ΣEΛΙΔEΣ ΗΜEΡΟΛΟΓΙΟΥ.

Η επικαιρότητα μας παρασύρει και οι πλατείες και οι τεχνικοί,  ενω προτιμούμε να ξεφυλλίζουμε παλιά τετράδια.

Διαλέξαμε δυο σελίδες από παλιό  αισθηματικό ημερολόγιο, ενός φίλου που δεν υπάρχει πια.

Αφιέρωση: στον Αντώνη Κ.,για να προβληματίζεται – αν και είναι νωρίς.

 

Κάρτα της ζωγράφου Μαρίας Σταυρακάκη-κολάζ 1988
Κάρτα της ζωγράφου Μαρίας Σταυρακάκη-κολάζ 1988-90

 

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 8 19΄μμ  1987

 

Ξέγνοιαστη  μηχανή , τα τιπ ταπ είναι μια μέτρηση που μοιάζει αντίστροφη. Το παιγνίδι των λέξεων είναι χαμένο κι όμως συνεχίζεται, ο έρωτας είναι καμένο φορτίο κι όμως εμποδίζεται και εγώ στο μολυβένιο πέλαγος που δεν κινείται.

 

-Μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, μια κραυγή, ένα δάκρυ έστω…

-Τίποτα, τίποτα.

 

Σ ΄αγαπώ, νοιάζομαι για κάθε τι που μπορεί να σε επηρεάσει, φοβάμαι.

Ότι πεις είναι μαζεμένο, ότι σκέφτηκες  είναι μετρημένο, ότι αισθάνθηκες, το καταλαβαίνω και τρομάζω όταν θα σε δω.

 

Και σχεδιάζω μέτρα προστασίας και ζυγίζω τα μελλοντικά – δεν αντέχω άλλο δεν μπορώ.

 

Περνώ πίσω από την κουρτίνα, θέλω  να χαθώ.

 

 

Σε ζητώ πάλι και πρέπει να φύγω, σε έχω ανάγκη μα δεν θα στο πω.

Σ΄αγαπώ.

 

Κάποτε αν το μάθεις, αν βεβαιωθείς, φύλαξε μιαν  άκρη και μην με πετάξεις, άφησε στη μνήμη κάποιο μας φιλί.

-Και μια σκέψη  βάλε κάπου μην χαθεί:

 

“Δεν αρκεί τον άλλον να τον αγαπάμε

και το πάθος μόνο να μας οδηγεί

πρέπει πρώτα από όλα

να τα δίνουμε όλα”

 

Σκίτσο του Μίνου Αργυράκη ,από την οδό Ονείρων
Σκίτσο του Μίνου Αργυράκη ,από την οδό Ονείρων

 

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου  1987

 

 

Σε  συνηθίζω σ αναγνωρίζω εύκολα (πια)

Σε θέλω.

Είπες τι συμβαίνει, όταν συναντιόμαστε μετά από τρεις μέρες;

Στα μάτια είχες απορία και παράπονο, σε δυσκολεύω και το ξέρω καλά.

Τι να πω;

Η χθεσινή μέρα είχε δάκρυα μετ α από καιρό, ανακούφιση μετά  και επικίνδυνο ύψος πάνω από το κενό.

 

Οι συνταγές δεν εφαρμόζονται, η πρακτική (που γνωρίζουν όλοι) είναι ακατάλληλη, μένει το “ΟΧΙ” σαν σπαθί διπλωμένο, σαν εμπόδιο  σε ένα στρατόπεδο που έχει παραδοθεί.

-Γνωρίζω λες, έχω την ευθύνη.

Μα ξέρω και εγώ παραπάνω, …

(…)

Μην μ΄αδικείς, μην με κοιτάς στα μάτια, δεν αντέχω.

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ενώ έχει μορφή επιστολική, είναι ημερολόγιο.

ΤΟ ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1977

Το αρχείο του ΑΛΚΜΑΝΑ περιλαμβάνει πλήθος επιστολών, από τις αρχές του αιώνα μας, συνήθως με σφραγίδες ταχυδρομείου. Όμως υπάρχουν και σχέδια επιστολών και  ανεπίδοτα γράμματα,  επιλέξαμε από αυτά κάποιο που έχει αισθηματικές  αφορμές. Μας το παρέδωσε προ ετών ο φίλος  Γιώργος  Τ.(ήθελε να το ξεφορτωθεί) με την δήλωση : “δεν κατάφερα ποτέ να σπάσω τα δεσμά μου, όμως προσπάθησα, δες τι ήθελα να στείλω κάποτε σε πρόσωπο που με συγκίνησε.   Μετά από μια τυχαία συνάντηση, είχε αναθερμανθεί μια παλιά σχέση, φάνηκε να έχει πιθανότητες,  θέλησα λοιπόν να στείλω ένα γράμμα, να ανοίξω το δρόμο…  Το συνέταξα , μα δεν το έστειλα ποτέ.   Επιφυλάξεις, φοβίες, η καταραμένη αδράνεια που με χαρακτηρίζει…  Δεν αγόρασα το γραμματόσημο, το γράμμα δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη του.   Η τύχη δεν βοήθησε ,   συνάντηση δεν ξανάγινε  ( το τηλέφωνο μου φαινόταν πάντα πιο δύσκολο από την επιστολή).”

 

Οι μεταμεσονύχτιες επιστολές γραφονται δίπλα στο κομοδίνο...
Οι μεταμεσονύχτιες επιστολές γραφονται δίπλα στο κομοδίνο…

ΑΘΗΝΑ Μάρτης 1977, βράδυ 12και 3΄

 

Ήθελα να σου πω δυο λόγια.

Μια μικρή κουβέντα, σε ώρα ανάπαυλας, να καρφωθεί στο κίτρινο δωμάτιο, χωρίς καμιά συστολή, δυσφορία, αμηχανία κι όλα αυτά που συνοδεύουν επαφές και συναντήσεις προγραμματισμένες.

Να κόψω τα χρόνια που πέρασαν κομματάκια χαρτοπόλεμο και να ανοίξω την παλάμη σου να τα αποθέσω, με προσοχή σαν μικρές κόκκινες ελπίδες.

Να ανοίξει η ώρα  χαρούμενη ανεμώνα, κι οι στιγμές να απαλύνουν  την σκληρή καθημερινή μας ζωή.

Χωρίς τίποτα ξένο , χωρίς  τίποτα άλλο.  Να ξεχάσουμε λίγο τις ατέλειωτες πικρές φροντίδες τα συγκινητικά πρόσωπα, τις χαρές και τις λύπες.

-Αύριο θα ναι καιρός.

Θα ανασάνουμε θα πάρουμε κουράγιο, αν “σταυρώσουμε” μιαν ανθρώπινη χειρονομία – λίγο ζεστή να φτάνει βαθιά μας, τρυφερή όσο χρειάζεται να απαλύνει σιωπηλά δάκρυα και το κλάμα που δεν θα ξεσπάσει.

2013-06-05 20.38.44

Δεν θέλω να σου πω τίποτα για μια κίνηση που δεν έγινε για ένα φιλί που δεν δόθηκε και δεν περιμένει.

Ούτε για τις  ανώφελες  νύχτες και τις συννεφιασμένες  μέρες.

Ούτε για τον έρωτα που παραφυλάει στη γωνιά του δρόμου, με το σπαθί στομωμένο και  το τόξο του χωρίς βέλη.

 

Όμως έρχεται η ώρα της μοναξιάς,  και το κτύπημα  (της)στην πόρτα είναι  ρυθμικό αλλά μονότονο. Τίποτε δεν μπορεί να σκεπάσει τον επίμονο ήχο.

Ούτε τα αγαπημένα πρόσωπα και τα χαμόγελα των παιδιών ούτε οι χλομές αναμνήσεις κι η επιτυχία που ακούγεται λαμπερή και χαρμόσυνη.

Αυτή η μοναξιά χωρίς πρόσωπο, μέγεθος, χρώμα,

με καρφωμένα τα χέρια στους γοφούς και τις αρχαίες συνταγές στην μασχάλη,  θα έρχεται πάντα την  ορισμένη ώρα.

Δεν φοβάται γιατί  παραπολύ σπάνια  φτάνει “με εξαίσιες μουσικές” η ανθρώπινη επαφή, θρυματίζοντας τις συμβάσεις , τους τύπους , την υποκρισία και την αθλιότητα.

 

 

Με ανυπόκριτη συμπάθεια και (γιατί όχι) αγάπη

 

Γιώργος Τ.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1.)Το κείμενο της επιστολής είναι αυθεντικό, έγιναν μόνο διορθώσεις προφανών ορθογραφικών λαθών και αφαιρέθηκαν δυο σειρές που αναφέρονται σε ονόματα.

2)Αφιερώνεται στην πρώτη που το διάβασε,  τη Βιβή Παναγιωτάκη, που είναι αμφίβολο αν είχε γεννηθεί τότε (1977)