ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΗΨΗΤAΚΗΣ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑ

Αντώνης Χελιδώνης  28.9.1967 – 9.6.2016  η Παρουσία Μετά

 

Άκουγα το Διονύση Σαββόπουλο τις προάλλες να ρωτάει ρητορικά και μελωδικά που

βρίσκονται οι χαμένοι του φίλοι.

Αυθόρμητα συμπλήρωσα τη λίστα….

«Τέλειες μέρες τέλειο δείλι

ροβολούν οι πλαγιές γελαστές

στο παράκτιο μπαράκι οι φίλοι

ανταμώνουν, ζυγώνουν οι γιορτές.

Μα που είν’ η  Γκρέτα;

Η Κατερίνα; Μα που είν’ ο Αντώνης ο Χελιδώνης

Αυτό φίλοι μου θα ψάξω να βρω.

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

Αλλά ας θέσω το ερώτημα με τους όρους του Αντώνη.

18 μέρες πριν πετάξει, στις 22 Μαΐου 2016, έγραφε:

 «Κλείνει η παρένθεση.

Ανοίγει τις μικρές φτερούγες του

πάνω απ` το πέλαγος.

Με μια κρυφή πληγή στην λευκή κοιλιά του».

– Επεκτείνοντας το νόμο του Λαβουαζιέ, ψάχνω την αρχή της αφθαρσίας

της μνήμης.

από την εκδήλωση στις 4.12.2016
από την εκδήλωση στις 4.12.2016

Η αφαίρεση κάθε τι του μεταφυσικού, η απόλυτη εκκοσμίκευση του βίου του ήταν μια

πέρα για πέρα συνειδητή επιλογή και την υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη του τη ζωή.

Όσο σκέφτονταν υπήρχε.

Οι αναρτήσεις του της τελευταίας περιόδου, των τελευταίων μηνών, από τη στιγμή που

κατάλαβε πως ο θάνατος τον πολιορκούσε συνιστούν αυτοτελές πολύτιμο διδακτικό

εγχειρίδιο ζωής αλλά και αξιοπρεπούς εξόδου.

Ανηψητακης, σε εκδήλωση
Ανηψητακης, σε αλλη εκδήλωση, δίπλα στον ομιλητή

Έχει ειπωθεί πως “είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου παρά να ζεις σύμφωνα με αυτές.” Ο Αντώνης έζησε σύμφωνα με αυτές ως το τέλος, έζησε και το τέλος του σύμφωνα με τις ιδέες του.

Ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν ίσως

τα κορυφαία πολιτικά του πρότυπα γι’ αυτό και φρόντισε να τους αποχαιρετήσει στις

τελευταίες του αναρτήσεις.

Ε.Μπερλιγκουέρ, ο εισηγητής μιας άλλης πολιτικής του κομμουνιστικου κινηματος στην Ευρώπη
Ε.Μπερλιγκουέρ, ο εισηγητής μιας άλλης πολιτικής του κομμουνιστικου κινήματος στην Ευρώπη

Για τον Αντώνη η πολιτική ήταν ο τρόπος και ο δρόμος για έναν κόσμο ανθρωπιάς όπου

ελεύθεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταξιώνονται μέσα από τον έρωτα και τον πολιτισμό.

Η βία για τον Αντώνη δεν ήταν το καύσιμο του ταξιδιού,ο πολιτισμός στη συνύπαρξή

του με την πολιτική ήταν για τον Αντώνη οι εμβρυουλκοί της Ιστορίας.

το πάνελ της εκδήλωσης...
Το πάνελ της εκδήλωσης, ο Α.Ανηψητάκηςομιλει (ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ 4.1.2016)

Όποιος περιδιαβεί το ιστολόγιο του Αντώνη, το τετράδιο εξόδου θα νιώσει χαρά και

απορία. Χαρά γιατί θα σεργιανίσει στον ενδιαφέροντα αξιοθέατο κόσμο του, ένα

ζωντανό μουσείο με λέξεις, ήχους και εικόνες.

Η απορία θα προκύψει αβίαστα από τον πλούτο των εκθεμάτων: πώς ένας άνθρωπος σε

μια τόσο σύντομη ζωή μπόρεσε να έχει τέτοιο εύρος ενδιαφερόντων,

αναφορών,γνώσεων; … Πιστεύει στη συλλογικότητα, την ψάχνει διακαώς και την

ανακαλύπτει. Είμαστε πολλοί εμείς που θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, μας λέει.

2
Αντώνης Χελιδώνης σε χαρούμενη ώρα…

… επιλέγω μερικά ρητά που συνέλεξε…

Επικίνδυνα τα αντικείμενα που κάνουνε τικ – τακ, βόμβες, καρδιές, ξυπνητήρια

Είσαι αυτό το «τίποτα» που απαντάω όταν με ρωτάνε τι έχω

Σε ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη

Την λένε έρωτα αλλά την φωνάζουν Κατερίνα!

Όλγα ή τίποτα

Ας γυρίσει κάποιος την κλεψύδρα,

με έχει καταπλακώσει ο αμμόλοφος

Μ’ αν δεν είναι για αγκαλιές

ποιος ο λόγος να έχεις χέρια

Δεν αρκεί να έχεις στόχους

πρέπει να ξέρεις και σημάδι …

Ο γράφων είχε μια μοναδική ευκαιρία.

Άνοιξε λίγο την καθημερινότητά του.

Μια σειρά στο βιογραφικό του, η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο της κίνησης «Μια Κρήτη

Περιβάλλον Άνθρωπος».

Μέσα από το «τετράδιο» θα μεταφέρει ιστορίες, στιγμιότυπα, σχόλια και σημειώσεις

αυτής της προεκλογικής περιόδου…

“Οι φίλοι του, στο Ηράκλειο, τον αναζητούν. Επισκέπτονται τα μέρη που σύχναζε.

Προσπαθούν να επαναφέρουν στιγμές και στιγμιότυπα.

Τους είδε δακρυσμένους.

Συνόδεψαν τον ποιητή στην έξοδό του.

Εκείνος, στάθηκε για μια στιγμή,  ταραγμένος και λυπημένος.

Θέλησε να κάμει μια βόλτα στα βήματά του…

«Ψάξτε τους ποιητές της γειτονιάς σας, γράψτε τις μπροσούρες και τις προτάσεις σας

– ίσως έτσι μπορεί να βρεθεί ένας δρόμος

– χωρίς την τέχνη άραγε αξίζει κάποιο αποτέλεσμα;»

. Για τον Αντώνη, τον ποιητή της γειτονιάς μας αξίζει να βρούμε ένα δρομάκι, με παλιά

σπίτια και γιασεμιά για να του δώσουμε το όνομά του.

 

4.12.2016 ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΗΨΗΤΑΚΗΣ

2016-05-10-12-30-36
Μια ρακή σε κάθε λαϊκο μπαράκι…

Σημείωση του ΑΛΚΜΑΝΑ:

Κι αν δεν βρεθεί δρομάκι με γιασεμί   να το ονομάσουν, θα περνάμε από το

στενάκι της εκκλησιάς των Αρμένηδων, και πίσω από το κατάστημα του ΜΑΡΟΥΔΑ, 

ή έξω από τα τείχη, ψάχνοντας τα βήματά του – σε κάθε λαϊκο μπαράκι που θα

συναντάμε θα δοκιμάζουμε μια ρακή

– ο Αντώνης θα απαντάει (δεν φεύγει απο το νου  μας)

δεύτερη  δική μου…>

1010107_10202642166988884_2002615001_n
εικόνα πό το face book ,του Α.ΑΝΗΨΙΤΑΚΗ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Το κείμενο είναι από την εκδήλωση στις 4.1.2016 στο  ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ : ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ (ΜΕΡΟΣ Γ΄)

-Η συζήτηση για την πλατεία των ΤΡΙΩΝ ΚΑΜΑΡΩΝ,  μας γυρίζει πίσω, σε σκέψεις και αναμνήσεις (πρόσθετη αφορμή έδωσε ένα σχόλιο του Γ.Σταρίδα,  για τον «κήπο των παιδικών  χρόνων»). Ανασύραμε από τα χρόνια του1980, ένα κείμενο ου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Μ.Καρέλλη, ΑΛΛΑΓΗ, 20-6-1980.

Τίτλος : ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ

Η τριχοτόμηση της πλατείας στα 1970, δεν κατέστρεψετο κιόσκι
Η διχοτόμηση της πλατείας στα 1970, δεν κατέστρεψε το κιόσκι – το κρύβουν τα δέντρα

Γυρίζω καθημερινά στις Τρείς Καμάρες πηγαίνοντας στη δουλειά μου.  Ο χώρος φορτισμενος κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά, πνευματικά, με  κρατά πάντα, με καθυστερεί με την επαφή, τη συζήτηση κι όχι σπάνια με το χάζεμα κάποιου περίεργου συμβάντος.

Συνήθως πρόσεχα ένα συμπαθητικό, φιλικό,  παράδοξο κτίσμα , το τσιμεντένιο κιόσκι της Μουσικής του Δήμου. Μετα το παμπάλαιο καφενείο του Παπακαλιάτη, με τα ξύλινα κεντήματα(1) και το ΝΤΟΡΕ (2) ήτνα το σημείο τηςπλατείας που σταματούσε το βλέμμα. Μετα τις κατεδαφίσεις, απόμεινε το μόνο στήριγμα κάποιας αισιοδοξίας.

– Ε, αυτό θα διατηρηθεί, δεν σηκώνει «αξιοποιηση».ν Δεν είναι οικόπεδο, είναι σχετικά καινούριο, αντισεισμικο, δεν έιναι ιδιωτικό. Τέλος άντων δεν είναι τουριστικό, αρχαιολογικό ή μνημείο. Θα μείνει!

Είμουνα τόσο βέβαιος που όταν άρχισε εη κατεδάφιση, δεν μου πέρασε κακή σκεψη.

– Συντήρηση, είπα μπράβο!

(…)

Την επομένη είδα ότι η επέμβαση ήταν σοβαρή.  Ειχε αποκαλυφθεί ο οπλισμός, το στρογγυλό στέγαστρο έμοιαζε δίκτυ. Πάλι δεν κακόβαλα,η καλή συντληρηση απαιτεί βαθλυτερες τομές καμιά φορά. (…)

Την άλλη μέρα  συζητουσαμε με έναν φιλο το ζήτημα ,παραξενεύτηκε…

– Καλά που ζεις; Δεν έμαθες ότι υπάρχουν νέα σχέδια; Εξ άλλου η κατεδάφιση ολοκληρώθηκε, ισοπεδώθηκε ο χώρος έριξαν και 3 άλφα.

(…)

Δεξιά ο Δήμαρχος  Μανόλης Καρέλλης(ήταν τότε νεώτερος κατά 34 χρόνια), με τον γνωστό σκιτσογράφο Γιάννη Ανδρεαδάκη
Δεξιά ο Δήμαρχος τότε Μανόλης Καρέλλης(ήταν βέβαια νεώτερος κατά 34 χρόνια), με τον γνωστό σκιτσογράφο Γιάννη Ανδρεαδάκη, που εργαζόταν στην εφημερίδα ΑΛΛΑΓΗ

– Η Μουσική του Δήμου; τι γίνεται τώρα, αναρωτήθηκα. Θα παίζει στο δρόμο ;  το γκαρσόνι του ΝΕΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ(3) με πληροφόρησε,  «Θα διασχίζει τις  λεωφόρους και ίσως προσθέσουν  και «Σουφραζέτες»,μάλλον Μαζορέτες σκέφτηκα(7) νηφάλια. Καλό κι αυτό, δεν βαριέσαι, το κτίσμα ήταν από μπετόν και άνευ αξίας.  (…)

– Όμως που θα παίζει Μπάντα;

Πριν λίγες μέρες (…) τα παιδια χάζευαν το μαέστρο με την μπαγκετα, που μπλεκόταν στα  χάλκινα γυαλιστερά όργανα  και το μεγάλο τύμπανο, προσπαθούσα να συγκεντρωθώ.

Μου φαινόταν η ίδια εικόνα των παιδικών μου χρόνων, ίδιος ο Μαέστρος, ίδιοι οι μουσικοί ίδιος ο ήχος. (…)

Η στολή τους κάνει ίδιους , όπως τους στρατιώτες δεν ξεχωρίζουν, συλλογιζόμουν…

 

 

Η Μουσική του Δήμου, μαέστρος ο κ. Τζωρτζάκης, γιός του, Τζωρτζάκη επίσης μαέστρου της ίδιας Μπάντας - και σήμερα Τζωρτζάκης ο μαέστρος τέκνο του εμφαινομένου στην φωτογραφία.
Η Μουσική του Δήμου, μαέστρος ο κ.Ιωάννης  Τζωρτζάκης, γιός του Μηνά Τζωρτζάκη επίσης μαέστρου της ίδιας Μπάντας – και σήμερα Λεωνίδας Τζωρτζάκης ο μαέστρος, τέκνο του εμφαινομένου στην φωτογραφία(φωτογραφία αρχείου , οι Μαζορετες στις γιορτές του 1971 -Δικτατορία).(6)

– Η Μπάντα, η Μπάντα; το ερώτημε επέστρεφε επίμονο.

Κάποιος πρέπεινα το θέσει υπευθύνως στους αρμοδίους, κατέληξα. Μια σκέψη με προβλημάτισε. Αν αυτοί που εκπόνησαν τα σχέδια ειχαν μουσικο αυτί και ιταλικη παιδεία;(4) Μήπως πρέπει να μαστε προσεκτικότεροι; Στο κάτω κάτω αυτή η μουσική μπορεί να μας εκθέτει στα μάτια των ξένων

 

Ο ρεαλισμός μου άρχισε δειλά να προβάλλει. Γρήγορα πέρασε στην επίθεση…

– Το Ηράκλειο εκσυγχρονίζεται, γίνεται μεγαλούπολη, αντίπαλη πόλη (5)πρέπει ν’ αφήσει πίσω το επαρχιώτικο πατελθόν.

Υπάρχει πρόταση γαι συμφωνική ορχήστρα Ηρακλείου, προθέσεις για Θέατρο, Πνευματικό Κέντρο κ.α. πολλά.

Ηρέμησα, ησύχασα οριστικά.

– Το κενό θα γενμίσει άνθη, είπα με βεβαιότητα, στο κάτω κάτω, το Ηράκλειο δεν είναι Πρέβεζα.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Το κείμενο συντομεύτηκε όπου αφαιρέθηκε τμήμα μπήκαν (…)

(5)=Τότε είχαν προγραμματιστεί επεμβάσεις σε πόλεις ανά δύο, ονομάστηκαν αντίπαλες πόλεις το Ηράκλειο και τα Χανιά , οι πρώτες μεγάλες πολεοδομικές εφαρμογές του Μάνου.

(4)=Ιστορικό καφενείο  τω Τρι.ων Καμαρών

(1)=Καφενείο των Τριών Καμαρών, με περίτεχνη ξύλινη διακόσμηση, κατεδαφίστηκε εκ θεμελίων και ξανακτίσθηκε με προσθήκη ενός ορόφου. Ο αρχιτέκτων δεν κράτησε καμιά από τις παλιές διακοσμήσεις

(2)=Κτίριο κινηματογράφου, που έγινε πολυόροφη πολυκατοικία

(6)= Μηνάς  Τζωρτζάκης Μαέστρος της Μπάντας του Δήμου από 1950-1976, μετά Γιάννης Τζωρτζάκης γιός του, από 1976 έως 1994 και τέλος ο Λεωνιδας Τζωρτζάκης , τέκνο του προηγούμενου, ο σημερινός  υπεύθυνος της Μπάντας, από το 1994.

(7)=Δεν  ήξερα ότι Μαζορέτες είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί…

 

 

 

 

'ΌΛΟΙ EΙΜΑΣΤE ΙΣΟΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ'

Σε λίγο τελειώνει η προεκλογική εκστρατεία…
Προλαβαίνω να κάνω την τελευταία μου προεκλογική δήλωση κι εγώ.
Πιστός στην αντιγραφική μου τακτική, κατασκεύασα ένα κολλάζ «αφορισμών», από τους συνήθεις υπόπτους που επιστρατεύω για τις δύσκολες ώρες.
Μανόλης Αναγνωστάκης, Roberto Juarroz, Στ. Γέρζι Λετς, Άρης Αλεξάνδρου, και φυσικά Φερνάντο Πεσσόα.
Είπα να τους ανακατέψω, έτσι που, αυτό που θα προκύψει, να είναι …«δικό μου»!
Η φιλοδοξία μου είναι να «δείξω» τι ψηφίζω, και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα…
Υπομονή, το παρελθόν έχει ακόμη μέλλον

Μανόλης Αναγνωστάκης εξετάζοντας ένα κολάζ στο Ηράκλειο Κρήτης 1989

Είμαι από τη φύση μου ποιητής γιατί είμαι η αλήθεια που μιλάει κατά λάθος,

Κουβαλάω μαζί μου τη συνείδηση της πανωλεθρίας σαν λάβαρο νίκης

Καταλαβαίνω ότι κάποιος μπορεί να είναι επηρμένος. Δεν καταλαβαίνω το να το δείχνει

Αισθάνομαι ότι δεν είμαι παρά η σκιά
Μιας αόρατης σιλουέτας που με τρομάζει

Ο λαός είναι ένα καλό παιδί.

Ο λαός δεν είναι ποτέ ανθρωπιστής. Το βασικότερο στον άνθρωπο του λαού είναι η αυστηρή προσοχή στα συμφέροντά του και ο σχολαστικός αποκλεισμός, στα πλαίσια του δυνατού, των συμφερόντων των άλλων.

Το θύμα μετέχει πάντα στο έγκλημα. Και μάλιστα αρνητικά

Δεν έφταιγε ο ίδιος. Τόσος ήτανε

Μια στρατιά λέξεων
πασχίζει να πορθήσει τη σιωπή
αλλά, όπως πάντα, αποτυγχάνει

Έλπιζες από απελπισία

Έχω παρευρεθεί, ιγκόγνιτο, στην προοδευτική πανωλεθρία της ζωής μου, στο αργό ναυάγιο όλων όσων θέλησα να είμαι

…έβγαινα από την ίδια μου την ύπαρξη και με συναντούσα

Οι επαγγελματίες πεπειραμένοι

Κουβαλάω τις μνήμες πραγμάτων που δεν κατόρθωσαν να υπάρξουν αλλά που προορίζονταν για να υπάρξουν

Δεν ήταν δειλός γιατί είχε συναίσθηση της δειλίας του

Με πονάει το κεφάλι μου και το σύμπαν… Είμαι λυπημένος, αλλά όχι με μια καθορισμένη λύπη ούτε καν με μια ακαθόριστη λύπη…

Ξέρω ότι απέτυχα. Απολαμβάνω την ακαθόριστη ηδονή της αποτυχίας όπως κάποιος που αποδίδει υπέρμετρη αξία στον πυρετό που τον κρατά έγκλειστο.

Με πονάει κάποιο συναίσθημα που δεν γνωρίζω, μου λείπει κάποιο επιχείρημα δεν ξέρω σχετικά με τι, δεν έχω βούληση στα νεύρα μου. Είμαι λυπημένος κάτω από τη συνείδησή μου.

Το ιδανικό κάθε επανάστασης: το μέτριο, το ήσυχο, ειρηνικό παρόν, το ανέφελο μέλλον

Προσέχω,
μήπως ο ανασασμός του ποιήματος
φανερώσει
τις μύχιες σκέψεις μου.
Προσέχω,
Μήπως αφήσω χαραμάδες
Και φωτιστεί
Η εντός μου αταξία.
Προσέχω…

Η ευθεία στάση μπορεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις να αποτελεί απλώς σύμπτωμα παράλυσης

Ο ηρωισμός είναι συχνά απλώς συνέπεια της μυωπίας

Αισθάνομαι διαρκώς σαν να επρόκειτο να ξυπνήσω, με υφίσταμαι σαν να ήμουν το περίβλημά μου, ασφυκτιώ από συμπεράσματα

Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δεν το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια. Το ένα με βαραίνει σαν τη δυνατότητα των πάντων, το άλλο σαν την πραγματικότητα του τίποτα. Δεν έχω ελπίδες, δεν έχω νοσταλγίες

Με εκνευρίζει η ευτυχία όλων αυτών των ανθρώπων που δεν ξέρουν ότι είναι δυστυχείς

Θυμούμαι άρα υπάρχω

Κυβερνά όποιος είναι εύθυμος εκ φύσεως, γιατί για να είναι κανείς λυπημένος πρέπει να αισθάνεται.

Να μοχθείς με μεγαλοπρέπεια, να ελπίζεις με ειλικρίνεια, να συμμερίζεσαι με στοργή τον πλησίον σου –αυτή είναι η αληθινή φιλοσοφία

Παιδικό σχέδιο: (αυτο)τεμαχισμός (ακρωτηριασμός)με ατσάλι

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Η κομψότητα της δυσπιστίας

Σας γράφω για να σας πω ότι δεν μπορώ να γράψω

Δεν παραπονούμαι επειδή βιώνω μια κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε μόνοι όταν αφήνουμε πολύ πίσω τους συνοδοιπόρους μας

Ναυαγώ την περιπλάνησή μου

Αποστρέφομαι το όνειρο σαν ελεεινή απελευθέρωση

Πώς τόσα πρόσωπα να γίνουν αριθμοί

Η πραγματικότητα με αναστατώνει. Τα λόγια των άλλων με βυθίζουν σ’ ένα τεράστιο άγχος

Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δε το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια

Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από την ασθένεια του να μην ξέρουν να πουν αυτό που βλέπουν ή αυτό που σκέφτονται’

Μην εκπλήσσεσθε που σας μιλάω κατ’ αυτό τον τρόπο. Είμαι από τη φύση μου ποιητής γιατί είμαι η αλήθεια που μιλάει κατά λάθος, και όλη μου η ζωή τελικά είναι ένα ιδιάζον σύστημα ηθικής μεταμφιεσμένο σε αλληγορία και εικονογραφημένο με σύμβολα.

Η θλιβερή εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Μιλούσε συνεχώς με παρενθέσεις και αποσιωπητικά, σαν τυφλός που βάδιζε σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο έπιπλα

Είμαι… ο αρχιμουσικός όλων των σιωπών

Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά

Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν. Παρέρχονται

Για να μ’ αισθανθώ, είχα ανάγκη να
Συναισθανθώ τα πάντα.
Ξεχείλισα, και κατέληξα να διασκορπιστώ…

Ίσως δεν έχω καμιά αποστολή επί Γης

Μια θλιμμένη οργή…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι ένθετες εικόνες είναι απο τον ΑΛΚΜΑΝΑ, όχι από τον υπεύθυνο του άρθρου

ΠΡΩΙΝH ΑΓΕΝEΙΑ…

Κέντρο του Ηρακλείου, ένα ρολόι φύτρωσε στη μέση του δρόμου, χωρίς λόγο χωρίς καμιά(ν) ανάγκη

Τετάρτη πρωί – 11 και κάτι , στην έξοδο των Δικαστηρίων (Ηρακλείου) περνούσα βιαστικά ξυστά από μια χαριτωμένη κυρία ( με πλούσιες καμπύλες), την ώρα που την χαιρετούσε δια χειραψίας εγκάρδια , γνωστός μου,”φατσικά” όπως λέμε -φαλακρός γωνιώδης – δικηγόρος.
“Επίτρεψε μου να σου πω ότι πρέπει να χάσεις μερικά κιλά…” της είπε ζωηρά και με χαριτωμένο (όσο μπορούσε)μορφασμό και μ ακολούθησε βιαστικός όπως ήταν.
Όχι στις κυρίες, του είπα κουνώντας τον δείκτη της παλάμης μου παράλληλα με το μούτρο του.
“Άντε βρέ…” απάντησε χωρίς να δώσει μεγάλη σημασία.
Ούτε στους άντρες, του φώναξα-μα είχε χαθεί στο βάθος του δρόμου.
Προσπαθήσα να τον φωτογραφίσω, ο φακός έπιασε τους άντρες με τα σώματα, ίσως η αφίσα ταιριάζει κάπως με αυτό το κείμενο…

Ο φακός ¨επιασε" τα σώματα...

Μετά τις νυχτερινές πολιτικές ανοησίες, την αγένεια «του κάποτε πολλά υποσχόμενου συγγραφέως” Τατσόπουλου (κάπως έτσι τον λένε, είχα διαβάσει πριν 30 χρόνια το πρώτο του βιβλίο)και άλλων, μια ακόμα ασήμαντη ανόητη παρατήρηση γιατί μ’ ενόχλησε;
Γιατί μπλέχτηκα σε μια ιδιωτική επαφή, τι έφταιγε ο κοντός νομικός που ξεχείλισε το δικό μου ποτήρι;
Μήπως θα’ πρεπε να πω κι εγώ, «very sorry»

ΧΑΟΣ…

Από το πρόγραμμα του θεάτρου ΣΤΟΑ, έργο του Μ.Ποντίκα "ΘΕΑΤΕΣ"

Περνούν οι μέρες, εξαντλήθηκε προ πολλού η αντοχή όλων των πολιτών- το εξώφυλλο του Αλκμάνα είχε πρόβλεψη αλλά : Η Νύχτα και το Έρεβος έχουν μέγεθος, ενώ η πολιτική μας ηγεσία στερείται γιατί είναι μηδενική, ανύπαρκτη. Οι Έλληνες θεατές, ανίκανοι να παρέμβουν και να κάνουν κατι θετικό, αντιδρουν όπως μπορούν, βρίζουν και καταριούνται. Θα συνεχιστεί το παιγνίδι στην πλάτη τους, νομίζουν οι (γόνοι)»επιφανών» οικογενειών ηγέτες, ότι θα προλάβουν το ελικόπτερο; Ο Νικολά Ντεμοράν, διευθυντής της «LIBERATION» πήρε το μέρος της Ελλάδας, τη στιγμή που όλοι τη κτυπούν, με το εξώφυλλο της εφημερίδας του έστειλε ένα έντονο και καθαρο μήνυμα παντού – μόνο εμείς δεν το κατανοήσαμε καλά. Η ελληνική λέξη ΧΑΟΣ -άγνωστη απολύτως στους αναγνώστες της γαλλικής εφημερίδας, όταν τυπωθηκε στο εξώφυλλο, δημιούργησε ανησυχίες, πως θα αντιμετώπιζαν οι αναγνώστες, πως θα αντιδρούσαν; «Αρχικα είχαμε σκεφτεί διάφορες εκφράσεις, όπως «ΔΡΑΜΑ» κλπ δεν μας άρεσαν(…) τελικά η πρωτοτυπία τράβηξε το ενδιαφέρον» γράφει ο Νικολά Ντεμοράν, οι φιλλέλληνες ευτυχώς δεν υποχωρούν μπροστά στις δικές μας αθλιότητες…
Η ώρα είναι 2 47΄μ. μ.- 8.Νοεμβρίου 2011 οι ειδήσεις τρέχουν, πάλι κάτι θετικό ….θα δούμε, μέχρι πότε θ αντέξουμε…

Ο Δ/ντης της " Liberation"Ν.Ντεμοράν, με το εξώφυλλό του (ΒΗΜΑ6.11.11)

ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟ & ΝΕΑ EΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΛΚΜΑΝ

Όπως γράφει και η εφημερίδα η Ελλάδα αλλάζει. Έτσι ο ΑΛΚΜΑΝ δεν μπορεί να μένει ίδιος και αλλάζει εμφάνιση μετά από σχεδόν 3 χρόνια. Υιοθετεί την κλασσική ελληνική γραμματοσειρά GFS Neohellenic, που προσφέρεται πλέον ως webfont, δωρεάν μέσω Google και σχεδιάστηκε από τον φίλο μας Γιώργο Δ. Mατθιόπουλο. Απλοποιήσαμε αρκετά το περιεχόμενο διώχνοντας περιττά στοιχεία που μπορεί να τα βρείτε πλέον στο Αρχείο. Γνωρίζουμε πως κάθε αλλαγή θέλει και την προσαρμογή της και περιμένουμε τα σχόλιά σας σε ότι δείτε προβληματικό ή δε λειτουργεί σωστά στο δικό σας υπολογιστή. Συνεχίστε την ανάγνωση ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟ & ΝΕΑ EΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΛΚΜΑΝ

ΑΝEΚΠΑΙΔEΥΤΗ ΕΚΠΑΙΔEΥΣΗ

Έχουν περάσει 50 χρονιά και το σύστημα ουσιαστικά δεν άλλαξε. Δεν ξέρουμε πια τι να πούμε! Να γίνουμε πολιτικοί για να βοηθήσουμε; Σήμερα μιλάνε για sms διαρροές. Σε λίγο θα λένε για iphone apps που γνωστοποιούν τα θέματα πρωτού αυτοί τα δημοσιεύσουν. Η υπουργός παρά την αδυναμία της να λύσει βασικά προβλήματα, πήγε στην Καλιφόρνια να ζηλέψει τις τεχνολογικές πρωτοπορίες που ελπίζει, θα αλλάξουν την εκπαίδευσή μας. Πιστεύει πως το twitter θα μας σώσει. Πως το δεκαπεντάχρονο παιδί θα αφήσει το φεϊσμπουκ για να λύσει μερικές ασκήσεις φυσικής στο laptop.

Κατα τα άλλα ακόμα εξετάσεις, ακόμα παπαγαλία, ακόμα η ίδια απίστευτη βλακεία που μας κάνει να πληρώνουμε δια βίου την έλλειψη στοιχειώδους εκπαίδευσης. Μιας εκπαίδευσης που θα μπορούσε να μας βοηθήσει ουσιαστικά και να μας μάθει να σκεπτόμαστε δημιουργικά και να λύνουμε προβλήματα όχι να δημιουργούμε. Στις δεκαετίες 70-90 το εκπαιδευτικό σύστημα, έκανε ότι μπορούσε να σκοτώσει ότι δημιουργικό υπάρχει στον κάθε ένα μας. Με μια μανιώδη πρακτική.

Τελικά η αυτή η πρακτική έφερε την κρίση.

Και τώρα πρέπει να αλλάξουμε!

ΣΑΣ ΑΡΕΣEΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ;

(κείμενο αφιερωμένο στον Κώστα Δ.Νταντινάκη)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, επισχεδιασμένη φωτογραφία του διαδικτύου

Φίλος δεν έθεσε έτσι το ερώτημα, αλλά όχι και πολύ διαφορετικά. Γιατί δεν σας αρέσει ο ποιητής της Θεσσαλονίκης που τα τελευταία χρόνια έγινε πολύ αγαπητός στους Νεοέλληνες; Αφού πεζολογικός είναι κι ο Καβάφης και ρεαλιστικός με κάποιο τρόπο και με αισθηματικές προτιμήσεις αντίστοιχες, θα σβήσουμε κι αυτόν και όλους τους ποιητές με παρόμοια στοιχεία; Όχι προς Θεού, δεν διανοηθήκαμε κάτι τέτοιο, μόνο προσωπικές εκτιμήσεις εκφράζουμε καμιά φορά, επειδή δεν έχουμε διάθεση να συμφωνούμε με τις τηλεοράσεις και την τρέχουσα δημοσιογραφία, που ενώ δεν σέβονται αρκετά τους καλλιτέχνες δεν δυσκολεύονται να τους χρησιμοποιούν, όπως όλες τις βεντέτες της δημοσιότητας, που αναδεικνύουν και μεγαλώνουν και τις τρώνε μετά με την ησυχία τους. Ο Χριστιανόπουλος χρόνια πολλά στο χώρο της λογοτεχνίας, μόλις έφτασε στα ψηλά ρετιρέ της ηλικίας, ανακαλύφθηκε από τα ΜΜΕ και παρουσιάσθηκε ως ο σημαντικός ποιητής, προβλήθηκε και εξωθήθηκε σε δηλώσεις και τοποθετήσεις και (αυτο)αναλύσεις του έργου του. Τον τιμούμε και το σεβόμαστε απεριόριστα, ως εργάτη μιας τέχνης υποτιμημένης και λοιδωρούμενης, μας αρέσει κι ας μας απωθούν συχνά κάποιοι στίχοι του :

Εξώφυλλο γνωστού βιβλίου του ποιητή της Θεσσαλονίκης

«που να φανταζόταν
πως ο μικρός γιος του
θα΄βγαινε φλώρος»

Και η θεματογραφία του ορισμένες φορές, δεν φταίει βέβαια η ιδιαιτερότητα καθόλου μα η πεζότητα και ο «ρεαλισμός», ο έρωτας δεν είναι ανάπηρος για να χρειάζεται δεκανίκια και τεχνικές, δεν αρκούν πάντα οι περιγραφές των πεζοδρομίων : μπορεί να είναι, για να θυμηθούμε άλλον ποιητή που δεν έκρυψε τις ειδικές προτιμήσεις του : «μια μουσική ορατή/ κι απτή και στέρεη…(Αρης Δικταίος: «Το ταξίδι στα ΚΥΘΗΡΑ»)

Μα η ποίηση θέλει «σώμα» όπως ο Έρωτας γι αυτό θα παρουσιάσουμε δυο ποιήματα, ένα του Ντίνου Χριστιανόπουλο κι ένα άλλο του άσημου στιχουργού του Μ.Φούμη – ας κρίνουν οι αναγνώστες πιο τους αρέσει περισσότερο, αφού ξεχάσουν τα ονόματα – η Πρωτομαγιά σήμερα προσφέρεται για αναγνώσεις που δεν είναι πολύ πεζές. Δύσκολα θα πιστέψει κι ο πιο καλοπροαίρετος, ότι ο πρώτος είναι πεζολογικός και ρεαλιστής και ο άλλος υπερεαλιστής.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕ ΧΑΛΑΣΕ

Χρόνια πολλά τριγύριζα
μονάχος κάθε βράδυ
και τώρα που σε γνώρισα
είμαι σωστό ριμάδι

Χρόνια διψούσα γι άνθρωπο
και λαχταρούσα χάδι
μα τώρα πια συνήθισα
μ΄αρέσει το σκοτάδι

Η μοναξιά με χάλασε
κι είναι η καρδιά μου άδεια (*)
πως να μην νιώθω άβολα
στα τρυφερά σου χάδια;

Εξώφυλλο ποιητικής συλλογής του Ντίνου Χριστιανόπουλου/1980-4η έκδοση

ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΦΟΥΜΗΣ

ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Θα με ξεχάσεις θα το δεις
όταν περάσει χρόνος
θ΄αναρωτιέσαι ποιος περνά
κοντά σου τόσο μόνος

(Όταν καμιά φορά βρεθώ
κοντά στη γειτονιά σου
ανέγνωρος κι αμίλητος
στα μέρη τα δικά σου)

Δεν είναι αυτός π΄αγάπησες
που φίλησες στο στόμα;

Σκυμμένος μέσα στη σιωπή
στη στάχτη και το χώμα
σαν ίσκιος θα σου φαίνομαι
κι αν μ΄αγαπάς ακόμα

Με πεζολογικά στοιχεία οι στίχοι και αρτιότητα- πέραν μιας χασμωδίας (*) που σημειώσαμε (καρδιά μου-άδεια) ξεχωρίζουν οι κατευθύνσεις μα παραμένει καθαρό το αισθηματικό στοιχείο, γιατί το μέτρο και η ομοιοκαταληξία, ίσως καταστρέφουν αυτό που συνήθως λέμε «ρεαλισμό»-έχουμε την γνώμη ότι στην τέχνη πιστές αντιγραφές δεν υπάρχουν γενικότερα. Από την Αναγέννηση και μετά, ακόμα κι η ζωγραφική δεν αντέγραφε , συνέθετε. Ο Γκρέκο λέγεται ότι είπε όταν τον ρώτησαν γιατί στην απεικόνιση του Τολέδο δεν έβαλε στη σωστή θέση το ποτάμι:»όποιος θέλει την ακριβή θέση ας κοιτάξει το χάρτη της πόλης». Πόσο μάλλον στον γραπτό λόγο.

Και στην ποίηση του Χριστιανόπουλου, η αφαίρεση που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμά της, μειώνει (εξαφανίζει πολλές φορές) τις λεπτομέρειες μα όχι την καθαρότητα στις εικόνες του, άλλοτε πλησιάζει τον υπερρεαλισμό με την τολμηρότητα των μεταφορών του, τότε τον διαβάζουμε και μας συγκινεί.

«άνθος αμάραντο το αίμα…»
(…)
“Φύτεψε τα μάτια σου”
(…)
“Της αγιοτάτης Μητροπόλεως
Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως”
(…)
“δόξα να έχει η μαύρη πέτρα και το ξερό χορτάρι”

«Σας αρέσει ο Χριστιανόπουλος;» αισθανόμαστε κάπως προσβεβλημένοι, παρά την απεριόριστη καλή διάθεση του φίλου που έθεσε την ερώτηση. Είναι γιατί δεν μπορούμε να εκφραστούμε όπως αισθανόμαστε, είναι επειδή μας κυριεύει λύπη, όταν κακοποιούνται καλλιτέχνες που αγαπάμε, είναι που όταν καταποντίζονται οι τέχνες, δεν βρίσκουν σανίδα οι ποιητές, βουλιάζει κι ο τόπος.

Μανόλης Αναγνωστάκης, σχέδιο του Σπύρου Ζ. με χρωματιστό μολυβι

Διαβάζουμε ξανακοιτάμε γυρίζουμε στην ποίηση, που δεν είναι μόνο “ένας τοίχος για να κρύψουμε το πρόσωπό μας”
μα και ένας μαγικός καθρέφτης, που προσφέρει εικόνες κι αισθήματα που έχουμε ανάγκη, που μας παρηγορεί και μας δίνει κουράγιο. Διαλέγουμε στην κάθε ώρα αυτό που θέλουμε, που μας χρειάζεται ή που μας αρέσει, χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις.
Κι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, είναι στη βιβλιοθήκη μας, πάντα νεανικός, ειλικρινής και προσφερόμενος με τους ρεμπέτες του ντουνιά του, τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης και κάποιους στίχους του που μας ταιριάζουν ή που απεχθανόμαστε.
“Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους” έγραψε κάποτε ο άλλος Θεσσαλονικιός που μας συγκινεί (Μανόλης Αναγνωστάκης) και στην ποίηση αυτήν “την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου”(κατά τον ίδιον) κάθε τι υπάρχει χωρίς όρους και συνταγές και μόνο για να μας μιλήσει όταν θέλουμε κι όταν ζητάμε καταφύγιο.
Σας αρέσει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος; επανέρχεται το επίμονο ερώτημα – ναι βέβαια τον αγαπάμε – ακόμα κι όταν μας εξοργίζει κάποιος στίχος του.