ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ (Δ΄ ΜΕΡΟΣ – ΤΕΛΟΣ)

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ  (Δ΄ ΜΕΡΟΣ – ΤΕΛΟΣ)

 

Στις κριτικές που είδαν το φως της δημοσιότητας,  απάντησε από τις στήλες της εφημερίδας του τότε Δημάρχου Ηρακλείου Μανόλη Καρέλλη, ΑΛΛΑΓΗ, ο ίδιος ο Άγνωστος Στρατιώτης στις 25-11-1997. Ιδού τι ακριβώς γράφει:

Δεν έχει άδικο ο "Αγνωστος Στρατιωτης"παρα τα λάθη, βρέθηκε σε κεντρικότερη θέση στην πλατεία
Δεν έχει άδικο ο «Αγνωστος Στρατιωτης»παρά τα λάθη, βρέθηκε σε κεντρικότερη θέση στην πλατεία

«Επιτρέψετε μου να απαντήσω , στο γράμμα που δημοσίως  μου απευθύνατε στις 18.11.97 από την τέταρτη σελίδα της εγκρίτου εφημερίδας σας, γιατί τα ερωτήματα που μου θέσατε με περισσήν λεπτότητα, ίσως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες σας.

Δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΛΛΑΓΗ, πιθανόν του Μανόλη Καρέλλη
Δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΛΛΑΓΗ, του Μανόλη Καρέλλη

Παρά την μαρμάρινην υπόστασή μου, δεν έχω καθόλου χάσει τα αισθήματα  και την λογικήν μου, αντιθέτως θα έλεγα , μπορώ όχι βέβαια χωρίς κινδύνους να στοχάζομαι, να εκφράζω με παρρησία την γνώμην μου χωρίς περιττά λόγια, σ΄όλους  όσους ενδιαφέρονται αληθινά, για τις εξελίξεις κα τα τεκτενόμενα των καιρών μας – πάντα με νηφαλιότητα και με αίσθημα ευθύνης.

Και καθώς φαντάζεστε  και χωρίς ιδιαίτερη ευφυία, θα μπορούσε κανείς να διαμορφώσει κάποιες απόψεις που να μην στερούνται σημασίας, λόγω της πολύ μεγάλης πείρας του- κι εγω είμαι από τους γεροντότερους κατοίκους του Μεγάλου Κάστρου και ευτυχώς χωρίς προβλήματα υγείας μέχρι τώρα.

Παρεξηγείται συνήθως το ύφος μου και περισσότερο η σταθερή θεση μου, σε μιαν εποχή που όλοι αλλάζουν, όχι μόνον εμφάνιση αλά και  ιδέες και κόμματα.

Θεωρείται μειονέκτημα  η σιωπή μου, που βέβαια την εκμεταλεύονται πολλοί, που δεν διστάζουν να κανουν φωναχτά σχόλια εις βάρος μου, χωρίς να σέβονται καθόλου την ηλικία μου και το παρελθόν μου.

 

Ανάγλυφη παράσταση στο μνημείο, σπάνια την προσέχει κανείς...
Ανάγλυφη παράσταση στο μνημείο, σπάνια την προσέχει κανείς…

Ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί ευγενικοί συμπολίτες , που προσπαθούν νά απαλύνουν τη μοναξιά μου, απευθύνοντας λόγια παρηγορίας.  Θα ήθελα να εκφράσω τη συγκινησή μου για τις εκδηλώσεις συμπάθειας και αγάπης που κάποτε φτάνουν σ εμένα και ταράζουν  την ηρεμία μου και το μάρμαρο ξέρετε μπορεί να ραγίσει.

Όμως με ρωτάτε τη γνώμη μου για την πλατεία και πρέπει να κάνω ένα σχόλιο, είμαι στο κάτω της γραφής ο μόνος μόνιμος κάτοικός της.

Βλέπω λοιπόν πως φτιάχνουν  ένα τεράστιο μαρμαρένιο αλώνι και στην άκρη  στήνουν σίδερα, που μοιάζουν αρκετά με τα οχυρωματικά έργα του ΠΡΏΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΊΟΥ ΠΟΛΈΜΟΥ.

Εμένα με μπετονιάρανε , χάλασαν το γαρφικό και οικείο μου βάθρο, με τις ακανόνιστες πέτρες (παλιομοδίτικο φυσικά)και τα λουλούδια που είχα στα πόδια και τώρα με  ντύνουν με μαύρο μάρμαρο.

 

βιαστικά γράφουν με μαρκαδόρους, στη βάση του αγάλματος...
Μπύρες και καφέδες, στη βάση του αγάλματος, οι μελετητές κατασκεύασαν ιδανικο κάθισμα για νέους,  τα μαύρα μάρμαρα είναι πιο κάτω…

Δεν με νοιάζει, δε έχω κανένα παράπονο – που να καταλάβουν οι νέοι οικοδόμοι και αρχιτέκτονες (τους βάζω ιεραρχικά όπως θα΄κανε ο Ίψεν) το δικό μου παρελθόν, τα βάσανα και τις αγωνίες που πέρασα, όταν ήμουν στην ηλικία τους.

Πως να φανταστούν τους συνεχείς μετά το 1912 πολέμους, τη λάσπη των χαρακωμάτων, τις σφαγές της Μικράς Ασίας, τα αίματα και τις αμέτρητες θυσίες.

Δεν με πληγώνουν τόσο τα σχέδια και οι κατασκευές, όσο κάποια σκληρά και άστοχα λόγια, που θα μείνουν στις στήλες του τύπου, όταν τα έργα ίσως δεν θα υπάρχουν.

Ας μην θεωρηθει ότι έιμαι αντίθετος με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, δεν είναι εξ άλλου αρμόδος να κρίνω, τα γράμματα μου είναι λίγα, μου λείπουν γνωσεις και καλλιτεχνικες ανησυχίες.

Μπορώ να πω μόνο πως αισθάνομαι αρκετά άνετα στη μέση του τεράστιου τόξου, στο μαρμαρένιο αλώνι, δεν είναι πια ο ταπεινός ανώνυμος, που σκοτώθηκε σε κάποια μάχη,μέσα στα λαγούμια και τις βρώμικες λάσπες, μα Διγενής που αναμετρήθηκε με τον Θάνατο και έπεσε ηρωϊκά.

Και τα σίδερα απέναντί μου είναι  ιδανικά έμπεδα, ειρηνικά και αναμάρτητα σήμερα, με κάνουν να θυμάμαι και να ξεχνάω.

 

Τα σίδερα τότε ήταν πιο ενοχλητικά, όμως τα κομμένα δέντρα αμύνθηκαν, εξαφάνισαν τις τεράστιες και απίθανες κεραίες
Τα σίδερα τότε ήταν πιο ενοχλητικά, όμως τα κομμένα δέντρα αμύνθηκαν, εξαφάνισαν τις τεράστιες και απίθανες κεραίες

Τελικά  λοιπόν, έχω μάλλον θετική γνώμη, απολύτως προσωπική φυσικά, χωρίς αναλύσεις,και προεκτάσεις, η πλατεία βρίσκω να ταιριάζει κάπως με τοπαρελθόν και το πέτρινο μέλλον μου.

Εσείς οι ζωντανοί άνθρωποι του 2000, που έχετε σάρκα και αίμα θα την αντέξετε;

Με τιμή, ευχαριστώντας για την φιλοξενία, ο γνωστός σας ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ»

 

φωτογραφία της επιστολής, για να πεισθούν καποιοι που νομίζουν ότι δεν ...γράφουν τα αγάλματα
φωτογραφία της επιστολής που δημοσίευσε η ΑΛΛΑΓΗ, για να πεισθούν καποιοι που νομίζουν ότι δεν …γράφουν τα αγάλματα

ΕΠΙΛΟΓΟΣ alkman.gr :

Μα μιλούν τα αγάλματα; ρώτησε η πιο μικρή μας φίλη Ν.Σ.

-Βέβαια μιλάνε, όταν χρειαστεί. Διηγήθηκα την ιστορία του αγάλματος του ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ  (Οσκαρ Ουάιλντ), τι έλεγε στο χελιδόνι του και τι έκανε, να πως τελείωνει:

…Όταν έδωσε ότι πολύτιμο είχε, ο ευτυχισμενος Πρίγκιπας, πέρασαν οι «αρμοδιοι».

«πόσο άθλιος φαίνεται ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας!(είπε ο Δήμαρχος)».

«Πόσο άθλιος πραγματικά!» φώναξε ο σύμβουλος, ο οποίος πάντα συμφώνησε με τον Δήμαρχο.

«Το ρουμπίνι έχει βγει από το σπαθί του, τα μάτια του έχουν φύγει, και δεν έχει χρυσό πια», είπε ο Δήμαρχος, «στην πραγματικότητα, είναι λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο!».

«Λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο», είπαν οι δημοτικοί σύμβουλοι.

«Και υπάρχει ένα νεκρό πουλί στα πόδια του!» συνέχισε ο Δήμαρχος. «Πρέπει να εκδοθεί μια διακήρυξη ότι τα πουλιά δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν εδώ». Και η γραμματέας σημείωσε την πρόταση.

Έτσι γκρέμισαν το άγαλμα του Πρίγκιπα. «Αφού δεν είναι πλέον όμορφος δεν είναι χρήσιμος», δήλωσε ο Καθηγητής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο.

(…) ο Δήμαρχος είχε μια συνάντηση με τους συμβούλους για να αποφασίσουν τι θα γίνει(…). «Πρέπει να έχουμε ένα άλλο άγαλμα, φυσικά», είπε(…) »

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (ΑΛΚΜΑΝ):

ΔΕν έγινε η παραμικρή αλλαγή στο κείμενο, μόνο προφανών τυπογραφικών λαθών.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ:

Την10 Φεβρουαρίου 1924 η πρόταση των εφέδρων του Ηρακλείου για την ανέγερση μνημείου του «Αγνώστου Στρατιώτου»έγινε ομόθυμα δεκτή από τη Δ΄Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων. Στον έρανο συμμετέιχαν οι πάντες : Σχολεία, σωματεία,  κοινωνικές οργανώσεις  και ο Δήμος Ηρακλείου.Προκηρύχθηκε πανελλήνιος διαγωνισμός, μεταξύ αναγνωρισμένων καλλιτεχνών, το θεμα που είχε καθορισθεί ηταν η παράσταση Έλληνα στρατιώτη του Μεγάλου πολέμου.  Βραβευθηκε η πρόταση του γλύπτη Χριστόφορου Νατσίου και ανετέθη η κατασκευή εκ πεντελικού μαρμάρου. Τα  εγκαίνια έγιναν   8.7.1928 από τον περίφημο Στρατηγό Κατεχάκη, συμμετείχε ολόκληρος ο νομός Ηρακλείου με εκπροσώπους όλωντων κοινοτήτων και πάνδημη συμμετοχή. Σε έγγγραφο προς το γλύπτη η αρμόδια επιτροπή έγραψε ότι » Το έργο πληροί όλους τους κανόνες της τέχνης, ανταποκρίνεται πλήρως εις τα αισθήματα της Ελληνικής ψυχής και αποτελεί αληθινόν εγκαλλώπισμα της πόλεως»

2014-01-14 10.24.51
Με την ευκαιρία των εορτασμών των 100 χρόνων της ΕΝΩΣΗΣ στα 2013, ο Δήμος Ηρακλείου, επανανέθεσε την μελέτη της πλατείας, σ αυτούς που προγραμματίζουν την μετακίνηση του Μνημείου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΗ  ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΝΑΤΣΙΟΥ:

Γεννήθηκε στα 1903  (ήταν μόλις 25 χρόνων στα 1928) στην Κόρινθο και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών.

Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις και συμμετείχε στην Έκθεση της Βενετίας με το έργο του » Η κεφαλή της Πανδώρας». Είχε κοσμήσει το καταδρομικό ΕΛΛΗ με τα γλυπτά του κώδωνα και το ανα΄γλυφο της ναυμαχία της Σαλαμίνας. Υπήρξε πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος και σ’ όλες τις εγκυκλοπαίδειες αναφέρεται το έργο του στο Ηράκλειο.

 

 

Μαρκαδόροι, στη βάση του Αγνώστου Στρατιώτη - τα παιδία παίζειν και εν ου παικτοίς
Μαρκαδόροι, στη βάση του «Αγνώστου Στρατιώτη»  – «τα παιδία παίζει» και εν ου παικτοίς

Ο Χριστόφορος Νάτσιος, γεννήθηκε στα 1903 και παντρεύτηκε την Ευθαλία (Λουλού) Ξενοπούλου που γενννήθηκε στα 1904, ήταν δεύτερη κόρη από δεύτερο γάμο του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σημαντικότατου και πολύπλευρου λογοτέχνη (της έδωσε το όνομα της μάνας του).

Η Ευθαλία Νατσίου,  με διαθήκη κληροδότησε όλα τα περιουσιακά της στοιχεία, σε δημόσιους και κοινωφελείς οργανισμούς, δημιούργησε (ουσιαστικά) το Μουσείο Ξενόπουλου στη Ζάκυνθο, εκεί τοποθετήθηκαν και κατάλοιπα (επιστολές κλπ) της ίδιας και του γλύπτη συζύγου της.

Ο Χριστόφορος Νατσίου (1903-1987), ήταν σύγχρονος και συνάδελφος του γλύπτη Ζογγολόπουλου(1903-2004). Ο δεύτερος που ήταν 93 ετών όταν είχε (φέρεται να έχει) κάποια  συμμετοχή στην μελέτη της πλατείας, άγνωστο αν είχε ενημερωθεί για την πρόθεση των μελετητών, να απομακρύνουν το βραβευμένο έργο του  πρώτου.

 

 

Οι Τρείς  Καμάρες, λίγο πριν την Ένωση (1913) και πριν την κατεδάφιση της πόρτας του Αγίου Γεωργίου - Μουσουλμανική εορτή.
Οι Τρείς Καμάρες, λίγο πριν την Ένωση (1913) και πριν την κατεδάφιση της πόρτας του Αγίου Γεωργίου – Μουσουλμανική εορτή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1977

Το αρχείο του ΑΛΚΜΑΝΑ περιλαμβάνει πλήθος επιστολών, από τις αρχές του αιώνα μας, συνήθως με σφραγίδες ταχυδρομείου. Όμως υπάρχουν και σχέδια επιστολών και  ανεπίδοτα γράμματα,  επιλέξαμε από αυτά κάποιο που έχει αισθηματικές  αφορμές. Μας το παρέδωσε προ ετών ο φίλος  Γιώργος  Τ.(ήθελε να το ξεφορτωθεί) με την δήλωση : «δεν κατάφερα ποτέ να σπάσω τα δεσμά μου, όμως προσπάθησα, δες τι ήθελα να στείλω κάποτε σε πρόσωπο που με συγκίνησε.   Μετά από μια τυχαία συνάντηση, είχε αναθερμανθεί μια παλιά σχέση, φάνηκε να έχει πιθανότητες,  θέλησα λοιπόν να στείλω ένα γράμμα, να ανοίξω το δρόμο…  Το συνέταξα , μα δεν το έστειλα ποτέ.   Επιφυλάξεις, φοβίες, η καταραμένη αδράνεια που με χαρακτηρίζει…  Δεν αγόρασα το γραμματόσημο, το γράμμα δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη του.   Η τύχη δεν βοήθησε ,   συνάντηση δεν ξανάγινε  ( το τηλέφωνο μου φαινόταν πάντα πιο δύσκολο από την επιστολή).»

 

Οι μεταμεσονύχτιες επιστολές γραφονται δίπλα στο κομοδίνο...
Οι μεταμεσονύχτιες επιστολές γραφονται δίπλα στο κομοδίνο…

ΑΘΗΝΑ Μάρτης 1977, βράδυ 12και 3΄

 

Ήθελα να σου πω δυο λόγια.

Μια μικρή κουβέντα, σε ώρα ανάπαυλας, να καρφωθεί στο κίτρινο δωμάτιο, χωρίς καμιά συστολή, δυσφορία, αμηχανία κι όλα αυτά που συνοδεύουν επαφές και συναντήσεις προγραμματισμένες.

Να κόψω τα χρόνια που πέρασαν κομματάκια χαρτοπόλεμο και να ανοίξω την παλάμη σου να τα αποθέσω, με προσοχή σαν μικρές κόκκινες ελπίδες.

Να ανοίξει η ώρα  χαρούμενη ανεμώνα, κι οι στιγμές να απαλύνουν  την σκληρή καθημερινή μας ζωή.

Χωρίς τίποτα ξένο , χωρίς  τίποτα άλλο.  Να ξεχάσουμε λίγο τις ατέλειωτες πικρές φροντίδες τα συγκινητικά πρόσωπα, τις χαρές και τις λύπες.

-Αύριο θα ναι καιρός.

Θα ανασάνουμε θα πάρουμε κουράγιο, αν “σταυρώσουμε” μιαν ανθρώπινη χειρονομία – λίγο ζεστή να φτάνει βαθιά μας, τρυφερή όσο χρειάζεται να απαλύνει σιωπηλά δάκρυα και το κλάμα που δεν θα ξεσπάσει.

2013-06-05 20.38.44

Δεν θέλω να σου πω τίποτα για μια κίνηση που δεν έγινε για ένα φιλί που δεν δόθηκε και δεν περιμένει.

Ούτε για τις  ανώφελες  νύχτες και τις συννεφιασμένες  μέρες.

Ούτε για τον έρωτα που παραφυλάει στη γωνιά του δρόμου, με το σπαθί στομωμένο και  το τόξο του χωρίς βέλη.

 

Όμως έρχεται η ώρα της μοναξιάς,  και το κτύπημα  (της)στην πόρτα είναι  ρυθμικό αλλά μονότονο. Τίποτε δεν μπορεί να σκεπάσει τον επίμονο ήχο.

Ούτε τα αγαπημένα πρόσωπα και τα χαμόγελα των παιδιών ούτε οι χλομές αναμνήσεις κι η επιτυχία που ακούγεται λαμπερή και χαρμόσυνη.

Αυτή η μοναξιά χωρίς πρόσωπο, μέγεθος, χρώμα,

με καρφωμένα τα χέρια στους γοφούς και τις αρχαίες συνταγές στην μασχάλη,  θα έρχεται πάντα την  ορισμένη ώρα.

Δεν φοβάται γιατί  παραπολύ σπάνια  φτάνει “με εξαίσιες μουσικές” η ανθρώπινη επαφή, θρυματίζοντας τις συμβάσεις , τους τύπους , την υποκρισία και την αθλιότητα.

 

 

Με ανυπόκριτη συμπάθεια και (γιατί όχι) αγάπη

 

Γιώργος Τ.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1.)Το κείμενο της επιστολής είναι αυθεντικό, έγιναν μόνο διορθώσεις προφανών ορθογραφικών λαθών και αφαιρέθηκαν δυο σειρές που αναφέρονται σε ονόματα.

2)Αφιερώνεται στην πρώτη που το διάβασε,  τη Βιβή Παναγιωτάκη, που είναι αμφίβολο αν είχε γεννηθεί τότε (1977)

ΣΥΖHΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΙΝΙ ΜΑΝΤΣΙΝΙ

Aγαπητέ φίλε,

απαντω στην επιστολή σας της 11ης /6/2007, δηλαδή με καθυστέρηση μεγάλη! Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΥΖHΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΙΝΙ ΜΑΝΤΣΙΝΙ

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

Αγαπητή «Αλλαγή»
επιτρέψτε μου να απαντήσω, στο γράμμα που δημοσίως μου απευθύνατε , στις 18-11-1997 από τη τετάρτη σελίδα της εγκρίτου εφημερίδος σας, γιατί τα ερωτήματα που μου θέσατε , με περισσήν λεπτότητα, ίσως ενδιαφέρουν και τους αναγνώστες σας.
Παρά την μαρμάρινην υπόστασή μου, δεν έχω χάσει καθόλου τα αισθήματα και την λογική μου, αντιθέτως θα έλεγα, μπορώ όχι βέβαια χωρίς κινδύνους να στοχάζομαι, να εκφράζω την γνώμη μου, χωρίς τα περιττά λόγια, σ ‘ όσους ενδιαφέρονται αληθινά, για τις εξελίξεις και τα τεκταινόμενα των καιρών μας – πάντα με νηφαλιότητα και με αίσθημα ευθύνης.
Και καθώς φαντάζεσθε και χωρίς ιδιαίτερη ευφυία , θα μπορούσε να διαμορφ’ωσει κανείς, ορισμένες απόψεις, που να μην στερούνται σημασίας, λόγω της πολύ μεγάλης πείρας του -μη ξεχνάτε ότι είμαι από τους γεροντότερους κατοίκους του Μεγάλου Κάστρου και ευτυχώς χωρίς προβλήματα υγείας μέχρι τώρα.

Μ.Καρέλλης, με αντιπαθούσε απολύτως, ήθελε να με απομακρύνει
Μ.Καρέλλης, με αντιπαθούσε απολύτως, ήθελε να με απομακρύνει

Συνεχίστε την ανάγνωση Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚH EΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ – 1967

Ανώνυμος  χαρακτηρισμένος σκαπανέας 1967
Ανώνυμος χαρακτηρισμένος σκαπανέας 1968

Πέμπτη 26 Γενάρης 67

Απαντώ στο γράμμα σου αφού το θέλεις  Post Restand , έχει αλλάξει ο καιρός.To κατάλαβες; Πήρα τα τελευταία, όλα σχεδόν, γράμματά σου, τις τυλιγμένες κραυγές (υστερίες) και τις λογικές σκέψεις σου. Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚH EΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ – 1967

ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΣΤΟΙΧEΙΩΝ

Σου γράφω λοιπόν, όχι από την Αθήνα, απ το Ηράκλειο σου, γράφω κι είναι προχωρημένη η νύχτα, όπως τότε.
Όχι δεν σε θυμήθηκα έτσι ξαφνικά. καιρό τώρα ήθελα να σού γράψω,αλλά με ξέρεις τώρα από παιδί-βέβαια!Παντρεύτηκα,μπήκα κι εγώ στο λούκι που λένε,τα ωράρια έχουν πολύ συμπιεστεί .
Μη γελάς δεν είναι εύκολο να τ’ αποφύγεις κι έπειτα η ελευθερία δεν σκοντάφτει μόνο, στη γυναίκα και το παιδί Συνεχίστε την ανάγνωση ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΣΤΟΙΧEΙΩΝ

ΕΠΙΣΤΟΛH 17-6-1951

Αγαπημένε μου Βαγγέλη
πήρα το τελευταίο σου γράμμα
δεν σου απάντησα αυθημερόν διότι
έπρεπε να μάθω λεπτομέρειες για
τα της Αμερικής.
Εξ΄άλλου ήξερα πως ο Γιώργος
θα’ ρχότανε την Κυριακή Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΣΤΟΛH 17-6-1951

ΕΠΙΣΤΟΛH ΤΟΥ 1912 : ΑΙΚ ΠEΤΡΑΚΗ-ΚΑΤΩ ΑΣΙΤEΣ

Προς: Δεκανέα Μιχ.Ι.Χριστοδουλακη
9ον λόχον Κρητών εις Αθήνα

Αγαπητέ μου αδερφέ Μιχαήλο χαίρε
πρώτοις έρχομαι να ρωτήσω περί της καλής σου υγείας
και εμείς καλά είμαστε δόξα τω θεώ
μάθε Μιχαήλο πως ήρθε ο κουνιάδος μας
ησειρε ώστε να’ ρθει του Χριστού τα πάθη. Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΣΤΟΛH ΤΟΥ 1912 : ΑΙΚ ΠEΤΡΑΚΗ-ΚΑΤΩ ΑΣΙΤEΣ