ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑΣΟ ΚΟΡΦΗ (Τ.ΡΟΜΠΟΤΗΣ)

Οι στίχοι φέρνουν αναμνήσεις, οι παλιοί ποιητές εμπνέουν νέους λογοτέχνες, εμείς ξαναδιαβάζουμε και πολλές φορές παραλλάζουμε-με πολύ σεβασμό ότι μας αρέσει- που ελπίζουμε να συγκινεί τους φίλους μας.

Τάσος Κόρφης (Τάσος Ρομποτής)ποιητής - αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού

ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ: ΤΣΑΪ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ

Μονάχος τριγυρνώ στα χάη
Χωρίς μιλιά ν΄ακούω φονικά
Συ στις οκτώμιση θα πάρεις τσάι
Βουτήματα γυρεύεις και γλυκά

Μες το χειμώνα εγώ και συ στο Μάη
Στ΄άνετα εσύ και εγώ χωρίς μιλιά
Όλο το πάθος μου για σε θα σπάει
Σε γράμματα πολύ ρωμαντικά

Φύγε μια στέρεη, άλλη γη σου πρέπει
Όπως ωραία γράφει ο ποιητής
Δεν είναι η αγάπη τσάι και σαλέπι

Το ξερεις μέσα της θ΄αφανισείς
Κι όλο θα διαβαστεί το αλφαβητάρι
Τις νύχτες που δεν θα χουνε φεγγάρι

ΜΑΝΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ, 40 ΜΕΡEΣ ΜEΤΑ (ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ)

ΜΑΝΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ- ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Έψαχνα τον “ωχρό μελισσοκόμο” , στην απαλάμη του αναπαύεται ο οξύς ποιητής, που δεν ξέρει τι σημαίνει συμβιβασμός και υποχώρηση. Εξήντα χρόνια από τη γέννησή του θα σημειώσει ο ΑΛΚΜΑΝ και δεν υπάρχει καμιά ανάγκη επισημότητας. Ίσως η εφημερίδα της πατρίδας του, δημοσιεύσει κάποιο κείμενο, ίσως ο δήμος Αγίου Νικολάου αποφασίσει να του “δώσει” κάποιο δρόμο, ίσως η Δημοτική βιβλιοθήκη συμπληρώσει τους τίτλους των βιβλίων του, μα είναι δύσκολο να τον καταλάβουν οι συμπολίτες του και να τον τιμήσουν οι συνάδελφοι του – των τεχνών και των γραμμάτων.

Μάνος Λουκάκης, Αγιονικολιώτης ποιητής

Άτακτος, απροσάρμοστος στη λογική της αγοράς, αδύνατος και χωρίς διάθεση κατοχής για οτιδήποτε. Όταν πέρασε από τα Κλαυδιανά δίκρανα, άφησε λίγη σάρκα και αίμα – δεν είχε και πολύ – έπρεπε να περάσει στην ποίηση χωρίς βάρος, υποχρέωση ή χρέος – καθαρός. Μα δεν αρκούσε αυτό, ήξερε ότι για να φτάσει στην Τέχνη, έπρεπε ακόμα να διαβεί και από τη λίμνη των καθαρμών για να απομακρυνθούν και οι τελευταίοι ρύποι από το σώμα και το λόγο . Αυτός που απεχθανόταν τις εξομολογήσεις και τις απόπειρες που καθιστούν το ποίημα “προσπάθεια εξιλασμού από αμαρτίες” και διακήρυσσε ότι αντιθέτως το ποίημα οφείλει να είναι αμαρτωλό , και “ο ποιητής να χαίρεται την ανάμνησιν ή και την απλή επιθυμία των εις αμαρτίας εκδόσεων του”-αυτός ο υπερφίαλος ταπεινός, ο άγιος κολασμένος, μπόρεσε να πλησιάσει την δεκτικότητά μας , να πλουτίσει την όραση και το αίσθημά μας, στους αντίποδες του ρεαλισμού και σε πλήρη αντίθεση με αυτόν.

Εξώφυλλο της έκδοσης του ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Πιο πολύ από αναφορές και κρίσεις χρειάζεται ο ποιητικός λόγος, θα αντιγράψουμε στίχους του – πιστεύουμε ότι δίνουν την καλύτερη εντύπωση για τον ποιητή και την ευκαιρία να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε το ταλέντο του. Είχε “τη σφραγίδα της Δωρεάς”, όπως θα έλεγε ο παλιός κεντρώος πολιτικός, δεν την σπατάλησε, πρόλαβε να παρουσιάσει πολλά για μας. Στην αντιφατική λογοκρατούμενη Ελληνική Λογοτεχνία, που έχει τυποποιημένα, χαρακτηριστικά και κερδίζει τη δημοσιότητα με τα υπολείμματα της παραγωγής της, ο Μάνος Λουκάκης βρήκε μιαν απόμερη θέση. Δεν έγινε ευρύτερα γνωστός δεν έγραψε δημοφιλή άσματα για το λαϊκό πεντάγραμμο, δεν “συνδέθηκε” με τους διάσημους συναδέλφους του, δεν μπήκε σε φιλολογικά και αστικά σαλόνια. Στις “παρέες” που προωθούν και καθιερώνουν φίλους, δεν ταίριαξε – δεν έδωσε για να πάρει. Ήξερε και πολύ καλά, ότι και να πρόσφερε γην και ύδωρ όπου χρειαζόταν, δεν μπορούσε να υπάρξει καλλιτεχνικά για πολύν καιρό – έχει φάει τόσες διασημότητες των “γραμμάτων και των τεχνών” η ιστορία.
Έμεινε όπως ήταν, θιασώτης των υπέροχων χαμαιτυπίων, εραστής των ακραίων οραματισμών, πρωτότυπος παρουσιαστής δικών μας ονείρων.
Ας τον αφήσουμε να μιλήσει:

Από το εξώφυλλο της έκδοσης του ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

(Από την συλλογή: “Σαν τη Μαρία το πρωϊ”)

Όλα μια ξεραμένη ερώτηση, μια ξέφραγη απορία

Μια δακτυλήθρα σιωπής
μέσα στις πράξεις της μέρας

Να συλλογάσαι,
Αριάδνη μου, το απόγευμα
Πως η μισή σου Ναξος θα πατώσει
Στο δικό μου βυθό
Μ΄όλη την άμμο της
Κι όλη τη μουσική μου

(…)
ωσάν φρεγάτα του Θεού
θα προσαράζει εκεί
όπου θα είναι μόνο
η λύπη και το φως
κι η μνήμη των Κυθήρων σου
με τις πορτοκαλιές της.

Νότια είσοδος του πάρκου του Ηρακλείου

Έχει νυχτώσει στο πάρκο Γεωργιάδη έχουν μαζευτεί πολλοί, νέοι και μεσήλικες λες από την δεκαετία του 70 και χιλιάδες αντικείμενα και προϊόντα πάσης φύσεως – “Τριήμερο γιορτής “.
Συνάντηση οικο-καλλιεργητών και οικοχειροτεχνών και προγράμματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Μνήμες αρχαίες και τατουάζ και ενδύματα απίθανα και σουβλάκια οικολογικά και ποτά εξαίσια και φυτά και μέλι. Ιδανικό ντεκόρ για να συνεχίσουμε με ένα ποίημα – μπορεί να μην άρεσε σ΄όλον τον κόσμο που έχει συγκεντρωθεί , μα ταιριάζει – ο ποιητής θα βρισκε εδώ τους δικούς του, με τις χειροποίητες εικόνες και τους εσωτερικούς ήχους και την διαμαρτυρία που δεν τιθασσεύεται.

(Από τη συλλογή “Χαρτομάντης”)

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κάτω από τους αρμούς
Άλλοι αρμοί,

Να ισορροπώ ανάμεσα,

Η καπαρντίνα στο μπράτσο,

Η ομπρέλα στη μασχάλη,

Το δάκρυ περίσσιο

Είτε αθώο συμπέρασμα είτε
Νυχτέρι ονειροσκόπου στη βεράντα,

Δε σκανδαλίζομαι,

Η πατριδογνωσία του μηδενός
Δε σκανδαλίζομαι,

Ο Θεός εξ άλλου είναι
Αυτάρεσκη δημοσιότητα
Ενός διλήμματος

Εικόνα από τη οικοσυνάντηση, το φως χαμηλώνει, η φωτογραφία ατελής

Θα θελα να γράψω σ ένα από τα τετράδια που προσφερόταν:
Ψάξτε τους ποιητές της γειτονιάς σας, γράψτε τις μπροσούρες και τις προτάσεις σας- ίσως έτσι μπορεί να βρεθεί ένας δρόμος – χωρίς την τέχνη άραγε αξίζει κάποιο αποτέλεσμα;

Γ.ΚΟΥΓΙΟYΛΗΣ : ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

(Στον Γρ.Ξενόπουλο)

Πόση καλοσύνη
Γύρω μου κι εντός
Από του παντός
Τη μεγαλοσύνη

Βάρκα με προσμενει
Μ΄ανοιχτό πανί
Κι οι εφτά ουρανοί
Πάνω μου ανοιγμένοι

Μόνος! στο πλευρό μου
Σύντροφο πιστό
Πήρα τ΄όνειρό μου…

Τραγουδώ βαθειά μου:
Σε ψιλή κλωστή
Έχει κρεμαστεί
Κι η στερνή χαρά μου

O πασίγνωστος πίνακας του A. Watteau -σήμα κατατεθέν μιας εποχής

ΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ (21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011)

Με δυο εκδηλώσεις γιορτάσθηκε στο Ηράκλειο η μέρα της ποίησης, οργανωμένες από διάφορους φορείς και γνωστά βιβλιοπωλεία. Η πρώτη στην Ανδρόγεω, για τον πιο σημαντικό ποιητή που έζησε στην Κρήτη στον 20ο αιωνα, τον Λευτέρη Αλεξίου η άλλη στην μουσική σκηνή “ΠΥΞΙΔΑ”( στην παλιά αγορά) αναφερόταν στον Αργύρη Χιόνη – που δεν ξέρουμε – αλλα δεν είναι άγνωστος στα ελληνικά γράμματα λογοτέχνης. Το μεγάλο κοινό αγνόησε τις καθόλου αδιάφορες τιμητικές συνάξεις , η βροχή και η κακοκαιρία βοήθησε αλλά και η συνήθεια μας να αποφεύγομε παρουσιάσεις που δεν έχουν έντονο κοινωνικό ή μουσικοχορευτικό (διασκεδαστικό) χαρακτήρα. Διαλέξαμε στίχους του Λευτέρη Αλεξίου, πολύ συναισθηματικούς, για να τιμήσουμε τη χθεσινή μέρα και τις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

(Από τις μπαλάντες στην Αμαλία(*)

ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΦΙΛΙ

Ως ο τυφλός που διψάει μια στάλα φως θολή
ένα στην άκρη των χειλιών διψάω φιλί

Φιλί να πούμε χρέους καθημερινού,
που δίνεις στο λαιμό κι έχεις αλλού το νου.

Φιλί τρεχούμενο ως ψωμάκι αγαπητό,
που τρως κι ευτύς ξεχνάς/ κι όμως σε θρέφει αυτό

Σαν “κυριελέησον”, που λες μηχανικά,
μα αν δεν το πεις, θαρρείς ο δαίμονας νικά.

Το παίρnεις στο φτερό και σα ναμην το θες/
μα άμα σου λείψει, κλαις, ξεσκίζεσαι να κλαις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1:
(*) Αμαλία σύζυγος του Λευτέρη Αλεξίου από τα 1916, μητέρα του Στέλιου πρόωρα χαμένη (1948)

Α.Roden 1886, το διασημότερο φιλί της ιστορίας, από λευκό μάρμαρο

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2:
Σε νεώτερα χρόνια μετά το 2000, ο Μ.Φούμης που βεβαιωμένα δεν είχε διαβάσει τους παραπάνω στίχους, έγραψε ένα απλό τραγουδάκι-που δεν μπορεί φυσικά να συγκριθεί με το ποίημα του Αλεξίου

ΤΟ ΦΙΛΙ

Σαν τυφλός που θέλει
Μια σταγόνα φως
Θέλω το φιλί σου
Μα δεν ξέρω πως

Να σου το ζητήσω
Μήπως αρνηθείς
Φοβηθείς πως ίσως
Θα μας δει κανείς

Πεινασμένος είμαι
κι ένα σου φιλί
Θα ναι σαν κουλούρι
Σαν ζεστό ψωμί

Σαν τον διψασμένο
Μες την έρημο
Το φιλί σου θέλω
Δροσερό νερό

(Είναι εντυπωσιακή η ομοιότητα των εικόνων)


Μπρανκούζι (1907-8)ένα άλλο φιλί στην ιστορία της τέχνης (Τade Modern)

ΣΟΦΙΑ ΛΙΛΙΜΠΑΚΗ : EΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΣΤΙΧΟΥΣ

ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Στο ομότιτλο βιβλίο των Α.Φωστιέρη-Θ. Νιάρχου (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006) ανθολογούνται εκατόν πενήντα ποιήματα που ήταν αφιερωμένα από ποιητές σε ομοτέχνους τους. Στους πιο ευνοημένους σε αφιερώσεις συγκαταλέγεται ο Κώστας Καρυωτάκης. Ελεγεία άρχισαν να γράφονται γι αυτόν αμέσως μετά τον θάνατό του και συνεχίστηκαν μέχρι τις μέρες μας. Μια συγκινητική ψηφίδα στον τάφο του ποιητή της Πρέβεζας «χάραξε» ο πρόωρα χαμένος χαμηλόφωνος παραδοσιακός Μίνως Ζώτος(1905-1932) που γεννήθηκε στο Νιοχώρι της Παραχελωίτιδος. Το 16στιχο ποίημα συμπληρώνει την πρωτότυπη ανθολογία αλλά νομίζουμε ότι εχει και λυρικό άρωμα που διαρκεί.

Κώστας Καριωτάκης, χαλκογραφία του Βαρλάμου-από τα ΑΠΑΝΤΑ τόμος 1ος 1979

Κ. Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ψέμα ήταν, δε μας έζωσε στυγνή
Σιωπή, κακό ήταν όνειρο η πληγή μας,
Λαμπρές μηνούσαν νίκες οι οιωνοί
Κι’ ήτανε λάθος η έντρομη φυγή μας.

Αυτοί που απάνω μας ωρμούσαν, λαός,
φίλοι ήταν κι’ έφερναν το ωραίο στεφάνι;
Κι’ ήταν ο κόσμος δίκαιος και καλός;
Μα γιατί τότε νάχουμε πεθάνει;

Όλοι και μ’ όλη την οργή, γοερός
μ’ έπνιξε ο θρήνος στη στρωμνή του αρρώστου,
μα αν ήταν πρώτα η χλεύη τώρα εχθρός
του τραγουδιού σου μέγας ο έπαινός του.

Τώρα εμπαιγμός η ανώφελη στοργή
κι’ εδώ σ’ επιβουλεύεται, μονάχα
κρύψου και φτάνουν οι άνθρωποι γοργοί
να σου διαψεύσουν το τραγούδι τάχα…

ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ

(Από την εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27 Μαΐου 1936, ανακοίνωση Κ.Σ.Κώνστας.)
Για την αντιγραφή ΣΟΦΙΑ ΛΙΛΙΜΠΑΚΗ

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ: ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΕΦΗΒΟΙ

ΠΡΩΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΕΦΗΒΟΙ

(αφιερωμένο εξαιρετικά στους πολύ νέους φίλους μας)

Εμείς άρρωστοι απ΄όνειρο, νέοι λυμφατικοί (*)
νέοι άρρρωστοι από πόθους κι από λύπη
που η πλήξη την ψυχή μας κατοικεί
γιατί κάθε αγάπη μας λείπει

γράφουμε στίχους τις πίκρες μας, γιατί
μπορεί έτσι να πλανέψουμε τη λύπη
μα ένα βιβλίο μας κι αν εκδόσουμε προς τι,
αφού κάθε αγάπη μας λείπει…

Εμείς ποιητές ακατοίκητων ουρανών
θρόϊσματα φύλλων, κούφιοι χτύποι…
Όλη η ζωή μας ένα ιστόρημα κενόν
αφού κάθε αγάπη μας λείπει…

Της νεότητας η φλόγα απατηλή
ασθενικοί της καρδιάς οι χτύποι…
Κι είμαστε άρρωστοι, αχ άρρωστοι πολύ
γιατί κάθε αγάπη μας λείπει…

Παραλιακή ζώνη Ηρακλείου μετά τη βροχή, δεν άλλαξε τα χρόνια που πέρασαν

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΜΑ

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

(αφιερωμένο στη Νέλη Κ. με τα πιο φιλικά και εγκάρδια αισθήματα)

Νησί που με κλεις, μικρογραφία του κόσμου
ειρκτή θαλασσίων κιγκλιδωμάτων
ώ πολιτεία άρρωστων πνευμάτων
τη φθαρτή μου ύλη κράτα, μα τη σκέψη δος μου

Ταχυδρομικό έχω μοιάσει περιστέρι
που ανεμοταραχές έχουν πληγώσει
Ω πόλη μου εσύ, τη δύναμη ποιος σου δωσε την τόση
να με πνίγεις μες το βαρύ σου χέρι;

Ώρες μεσονυχτίων τεφρών, στου Μοροζίνη
την κρήνη, φριχτά μ’ αφήνετε δεμένο
στους λέοντες. Στο σταυροδρόμι αυτό του τρόμου, δένω
τα όνειρά μου, στον ήχο σας που σβήνει…

Κλάψε! μου λες. Ναι κλαίω δε θέλω πια! Για πρώτη
φοράν, άντρας λογιάζομαι κι ανατριχιάζω
Το ξέρω ώ πόλη : από φτηνό πηλό. είσαι βάζο
και πνίγεις άνθος, την παράδοξη αυτή νιότη…

Κρήνη του Μοροζίνη-Λιοντάρια, προπολεμική καρτ ποστάλ

Σημείωμα: γράφτηκαν στο Ηράκλειο, όταν ο ποιητής Άρης Δικταίος (πραγματικό όνομα Κώστας Κωσταντουράκης)ήταν 17 χρόνων
Τα ποιήματα προέρχονται από τη συλλογή: “Δώδεκα εφιαλτικές βινιέτες και άλλα ποιήματα”και το είδαμε στο “Ανθολόγιο στην ποίηση του Άρη Δικταίου” του Ντίνου Κωνστντόπουλου, έκδοση “ΔΟΚΙΜΑΚΗ”2010

(*)Λυμφατικοί=

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ-ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Πραγματοποιήθηκε με κοσμοσυρροή η παρουσίαση του βιβλίου : “ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ-Ανθολόγιο στην ποίησή του” που επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος Ντίνος Κωνσταντόπουλος. Σπάνια οι ηρακλειώτες συγκινούνταιαπό ειδικά θέματα, συμβαίνει όμως και τότε μαζεύονται και δημιουργούν πολύ θερμό κλίμα. Βέβαια δύσκολα συγκρατούν τον ενθουσιασμό τους και όταν βρίσκονται στον προθάλαμο φλυαρούν ακατάσχετα, με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν την ακρόαση εκλεκών ομιλητών. Η εκδήλωση περιλαμβανε ομιλίες του Γ.Ζεβελάκη και του χαλκέντερου διδάκτορα ιστορικού και ποιητή Α.Σανουδάκη και χαιρετισμό (γραπτό) του λεπταίσθητου ποιητή Χ.Λιοντάκη. Διεύθυνση του γνωστότατου δημοσιογράφου Νίκου Βιδάκη, που έχει πολύν καιρό να εμφανσισθεί στην πόλη μας.

Εκδοση ανθολογίας της παγκόσμιας ποίησης 1977-Γκοβόστης

Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε δώσει και δείγματα των μεταφραστικών του ικανοτήτων, μεταφέροντας στη γλώσσα μας πολλούς ξένους συγγραφείς ανάμεσα στους οποίους συναντάμε και άγνωστα μέχρι τότε ονόματα. (…)ήδη από το 1947, τον Μπόρχες. Παρουσίασε βιογραφικά στοιχεία και ένα ποίημά τού μεγάλου Αργεντινού στο περιοδικό του Απόστολου Μελαχρινού Κύκλος. Τα λίγα ποιήματα της Ελούσοβα. κρύβουν πολλά μυστικά της τέχνης του, αποτυπώνουν τις αλλαγές των αισθητικών του αντιλήψεων και δείχνουν ποιο δρόμο θα ακολουθήσει στο μέλλον η ποιητική του έκφραση. Ο ίδιος ο ποιητής το 1960 στην εισαγωγή του στην «Ανθολογία Παγκοσμίου Ποιήσεως» γυρίζει πίσω και περιγράφει το μεταπολεμικό κόσμο. Θεωρεί ότι ο παράδεισος της μακάριας προπολεμικής εποχής: τότε, που, ακόμα, όλες οι συμπαθητικές ανθρώπινες θλίψεις μας περιορίζονταν σε τομείς αποκλειστικά συναισθηματικούς. Άλλαξαν όλα, τονίζει, μετά το ξέσπασμα της μπόρας. (…)και τα όργανα ξαναρχίζουν να παίζουν όπως πριν. Ενώ ο πόλεμος προκάλεσε ανεπανόρθωτες καταστροφές: έριξε αστροπελέκια, έκανε πλημμύρες και δεν άφησε παρά μόνο ερείπια: ξερριζωμένα δέντρα, γκρεμισμένα σπίτια, ανασκαμμένους δρόμους, σκοτωμένους πανηγυριώτες και το πιο σημαντικό: τον Άνθρωπο ερειπωμένο. Όταν πέρασε, γιατί όλα περνούν, ακόμα και οι πιο μεγάλες δυστυχίες, τ’ αηδόνια έπρεπε πια να βγουν να τραγουδήσουν. Και βγήκαν, αλήθεια: τώρα, όμως, είναι φανερό, κάτι είχε αλλάξει στις φωνητικές χορδές των αηδονιών που τα έκανε να μη μοιάζουν πια αηδόνια…Μπορεί να μην ήταν, βέβαια, κίσσες ή κουρούνες, αλλά αηδόνια, δεν ήσαν πια οι ποιητές. Και δεν ήταν μόνον η ντροπή, δεν ήταν μόνο η έπαρση του πόνου αλλα κι η αξιοπρέπεια που τους έκανε να μην καταδέχονται να είναι όμορφοι πια …

Συνεχίστε την ανάγνωση ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ-ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ, ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ (ΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ)

Ο Άρης Δικταίος σε ώριμη ηλικία

Το βιβλίο που επιμελήθηκε ο γνωστός δημοσιογράφος Ντίνος Κωνσταντόπουλος “ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ , ανθολόγιο στην ποίησή του” παρουσιάζεται της Δευτέρα στις 7 30΄το βράδι 29.11.2010 στην αίθουσα της Ανδρόγεω. Ιδού τι αναφέρει η πρόσκληση:

Ο Ντίνος Κωνσταντόπουλος, επιμελητής της Ανθολογίας
Πρόσκληση της εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί στις 29.11.2010 στις 7 30'

Ο alkman.gr έχει παρουσιάσει ποιήματα του Άρη Δικταίου και από την ανθολογία του Ν.Κωνσταντόπουλου- μια φωτογραφία δείχνει τις φιλικές σχέσεις του ηρακλειώτη ποιητή με τον Γιάννη Ρίτσο.

Ο Αρης Δικταίος με τον Γιάννη Ρίτσο, βόλτα στη Σταδίου