Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΑΜΑΡΩΝ : ΜΗΝ ΚΡΙΝEΤE ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΘEΙΤE(*)

 

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΑΜΑΡΩΝ

 

Είναι κοινός τόπος ότι δεν κρίνονται (δίκαια)μεταξύ τους οι ομόφρονες ή οι του ίδιου επαγγέλματος ή οι …Μασόνοι. Κι όταν είναι απόλυτη ανάγκη(το επιβάλει ο νόμος), γίνονται όλες οι εκπτώσεις βρίσκονται ή επινοούνται όλα τα ελαφρυντικά  και πέφτει τόσο μαλακά ο ένοχος, ώστε να μην το καταλαβαίνει.  Γιατροί δικάζουν γιατρούς όταν ο άρρωστος έχει αποδημήσει, , μηχανικοί μηχανικούς όταν το κτίριο έχει ισοπεδωθεί, και δικηγόροι συναδέλφους τους,  όταν έχουν  “πουλήσει”  τους εντολοδόχους των ή διαπράξει εγκλήματα που σχετίζονται με την άσκηση του επαγγέλματος, μα πολύ σπάνια έχουμε καταδίκες σοβαρές.

 

Ο ‘Αγνωστος Στρατιώτης είναι ένα σημείο αναφοράς σε κάθε πόλη, ο σκιτσογράφος Γιάννης Ανδρεδάκης θυμάται την εποχή που στην πλατεία εργαζόταν οι πλανόδιοι φωτογράφοι.

Και ο λαός (λαουτζίκος για μερικούς ) δεν εκπλήσσεται : “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάνει” λέει και σημειώνει στα τεφτέρια του.

Και δεν είναι μόνο όταν υπάρχουν αξιόποινες πράξεις που παραβλέπουμε, αλλά και σε οτιδήποτε αφορά στο επάγγελμα ή την ειδικότητα μας, αποφεύγουμε να το κρίνουμε ή απλώς να πάρουμε θέση.  Καθιερώθηκε εδώ και χρόνια η λεγόμενη “επαγγελματική αλληλεγγύη”, που διατυπώθηκε και σε διατάξεις και άρθρα και παραγράφους, στους εσωτερικούς κανονισμούς των συνδικάτων(επιστημονικών και μη), έγινε πρακτική συνήθεια αλλά και συνείδηση των πάντων. Δεν λείπει κάποια ηθική βάση,  σ αυτήν την καθιερωμένη  “λογική”, αλλά όταν η σιωπή σκοτεινιάζει κάθε πράξη και κρύβει ή αποσιωπά κάθε αστοχία, τα πράγματα γίνονται  δύσκολα.

 

Η πλατεία Ελευθερίας μετά την εφαρμογή της μελέτης, δεν επιτρέπει παρελάσεις-τα παιδιά και το κοινό στριμώχνονται στα στενά και τα πεζοδρόμια

 

Ανήκω  σ αυτούς όχι μόνο που δεν αντέδρασαν αλλά αντίθετα  μάλλον  με  ευνοϊκή διάθεση  πειθάρχησαν στις καθιερωμένες αρχές, σιώπησαν και ανέχθηκαν πολλά. Λες και μας έδενε μια  συμφωνία συνενοχής(ομερτά), ακόμα κι αν δεν είχαμε κανένα μπλέξιμο ούτε αντιστοιχία ή εμπλοκή σε πολλές πασίγνωστες δημόσιες και μη  υποθέσεις.  Εισαγωγή σχοινοτενής μα απαραίτητη για το θέμα μας, την  πλατεία Ελευθερίας – τις Τρεις Καμάρες.

 

Η πλατεία Ελευθερίας, όπως φαίνεται στο Google, τονίσθηκαν οι γραμμές για να φανεί η τέλεια γεωμετρική σύνθεση / η εφαρμογή χάθηκε στις κυκλοφοριακές αλλαγές και στις λεπτομέρειες

 

Πριν 15 και περίπου έτη ο κήπος που κόπηκε σε σταυροδρόμια, έγινε πλατεία. Μετά από επίσημο διαγωνισμό πανελλήνιο, δυο νέοι σχεδιαστές  κέρδισαν πολύπειρους  συναδέλφους τους – είπαμε μπράβο.  Η ιδέα φάνηκε απ την πρώτη ματιά καλή!  Μισός μεγάλος κύκλος (το τέλειο σχήμα) τοποθετήθηκε σε ένα  τεράστιο οριζόντιο επίπεδο- μια χάραξη που ίσως έβρισκε αντιστοιχίες στα καρδιόσχημα τείχη . μα οπωσδήποτε ήταν (έτσι φάνηκε) μια καλή μοντέρνα ιδέα, μνημειακής αρχιτεκτονικής.

 

Η πλατεία επί Κρητικής Πολιτείας και…Αγγλικού στρατού, ο χώρος ελεύθερος για ασκήσεις

 

Ο (ηλικιωμένος) γλύπτης Ζογγολόπουλος, φερόταν συνεργάτης των μελετητών και έδινε μαι εγγύηση των ικανοτήτων τους.   Και μετά από αρκετές καθυστερήσεις το έργο  έγινε, πραγματοποιήθηκε και με χρήματα άλλων φορέων. Και ξεσηκώθηκε θόρυβος, έγινε πανικός.  Ο τύπος – αυτός  ο “οπισθοδρομικός και επαρχιώτικος” άσκησε μαι εξοντωτική κριτική, που δεν σεβόταν τίποτα. Οι νέοι αρχιτέκτονες ερχόταν από την Ιταλία,  με δάφνες εξωτερικού, προσπάθησαν να αρθρώσουν εξηγήσεις,μα γρήγορα κατάλαβαν πως η σιωπή είναι η  πιο αποστομωτική απάντηση. Και κάποτε  τέλειωσαν οι άκομψες εκφράσεις, οι ισοπεδωτικές και απαξιωτικές αποτιμήσεις κι έμειναν οι Τρεις Καμάρες στην τύχη τους (ατυχία μάλλον).

 

Δεν ήταν βέβαια μια “αρχιτεκτονιά” έτσι έγραψαν οι (υπερβολικοί) επιτιμητές – αλλά μια δικαιολογημένη σε έναν βαθμό αστοχία, μεγάλης έκτασης. Οι αρχιτέκτονες έκτισαν όπως το σπίτι τους … την πόλη μας.  Από το μικρό πήγαν με άνεση στο μεγάλο κι ήταν φυσικό να χάσουν την κλίμακα.  Τίποτα από ότι φαντάστηκαν (και σχεδίασαν) δεν ήταν ίσως  άσχημο, μα τίποτα δεν ανταποκρινόταν στο σκοπό του και   δεν απευθυνόταν στο ευρύ κοινό. Η μουσική δωματίου, δεν έκανε για τις μεγάλες ορχήστρες,  όση δεξιοτεχνία και αν διέθεταν οι μουσικοί, πως να ακουστούν στην απέραντη αίθουσα του μεγάλου θεάτρου.

 

Μεσοπόλεμος 1930, η πλατεία είναι έγινε ο μοναδικός δημόσιος κήπος της πόλης

Οι πρώτες κακές εντυπώσεις (των πολιτών) αποδείχθηκαν βάσιμες στις λεπτομέρειες :  στην επιλογή των υλικών και στη σχεδίαση του εξοπλισμού.  Έβαλαν μάρμαρα  (πάχους 2-3 εκατοστών) και μάλιστα και χρωματιστά, των μικροαστικών σαλονιών,  για να στρώσουν επιφάνειες  πολύ εκτεταμένες- από αυτά σήμερα δεν έχει μείνει ούτε τετραγωνικό  άθραυστο.

Δεν υπολόγισαν την αναπόφευκτη φθορά λόγω του κόσμου, δεν σκέφτηκαν  όμως ότι στους εξωτερικούς χώρους  που πλήττουν τα ” στοιχεία της φύσεως” πρέπει οι βατές  επιφάνειες να είναι αντιολισθητικές, για την στοιχειώδη ασφάλεια των διερχομένων.   Τα ατυχήματα (είναι αρκετά)  μα δεν έχουν καταγραφεί,  η γνωστή ανοχή των συμπολιτών  μας έσωσε μελετητές και εργολάβους και παράγοντες.

 

Η πρώτη επίθεση του “μοντερνισμού” στην πλατεία 1970, διχοτομείται για να εξυπηρετηθεί η κυκλοφορία

 

Η πρόσθετη φόρτιση του χώρου από κάθε είδους εκδηλώσεις, πολλές φορές απολύτως  ασύμβατες με την σωστή χρήση του, έδωσαν χαριστική βολή στην πλατεία που φαντάστηκαν μνημειακή οι αρχιτέκτονες της. Βέβαια ο ο ιδανικός  (μισός)κύκλος έπρεπε να οριζοντιωθεί και επειδή δεν συμφωνούσε το έδαφος,  έγιναν βαθμίδες (σκαλοπάτια) από ένα έως 8.  Προς τα πάνω και προς τα κάτω,  και όταν είναι ένα το ύψος και μάλιστα μεταβαλλόμενο, γίνεται παγίδα, για πρόσθετα ατυχήματα.

 

Ο 20ος αιώνας τελειώνει, η πλατεία αλλάζει μετά από διαγωνισμό πανελλήνιο-στην φωτογραφία μόλις παραδόθηκε επό τους εργολάβους

 

Το παραδοσιακό σεμνό κιόσκι της μπάντας του Δήμου κατεδαφίστηκε και στη θέση του κατακευάστηκε μένα  μοντέρνο υπόστεγο,   με έντονες γραμμές και μεταλλικά και ξύλινα στοιχεία.  Ποτέ δεν “λειτούργησε” αφέθηκε στα παιδιά και τη βροχή,  το ξυλώνει σιγά σιγά ο καιρός.

 

Η άκρη του μικρού υποστέγου, οι καταστροφές άρχισαν πριν λειτουργήσει

 

Τα παγκάκια τετράγωνα  μπετονένια κομψά, παραγνωρίζουν την ανάγκη των κοινών θνητών και καθίσουν άνετα  και γίνονται και χώρος σκουπιδιών.

Επιτυχημένο το μεγάλο υπόστεγο των καταστημάτων, λειτούργησε και επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε ετερόκλητα αλλά ανεκτά , έγινε αυτό που ήταν με πιο σύγχρονη μορφή.

 

Οι τεράστιοι στύλοι αντιμετωπίσθηκαν εχθρικά από τα δέντρα…

Τέλος οι στύλοι του φωτισμού, η μεγάλη για πολλούς αστοχία, δεν είναι παρά μια λανθασμένη ιδέα που  χάθηκε από την μακέτα στην πραγματικότητα.  Οι πανύψηλες κεραίες, φωτίζουν τον ουρανό και πολύ λίγο το χώρο, μα και αυτό δεν πέτυχε. Η σπατάλη που εδώ ξεπέρασε κάθε όριο, προσέκρουσε στην …φύση.  Οι σχεδιαστές δεν σεβάστηκαν καθόλου τα μεγάλα δέντρα,  θα τα κόψουμε συλλογίστηκαν  και το έκαναν  οι εργολάβοι.  Μα ξαναμεγάλωσαν κι όσο τα περιορίζουν  τόσο μεγαλώνουν και έπνιξαν τους γερμένους σιδερένους στύλους και  σκοτείνιασαν (δηλαδή σκίασαν)  την πλατεία.

 

Το σκαλοπάτι μεταβαλλόμενου ύψους, ιδανική παγίδα για αφηρημένους και μή

…….

 

Γίνονται συζητήσεις τι να γίνει, ο Δήμος προβληματίζεται.  Μα ριζική αναμόρφωση, ξανά σχέδια και κομπρεσέρ.   Οι αρχιτέκτονες που θέλησαν να διώξουν και τον Άγνωστο Στρατιώτη κατάφεραν  μόνο  να καταστρέψουν το γραφικό βάθρο του και να μεταθέσουν την παρέλαση των μαθητών.  Ας ξανασυζητήσουν για να αποφασίσουν  τι θέλουν οι αρμόδιοι. Οι τεχνικοί  αρχιτέκτονες κλπ μπορούν να μορφοποιήσουν  αυτό που επιθυμούν οι πολίτες , δεν είναι στην αρμοδιότητα τους  να αποφασίζουν για  τη ζωή μας.

 

Ο Άγνωστος Στρατιώτης παρέμεινε στην θέση του , σε πείσμα των …μελετητών και του παλαιού Δημάρχου (Μ.Καρέλλη)/εδώ με τον γνωστό σκιτσογράφο  Γ.Ανδρεαδάκη (τον έχει εμπνεύσει σε ωραία σχέδια)

Η πλατεία ( στο κάτω κάτω) δεν είναι σαλόνι κάποιου φίλου ή πελάτη μας , που μπορούμε να πείσουμε (κι όχι πάντα )εύκολα.

(*)=(μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε-κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο-κεφ. 7§1
Η…άνεση είναι φανερή αλλά όχι τα σκουπίδια που κρύβονται από κάτω

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επανέρχεται  στην δημοσιότητα το θέμα της πλατείας, το κείμενο δεν χρειάζεται αναθεώρηση / επανα-ανάρτηση 16.8.2013

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗΣ – ΕΝΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

Χατζιδάκης - Περτσελάκης,εκείνον τον αξεχαστο "Μουσικό Αύγουστο/από λαθρόβιο έντυπάκι της εποχής

Παρουσιάζουμε αποσπάσματα κειμένων που δημοσιεύθηκαν στον τύπο ή ή αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο και αφορούν στον Γιάννη Περτσελάκη.

Λίλιαν Δαφερμάκη (ΠΑΤΡΙΣ):

“Ήταν μάχημος και ενεργός Ηρακλειώτης που ανέπτυξε μια πολύ πλούσια αρθογραφία στον τοπικό τύπο, ενώ είχε καταθέσει δεκάδες συγκροτημένες προτάσεις στο Δήμο για θέματα της πόλης που αφορούν στην πολεοδομία, το ρυμοτομικό, το κυκλοφοριακό, τα ενετικά τείχη της, το ιστορικό κέντρο, για δημοτικά κτήρια όπως το μέγαρο Αχτάρικα…Είχε διαμορφώσει ένα πλούσιο συγκροτημένο, σε πλήρη τάξη, ιστορικό και πολεοδομικό αρχείο με χάρτες σπάνια ιστορικά έγγραφα, τα οποία κατάφερε να συλλέξει, με την ανεξάντλητη αγάπη του για την πόλη. Ο Γιάννης Περτσελάκης εκτός από την πλούσια πολυεπέπεδη δράση και προσφορά του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο Ηράκλειο για τις κοινωνικές ευαισθησίες του, την ανθρωπιά του, την απλότητα και την τρυφερότητα του”

Τίτλος της εφημεριδούλας που εξεδωσε ο Γιάννης Περτσελακης, 1981

Κώστας Πιλαφτσής :

“Xάσαμε έναν Άνθρωπο που είχε όραμα για την πόλη και τολμούσε συχνά να κάνει την υπέρβασή του που τον έφερνε απέναντι στη καθεστηκυία νοοτροπία του ευήμερου και εύληπτου.
Χάσαμε έναν άνθρωπο του πνεύματος, της συμμετοχής και της ευθύνης.
Το κενό μεγάλο.
Η θλίψη μας βαθιά.
Καλό σου ταξίδι Γιάννη”

ΤΕΕ Αν Κρητης:

“Τη γνώση, την ευαίσθητη προσωπική, επιστημονική και κοινωνική του ματιά και την αγάπη του για όλα τα παραπάνω, ο Γιάννης Περτσελάκης γενναιόδωρα τα μοιράστηκε με όλους, με την ενεργή παρουσία του σε δρώμενα και πολύμορφες εκδηλώσεις κάθε είδους. Κυρίως όμως κατέστησε αγώνα ζωής την επιθυμία του για ανιδιοτελή προσφορά στην Ηρακλειώτικη κοινωνία και την πόλη του και κυρίως με κάθε τρόπο θέλησε να εμπνεύσει τις νεότερες γενιές.”

___________________________________

Γιάννης Περτσελλακης, φωτογραφία απο το διαδίκτυο

Πολεοδόμε,
Αρχιτέκτονα Γιάννη,
Ασυμβίβαστε Γιάννη,
Φίλε Γιάννη,
Άνθρωπε Γιάννη.
Καλό σου ταξίδι.
Να φωτίζεις το Ηράκλειο που αγάπησες!
Ι. Μ.
___________________________________

‘ΗΡΑΚΛΕΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ”:

“Ο Γιάννης Περτσελάκης διαπνεόταν από μία συνεχή εγρήγορση και ευαισθησία για τα οικιστικά, πολεοδομικά , κυκλοφοριακά και πολιτιστικά προβλήματα της πόλης μας, τα οποία υπηρέτησε με σοβαρότητα, εντιμότητα και πάθος είτε ως επαγγελματίας μελετητής μηχανικός είτε ως απλός ενεργός πολίτης.”

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ο Γιάννης Περτσελάκης υπήρξε ο πιο δραστήριος αρχιτέκτων της πόλης του Ηρακλείου για παραπάνω απο το τέταρτο(1/4) του αιώνα(20 ου). Ασχολήθηκε με κτίρια αλλά και σύνολα, με την αρχιτεκτονικη αλλά και την πολεοδομία. Ακόμα με οτιδήποτε είχε σχέση με τα αντικείμενα της επαγγελματικής του απασχόλησης. Κανείς συνάδελφός του ή γενικότερα μηχανικός, δεν ανάλυσε τοσο εξαντλητικά και δεν δημοσίευσε περισσότερες μελέτες και δεν διατύπωσε πληρέστερες προτάσεις, για το Ηράκλειο και την ευρύτατη περιοχή του.
Ήταν ένας αρχιτέκτονας για την πόλη μας – ας σταθεί (ας γίνει) παράδειγμα για τους νέους συνεδέλφους του του 21ου αιώνα.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΤΣΕΛΑΚΗΣ ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ – ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ

Η πρωϊνή είδηση έφτασε ηλεκτρονικά και βίαια ανακάτεψε σκέψεις κι αισθήματα. Ο Γιάννης ο Πετρσελάκης έφυγε για το μεγάλο ταξίδι,χωρίς να προλάβουμε να πούμε δυο λόγια. Η λύπη δένει τα αγκαθωτά σύρματά της, να μας φυλακίσει στο παρελθόν και τις μνήμες και άμυνα είναι μουσική και στίχοι- η τέχνη μοναδική παρηγορήτρια. Μπάχ, σε σύγχρονη διασκευή (όπως αυτή που κάποτε πριν πολλλά χρόνια χρησιμοποιήσαμε στην διαλεξη : ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ) και στίχοι πένθους.

(Από την ποιητική συλλογή, ΝΕΦΕΛΗ 1980)

ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ

Είναι μια φωνή
ανάμεσα στις πέτρες, τα χώματα
σκοτεινιάζει
όταν πέφτει το σούρουπο
γνωρίζει τους ήχους
κόκκινους, κίτρινους, μπλε,
όταν ανεβαίνει
χτυπούν τύμπανα
ότνα σταματά
χωρίζουν οι λέξεις
χίλια κομμάτια
είναι μια φωνή στις δέκα
ακούγεται πάντα μεσάνυχτα
δεν μοιάζει ποτέ το χρώμα της
κι όταν χαμηλώνει σπάνε οι χορδές
που δεν αντέχουν σιωπηλά πλήγματα.

Εξώφυλλο προγράμματος ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-στους οργανωτές Γιάννης Πετρσελάκης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Γιάννης Περτσελάκης (1946-2012) ο γνωστότερος αρχιτέκτων του Ηρακλείου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία αλλά και με τις πολιτιστικές και κοινωνικές υποθέσεις και την Μουσική.
2.Σημαντικότερη δραστηριότητα η συμμετοχή του στην Μουσική Ακαδημία και την δημιουργία των περίφημων “Μουσικών Αυγούστων”(μπορεί να δει κανείς σχετικά κείμενα στον ΑΛΚΜΑΝΑ-ΑΡΧΕΙΟ).
3. Ο ΑΛΚΜΑΝ θα αναρτήσει και άλλα κείμενα αφιερωμένα στον διακεκριμένο αρχιτέκτονα

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ – ΖΩΓΡΑΦΟΣ , ΠEΡΑΣΑΝ 14 ΧΡΟΝΙΑ…

Η Σοφία Λ. μας θύμισε έναν φίλο των νεανικών χρόνων, ανάρτησε και ένα πορτραίτο του, τι να κάνουμε; Άνοιξε ένα παράθυρο, για να εισβάλλουν εικόνες και κραυγές -μια θάλασσα με βάρκες και πανιά, παραλίες ιδανικές με άμμο ξανθή και και κατάλευκα κρινάκια . Ο Σπύρος Ζ. θα κάνει δίκαιη παρατήρηση: “όλο μνημόσυνα και χαμένους καιρούς είσαστε!”
Τι να κάνουμε; Πέρασαν σημαντικοί άνθρωποι κάποτε από κοντά μας, γνωρίσαμε φίλους αξέχαστους και τόπους απερίγραπτους : εδώ στην μικρή ταλαιπωρημένη πατρίδα. Ο Κυριάκος ο Κρόκος ήταν ένας από τους ανθρώπους που ξεχώρισαν τότε, όταν τα θρανία ήταν πάγκοι με ξύλο και χαραγμένα ονόματα και τα φροντιστήρια σχεδίου υπήρχαν μόνο στην Αθήνα. Η επαρχιώτικη καταγωγή μας έφερε κοντά όσο και η χαμηλή οικονομική μας κατάσταση και πιο πολύ η μποέμικη διάθεση, η αγάπη στο ελεύθερο σχέδιο. Η Αθήνα έγινε τόπος ονείρου για τους νέους που τρεφόταν με ιδέες και σχέδια ,που ζούσαν στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους και δυο ελιές και λίγη ρετσίνα ήταν αρκετά για να διασκεδάσουν τις ελεύθερες ώρες τους.

Φροντιστήριο σχεδ'ίου στην Αρχαία Αγορά /μετά από μια καταιγιστική μπόρα βρεγμένοι και χαρούμενοι(αριστερά ο Κυριάκος,στη μέση η Ίγκε,δεξιά Βασίλης

Ο Κυριάκος Κρόκος μαζί (με τον επίσης πρόωρα χαμένο αρχιτέκτονα – ζωγράφο) Ηλία Παπαγιαννόπουλο αναδείχτηκαν μέσα σε χιλιάδες παιδιά οι πιο ταλαντούχοι σχεδιαστές, οι κορυφαίοι στο ελεύθερο (ζωγραφικό δηλαδή) σχέδιο. Ήταν καλύτεροι ( με απόσταση) από όλους τους άλλους, ο σεβασμός και η αγάπη τους περιέβαλλαν. Δεν υπήρξε βεντετισμός και οίηση, αντίθετα σεμνότητα και κοινωνική ευαισθησία, που οδήγησε και τους δυο σε αριστερές (έτσι τις λέγαμε τότε)κατευθύνσεις.
Αν και φίλοι ο Κυριάκος και ο Ηλίας, δεν είχαν κοινούς αρχιτεκτονικούς δρόμους, διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα, τάσεων και συνηθειών, ακολούθησε ο καθένας το δικό του δρόμο. Η Ζωγραφική παρέμεινε μεγάλη αγάπη τους, αν και η αρχιτεκτονική (πολύ απαιτητική πάντα) κατέτρωγε τον χρόνο τους.
Ο Κυριάκος Κρόκος , ίσως πέρασε πιο μπροστά στην αρχιτεκτονική πορεία, πιο συστηματικός και επίμων αλλά και πιο συγκεντρωμένος και απόλυτος στα σχεδιαστικά του οράματα, αναγνωρίσθηκε καθολικά , βρήκε μια σημαντική θέση στην αρχιτεκτονική ιστορία της χώρας.

Βιβλίο με ζωγραφικές εικόνες του Φασιανού και του Κρόκου - θυμόμαστε τον πρώτο όταν σχεδίαζε φιγούρες στο Μπαρ ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ

Το αριστούργημα του, το Μουσείο Θεσσαλονίκης, είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του, απέφυγε τους σκληρούς δογματισμούς του μοντερνισμού και αλλά και μεγάλες προσκολλήσεις της παράδοσης- έμεινε ελεύθερος σε επιλογές υλικών και χαράξεων, για να συνθέσει όγκους και να συνδυάσει υλικά και να διαμορφώσει ελεύθερους χώρους, δημιουργώντας ένα πλήρες (άρτιο λειτουργικά και μορφολογικά)αρχιτεκτονικό έργο.

Μετά τα χρόνια της προετοιμασίας για την Αρχιτεκτονική Σχολή, δεν βρεθήκαμε στην ίδια χρονιά κι οι δρόμοι άλλαξαν. Καμιά επαφή τίποτα κοινό δεν ξανάτυχε. Όμως τον παρακολουθούσα και χαιρόμουν με την πρόοδό του – ίσως και να τον ζήλευα λίγο – μα ήταν τόσο αξιαγάπητος όμορφος και ταλαντούχος που τίποτα δεν μπορούσε να μειώσει την απόλυτη συμπάθεια μου.

Μουσείο Θεσσαλονίκης γενική άποψη-φωτογραφία διαδικτύου

Συναντηθήκαμε κάποια φορά, μα είχαν περάσει τόσα χρόνια που δεν τον γνώρισα σχεδόν. Ο μελαχροινός πανέμορφος νέος ήταν ένας ώριμος αρχιτέκτων που είχε φτάσει τους στόχους του μα όχι ικανοποιημένος αλλά και με τις αμφιβολίες του καλλιτέχνη , που βασανίζεται ακόμα από αισθητικές και άλλες ανησυχίες. Τον παρατήρησα φευγαλέα, ήταν πια ένας άλλος, το πρόσωπο του έλαμπε, όχι από νιάτα και ωραιότητα, από σοβαρότητα γλυκύτητα και σοφία – μακριά στις σκέψεις και τους συλλογισμούς του.

Φοιτητές στην Σχολή των Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, τρίτος από αριστερά ο Κυριάκος Κρόκος

Αυτοί που πέρασαν από τη ζωή μας, δεν χάνονται θα ήθελα να πω στους νέους φίλους και στο Σπ. έχουμε στον κήπο με τις τουλίπες τα ρόδα και τις ανεμώνες, τις συστάδες των δέντρων και τα ξέφωτα καθέναν που γνωρίσαμε κι αγαπήσαμε, μέχρι το τέλος.
Οι αλλαγές είναι μεγάλες κι ο καιρός ασυγκράτητος, η εικόνα του κυριάκου Κρόκου δεν σβήνει, η σκέψη σ αυτόν ανοίγει μια χαραμάδα φωτεινή, στο σκότος αυτής της εποχής.

Σχέδιο τυ Κ.Κ. από την πολύ σημαντική συνέντευξη του, στον Α.Γιακουμάτο -1998. 14.12./Δελτίο ΤΕΕ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Για περισσότερες πληροφορίες ανοίξετε αυτό : http://vimeo.com/39617669
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ, αρχιτέκτων και ζωγράφος. Από τον Γιάννη Τριτσιμπίδα.
by Yannis Tritsibidas 2 months 1 week ago / Creative Commons License: by nc nd
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ, αρχιτέκτων και ζωγράφος.
Μιά σύνθεση των διαθέσιμων εικόνων και ήχων που αφορούν στη ζωή και τα έργα του αρχιτέκτονα και ζωγράφου Κυριάκου Κρόκου (…)
από τον Γιάννη Τριτσιμπίδα, 2012, 18’
με τη βοήθεια της Λέτης Αρβανίτη Κρόκου

Ακουαρέλα του Κυριάκου Κρόκου, διαδίκτυο

——
Διαβάστε επίσης κείμενο του Γιώργου Μακρή, 13.6.2008: έτσι αρχίζει …”ο ωραίος στη μορφή και στο παράστημα Κυριάκος Κρόκος, καλλιτεχνικό μυαλό ανώτερης τάξης, ευαίσθητος ζωγράφος και προικισμένος αρχιτέκτονας, ήταν ίσως ο καλύτερος της γενιάς μας, με έργο που τον ανέδειξε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεότερης αρχιτεκτονικής αυτού του τόπου…”

Β.Ζ. 14.6.2012

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ:
Συζήτηση σστις 15.6.2012 με θέμα “Για την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική του Κυριάκου” προγραμμάτισε του Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου) πρόλογος , Λέτη Αρβανίτη Κρόκου, ομιλητές : Α.Λεβίδης, Θ.Μουτσόπουλος, Α.Κούρκουλας

ΣΟΦΙΑ ΛΙΛΙΜΠΑΚΗ:ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ

Μουσείο Θεσσαλονίκης και Κυριάκος Κρόκος (από το κείμενο της Σ.Λ. στο FACE BOOK)

O ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ «ΑΝΑΝΕΩΣΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ»

Σαν σήμερα, στις 14 Ιουνίου του 1998, μια έντιμη μορφή της αρχιτεκτονικής, ο Κυριάκος Κρόκος, έφευγε απ τη ζωή στα 57 του χρόνια. Το έργο του Κυριάκου Κρόκου είναι σημαντικό κατά τον Νίκο Βατόπουλο «ως προς τα ιδιαίτερα εκείνα ηθικά γνωρίσματα (αγάπη προς την ελευθερία), κοινωνικά χαρακτηριστικά (αστική στερεότητα και φυσιολατρικός ουμανισμός) και αρχιτεκτονικά ιδιώματα (συνύπαρξη υλικών, διάλογος με το τοπίο, ανάδειξη του φωτός).
Σε μια συνέντευξή του, ο Κυριάκος Κρόκος στον Αντρέα Γιακουμακάτο, είχε μιλήσει για την παιδική του ζωή στη Σάμο: «“Πρέπει τα πράγματα να φωτίζονται με λίγο φως από τα παιδικά μας χρόνια”. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το πώς μια άδολη παιδική ψυχή είδε τον κόσμο, το δέντρο, το σπίτι, το βουνό. Aυτό είναι σημαντικό, δεν πρέπει να αφήσουμε να σβήσουν οι εικόνες που το παιδικό κοίταγμα χάραξε στη μνήμη μας. Πρέπει να βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να ξυπνάμε αυτή τη μνήμη και να την τρέφουμε. Θέλω να γυρνάω πάντα σ αυτά τα πράγματα, αισθάνομαι ότι αυτό με βοηθάει, όχι μόνο στη δουλειά μου αλλά και στη ζωή μου».

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΛΤΑ/Η ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ

Από το πρόγραμμα της εκδήλωσης του ΤΕΕ/Αν.ΚΡΗΤΗΣ

Μετά από πολλά χρόνια σε κοπή πίτας,εκδήλωση ασυνήθιστη αυτήν τη φορά, με τρείς προσκεκλημένους ομιλητές που έπρεπε να τιμηθούν και για την προσφορά τους και “για την ενεργή παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα σε όλα τα πεδία της εθνικής και της περιιφερειακής έκφρασης του τόπου μας, τη διαρκή και με ποιοτικά κριτήρια ανταπόκριση σε όλες τις σύγχρονες διανοητικές και επιχειρησιακές προσεγγίσεις που απαιτεί ο πολύπλευρος ρόλος του μηχανικού…”(έγραφε το πρόγραμμα)
Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΛΤΑ/Η ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙHΜΑΤΑ ΤΟΥ Α. ΠΡΟΒEΛΕΓΓΙΟΥ

(αντιγραφή από την δίγλωσση έκδοση του 1958-γράφτηκαν στο Παρίσι το 1951)
του αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιου

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ

Φορούσε ένα μανδύα από αγκαθόσυρμα
Είχε γένια σαν μαλλιά αγγέλου Συνεχίστε την ανάγνωση ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙHΜΑΤΑ ΤΟΥ Α. ΠΡΟΒEΛΕΓΓΙΟΥ

Η ΔΙΚH ΜΟΥ ΠΟΛΗ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ “ΒHΜΑΤΟΣ”

Γράφουν 18 αρχιτέκτονες και designers 6.2.2009

Πρώτη φορά , μια σοβαρή εφημερίδα αντιμετωπίζει (και σωστά) τους σχεδιαστές του περιβάλλοντος μας, χωρίς διαχωρισμούς.Αρχιτέκτονες αλλα και σχεδιαστές κάθε είδους, αναπτύσσουν τις απόψεις τους, σ΄ενα πολύ γνωστό και αιώνιο θέμα , την πόλη ” μας”. Δύσκολο ν ακουσθεί κάτι νέο , ας το λαχταράμε , μα δεν παύει να χει ενδιαφέρον η διατύπωση απόψεων, που έστω κι αν είναι επαναλήψεις , προσθέτουν νέο χρώμα και κυρίως Συνεχίστε την ανάγνωση Η ΔΙΚH ΜΟΥ ΠΟΛΗ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ “ΒHΜΑΤΟΣ”