλή Φωνή περιέλαβε εννέα ποιήματά του(…)

Αλλο ένα δειγμα της τέχνης του :

ΜΑΘΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟ ΓΕΡΟ…

Μάθε τον πόνο το γερό
βουβός στα δόντια σου ν΄αλέθεις
χύνε της λύθης το νερό
μες στο τρελό κρασί της μέθης

Θα πάει κι αυτό μιαν ομορφιά
και πρι(ν) να γύρει ακόμα ο χρόνος
έχει ο Θεός , τα εφτά καρφιά
θε να μας βάλει ο νέος πόνος

Όριζε, Μοίρα των Μοιρώ
εσύ που γνέθεις και ξεγνέθεις
-χύνε της λήθης το νερο
μες στο τρελό κρασί της μέθης

Γλυπτό που έχει αποδοθεί στον Γιαννούλη Χαλεπά

ΓΙΑΤΙ Η ΧΑΡΑ, Η ΛΙΓΗ ΜΑΣ ΧΑΡΑ

Γιατί η χαρά , η λίγη μας χαρά
σε λύπη θα μας βγαλει(.)
σαν σύγνεφον η θίψη μας εσκέπασε
και γέρνομε στη θλίψη το κεφάλι.

Λυώνω αδελφή, κι απόκρυφη
σε σώνει ψυχοπόνια(.)
φεύγουν οι μαύροι γερανοί και πέρνουνε
στα μαύρα τους φτερά τα χελιδόνια.

Γιατί η χαρά , η λίγη μας χαρά
σε λύπη να μας βγάλει;
Εξεχειμωνιαστήκαμε
σε ξένους τόπους, ξένους πάλι.

ΜΝΗΜΗ ΜΗΝΑ ΔΗΜΑΚΗ/ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

Γ΄ΜΕΡΟΣ : ΜΕΤΑ

Στα έγκατα της σιωπής
έντρομος

Στο βάθος της κραυγής
ουρανός αγγέλων

Στο κρεβάτι των επεμβάσεων
με τα έκπληκτα μάτια των προβολέων

Με τον αιθέρα του μαχαιριού
στην πληγή του αποχωρισμού

_______________________________________________σελ.20

Στ΄ ανοιχτά η Χάριβδυς χαριεντίζεται
κι η Σκύλλα χτενίζεται με τα νύχια της

Στα στενά κανείς δεν περνάει

Ισπανικός σιδηρόδρομος
σταθμός της Βιένης
και τρένο της Ανατολής

_____________________________________σελ 20

/tashen

Από εικόνα του ” BAUHAUS” taschen
____________________________________

Η αρχιτεκτονικη έχει τον τρόμο της
την πολυτέλεια της reception
το σαλόνι με τα νύχια των λεόντων

(σημείωση : 2.12.2008)

___________________________________________σελ.21

Κύριε επίβλεψε και δες

Αεροδρόμια με φτερά περιστεριών
μούμιες, χαρτί περιτυλίγματος
μυρμίγκια χρωματοσωμάτων
κι αλυσίδες σκαθαριών

Συγχώρησε το στόμφο των ανοήτων

Στο Κολοσαίο τραγωδία
Ενώ σε κάθε πόλη καταναλώνουν
επιλεγμένους αθώους

Κρητική Σχολή, το κοσμικό δεν συγκρούεται με το δογμτικό

_________________________________________________σελ.21

Ειρμός
Έρημος
Αυτόχθων
Χωρίς αφή και γεύση
δίχως μυρωδιά

Λάμψη ονομάζοντας
της αυγής το κρουστάλλι

___________________________________________σελ.22

Πληρότητα
σαν τι ;
Μια εκπσπερμάτιση βιασμένη;
Ένα άγγιγμα υποχρεωτικό ένα φιλι τυπικό;
Έρωτας χωρίς φυάλες υγρών
παραλίες βλεννογόνου;
Διχως τη θάλασσα του πρωινού τις εκατόμβες
των αισθημάτων; Στην επιφάνια των κυμάτων
την ομορφιά των βράχων;

Ηράκλειο, Παλιόκαστρο 2010

Στο βυθό με τα κοχύλια και τις αχηβάδες
τα δάση των κοραλιών,
“το πορφυρό της Δαμασκού”
και το πράσινο της Γάζας
τις κλειστές πέρλες
τα πλεκτά των φυκιών
τις κουβέρτες της άμμου.
Τα ξάρτια των βυθισμένων πλοίων
τα σεντούκια των χαμένων θησαυρών.
Κι ο ¨Ερωτας χωρίς ανάσα και φως
δίχως έλεος

__________________________________________σελ.23

Ψηλαφώντας τις παγίδες
πως να γλυτώσεις;

Διψούσες τον αλλον

Το δικό σου όριο
είχε ακλόνητα περιφράγματα

Σαδιστικό
αλλα μακάρι να το ξανάκανε

___________________________________________________σελ.24

Δεν τα θυμάσαι όλα
κι όμως στην πέτρινη γέφυρα με τις διπλές
καμάρες έσκυψε στα πόδια σου
ενώ τα πεύκα κάρφωναν στον ίσκιο τις βελόνες τους
κι η θάλασσα γινόταν ουρανός
Και τα μαλλιά έπλεκαν με φύκια
κι ο στεναγμός έσβηνε στο κύμα

Ζωγραφική : ΣΤΕΡΗΣ, από πρόγραμμα της Πινακοθηκης

Το παλιό καμμένο σπίτι
με τα μπαλκόνια και τα νεοκλασικά
παράθυρα είχε πουλιά και καπνούς
κι ότι ακουγόταν δεν είχε κόμπους να δεθεί
κι ότι δεν φαινόταν σπαταλούσε
κάθε νήμα και μας ιστό…
μην αποφασίσεις μην
επέμεινε

ΜΝΗΜΗ ΜΗΝΑ ΔΗΜΑΚΗ / ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

(Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2000 στο Ηράκλειο της Κρήτης, σε ελάχιστα αντίτυπα )

Εσώφυλλο του Μίνου Ζαριφόπουλου
Εξώφυλλο Μ.Ζαριφόπουλου

ΜΕΡΟΣ Β΄

Τι κι αν είναι καλύτερο
να βρεις τη δεύθυνση
Πως να της μιλήσεις;

Θα μάθεις τελικά
πόσο πληρώνεται
κάθε μήνυμα

Δεν εναρμονίζεσαι με τα περασμένα
ακολουθείς γραμμές τεθλασμένες

_________________________________________ σελ.14

Όταν ταξίδευες δεν περίμενες
εκείνο το ναυάγιο

Οι Κορποράνοι
έσταζαν πίσσα και μαζούτ

Τι κι αν είχε διαπράξει το αδίκημα;
-υπήρχαν για την ενοχή του αμφιβολίες

__________________________________15

Οι προθεσμίες που καθορισθηκαν
ξεχάστηκαν αργότερα
κι οι υποσχέσεις

Από σχέδιο του Μίνου Αργυράκη

Περιμένει ακόμα
την επίσημη ταφή του

__________________________________________σελ.16

Στον θρίαμβο του καλοκαιριού
τον Ιούλιο μήνα στα νησιά του Αιγαίου

στον ορίζοντα οι κορυφογραμμές των σωμάτων
στο βυθό οι κρατήρες των ηφαιστείων

Ακουαρέλα Σπύρου Ζ.

Ονόματα ακρωτηρίων και βράχων
απολιθώματα της πράσινης θάλασσας
της άμμου γραμμές και σχήματα

____________________________________________σελ.17

Σαν τη βεντάλια της φαντασίας του, άνοιγε

Συμβολισμοί, αναταπόκριση
κι ο άλλος βουβός
και το σκοτάδι να εισχωρεί

Δεν ήσαν πια μαζί
είχε καταργηθεί κάθε αποτέλεσμα
επαφής και συνάφειας

____________________________________________σελ.18

Έμβρυο της καθημερινότητας
παραμορφωμένο, απαίσιο

Μπερδεμένος
έψαχνε τρόπους
αναθεωρήσεων

____________________________________________σελ.19

Στο ακρογιάλι που ζήσαμε
έκτισαν ξενοδοχεία πολυτελείας

Φως εκ φωτός
χωρίς λέξη

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ Γ’ ΜΕΡΟΣ

ΕΝΘΥΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤH ΜΗΝΑ ΔΗΜΑΚΗ-ΜEΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ

Πέρασαν – συμπληρώθηκαν – τριάντα χρόνια από την αναχώρησή του. Έφυγε αθόρυβα, διακριτικά, όπως έζησε αφήνοντας σημαντικό έργο. Δεν έγινε ευρύτερα γνωστός, παρέμεινε στο χώρο της λογοτεχνίας, εργάτης αποδοτικός, σεβαστός, βραβευμένος για κάποιες επιδόσεις του, από τους συναδέλφους του.
Δεν έκανε στιχάκια για μουσικούς, δεν έγινε μέλος των διάσημων καλλιτεχνικών κλειστών κύκλων της εποχής του , έμεινε μακριά από την την τύρβη των μεγάλων συγκεντρώσεων, των πολιτικών εκδηλώσεων των κοινωνικών συναναστροφών.
Και διασώθηκε κράτησε την ψυχή του όρθια μέχρι το τέλος, όταν ο χρόνος του ολοκληρώθηκε και στέγνωσε η κλεψύδρα.
Είχαμε την τύχη να τον συναντήσουμε για πολύ λίγο, στα χρόνια της εξέγερσης και της μάθησης και της μεγάλης αφέλειας. Μας πέρασε από την παλιά πόρτα ενός ισόγειου διαμερίσματος, κάπου κοντά στη Δεξαμενή (Αθήνα) στο εσωτερικό του σπιτιού που ήταν σκοτεινό-κάπως έτσι θα ήταν και του μεγάλου αλεξανδρινού συναδέλφου του (σκέφτομαι με λύπη σήμερα)- και μετά από ολιγόλογη συζήτηση μας ενεχείρισε ένα ποίημα του για το φοιτητικό περιοδικό “ΞΑΣΤΕΡΙΑ”. Δεν αξιολογήσαμε εκείνη την εποχή την προσφορά του, δεν καταλάβαμε καθόλου τη σημασία των στίχων του. Τότε και η ποίηση είχε πολιτικά πρόσημα και κοινωνικές στενές προδιαγραφές. Μα φαίνεται όλα αυτά να έχουν εξαφανισθεί στο βάθος ενός άγνωστου χρόνου. Οι αμαρτίες ίσως έχουν εξαγνισθεί, όχι χωρίς δυσκολίες και ταλαιπωρίες, όχι χωρίς ακριβό αντίτιμο.
Και πλησιάσαμε εδώ και πολύν καιρό την ποίηση του ηρακλειώτη λογοτέχνη με ανοικτή διάθεση, με εκτίμηση και συμπάθεια.
Ψάξαμε και βιογραφικά στοιχεία, συγγενείς και φίλους του στην πόλη μας. Η αξιαγάπητη φίλη μας κ. Νόρα Φανουράκη, ανιψιά του, μας φώτισε λεπτομέρειες της ζωής του.
Στα 2000 η έμπνευση από την ποιητική συλλογή του “ARS POETIKA” του Μηνά Δημάκη μας οδήγησε στη μικρή έκδοση μιας συλλογής – για να θυμηθεί η πόλη μας το άξιο τέκνο της. Θα την παρουσιάσουμε έχει τίτλο : “ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ”

Εικόνες του Ηρακλείου ανιχνεύονται στους στίχους του ποιητή

ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟEΙΔΗ -ΠΑΠΑΔΑΚΗ (ΑΠΟ ΚEΙΜEΝΟ Ν.ΒΑΣΙΛΑΚΗ)

Από σημείωμα του Νίκου Βασιλάκη, σεβαστού μας δασκάλου, σε εφημερίδα τοπική.

Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη (1898-1977)

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη υπήρξε μια εξαίρετη γυναικεία προσωπικότητα, μια ρωμαλαία φωνή με ανεκτίμητη προσφορα στην κοινωνία, στα γράμματα και στον ελληνικό λαό, στην πρόοδο και στη λευτεριά. Αγάπησε με πάθος το χωριό της, τη Φουρνή, το φημισμένο σε όλ την Κρήτη για τους πνευματικούς ανθρώπους που ανέδειξε.

“Στον κάμπο και στων λόφων τα ριζά
τρία λευκά κοπάδια γύρω
από μια αρχόντισσα εκκλησιά
στα πόδια τους λειβάδια
κατάφυτα από των βροχών τη χαρά”

Η Σοφία αγάπησε την Κρήτη με τους αγώνες της, του Κορνάρου και του Γκρέκο τη Μούσα, με το Αρκάδι της.
Υμνεί την αντρειωμένη Μάχη τςη Κρήτης(…)

“Κι ο Διγενής σέρνει φωνή
από τον Ψηλορείτη
απου΄χει άρματα ας βαστά
κι απού δεν έχει ας βρίσκει”

Σαράντα χρόνια δασκάλα(…)δίδασκε με αγάπη και τρυφερότητα τα παιδια του ελληνικού λαού(…) Στην περίοδο της φασιστικής κατοχής, ρίχτηκε με φλογερό πάθος και ορμή στον αγώνα για τη Λευτεριά(…)

“Με τη χρυσή τη νιότη, πανοπλία
το θάρρος την ορμή τη λεβεντιά
με τον αγώνα τη θυσία
για την Ελλάδα, για τη λευτεριά”

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

το πιο γνωστό “ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ”

Μελετώντας κανείς το έργο της το βγαλμενο από την καρδιά και τη φλόγα μιας αγωνίστριας, νοιώθει τον παλμό της αντίστασης, τη λεβεντιά, την ομορφιά, την έξαρση, το πνεύμα της εθελοθυσίας, την παληκαριά, για έναν καύτεροκόσμο, για μιαν καινούρια Ελλάδα.(…)

Φουρνή, ένα χωριό με ιστορία, στο Μεραμπέλο

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΛΚΜΑΝΑ : Στα 2002 στήθηκε στη Φουρνή, η προτομή της
“απότελεί σύμβολο του αγώνα, για τη μόρφωση του λαού, για την Εθνικη Αντίσταση, για την αλήθεια, γιατα δίκια του λαού, γιατην ειρήνη και τη λεφτεριά. Και θα φωτίζει το δρόμο του λαου και της νεοαλίας” γράφει ο Νίκος βασιλάκης που επιλέγει και τους στίχους της που θα κλείσουν αυτό το σημείωμα:

ΚΡΗΤΗ
(απόσπασμα)

Κι αν μέσα μου δεν ένοιωθα φωτιά
κρασί μεθυστικό κι οξύ
θα σ΄αγαπούσα
και μόνο απ΄του Κορνάρου σου τη μούσα
αρχοντοπούλα της αγάπης Αρετούσα.

Κι αν ένα ακοίμητο σκουλίκι γαι καρδια
δεν είχε βάλει να με τρώει
θα σ΄αγαπούσα
και μόνο από του Γκρέκο σου τη μούσα
Κυρά του πάθους Παναγιά

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ: Η ΠΟΛΙΤEΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚHΣ ΝYΧΤΑΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ1936)

Αφιερωμένο στους νέους φίλους μας

Νησί που με κλεις, μικρογραφία του κόσμου
ειρκτή θαλασσίων κιγληδωμάτων
ω πολιτεία των άρρωστων πνευμάτων,
τη φθαρτή μου ύλη κράτα, μα τη σκέψη δός μου

Ταχυδρομικό έχω μοιάσει περιστερι
που ανεμοτεραχές έχουν πληγώσει
Ω πόλη εσύ,τη δύναμη ποιος σου έδσε την τόση
να με πνίγεις μες το βαρύ μοιραίο σου χέρι;

Ώρες μεταμεσονυχτίων τεφρών, στου Μοροζ’ινη
την κρήνη, φρικτά μ΄ αφήνετε δεμένο
στους λέοντες.Στο σταυροδρόμι αυτό του τρόμου, δένω
τα όνειρά μου,στον ήχο σας που σβήνει…

Κλάψε! μου λες. Να κλαίω δε θέλω πια! Για πρώτη
φοράν, άντρα λογιάζομαι κι ανατριχιάζω.
Το ξέρω, ω πόλη : από φτηνό πηλό είσαι βάζο
και πνίγεις άνθος, την παράδοξη αυτή νειότη…


Τα “Λιοντάρια” όταν η Βασιλική του Αγίου Μάρκου ήταν λαϊκό σινεμά
_____________________________________________________

Σημείωση: Ευχαριστίες στον Ντίνο Κωνσταντόλουλο για το ανθολόγιο ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ(έκδοση ΔΟΚΙΜΑΚΗ) συνιστούμε να το αναζητήσετε στα βιβιλοπωλεία,