ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ – ΤΙΜΗ & ΜΝΗΜΗ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΥΣΩΝΑ

«Νικος Γιανανναδάκης, εκδήλωση τιμής και μνήμης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Μαλεβιζίου στην ενορία του Κρουσώνα(Αγιο Χαράλαμπο)

Στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Δήμαρχος Γαζίου( Μαλεβιζίου σήμερα) Κώστας Μαμουλάκης και το συμβούλιο του τίμησε έναν εργάτη της τοπικής αυτοδιοίκησης, που ήταν και εξέχων πνευματικός άνθρωπος και διακεκριμένος πολίτης του Ηρακλείου.

 

20180209_202654Λόγω της καταγωγής του, από τον Κρουσώνα, της σχέσης του με το ιστορικό  χωριό, δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε τον αξέχαστο Νίκο Γιανναδάκη, που μας τίμησε κάποτε με την φιλία του, αλλά και να ακούσομε τον δίκαιον έπαινο, τον δοξαστικό ύμνο, από εναν υψηλόν ιερωμένο, που έχει μεγάλη φήμη , που ξεπερνάει τους στενούς θρησκευτικούς κύκλους και φτάνει στον πνευματικό κόσμο της ανήσυχης σπαρασσόμενης και  χειμαζόμενης χώρας μας.

Η οικογένεια του Νίκου αλλα και Δήμαρχος με πολλή προσοχή, ο Κώστας Τριγώνης, με μεγάλη ευαισθησία, οργάνωσαν την εκδήλωση, που έκλεισε  παραδοσιακή μουσική – ιδανικά με το ριζιτικο τραγουδι: » Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου…»

Σαν να τραγουδούσε ο Νικος που ξέραμε, ο χαμηλός τόνος της φωνής του, η χροιά ήχου από χαλκό, το αίσθημα που άνθιζε σαν κρίνο της άμμου. Δεν έφυγε λοιπόν συλλογιζόμουν, δεν «κοιμήθηκε», έφερε κι εδώ στην άκρη της γης τον Προ-ηγούμενο της μόνης  Ιβήρων, τον μοναχό που περιμέναμε καιρό να  (ξαν)ακούσουμε. ´Ηξερα ότι αν μας ( συγ)χωρούσε ο καιρός θα τον συναντούσαμε κάποτε στο -Αγιονόρος, στο περιβόλι τους Θεού – της Παναγίας για τους πολλούς. Πριν απο 30(;) ναι’ ναι τόσα ακριβώς χρόνια, είχε μιλήσει στηνΒασιλικη του Αγιου Μάρκου, τότε δεν ήξερα πολλά γι αυτόν, μόνο τον πατέρα του, που βρεθήκαμε συνταξιδιώτες μια βραδιά στα χρόνια της δικτατορίας, ούτε κάν τον αδερφό του τον Στέφανο, που γνώρισα αργότερα, ούτε ότι σχετιζόταν με τον Γιάννη Φουράκη,

Δεν ήμουν  ενήμερος για την πνευματική του πορεία, μονο μια γενική φήμη θαυμασμού είχε φτάσει, ο καλόγερος δεν ηταν συνηθισμένος ρασοφόρος, ένα πρόσωπο με ικανότητες ασυνήθιστες,με γνώσεις και καλλιέργεια εκτεταμένη και  με ήθος ανεπίληπτο.

Με τον αξέχαστο  Στέφανο Γοντικάκη, ποτέ δεν μιλήσαμε γι  αυτόν, ήταν συνήθως το θέμα μας φιλολογικό ή της τρέχουσας τοπικής επικαιρότητας.

Σκίτσο του προ-ηγουμενου της Μονης Σταυρονικήτα Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)
Σκίτσο του Προ-ηγούμενου της Μονης Ιβήρων Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)

Σε μιαν φευγαλέα επαφή,  είδα τον σεβάσμιο λεβίτη, μιαν στιγμή, είπε για  ένα μικρό σημείωμά μου για τον αδερφό του : » συναισθηματικό» ,  κι είχε βέβαια δίκιο,  μα τι άλλο να΄ναι ένας ( απο)χαιρετισμός;

Τα Χρόνια κύλησαν σαν πέτρες πίσω από τα βήματα μας στην ανηφόρα,  που δεν λέει να τελειώσει. Κι  έγιναν πολλά. Οι μεγάλοι Πνευματικοί της Ορθοδοξίας,  μας πλησίασαν , σημαντικότερος από τον χώρο της λογοτεχνίας: ο εξαίρετος μελετητής κυρίως (για μας) δοκιμιογράφος ο Ζήσιμος Λορεντζάτος .

Από την εκδήλωσηο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερα Γοντικάκη,ς..δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη.
Από την εκδήλωση ο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερά  Β.Γοντικάκης,δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη Γεωργία Κατσαλάκη,στο κέντρο ο σεβάσμιος και κοσμαγάπητος κληρικός του Αγίου Τίτου Ηλίας Βολανάκης.

Οι σκέψεις με κατέκλυζαν. Δεν μπορουσα να τον παραμερίσω τον εξαιρετικό λόγιο (Ζ.Λ.)εύκολα, όπως τους άλλους που κάποτε έγιναν σχεδόν μόδα.  Είχε βάρος και βάθος, είχε πειθώ και σοβαρότητα, λογοτεχνική  (επι)ξεξιότητα  και απεριόριστες γνώσεις.

Οι σκέψεις για τους (νεο)ορθόδοξους, δεν με εμπόδισαν να συγκεντρωθώ στην ομιλία του Βασιλείου ( μετά τους χαιρετισμούς των Δημάρχων).

20180209_202640
Νίκος Γιανναδάκης, αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Ο ομιλητής, δεν είχε καμιάν σχέση με τους ιεροκήρυκες που γνωρίζουμε,  τον πληκτικό θρησκευτικό δογματικό λόγο, τη «μελίρρυτη» έκφραση (γλυκύτητα) των ιερωμένων του άμβωνος.

Ο λόγος του έρεε σαν ήπιος πλωτός ποταμός, πλατύς και βαθύς χωρίς φιοριτούρες πολλές και περιττά ξόμπλια.

Σπάνια έχω  συγκεντρωθεί τόσο σε πολιτικό ρήτορα ή ομιλητή – να ταν το σχήμα που έφερε, οι ιδιότητες του ή  ο πολύ σημαντικός λόγος του;

Μα ο Νίκος Γιανναδάκης ήταν το μεγάλο και ενδιαφέρον θέμα, ένας ξένος, ένας ιερωμένος,  σχεδίαζε το πορτραίτο του, πόσο  ήξερε άραγε και πόσο εκτιμούσε τον Ηρακλειώτη φίλο μας;

Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του "Σουλτάν Χαμίδ "(αρχείο Αλκμάν)
Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του «Σουλτάν Χαμίδ «(αρχείο Αλκμάν)

Μίλησε άνευ χειρογράφου,  μην έκανε λάθος συλλογίστηκα, μα όταν  άρχισε να απλώνει τους συλλογιμούς  του, σιγά σιγά καταλάβαινα ότι δεν χρειαζόταν γραπτό κείμενο.

Ήταν πλήρης και περιεκτικός και ελκυστικός  ο ομιλητής, έκανε κύκλους μέσα και έξω από το θέμα του, ζωγράφιζε άλλοτε ρεαλιστικά άλλοτε ιμπρεσιονιστικά το πρόσωπο του Νίκου που ξέραμε,  έφτανε στην αφαίρεση, σαν σύγχρονος ζωγράφος: το χρώμα ήταν τότε αρκετό, χωρις περιγράμματα και όγκους, να περιγράψει τον τιμώμενο – με ιδιοτητες που είχε, αλλά  δεν μπορούσαμε ακριβώς να προσεγγίσουμε.

Όταν τέλειωσε την παρουσίαση,  είχα μπροστά μου μιαν αγιογραφία , με τέμπερα και αυγό, από Κρητικό τεχνίτη του 16ου αιώνα, που έδειχνε τον φίλο μας με την πνευματική του  στάση, τις σκέψεις και τις ιδέες του, αλλά και πολλά προσχέδια σε στρατσόχαρτα, με ολόκληρη τη ζωή και τη δράση του. Κι έναν μεγάλο πίνακα αφηρημένο, με χρώματα λες του Πόλακ, σταγόνες  πεταγμένες – μουτζούρες για πολλούς, ένα πανόραμα – στερεώματος,  χωρίς ομοιομορφία και τάξη :  πρόβαλε ένα πρόσωπο στην αναζήτηση του Θεού .

από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων
από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων

Ο ηλικιωμένος ρασσοφόρος, είχε άνεση εκφραστική, ακόμα και τις επαναλήψεις τις περνούσε από σουρντίνα, σαν μουσικές παρενθέσεις που δεν ενοχλούσαν. Ενθύμιζε ίσως το απώτατο παρελθόν,  τους μεγάλους θρησκευτικούς διανοητές, τον Γρηγόριο της  Νύσσης(332-394), που μπορούσε να συνδιαζει την αρχαία εξωτερική  σοφία (κλασσική), με την εσωτερική φιλοσοφία(χριστιανική)(*), τον Θωμά Ακινάτη (1239-1274),ας είναι μετά το Σχίσμα, ανατρέχοντας στους «φυσικούς» Προσωκρατικούς με  την λογική του Αριστοτέλη.

Ο αξέχαστος φίλος μας(Ν.Γ.), που συνδίαζε δημιουργικό στοχασμό και δράση, που  έφτασε κάποτε να υπερασπίζεται την δική μας τιμή και αξιοπρέπεια, και που πλήρωσε ακριβά, θα ήταν ευχαριστημένος  σκεφτόμουν :  τον τίμησε ο κόσμος, οι πολίτες της φιλελεύθερης και αντιφατικής  πολης μας,  αλλά και  ο οικισμός της οικογένειάς του, όπως ταίριαζε στο ήθος ενός σκεπτόμενου ανθρώπου κι ενός αγωνιστή.

Ο έπαινος του υψηλού ιερωμένου, με τον υπερθετικό των χαρατηρισμών, την εξαιρετική ρητορική και την αγιοποίηση του τιμωμένου, ταίριαζε πολύ στην βραδια αυτήν, που πραγματοποιήθηκε στην απλή και ταπεινή υπόγεια αίθουσα της ενορίας του Κρουσώνα.

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα...
Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, Ο «Ρήγας Φεραίος» πρώτη αντιστασιακή οργάνωση των φοιτητών

Μα ο απόηχος, ήταν σαν τον άνεμο που φυσουσε λίγο  στην επερχόμενη νύχτα, στον ριζίτικο οικισμό.  Δεν είχε λέξεις, προτάσεις,λόγια. Σιωπή «λαλέουσα»,  από τους αρχαίους καιρούς .

Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης
Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης

Στην επιστροφή από τον Κρουσώνα , δεν ακουγόταν μιλιά.  Μα τα λόγια του ιερομόναχου Β.Γ.επέμεναν , σχολίαζαν εικόνες που ερχόταν απο παλιά, μα σαν να’ταν  χτες και  χωρις να καταλάβω γύριζα πίσω…

Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)
Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)Αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Μια βδομάδα πριν ξημερώσουν τα Χριστουγεννα 1967, ραντεβού ενημέρωσης με τον Νίκο Γ. Στην Ακρόπολη, ρωμαϊκό ΩΔΕΙΟ, με στρατιωτικά ρούχα, τελείως γελοίος οπλίτης ( σαν κακοαχυμένος λουκουμάς θα λέγε ο Βάνιας Γιγ.)ενώ ο νεαρός φίλος κομψός κι άνετος, δεν έδειχνε καμιάν ανησυχία.
Μετά την σύντομη συζητηση ,  κατεβήκαμε στην Πλάκα, πήγαμε στον Πριόβολο, κατάστημα  ειδων σχεδίου, για αγορα μελανιού πολυγράφου, μετά περπατήσαμε ως του Ζωγράφου, όπου έμενε με την Ρέα, μιαν όμορφη κατσαρομάλλα κρητικοπόυλα, που πρώτη φορά έβλεπα.

Μια παρέα νέων φοιτητών μας υποδέχθηκε: ο Αντρέας ο Σαββάκης, ο Νικηφόρος ο Σταματάκης, ο Κωστής ο Γιούργος με την Λάγια την αδερφή του.
Η οικοδέσποινα πρόσφερε λίγη ρακή, με σταφίδες και αμύγδαλα, η παρέα ήταν χαρούμενη, η πολιτική συζητηση σταμάτησε γρήγορα, για κάποιο τραγούδι…
Μόνο εγώ ίσως ανησυχούσα, η καρδιά μου έτρεμε, οι τρομοκρατικές εμπειρίες του στρατού, δεν με άφηναν να ησυχάσω, ο κίνδυνος ελλόχευε , τον ένοιωθα…

Κάποια λακκούβα με ξύπνησε…ο οδηγός δάγκωσε μια βρισιά , για την συντήρηση του οδικού δικτύου…

Δεν άργησα να ξαναβρεθώ στη μαύρη εποχή….τώρα η αγωνία ήταν έντονη…Ήταν άνοιξη του 1968, ειχα απολυθεί αφού πεταξα στα σκουπίδια όλα τα στρατιωτικά μου ενδύματα, έψαξα  στου Ζωγραφου το σπίτι του Νίκου – Ρέας, αδύνατον, ούτε εκεί ούτε πουθενά σαν να χάθηκαν από προσώπου γης .

Ρέα Γαλανάκη, στα πρ'ωτα λογοτεχνικά της βήματα(1980)
Ρέα Γαλανάκη, στα πρώτα λογοτεχνικά της βήματα(1980, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Τελικά βρηκα την άκρη, και έφτασα στο,σπίτι,τους είχαν μετακομίσει κοντά στο Χίλτον, στην πρώτη επίσκεψη μιλήσαμε λίγο, ήταν φανερό  ότι έιχαν περάσει πια στην παρανομία, όλα άλλαξαν. Στο ραντεβού τη επόμενης μέρας (Απρίλιος ) αφού πέρασα την είσοδο που μου φάνηκε λιγο παράξενη, κάποιος σαν θυρωρός με κοίταξε περίεργα, έμεναν στον πρώτον όροφο, κτύπησα το κουδούνι. Μου άνοιξαν οι αστυνόμοι , το σπουδαςτικό της ασφάλειας…: » περάστε παρακαλώ» είπαν πολύ ευχαριστημένοι…»

Είχαμε φτασει όμως στο Ηρακλειο, άνοιξα τα ματια μου, από τον εφιάλτη, το παρελθόν εκδικειται σκέφτηκα…οι φίλοι μου με κοίταξαν έκπληκτοι, είχα κιτρινίσει, η καρδια πήγε να σπάσει…

Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη
Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη: το τέρας της δικτατορίας (αρχείο alkman.gr)

Στο σπίτι μου, τα λόγια του ιερομόναχου επανερχόταν, το σχέδιο της αγιογραφίας του Νίκου Γιανναδακη, «από άλλου ήρθε άλλου πήγε…»επέμενε ο ασκητικός λόγιος. Είχα την εντύπωση ,διαισθανόμουν, ότι κάπου έκανε λάθος, μιλάει απο το ύψος της θρησκευτικής  (πνευματικής)αυθεντίας του συλλογιζόμουν…

 

Μα η αληθινή ζωή τρέχει άλλου: καμιά φορά γλυκιά και εύθυμη, συνήθως σκληρή και άτεγκτη, στη λάσπη ή τους τριβόλους.
Ο διακεκριμένος φίλος μας Ν.Γ. είχε προικισθεί με την σκληρή σφραγίδα της » δωρεάς», για την πόλη του, την περιοχή του, επρεπε να δράσει ως ηγέτης, ταπεινός και υψηλόφρων, διαπρύσιος κήρυκας της Ελευθερίας και της Ειρήνης…
Και να πληρώσει, όπως πάντα χρειάζεται, για τους άλλους, δεν ήταν αρκετό να δώσει ένα  χριστιανικό πουκάμισο.

Πρόσφερε πολλά , οργάνωσε ένα πνευματικό ίδρυμα, εξέδωσε βιβλία, έφερε τον Δομήνικο στην πατρίδα του όπως  και τους αγιογραφους της Κρητικης Σχολής, μας έδειξε τα πιο σπάνια εικαστικά έργα, τα Φαγιούμ.

Σοφία Γιανναδάκη, το γενος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου
Σοφία Γιανναδάκη, το γένος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου

Μα ήταν αυτός που  είπε το μεγάλο ΟΧΙ , που σήκωσε  τη σημαία της Ελευθερίας, για να μην περάσουν οι Μήδοι – κι όπως ο  Αισχύλος θα ‘ θελε ίσως γι αυτό να τον θυμόμαστε .

Παραφραζοντας τον αρχαίο τραγικό ποιητή :

«Τον γιο του Χαράλαμπου  και της Σοφίας τον Νίκο Γιανναδάκη
την άξια νιότη του,  θα ειπεί ο αντιδικτατορικός αγώνας

κι η Αντίσταση,  οπού καλά τον ξέρει»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ, ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙΡΟΣ

Κυριακη,  7μμ , δίπλα στην Παλιά Εφορεία .

Πέρασαν εξι περίπου μήνες, ο Αντώνης Χελιδώνης μας λείπει – οι φίλοι κι οι συγγενείς του μαζεύτηκαν στο ΝΥΝ ΚΙ ΑΕΙ να τιμήσουν τη μνήμη του.

Κεντρικός εισηγητής ο Αντώνης Ανηψητάκης, σημαντικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς της Ανατολικής Κρήτης, σχεδίασε ένα πολύχρωμο πορτραίτο τοτ Αντώνη, μας έδωσε πολλά στοιχεία από τη δράση και την ζωή του.

Ο Μαθιός Φραντζεσκάκης, η  Κατερίνα Κίχλη,  η κ. Βρέντζου και άλλοι πρόσθεσαν πινελιές στην προσωπογραφία  του, ενώ ο φίλος του Β.Ζεβελάκης, προσπάθησε να ζωντανέψει κάποιες  στιγμές, παρέδωσε το κείμενο της ομιλίας του μαζί  με ένα αληθινό γαρύφαλο, στην μάνα του Αντώνη – σαν να ταν δικό του. Ιδού τι είπε, όχι χωρίς  δυσκολία…

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

 

< Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Ειναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι αυτούς που φεύγουν ξαφνικά, τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν την εκτίμηση τον σεβασμό και την συμπάθεια ,καθώς μας κατακλύζουν κύματα λύπης.

…κι οταν περάσουν μέρες , και αρχίζουν να κατασταλάζουν εντυπώσεις κι αισθήματα, κάποιες ώρες η πραγματικότητα υποχωρεί,  κι  εξορκίζεται…

Η συγκίνηση ανοίγει τις κουίντες για να φανούν τα πρόσωπα που χάσαμε .

Η ζωή είναι όνειρο λοιπόν που γίνεται κάποτε εφιάλτης; Οτι μας περιέχει και μας περιβάλλει, ειναι μια αφηρημένη οντότητα που ούτε μεταβάλλεται ούτε αλλάζει ;

Μην παραξενευτείτε αγαπητοί φίλοι, για πολλούς και για μένα ο ρεαλισμός ειναι ανάπηρος, αν στηρίζεται στην ανοχή και την αβελτηρία μας…

2016-12-04-19-36-44
νέοι και νέες παρακολούθησαν την εκδήλωση

Ο Αντώνης Χελιδόνης ίσως ειναι σήμερα στην συντροφία μας.

Μπορει να μην τον προσέξαμε να μπήκε διακριτικά για να περάσει απαρατήρητος, έβγαλε το κοκκινο γαρύφαλο από το πέτο του, τ ακούμπησε στο το τραπεζάκι κι άνοιξε ´ενα μικρο τηλέφωνο υπολογιστή…

το συνέδεσε με την οθόνη μας, στο μυαλό μας…

στον καθένα θα ρθουν οι δικές του σκέψεις και  σε μενα:

Η πρώτη εικόνα ήταν έξω απο τα τείχη της ανοχείρωτης πόλης μας, βρέθηκα σε τελείως άγνωστη παρέα σ΄ενα καζάνι ρακής, μπορείτε να δείτε τον αδερφό του και όσους ξέρετε απο αυτή την ομάδα εδώ,   αργότερα θα δημιουργηθεί  για λιγο το καφέ ΤΣΙΟΥ. Χαρούμενη βραδιά, τιποτα αξιοσημείωτο, εκτός απο τον Αντώνη…

το πάνελ της εκδήλωσης...
το πάνελ της εκδήλωσης, μιλάει ο Α.Ανιψητάκης…

Δεύτερη εικόνα στο Παλιό Καφέ, πίσω από το κατάστημα ΜΑΡΟΥΔΑ- στην Πλατιά Στράτα. Ο Αντώνης προσφέρει καφέ και ιδέες, μα τι είναι , σκεφτόμουν , ο νέος αυτός με το ντροπαλό αφοπλιστικό χαμόγελο.

Προσεκτικές διατυπώσεις καθαρές σκεψεις, δεν άργησα να καταλάβω πως δεν μπορούσα να διαφωνήσω εύκολα σε τίποτα, μα διαφέρουμε μια γενιά, συλλογιζόμουν. Δεν άργησε να μου γίνει απαραίτητος, για ενημέρωση , εκεί που δεν μπορούσα να δω , να παρακολουθήσω.

Εξώφυλλα βιβλίων του
Εξώφυλλα βιβλίων του Ν. Επιτροπάκη

Τρίτη εικόνα, ένα πορτραίτο.

Τον Μάνο Λουκάκη, αδικοχαμένο ποιητή, παρουσίαζε συστηματικά στο διαδικτυακό μπλογκ του ο Α.Χ., είχα χάςει τα ίχνη του γνωστού φιλολόγου. Έμαθα ότι ηταν στην ΑΘΗΝΑ και τι είχε συμβεί, με βοήθησε ο Αντώνης να βρω όλα τα βιβλία και τα στοιχεία του βίου του. Έκανα μια εκτεταμένη παρουσίαση στο alkman.gr του εργου του Ηρακλειώτη ποιητή, με την βασανισμένη ζωή, και το ενδιαφέρον έργο, γι αυτούς που αγαπούν την πιο καθαρή ποιηση.

Μάνος Λουκάκης, Αγιονικολιώτης ποιητής
Μάνος Λουκάκης,Ηρακλειώτης ποιητής (ας γεννήθηκε στον Α.Νικόλαο)

Τετάρτη εικόνα, το καφέ του ΤΣΙΟΥ , η παρουσίαση του βιβλίου της κ. Επιτροπάκη, η γνωριμία μου μένα στιχουργό και δημοσιογράφο που μάρεσε κάποτε, τον πατέρα της,που ήταν εκεί, σαν παλια χαλκομανία ξεθωριασμένη, μα συγκινητική.

Πέμπτη, και καθοριστική , καταμεσήμερο στου ΤΣΙΟΥ  3 30′ καλλιτεχνικη εκδήλωση με τον Νεκτάριο και την Κυβέλη, πήγα με ελπίδα να δω τον Αντώνη ( είχα μάθει οτι είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα).

2016-12-04-21-07-21
Οι πρώτοι ομιλητές, Μαθιός Φραντζεσκάκης, μιλάει για τις σχέσεις τους,  για τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. 

Δοκιμάζουν τα όργανα αρχίζει το,πρόγραμμα ο φίλος μου δεν εχει φανεί, με έζωσαν μαύρα φίδια, ο Αντώνης στο νοσοκομείο μου είπε η νύφη του.

Η λύρα του Νεκτάριου κλαίει το λαγούτο κρατάει κάποιο ρυθμό <από τα αρχαία χρόνια λυγμοί κι αποκάουδα από φωτιές που δεν χωνεύουν >

Η Κυβέλη εχει φωνή με τα κρόσσια των νοτίων ανέμων και το τύμπανο αφρικανικές χορδές .

Η Κυβέλη στην εκδήλωση του καφε ΤΣΙΟΥ
Η Κυβέλη στην εκδήλωση του καφε ΤΣΙΟΥ, η φωνή της…

Η καρδιά να μιλήσει συμβούλευε κάποτε η Μ.Κ. Το συναίσθημα να ειναι αληθινό πρόσθετε η Βανέσα Ρεγκρέιβ, η περίφημη αριστερή  ηθοποιός .

Έτσι πάνε οι τέχνες  μα στη  ζωή; Να μπορούσα να σπάσω την μοναξιά της αρρώστιας να τον φέρω στο ΤΣΙΟΥ…

Δεν μπορούσα να μπω στο νου του μα ήταν στο δικό μου κεφάλι – τον σκεφτόμουν  όπως ήταν πάντα καλόγνωμος ανοικτός προσφερόμενος, ευγενικός και ανιδιοτελής και τωρα , σήμερα το ιδιο.

Αριστερά Σ.Δανελλης, δεξια Α.Ανιψητάκης, μηχανικοί, στο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς κάποτε κι οι δυο
Αριστερά Σ.Δανελλης, δεξιά Α.Ανηψητάκης, μηχανικοί, στο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς κάποτε κι οι δυο(από την εκδήλωση)

Στην ταλαιπωρία που πέρασε είχε τον ουρανό της προσφοράς και την αγάπη των φίλων του, και το ήξερε.

Ο Αντώνης Χελιδόνης έφυγε νωρίς, μα υπάρχει κάποια κατάλληλη Ωρα;

Ηταν ένα γενναίος ευαίσθητος καλλιεργημένος σκεπτόμενος άνθρωπος, δεν ήταν πολύ τυχερός, αν λέει κάτι κι αυτό .

Δεν μετριέται η ζωή με τα χρόνια και τα τέρμινα, ειναι για τις καφετζούδες . Δεν έχει ορατές στάθμες στον ορίζοντα της και μέτρα και σταθμά της αγοράς. Είναι αδιευκρίνιστα τα όρια και ακαθόριστες οι εκτάσεις.

από την εκδήλωση στις 4.12.2016
από την εκδήλωση στις 4.12.2016

Ο Αντώνης μπήκε αγωνίστηκε μέτρησε και έφτασε ως εκεί που μπόρεσε. Ούτε πολύ ούτε λίγο, μα σε πολλούς και σε μένα έθεσε πρότυπα και προσέγγισε πολιτικές σταθερές , χρήσιμες στις κρίσιμες περιστάσεις  του τόπου μας.

Ο Φίλος μας έσπασε την συνήθεια μας και την κακομοιριά που μας λέει για αυτό είναι νωρίς , για το άλλο είναι όψιμο.

Κι έφυγε ξαφνικά και γρήγορα

<Σαν ματιά παιδική

Σαν μια πράξη ερωτική

Σαν αγέρι..>

Κι οι φίλοι του θα τον συντηρούν στην μνήμη τους και οταν μαζεύονται ( όπως τωρα)

Θα λένε < ένα κέρασμα για τον Αντώνη>

Και θ´ απαντά < τα Δευτέρα δικά μου> …

 

4.12.2016  Κέντρο ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΛΕΝΙΑΝΟΣ : ΑΡΕΤΗ ΜΕΘΥΜΑΚΗ ( ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΕΕ/ΑΝ.ΚΡΗΤΗΣ)

Πριν λίγες μέρες πολύς κόσμος μαζεύτηκε στην αίθουσα του ΤΕΕ Αν.Κρήτης για να τιμήσει την Αρετή Μεθυμάκη, που τέλειωνε την υπηρεσακή της θητεία στο ΤΕΕ. Ενας από τους ομιλητές (και  παλιός Πρόεδρος) ο  Γιώργος Γαλενιανός, έδωσε με πολύ αδρές πινελιές το πορτραίτο της τιμόμενης. Αντιγράφομε, κύρια σημεία της ομιλίας του.

 

941523_10202311209574111_1822441081_n
Μικρή αφίσα της εκδήλωσης που έγινε στην αίθουσα του ΤΕΕ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

Θυμάμαι οτι πολλές φορές – όλα αυτά τα 22 χρόνια-

Περνούσα απο το υπόγειο τη βιβλιοθήκη του ΤΕΕ/ΤΑΚ όπου είχε η Αρετή το βασίλειο της, για να συζητήσουμε (…). Συνήθως βέβαια, την επικαιρότητα και πήγαινα όταν με απασχολούσε κάποιο πρόβλημα. Για να ακούσω την εύθυμη, γάργαρη φωνή της που ήμουν σίγουρος, ότι θα με ταξίδευε εκεί που είχε ταξιδέψει αυτή. Να μου μεταφέρει το κέφι της, τη ζωντάνια και το πείσμα της.

Έχει πάντα κάτι να σου πει, προσωπικό της βέβαια αλλά που σίγουρα κατά ένα περίεργο τρόπο σε ενδιαφέρει και σένα. Είτε είναι ένα ταξίδι που έχει κάνει στην Ινδία και τι είδε εκεί. Είτε για τη σχέση κάποιων ανθρώπων και πως εξελίχτηκε στη διαδρομή του χρόνου. Ξεκινούσε έτσι άσχετα και σου έδινε ιδέες….Είναι χείμαρρος….ιδεών, απόψεων, θέσεων, διασταυρώνει θρησκείες, τόπους, χώρους και ανθρώπους.

 

1976-78, γραφείο Ρ.Χούρδου 4/από Δεξιά Μ.Βασιλάκης, Γ.Γαλενιανός (πρόεδροι ΤΤΕΕ Α.Κρήτης)Β.Ζεβελάκης, Σ.Καμάρης
1976-78, γραφείο Ρ.Χούρδου 4/από Δεξιά Μ.Βασιλάκης, Γ.Γαλενιανός (πρόεδροι ΤΤΕΕ Α.Κρήτης)Β.Ζεβελάκης, Σ.Καμάρης

 

Εμένα σίγουρα με ωφελούσε πολύ η κουβέντα με την Αρετή, γιατί με ξαλάφρωνε απο το πρόβλημά μου και μου φώτιζε μια πιθανή πλευρά του που δεν είχα καταλάβει. Έχει αυτή τη δύναμη, δεν ξέρω αν το ξέρει και ίδια, να σου μιλάει με όποιους συνειρμούς της δημιουργεί η παρουσία σου – και φυσικά άσχετους με ότι θα ήθελες εσύ να της πεις – και στο τέλος η συζήτηση να εξελίσσεται σε μία εφ’ όλης της ύλης εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων.

Φυσικά μιλώ κατα βάση για την Αρετή, σαν φίλη και συζητήτρια – συνομιλήτρια και αφήνω την πλευρά της υπηρεσιακής βοήθειας, σε θέματα καθημερινά, πρακτικά. Γι αυτό το θέμα θα πώ μόνο μία λέξη. Δοτικότητα. Για να το πώ πιο απλά «ΣΚΙΖΟΤΑΝΕ». Και φυσικά όχι μόνο για μένα. Για ΟΛΟΥΣ. Είμαι σύγουρος γι’ αυτό και το ‘χω τσεκάρει. Γι αυτό άλλωστε είμαστε τόσοι πολλοί μαζεμένοι εδώ.

(…)  το βιογραφικό της;

 

Η κ.Αρετή Μεθυμάκη και η κόρη της Ειρήνη - φωτογρ. αlkman.gr 29.1.14
Η κ.Αρετή Μεθυμάκη και η κόρη της Ειρήνη – φωτογρ. αlkman.gr 29.1.14

Γεννήθηκε στην Πάνω Βάθεια, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ηράκλειο, από γονείς αριστερούς. Πολύ μικρή, στα πέντε της χρόνια αποχωρίστηκε την οικογένεια της, τον αγρότη και κρεατέμπορο πατέρά της, την Μικρασιάτικης  καταγωγής μητέρά της και τον κατά ένα χρόνο μικρότερο αδερφό και βρέθηκε στην Καλλιθέα, το προάστειο των Αθηνών, να μεγαλώνει με την θεία και τα ξαδέρφια της.(…) έλεγε:

«θα πάρω ένα γάιδαρο και μία κατσίκα για να γυρίσω τον κόσμο»

(…)Η ίδια λέει για τον εαυτό της ότι έχει μία τάση φυγής- από τι; ρώτησα

από τίποτα! Μου απαντά

Είναι η περιέργεια λέει. Την έχω ακόμα, και θα κάνω τον δρόμο του Santiago di Combostella – μόνη μου !!!

Στο Ηράκλειο επιστρέφει στα 12 της χρόνια και φοιτά στο Γυμνάσιο θηλέων, (…) πεθαίνει το 1968 ο πατέρας της.

Όμως η Αρετή θέλει να φύγει!(…)

Αριστερά η Αρετή, δίπλα της Μανόλη Βασιλάκης και Γιώργος Γαλενιανός
Δεξιά η Αρετή, δίπλα της Μανόλη Βασιλάκης και Γιώργος Γαλενιανός-στο βαθος δεξια Μιχάλης Φαρσάρης/2009 φωτ.alkman.gr

Στηρίζεται όμως στο πείσμα και τη θέληση της να σπουδάσει, να μάθει, να ταξιδέψει, να ξεφύγει. Φεύγει τελικά(…) οθείος την προτρέπει για την Αρχιτεκτονική όταν βλέπει οτι αρέσει στην Αρετή να ζωγραφίζει.

Όλο το διάστημα των σπουδών της, (…)Δουλεύει για να ζήσει και να σπουδάσει(…)

Έχει δουλέψει όμως και σε σιδερωτήριο και ακόμα δασκάλα μαθηματικών σε παιδιά δημοτικού. Πέρασε μια μεγάλη κρίση το 1973, αφού έφτασε στο σημείο να σκεφτεί να αφήσει τις σπουδές (χρωστούσε 17 μαθήματα).

Τι έκανε; Κατέληξε εθελόντρια-νοσοκόμα στην Αγγλία.(…)

(…) τελειώνει τις σπουδές της το 1976.

(…)

Στο γραφείο μας βρέθηκε το 1978.

(…) αμέσως  απασχολείται σε μια πιο μονιμη και σταθερή δουλειά στο Τεχνικό Επιμελητήριο.

Η Αρετή, το πρώτο διάστημα της δουλειάς στο ΤΕΕ, συνεργάστηκε για μερικούς μήνες και με το γραφείο του Βασίλη Ζεβελάκη- Σήφη Καμάρη και Κώστα Ασλάνη.(σημ. alkman: Ρ.Χούρδου 4)

Γραφίο της Ρ.Χούρδου 4 - λεπτομέρεια τοίχου του χώρου
Γραφείο της Ρ.Χούρδου 4 – λεπτομέρεια τοίχου /γύρω από την κορνίζα με τον Δ.Πικιώνη οι πάντες…

(…)

Η Αρετή ήταν πάντα εκεί που τη ζητούσε η εκάστοτε Διοικούσα Επιτροπή και φυσικά πάντα κοντά στους συναδέλφοθς. Συνεπής,σοβαρή, υπεύθυνη εκτελούσε τις ποικίλες αποστολές που της ανέθεταν, είτε σε ομάδες εργασίας, είτε σε γραμματειακή στήριξη, είτε αλλού.

(…)

Γνωρίστηκε με τον Βαγγέλη Άγα , παντρευτήκανε τον Σεπτέμβριο του 1989 (…) απέκτησε από τον γάμο αυτό μια κορούλα – την Ειρήνη, όνομα αφιερωμένο στην ειρήνη του κόσμου(…)

Άφησα τελευταίο το κεφάλαιο ΤΑΞΙΔΙΑ, από το οποίο ξεκίνησα.(…)

-Το 1974 πηγαίνει εθελόντρια – εργαζόμενη στο Νοσοκομείο παραπληγικών στην   Αγγλία και ήδη σας μετέφερα την εμπειρία της από εκεί.

– Το 1985, στα πλαίσια του Διεθνισμού πηγαίνει με πρόσκληση της Πρεσβείας της Κούβας, στην Κούβα μαζί με μιά αντιπροσωπεία εθελοντών από την Ελλάδα και την Ευρώπη, για 40 μέρες.

Κουβάλησε μια ελιά από την Κρήτη και τη φύτεψε στην Αβάνα.(…)

-Το 1986 ταξιδεύει με βάση μια αντίστοιχη πρόσκληση της επαναστατικής κυβέρνησης των ΣΑΝΤΙΝΙΣΤΑΣ  της Νικαράγουας, βρίσκεται στη Μανάγκουα να μαζεύει καφέ(…)

 

Από την επαναστατημένη Νιακαράγουα θα φέρει μικρά δώρα στους φίλους της
Από την επαναστατημένη Νιακαράγουα θα φέρει μικρά δώρα στους φίλους της

 

– Το 1989 ταξιδεύει με φιλικό δικαστικό ζεύγος στην Ν.Α. Ασία για πάνω από ένα μήνα.(…)

– Το 1993 ξεκινά την περιπέτεια με την ΙΝΔΙΑ όπου με Ιταλική παρέα, επισκέπτεται την επαρχία Nadu  στη Νότια ΙΝΔΙΑ, την περιοχή των Ταμίλ. Βέβαια οι Ινδοί έχουν αρχαίο πολιτισμό, πολλές θρησκείες, ναούς ………

(…)

-Το 1999 κάνει το δεύτερο ταξίδι στην Ινδία για να παραστεί σε Ινδικό γάμο, που ήταν προσκεκλημένη στο Ν. Δελχι και παίρνει μαζί της και τη μικρή Ειρήνη- 10χρονο παιδί τότε.

-Το 2000 κάνει το τρίτο και τελευταίο ταξίδι της στην Ινδία, στο Βορειοανατολικό τμήμα της Ινδίας, παρέα με Έλληνες και Ιταλούς φίλους. Φτάνει στις πρόποδες των Ιμαλαϊων – σε υψόμετρο 4000,0 μέτρων.

 

Από την Άπω Ανατολή εφερνε στις φίλες της  δώρα και το παράδειγμάτης : ταξιδέψτε!
Από την Άπω Ανατολή εφερνε στις φίλες της δώρα και το παράδειγμάτης : ταξιδέψτε!

(…)

Όταν ρωτώ την Αρετή, τι είναι αυτό που παίρνει από τα ταξίδια της, τι ψάχνει τέλος πάντων τελικά και ανακατεύει όλο το κόσμο και δεν κάθεται ήσυχη να μεγαλώσει το παιδί της, να νοικοκυρέψει τη ζωή της, μου απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Κάθε φορά που ταξιδεύω, βλέπω διαφορετικά τον κόσμο. Ταξιδεύω βέβαια, μόνη ή  με παρέες, όχι με γκρούπ.

Ψάχνω τις έννοιες… Καθαρίζει το μυαλό μου.

(…)

Έφτασα κοντά στα Ιμαλάια – την κορυφή του κόσμου και είδα κάπου χαμηλά ένα χωριό με τσίγκινα σπίτια. Σκέφτηκα….Πως μπορεί να επιβιώνει ο άλλος με το τίποτα .

(…)

Εδώ όμως τελειώνει η παρουσίαση του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ» από την πλευρά μου.

– Μια διαδρομή που χάραξε η ίδια ακολουθώντας πάντα το ένστικτό της, το πείσμα της, τη χαρά της ζωής από την οποία είναι γεμάτη. Την πίστη και την αγωνιστικότητα της, ότι όλοι αξίζουμε μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ.

 

ΠΟΣΑ ΜΠΟΡEΙ ΝΑ ΠEΙ ΚΑΝEΙΣ ΣE EΞΙΜΙΣΗ ΛEΠΤΑ

Για όσους δεν τα κατάφεραν να παρευρεθούν στο Pecha Kucha Ηράκλειο vol#1, στις 16 Απριλίου 2011 παραθέτουμε την εξαιρετική παρουσίαση του κρητικού αρχιτέκτονα Οδυσσέα Σγουρού από τον Αγιο Νικόλαο. Για περισσότερα σχετικά με το Pecha Kucha Ηράκλειο, ακολουθήστε (LIKE) τη σελίδα στο φειςμπουκ. Θα προσθέσουμε τις καλύτερες παρουσιάσεις στον ΑΛΚΜΑΝ, αλλά επίσης μπορείτε να τις δείτε εδώ