ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΟΣ

Σίφης Καμάρης 1967, εγκαταλείπει τον στρατό και την Ελλάδα...
Σίφης Καμάρης 1967, εγκαταλείπει τον στρατό και την Ελλάδα…

 

Ιδιόχειρο σημείωμα πίσω από την φωτογραφία (άνω)
Ιδιόχειρο σημείωμα πίσω από την φωτογραφία (άνω)

Η εποχή της Δικτατορίας δεν ήταν εύκολη, ωστόσο δεν του έλειπε καθόλου το χιούμορ –  δύσκολα όμως μπορούμε κνα καταλάβουμε τι εννοεί…

__________________________________________________________________________________

ΔΙΑΚΟΠΑΙ ΤΕΛΟΣ…

“Δεν ήτο διακοπές αυταί, δεν ήτο ανέμελαι σκόλαι. Κάψωνες και καψούρες, ψοφοκλέους

ανατριχίλαι και απαπά λιμιτισμοί, φονικά πλατφορμοτραντάγματα, ξανασυγκροτισμοί

και συριζοαναδιατάξεις και αριστερολαφανισμοί και κομμουνιστικά εκτοράτα, μας θέρισαν το άμοιρο θέρος μας.

Για να ακολουθήσουν νέαι πολύ τεχνικαί ανακαταλήψεις, νέοι τραμβουκισμοί και άλλα κρητοπαρατράγουδα.

‘Ελληνοι και πανσέλληνοι, άγρια θερινά μπουλούκια φεστιβάλια,όλο αρχαία τραγωδία, οργιώδεις τραγουδιστές πεινασμένοι…

Καιρός του σπύρειν και ώρα να ξαναπιάσω τους συνήθεις ξαναβρηχυθμούς μου…

διακοπαί τέλος…”(1)

 

Σίφης Καμάρης στην κορυφή ( Τρούλο) του Αγίου Μηνά - η κάποια υψοφοβία δεν τον εμπόδισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Γραφείου Βασιλάκη Περτσελάκη - που μελετούσαν την στήριξη του μνημείου.
Σίφης Καμάρης στην κορυφή ( Τρούλο) του Αγίου Μηνά – η κάποια υψοφοβία δεν τον εμπόδισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Γραφείου Βασιλάκη Περτσελάκη – που μελετούσαν την στήριξη του μνημείου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Από τα χρονογραφήματα που δημοσίευε για μιαν εισοσαετία περίπου στην τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ

του δημοσιογράφου Νίκου Βιδάκη – πριν μιαν δεκαετία περίπου. Τα υπέγραφε με το ψευδώνυμο” Κλεάνθης”

και είχαν τίτλο : «Οι εξομολογδύσεις του Κλεάνθη”.

 

βινιέτα από την στ΄γλη της ΤΟΛΜΗΣ(επιχρωματισμένη)
βινιέτα από την στήλη της εφημερίδας του Ηρακλείου ΤΟΛΜΗΣ(επιχρωματισμένη)

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΩΜΕΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ – ΛΕΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΒΙΑ – (ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1963 – 64)


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΩΜΕΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ

Κείμενο αφιερωμένο στον Νίκο Βεριγάκη

 

50 χρόνια πίσω; Ναι τόσα,  γυρίζουν στη μνήμη  με τα φύλλα των παλιών εφημεριδων. Το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ του καλοκαριού του 1974 (17  Αυγούστου),μας το΄ στειλε η  κυρία Λιλιμπάκη, ας είναι καλά – η στενή μας  φίλη, την ευχαριστούμε θερμά.

 

Βρήκαμε μια φωτογραφία της εποχής στο αρχείο του ΑΛΚΜΑΝΑ, που δείχνει τους πρωταγωνιστές του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, και θυμηθήκαμε την σημαδιακη εκεινη χρονιά 1963-64, που άλλαξε τελείως την ιστορία της χώρας μας και καθόρισε (εν πολλοίς) και τον δικό μας βίο.

Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.

Ένα χρόνο πριν τον Αύγουστο του 1963,  είχαν αρχίσει οι μεγάλες εκδηλώσεις στην Αθήνα αλλά και στην Κρήτη τα καλοκαίρια. Πέρασαν τόσα πολλά σε λίγον καιρό τότε.

Διασταυρώθηκαν δρόμοι και άλλαξαν πορείες, αναποδογύρισαν εικόνες και ιδεολογίες και πρακτικές.

Πολύ νέοι για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει πολύ απασχολημένοι ,για να κοιτάξουμε προσεκτικά την πραγματικότητα γύρω και δυο βήματα δίπλα μας.

Μικης Θεοδωράκης στο μεσον ο΄ρθιος, μπροστά τοτ ο Μίνως Αργυράκης(σκιτσογράφος) αριστερά ο Γιάννης Σταρίδας κλπ
Μικης Θεοδωράκης στο μεσον όρθιος, μπροστά του ο Μίνως Αργυράκης(σκιτσογράφος) αριστερά ο Γιάννης Σταρίδας  δεξιά Γιάννης Ανδρεαδάκης (σκιτσογράφος), Γιάννης  Φρουδαράκης μουσικός (και ποδοσφαιριστής)/η κοπέλα η Linzie, Αγγλίδα (1963-64)

Ευχαριστημένοι, που περιορίζαμε τη ζωή μας σε παιγνίδια που μας φαινόταν σημαντικά και έξυπνα, ενώ δεν είχαν καμιάν ευφυία,  πρωτοτυπία  ή φαντασία. Πίσω από τα φαντασμαγορικά  οράματα, που δεν ήταν παρά  χαρτιά βαμμένα, πρόχειρα σκηνικά, για το έργο που παιζόταν, νομίζαμε ότι  είμαστε πρωταγωνιστές, χωρίς να γνωρίζουμε καλά τον συγγραφέα και τον ρόλο και το περιεχόμενο και τη σημασία του έργου.

Όμως τα γεγονότα άφηναν ίχνη, οι συνδιασμοί προσώπων και σχέσεων και καταστάσεων, δημιουργούσαν πλέγματα, που είχαν γούστο, που δεν τους έλειπε η χάρη και η δροσιά, σαν πίνακας του Πόλακ, σαν να  τα σχεδίαζε η τύχη, όμως το αποτέλεσμα είχε ενδιαφέρον και ποιότητα, καθόλου ευτελείς ή ασήμαντες.

Εκδήλωση στην αροαδνη με την ντορα δεξιά Ντόρα Γιαννακοπούλου, από αριστερα δευτερη σειρα Τζίκας Κώστας, Τζανακης Γιώργος, Μανόλης Τσουκαλάς, Τάκης Στουμπίδης

 

Το συλλαλητήριο  για την Κύπρο, έμεινε μονόστηλο στον αθηναϊκό τύπο, κάποια σημειώματα σε τετράδια και βιβλία είναι πιο χαρακτηριστικά, δίνουν το κλίμα της εποχής. Η σύμπτωση έφερε στα χέρια μας το πεζογράφημα της Λείας Χατζοπούλου Καραβία, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΩΜΕΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, που εδωσε και τον τίτλο στο κείμενο μας , δαιβάζουμε στην πρώτη σελίδα:

Scan 1

Που να βρίσκεται άραγε η συγγραφέας (και ηθοποιός;) ποιοι κρύβονται πίσω από τα ονόματα ;  Δεν έχει μεγάλη σημασία, ξεφυλλίζουμε το ωραίο βιβλίο, στην τελευταία σελίδα σημειώνεται:

 

Scan 2

 

Ήταν προφανώς ένα ραντεβού, που δόθηκε …για 10 χρόνια μετά !

Να πραγματοποιήθηκε; Απίθανο, τα τανκς της Δικτατορίας ισοπέδωσαν κάθε πολιτική μας αφέλεια και κατάργησαν επαφές και συνατήσεις ρωμαντικές.

Οι φωτογραφίες με τον Μίκη Θεοδωράκη, είναι αυτής της εποχής (1963-64) στο Ηράκλειο με τους φοιτητές, οι εκδηλώσεις  αποκτούσαν μεγάλη δημοσιότητα και είχαν απήχηση σ όλους τους ηρακλειώτες. Άφησαν υλικά μνήμης για δεκαετίες, τα φωτογραφικά ρεπορτάζ, που έγιναν από επαγγελματίες (και μοιράστηκαν σ όλους μας), μας ζωντανεύουν τα χρόνια εκείνα  και μας οδηγούν  σε απολογισμούς και εκτιμήσεις.

 

Από υποδοχή Θεοδωράκη στην Αθήνα διακρίνονταιΑριστερά από πάνω προς τα κάτω : σύζυγος του Γιάννη Θεοδωράκη, Σταυρος Σταφυλάκης, Γιαννης Θεοδωράκης.στη μέση της πρώτης σειράς Κώστας Γραμματικάκης.Τρίτος από δεξιά στην πρώτη γραμμή, Μανόλης Γκαζής κλπ(1961-64;)
Από υποδοχή Θεοδωράκη στην Αθήνα διακρίνονται :αριστερά από πάνω προς τα κάτω : σύζυγος του Γιάννη Θεοδωράκη, Σταύρος Σταφυλάκης, Γιάννης Θεοδωράκης.στη μέση της πρώτης σειράς Κώστας Γραμματικάκης.Τρίτος από δεξιά στην πρώτη γραμμή, Μανόλης Γκαζής κλπ(1961-64;)

Λείπουν πολλοί, οι καλύτεροι, μπορεί να ΄ταν έτσι τότε, μα οι φωτογραφίες δεν αρκούν να καθαρίσει η εικόνα που είναι θολή και το περίγραμμα λάθος.  Μπερδεμένα όλα , μα μέσα από το κομφούζιο των γραμμών του σχεδίου, μπορεί να διαισθανθεί κανείς κάποια αποτελέσματα που σταθεροποιούνται με το πέρασμα των χρόνων.

Ο ρωμαντισμός, η ευαισθησία η ανιδιοτέλεια κι η εντιμότητα, έμειναν από αυτήν  τη σειρά των ανθρώπων, οχι παρακαταθήκη μα επιβεβαίωση των δημοκρατικών συνηθειών (και κατακτήσεων) μιας χώρας, που έφτασε να θεωρεί χρήσιμο και αγαθό, ότι πιο ευτελές και χυδαίο χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, για την οικονομική και  κοινωνικη άνοδο των(επιφανών και μη) πολιτών .

Συλλογος Κρητων Φοιτητών, το ένα πόδι στην Αθήνα τ άλλο στο νησί, συλλαλητήριο αγροτών: από αριστερά κάτω αό το πανώ, Γιανναδάκης Νίκος, Δραμουντάνης Γιώργος,  Κιουρτζόγλου Μιχάλης, Τζίκας Κώστας, Οικονόμου Γιωργος
Συλλογος Κρητων Φοιτητών, το ένα πόδι στην Αθήνα τ άλλο στο νησί, συλλαλητήριο αγροτών: από αριστερά κάτω αό το πανώ, Γιανναδάκης Νίκος, Δραμουντάνης Γιώργος, Κιουρτζόγλου Μιχάλης, Τζίκας Κώστας, Οικονόμου Γιωργος

Ηράκλειο, 17/19 Αυγούστου 2014

 

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΗΜΕΡΟΔΕΙΚΤΗΣ

Scan
Ζωγραφική του Μανόλη Σαριδάκη

12.1.2014 –  ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Στο δέρμα σου

σμήνος πεταλούδες

χρυσόσκονη

στα δάκτυλά μου

 

17.1.2014 – ΠΕΜΠΤΗ

 

Το αγκάλιασμά σου

μου ταίριαζε

όπως ο ουρανός

στον ορίζοντα της θάλασσας

 

 

22.1.2014 – ΤΕΤΑΡΤΗ

Η τροχιά των ματιών σου

στον ορίζοντα

στην κατακόμβη του σώματος

οπλές αλόγων

ίλιγγος

 

Να μάγαπάς

 

24.1.2014 –  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 

Άλλαζες μες το φως

με πονούσαν τα χρώματα

πολλαπλασιαζόμουν

να φτάσω στα μάτια σου

 

Τώρα σε ψάχνω

λείπεις πολύ

 

 

 

 

 

ΝΑ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ

Γιαννούλης Χαλεπάς, ενυπόγραφο έργο, 1934

Η τροχιά των ματιών σου
στον ορίζοντα
στην κατακόμβη του σώματος
οπλές αλόγων
ίλιγγος

να μ΄αγαπάς

Η πόλη διεισδύει
στα χέρια και το λαιμό
τα πουλιά γλυστρούν
στα λέπια των κεραμιδιών
ένα φιλί φτερουγίζει
στο δωμάτιο

ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ, Ο "ΔΑΣΚΑΛΟΣ" , ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΓEΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ

Νίκος Βασιλάκης, ένας άγιος της γειτονιάς μας


Επιστολικό δελτάριο του 1967, προς τη σύζυγο – από την εξορία του «Παρθενίου»,Λέρος

Σάββατο (29.1.2011) με σιγανή βροχή και βόλτα στα στενά της παλιάς πόλης, αυτή τη φορά διαδρομή από Κομμένο Μπεντένι,Πανάνειο και οδό …….Ξέρω καλά την περιοχή που αλλάζει με αργό ρυθμό, τα παλιά κτίσματα εξαφανίζονται, κατεδαφίζονται για νέες οικοδομές ή βουλιάζουν -οι φθορές δεν αντέχονται πια. Ένα όμως κτίριο τράβηξε την προσοχή μου, πως δεν το χα δει άλλη φορά; Το φωτογράφισα γρήγορα, οι σταγόνες της βροχής δυσκόλευαν. Μια γυναίκα πρόβαλε από την πόρτα του, λαϊκή μορφή προχωρημένης ηλικίας. Σαν γνωστή μου φάνηκε, είσθε η κυρία Παγώνα ; ρώτησα διστακτικά. Άνοιξε την αγκαλιά της και με οδήγησε στο εσωτερικό του νοικυρεμένου σπιτιού της, “το Δάσκαλο θέλεις, να τον” μου έδειξε στην πολυθρόνα έναν κουρασμένο αδύνατο άνθρωπο.

Στο βάθος αριστερά το σπίτι του Νίκου και της Παγώνας Βασιλάκη

Πλησίασα και χαιρέτησα με μεγάλη εγκαρδιότητα το Δάσκαλο, τον Νίκο Βασιλάκη που είχα αρκετά χρόνια να δω. Ανταπόδωσε με έκδηλη συγκίνηση τον χαιρετισμό, πως βρέθηκες βρε παιδί μου εδώ μ’ αυτήν την κακοκαιρία, αναρωτήθηκε. Τον παρατηρούσα προσεκτικά, ήταν καλά και το μυαλό του ξουράφι – όπως θα λεγαν οι χωριανοί του που τον είχαν τιμήσει πριν λίγον καιρό στο Αβδού, που γεννήθηκε στα 1918. Άρχισε να μιλάει αργά , η κουβέντα ξετυλιγόταν σαν μεταξωτή κορδέλα, κράτησα δυο σημειώσεις. Ήξερα μέσες άκρες τη ζωή του, μα είχαν περάσει πολλά χρόνια, η μνήμη σκουριάζει, χάνονται λεπτομέρειες .
Ο Νίκος Βασιλάκης, δεν είναι μια από τις αντίκες της πόλης μας, από τα ζωντανά μνημεία της, δεν είναι μια διασημότης της πολιτικής η της Τέχνης. Είναι είναι ένας κοινός άνθρωπος, μορφωμένος και καλοσυνάτος, μα τον τον ξεχωρίζει: η ασυνήθιστη, σπάνια, εντιμότητα και η εξαιρετική προσήλωση, στις απόψεις και τις ιδέες του. Είναι υψηλόφρων και ταπεινός, δίνει για να μην πάρει, προσφέρει και από το υστέρημα της καρδιάς του, χωρίς να περιμένει όχι ανταπόδοση μα ούτε ευχαριστώ.
Κι έγινε πιο πολύ κι από αυτό, η πατρίδα του, αντί να τον τιμήσει, για την προσφορά του στην Αντίσταση, τον φυλάκισε κάποτε για 20 χρόνια ! Δεν είπε τίποτα, κανείς δεν μπορούσε να δεσμεύσει την αγαθή τίμια απροσκύνητη καρδιά του.

Νίκος Βασιλάκης, ο Δάσκαλος για όλους τους φίλους και γνωστούς-θαλερός στα 93 χρόνια του

Κι όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και η αναγνώριση της Εθνικής αντίστασης , ανάσανε ο Νίκος Βασιλάκης, είχε περάσει πια τα 70 του χρόνια μα ένοιωθε νέος – έγινε συνταξιούχος μετά από 40 χρόνια διώξεων, η πατρίδα έστω καθυστερημένα χαϊδεψε το σκελετωμένο, γέρικο κεφάλι του.
Ο διάσημος σύντροφος του των σκοτεινών και ηρωϊκών χρόνων Ιάννης Ξενάκης, όταν ήρθε κάποτε στην Ελλάδα (μετά από παραμονή 28 χρόνων στο Παρίσι, όπου και διέπρεψε) αρνήθηκε να δείξει το ελληνικό διαβατήριο στον έλεγχο του αεροδρομίου, προτίμησε το Γαλλικό :”αυτή η χώρα (Ελλάδα) μου στέρησε κάποτε την υπηκοότητα. Δείχνω λοιπόν το διαβατήριο που μου διευκόλυνε η ζωή”(*)είπε, ίσως είχε δίκιο – μα ο Δάσκαλος, είναι απλός ιθαγενής, δεν θα διάλεγε άλλη πατρίδα, δεν είχε εξ άλλου και άλλο αίμα να δώσει.

Ο Ξενάκης με τη γαλλίδα σύζυγό του Φρανσουάζ - στα νιάτα τους

Όταν μεσημέριασε πια και φάνηκε κουρασμένος, διακόπηκε η διήγηση, δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω αν στο “Λόχο του Λόρδου Μπάϊρον” ήταν μαζί με τον πασίγνωστο στο χώρο της τέχνης, συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής. Υπάρχουν διάσημοι επιστήμονες και καλλιτέχνες συλλογιζόμουν, προσφέρουν με το έργο τους, τους θαυμάζουμε και τους χειροκροτούμε , πιο κοντά όμως δίπλα μας, τελείως απαρατήρητοι ζουν οι ήρωες της καθημερινής ζωής και οι άγιοι των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Ο “Δάσκαλος” ξεχωρίζει ανάμεσά τους, χωρίς να επιζητήσει (να έχει ανάγκη) ιδιαίτερων τιμών – του φτάνει το χωριό του (που τον θυμήθηκε πέρσι) και του περισσεύει.
Προσφέρει και με την τελευταία ικμάδα του ότι μπορεί – στα 93 του χρόνια διατηρεί την οξύνοια και την μεθοδικότητά του, μαζεύει στοιχεία συμπληρώνει το πλούσιο αρχείο του, που έχει ήδη καταθέσει στη Βικελαία Βιβλιοθήκη.
Ας είναι καλά, ας φτάσει τα εκατό, οι φίλοι του που τον έχουν χάσει από την αγορά, τον σκέφτονται και του στέλνουν τους πιο θερμούς εγκάρδιους χαιρετισμούς.

(*)= Από συνέντευξη της Φρανσουάζ Γκαργκούιγ, συζύγου του (Γ)ιάννη Ξενάκη στο “ΒΗΜΑ” της 30.1.2011

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΟΥ ΔΕΛΤΑΡΙΟΥ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ 1η/11/1970 Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ (ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΩΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΗ- ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΚΡΑΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ)

Τα τέρατα (της βίας) της μυθολογίας, γραμματόσημα στο δελτάριο (σύμπτωση)

1-11-1970 ( Στρατόπεδον Παρθενίου Λέρου, Λέρος)

Αγαπημένη μου Παγώνα

Στο χθεσινό γράμμα μου λες ότι δουλειές έχεις αλλά μπόρεση λίγη. Θα ήθελα να μου γράψεις που οφείλεται αυτό. Στα νεύρα, στις στενοχώριες ή σε αρρώστια; Τι σου λένε οι γιατροί; Μια φορά μου έγραψες ότι έκανες ενέσεις, τις σταμάτησες τώρα; Πηγαίνεις στο γιατρό ή άφησες τον εαυτό σου και δεν ενδιαφέρεσαι για την υγεία σου; Γράψε μου γιατί το πρώτο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι αυτό. Περισσότερο και από τον εαυτό μου γι αυτό και με στενοχωρούν όπως καταλαβαίνεις τέτοια πράγματα. Προχθές πήρα την επιταγή 400 δρχ μου γράφεις πως αργότερα θα μου στείλεις κι άλλα. Μην στείλεις πριν περάσει μήνας. Με φτάνουν αυτά. Ευχαριστήθηκα που μου γράφεις ότι σου έμεινε χρέος 500 δρχ. Να δεις όμως τι θα κάνεις με τηλ τελεία και παύλα που μου γράφεις.

Παγώνα Βασιλάκη, σύντροφος και ακλόνητο στήριγμα-οι ταλαιπωρίες της ηταν απερίγραπτες-στα 89 χρόνια της σήμερα

Δεν φαντάζομαι να με πληροφορείς πάλι σε λίγο για νέα χρέη. Πες στο Μιχάλη ότι πήρα τις εφημερίδες. Δε με νοιάζει που έρχονται μαζεμένες. Αρκεί να’ ρχονται. Όλο και κάτι μαθαίνει κανένας από αυτές για το Ηράκλειο και όλη την Κρήτη. Δεν θα θελα μόνο για το λάδι να υποβάλλεσαι στον κόπο να μου στέλνεις δέμα. Όσον αφορά τις καινούργιες ελιές δεν πειράζει πως θα αργήσεις. Καταλαβαίνω ότι είναι μπελάς το δέμα γι αυτό σου τα γράφω τώρα. Είπα στο Γιώργο ότι ήρθαν η Σωσώ με τη Ρηνούλα και περάσατε ένα απόγευμα μαζί. Κι αυτός ευχαριστιέται όταν μαθαίνει ότι σμίγετε. /////(**)μια παρηγοριά είναι κι αυτή όχι βέβαια η καλύτερη αλλ΄ εν πάση περιπτώσει κι εμάς τα βάσανα μας θα τελειώσουν κι όλα θα ξεχαστούν.
Δώσε χαιρετίσματα σε όλους τους συγγενείς και φίλους /////(**)

Το χωριό του Δασκάλου Αβδού, όπως τ είδε η Μ.Φιοράκη, ναϊφ ζωγράφος (στα 1960-70)

σε φιλώ. Νίκος Βασιλάκης

(**)=λίγες δυσανάγνωστες λέξεις

ΗΜEΡΟΛΟΓΙΟ : 19.8.2010 ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Οροπέδιο Λασιθίου

Η γλύκα του απογεύματος
που εξαντλείται
Τα σύννεφα με τις τελευταίες
σταγόνες φωτός
Το Οροπέδιο που αναπαύεται
στα κίτρινα σεντόνια του

Τα χείλη σου
χρωμάτιζαν το δειλινό

Ο μεθυσμένος ορίζοντας τίναζε
τις κόκκινες τιράντες του
ενώ θόλωναν κινήσεις
με στεναγμούς αγάπης

Μακριά δοκίμαζαν όργανα μουσικής
κι άναβαν τα φώτα του πανηγυριού

Οροπέδιο Λασιθίου, Μέσα Λασίθι

ALMANACH ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ

Νεανικό έργο του Salvador Dali 1925

(ΜΗΝΥΜΑΤΑ)

Ημερομ.:24.6.2010 Ώρα:9 42

Βήματα μέσα μας ηχούν
ταξιδιών κι ερώτων

Ημερομ.: 24.6.2010 Ώρα 12 09

Πουλιά στο πουκάμισο
συρίζουν
και αισθησιακές κινήσεις
καλπάζουν

Ημερομ.: 24.6.2010 Ώρα 13 21

Φλογισμένη μέρα
σβησμένοι οι ανέμοι

Από έργο του Μ.Σαριδάκη σειράς «ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ »
__________________________________________________

Ημερομ.: 24.6.2010 Ώρα 14 01

Στη σκιά σου καταμεσήμερο
μαζεύονταν επιθυμίες
Ανάλαφρη
μ΄ένα σημάδι τσιγάρου
στις συλλαβές της αγάπης

Ημερομ.: 24.6.2010 Ώρα 20 51

Στιγμή χαρούμενη
σαν χάδι που άργησε
Η μέρα αλλάζει
την κλεψύδρα του σώματος
κι η νύχτα μετρά και φυλάει
το πρόσωπό σου

Ημερομ.: 24.6.2010 Ώρα 23 21

Το αγγάλιασμά σου μου ταιριάζει
όπως ο ουρανός
στον ορίζοντα της θάλασσας…

ΈΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ

Λιονταράκι παίζει, χωρίς κίνδυνο για τη μύτη της κυρίας...-αυτό βέβαια είναι από ευγενική ράτσα-( φωτογραφία από Καθημερινή, ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ Μ., Σωνίδου )

Μας βομβαρδίζουν τα μαζικά μέσα επικοινωνίας , τα μεγάλα αεροπλανοφόρα της T.V. ισοπεδώνουν τις πόλεις και τ΄ανοχύρωτα χωριά μας. Μας κτυπούν εσωτερικά, έχουν βρει το απόλυτο όπλο(όπως η περίφημη βόμβα νετρονίου )σκοτώνουν χωρίς να αλλάζουν τη μορφή μας. Και ακόμα πιο επίφοβοι είναι γιατί, ενώ κτυπάνε βάναυσα, μας υποβάλλουν την ιδέα ότι μας χαϊδεύουν και ευχαριστιόμαστε κι όλας. Στο στρατό των μεγάλων μέσων, οι πιο ανάλγητοι καταστροφείς είναι οι επώνυμοι δημοσιογράφοι : Από τον Μάκη έως τον Θέμο, από τον Αυτιά έως τον Χατζηνικολάου, από τις κυρίες του μεσημεριού, την αθλίου γούστου «κυρία Α» έως την περίφημη κάποτε «κυρία Β». Είναι συστηματικοί και μελετημένοι όλοι, τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν, δεν αρκούνται σε τυχαία η περιστασιακά πλήγματα – δουλεύουν με ιερή μανία (της τηλεθέασης και του χρήματος ) ατέλειωτες ώρες και βέβαια σπαταλούν και τη δική τους ζωή (τίποτε δεν είναι δωρεάν) για να εξοντώσουν κάθε πολιτικό ορθολογισμό, κάθε ανθρώπινη ευαισθησία μέχρι να ερημώσει αυτός ο προνομιούχος κάποτε τόπος.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΈΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ