ΜΑΡΑΜΠΟY, ΤΑ ΤEΛEΥΤΑΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Επειδή ο Νίκος Καββαδίας είναι ακόμα στο νου και την καρδιά πολλών, ρωτούν μερικοί φίλοι, για τις επισκέψεις του στην Κρήτη, εκείνην τη σημαδιακή χρονιά του 1974. Ήταν η τελευταία άνοιξη της Δικτακτορίας, που έτριζαν τα θεμέλια της, το άθλιο οικοδόμημα που έκτιζαν οι οπερετικοί, κωμικοτραγικοί , πρωταγωνιστές της εφτά χρόνια κατέρρεε, μέσα στη γενική χλεύη, υπήρχε διάχυτη όμως ανησυχία,κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει.

Ο Νίκος Καββαδίας, εκείνη την εποχή

Στα διαλείμματα του Σαββάτου, ο Μαραμπού μας πρόσφερε γενικές πληροφορίες, ψύχραιμες εκτιμήσεις και κυρίως, καλλιτεχνική , λογοτεχνική ενημέρωση, απαραίτητη πιο πολύ από σήμερα – η ελευθεροτυπία δεν είχε ακόμα επιτραπεί. Στις πρώτες επισκέψεις, Απρίλιος, είχε ζητήσει να πάμε στο Σκαλάνι, ένα πολύ κοντινό χωριό του Ηρακλείου. Αναζητούσε τους συγγενείς ενός καλού του φίλου, συναδέλφου του ναυτικού του Μεθυμάκη, που όταν τα πίνανε στα λιμάνια και ξεπερνούσαν το μέτρο, τον αποκαλούσε , χαϊδευτικά “Μεθυσμενάκη”.

Σπύρος Ζ., περνώντας από την Κνωσό

Ο Κώστας Ασλάνης, με το σπορ “Κάπρι” του, μας οδήγησε στριμωγμένους (είχαν προστεθεί : οι Μ. Μιγάδης, Κ.Μπαλαμούτσος, ο Γ. Ξυλούρης) στην πρώτη στάση ,την Κνωσό, όπου θαυμάσαμε την διθυραμβική ομορφιά του πανάρχαιου τόπου, στην κοιλάδα έλαμπαν τα ανάκτορα του Μίνωα, στην μεγάλη η αυλή και τα δώματα των ιερών τελετών, ανέμιζαν λες ακόμα οι βόστρυχοι των ιππέων και των ακροβατών, ενώ ο επίφοβος ταύρος προκαλούσε ρίγος. Πέρασμα από την Αγία Ειρήνη, το άλσος με τα πεύκα και το τρεχούμενο νερό και μετά στα Σπήλια που τα σκέπαζαν στρογγυλοί λόφοι, κορυφογραμμές με τις καμήλες από τον καιρό των Οθωμανών.


Ο επίφοβος ταύρος προκαλούσε ρίγος”πίνακας
του Δ ΤΖΑΝΗ από την έκθεση στον Άγιο Μάρκο

Τελική κατάληξη μέσα από καταπράσινα αμπέλια και ασημένιες ελιές, στην πλατεία του χωριού. Το Σκαλάνι είχε ένα δυο τρία καφενεία, όλα όλα στο κέντρο του, ένα πλάτωμα, που θα ταν υπερβολικό να ονομάσουμε πλατεία.. Διαλέξαμε ένα απ όλα, ήταν εποχή για ρακί και λαχανικά και φρούτα. Όταν η παρέα απόλαυσε το πρώτα ποτά, και τους μεζέδες της εποχής που μας πρόσφερε, μια εξαιρετικά ευγενική κυρία, την ρώτησε ο Μαραμπού : “αναζητώ έναν φίλο μου που ήταν από δω , ναυτικός που περάσαμε καιρό μαζί, Μεθυμάκη τον λένε …”

Κ.Ασλάνης, πάντα φιλόξενος

Η γυναίκα έμεινε άφωνη για λίγο, μετά πλησίασε πιο κοντά και είπε στον ποιητή : “Ήταν αδελφός μου, τον χάσαμε πριν χρόνια” τα δάκρυα που είχαν αρχίσει να τρέχουν από τα μάτια της κατέληξαν σε λυγμούς, όταν αγκάλιασε τον Καββαδία. Η συγκίνηση γενικεύθηκε, μίλησαν για τον πρόωρα χαμένο φίλο, η συντροφιά είχε χάσει πια τον εύθυμο προσανατολισμό της κι ο Καββαδίας το κέφι του. Φύγαμε πιο γρήγορα, η κυρία του μαγαζιού, έφερε ένα μπουκάλι ρακί και σταφίδες σε πάνινο σακουλάκι και τα έδωσε στο Μαραμπού. Ο αποχαιρετισμός είχε αγκαλιές και φιλιά και δάκρυα.
Η επιστροφή χωρίς το συνηθισμένο μετά από ρακοποσίες κέφι – είχε μείνει μια στυφή γεύση, κατακάθι απροσδόκητης λύπης, είχε πραγματοποιηθεί ένα άτυπο συγκινητικό μνημόσυνο, στον πρόωρα χαμένο σύντροφο του Μαραμπού.

Ο ΚΑΘΑΡΟΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

…και η σκόνη…
Ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο μας κρατάει σήμερα μακριά από τον κόσμο, αποκλεισμένους σε ένα μεγάλο νησί. Ένα ηφαιστειακό φαινόμενο, στην μακρινή Ισλανδία, ήταν ικανό να κρατήσει τον ουρανό της πόλης μας σήμερα καθαρό από αεροπλάνα. Σπανιότατο φαινόμενο σε ένα σπάνια ήσυχο ουρανό. Σε μια τυχαία βραδιά μπορείς να μετρήσεις 6-10 αεροπλάνα στον ουρανό. Απόψε ησυχία. Έρημο το κόκκινο ταβάνι της ευρωπαϊκής μεγαλούπολης, την ίδια ώρα που ο Γκόρντον, ο Νικ και ο Ντέιβιντ κονταροχτυπιούνται για την εξουσία. Μιας εξουσίας που σκοπεύει σε περισσότερα αεροπλάνα, περισσότερη κίνηση, περισσότερα οικονομικά οφέλη… Η φύση εκδικείται.

http://www.flickr.com/photos/74791601@N00/88366574/sizes/o/
http://www.flickr.com/photos/74791601@N00/88366574/sizes/o/

ΜEΣΗΜEΡΙΑΝH ΣYΜΠΤΩΣΗ

Πριν κάμποσο καιρό, κατά το μεσημεριανό μου διάλειμμα, “ξεφύλλιζα” τα νέα του BBC στο ίντερνετ μασουλώντας το σάντουιτς μπροστά στην οθόνη (κακή συνήθεια). Όμως εκείνο το μεσημέρι μια είδηση μου τράβηξε την προσοχή, γιαυτό και την περιγράφω σ’αυτό το μπλόγκ. Αφορούσε την δύναμη των ποιημάτων που μαθαίνουμε στην παιδική ηλικία και πώς αυτή βοηθάει τους ανθρώπους που περνούν μια τραυματική η επικίνδυνη δοκιμασία, πχ είναι αιχμάλωτοι πολέμου κλπ. Συνεχίστε την ανάγνωση ΜEΣΗΜEΡΙΑΝH ΣYΜΠΤΩΣΗ

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚEΣ EΙΚΟΝEΣ

Θα με σκεπάσουν τα δέντρα
κι οι ακρογιαλιές
τα φυλλώματα κι η άμμος
θα φυτρώσουν πουλιά
και λόγια
Στις κορυφογραμμές σου
θα τρέχουν σύννεφα
θα ταξιδεύουν
σμήνη μελισσών
κι εντόμων

FATA MORGANA

Εξώφυλλο με προμετωπίδα του Μόραλη/11η ανατύπωση του 2002!

Από το πρώτο ταξίδι του Νικου Καββαδία στην Κρήτη φάνηκε η εξομολογητική του διάθεση, η ανάγκη να μιλήσει για ότι τον έκαιγε εκείνον τον καιρό. Η άμεση προσαρμογή του στη νέα παρέα ήταν αναμενόμενη, ανοικτός προσφερόμενος όπως ήταν, δεν δυσκολευόταν πουθενά. Και στο Ηράκλειο ερχόταν από δυο φίλους στενούς και συνοδευόταν από ένα κορίτσι, που θ’ αργήσουμε να μάθουμε τ ονομά του. Η ηλικία δεν φανηκε να δημιουργεί καμιά διαφορά, ήταν ένας ακαθόριστης ηλικίας άνθρωπος, μα όχι μεγάλος, δεν είχε καμιά σχέση με τον συνήλικο του πατέρα μου, που ήταν γερασμένος – παππούς πιά-όπως λένε σήμερα.
Συνεχίστε την ανάγνωση FATA MORGANA

“ΤΡΑΒΕΡΣΟ”ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ 1974

Οι διαδρομές στο Αιγαίο του Νίκου Καββαδία στα 1974

Ο Καββαδίας στην καμπίνα του Ασυρματιστή, καμια διακόσμηση, δυο βιβλία και μια φωτογραφία με δυο γιαπωνεζούλες...

Το “Τραβέρσο” εκδόθηκε στα 1975 και εξέπληξε πολλούς από τους φίλους της ποίησής του Καββαδία. Το αναλύει ο Τάσος Κόρφης, που γράφει μεταξύ άλλων :” Ο ποιητής τραβερσάρει(σ.al.=πάει κόντρα)στον καιρό για να σωθεί. Νιώθεις το τρίξιμο από τους σκουριασμένους αρμούς, το μουσώνα που ραγίζει τα ρέλια, τον άσπρο καρχαρία που περιμένει.(…)
Το ποίημα δονείται από εσώτατο ρίγος θανάτου.(…)Τίποτε δεν μπορεί να δώσει, έστω λίγο φως σ΄αυτή τη τελευταία πορεία. Το γαλάζιο, παιδικό πρόσωπο του μικρού παιδιού(παραμύθια του Φίλιππου) η φλόγα της νέας γυναίκας που τόσο απελπισμένα αγάπησε (Fata Morgana), η ανάμνηση, ακόμα η θάλασσα, αιώνια ερωμένη του με την ατέλειωτη περιπέτεια: κλεισμένοι οι δρόμοι πια γι αυτόν. Η επιστροφή στην ξηρά ένα ναυάγιο και το ξεκίνημα μια άσκοπη επανάληψη. Έρωτας για τη ζωή χωρίς δύναμη. Αντίσταση γεμάτη παραδοχές( Θα μείνει ο ναύτης να μετρά το άσπρο χαλίκι)”
Κι εκτιμά ο Τ.Κ. στο βιβλίο του για τον Μαραμπού το 1991: “ Το ξέρω πως λίγοι, θ αγαπήσουν αυτά τα πικρά ειλικρινή ποιήματα”
Συνεχίστε την ανάγνωση “ΤΡΑΒΕΡΣΟ”ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ 1974

ΤΟ ΤEΛEΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΑΡΑΜΠΟY

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Την περίοδο 1974-75 ο Νίκος Καββαδίας ταξίδευε (εργαζόταν) ως ασυρματιστής (μαρκόνης) με το κρουαζιερόπλοιο AQUARIUS ( Υδροχόος). Από Πειραιά-Ηράκλειο-Κωνσταντινούπολη , τακτικό ταξίδι μιας εβδομάδας. Στο Ηράκλειο κάθε Σάββατο 3μμ έως 8 μμ τους πρώτους μήνες και μετά 5μμ – 8 μμ.
Σ΄όλα τα ταξίδια τον περίμεναν οι φίλοι της Κρήτης, συνήθως με κάποιο μικρό και ελκυστικό πρόγραμμα ολίγων ωρών. Έφτασε στις 13 Απριλίου του 1974 με τη Δικτατορία της ελεεινής μορφής ζωντανή ακόμα και αποχαιρέτησε το νησί στις 14 Οκτωβρίου με τη νεαρή Δημοκρατία να κάνει τα πρώτα της βήματα.
Το τελευταίο επαγγελματικό του ταξίδι μια μέρα του Οκτωβρίου με καλόν καιρό, αφιερώθηκε σε φιλικό ζευγάρι, που έμενε στο θερινό του ενδιαίτημα, την Αγία Πελαγία σε ένα σπιτάκι κομψό, 43 τετραγωνικών μέτρων.

Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΟ ΤEΛEΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΑΡΑΜΠΟY

NOVEMBER 1989

(a response to Vasilis’s post)
για Ελληνική μετάφραση γυρίστε σελίδα

I remember the days leading up to the big day that was to re-unite Germany. I was allowed to watch the news on television, images of countless demonstrators flickering on the black and white TV, politicians were talking about issues not entirely clear to my nine year old self, but it was exciting, something big was going to happen… Συνεχίστε την ανάγνωση NOVEMBER 1989