ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ…

7μμ Απόγευμα νύχτα πια στο κέντρο της παλιάς πόλης…

Οι πορείες εντείνονται φτάνουν στο Ζενίθ ,( με σπάνια μαζικότητα αλλά όχι ακραίες εκδηλώσεις). Η διάθεση αντιθέτως χαμηλώνει (ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου), φτάνει στα  επίπεδα της περισυλλογής και της θλίψης.

Κατά μήκος της λεωφόρου Καλοκαιρινού  πυκνή διαδήλωση,  πανώ, κατά ειδικότητα εργαζομένων και παρατάξεων και κομμάτων.  Ο τόνος δεν ενοχλεί, οι φωνές περιορισμένες, μα όχι μόνο νέοι και φοιτητές, πολίτες  κάθε ηλικίας και τάξης. Βαδίζοντας προς το Μεϊντάνι, αντίθετα με το πλήθος, παρατηρώ προσεκτικά πρόσωπα, κινήσεις εκφράσεις, προσπαθώντας  καταλάβω.  Κάποτε θα μουν μαζί τους μα  τώρα είμαι  απλώς παρατηρητής. Χτες δεν ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της αρχαίας συμμαθήτριάς μου  ΧΧ. , να μπω στο  μπλοκ του Σύριζα και σήμερα στο νεύμα του παλιού φίλου Γ.Γ.  Για την πρώτη με αποθάρρυνε η για χρόνια ταύτισή της με την Δεξιά,  για τον δεύτερο η κοινή  μας  πολιτική δράση , η για χρόνια ένταξη μας στην δογματική Αριστερά.   Θα θελα να  πω  στον συναγωνιστή μου, πως κάναμε χρόνια να απομακρυνθούμε από ιδεοληψίες και λάθος πολιτικές επιλογές, πως κάποτε καταλάβαμε  ότι δεν γίνεται Σοσιαλισμός χωρίς Δημοκρατία.  Δεν γίνεται κομμουνισμός, χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο.Η κατάρρευση της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ αλλά και η εικόνα της σημερινής  Κίνας,  μας επιβεβαίωσαν αμφιβολίες χρόνων και το παράδειγμα του Εμβέρ Χότζα, στοιχειώνει ακόμα τα Βαλκάνια.

Τα πανώ των διαδηλωτών ξεχνιούνται, στη Λότζια…

Μα αυτά αφορούν μόνο εμάς ελάχιστους  παλιούς αριστερούς,  ενώ ο κόσμος προβληματίζεται και αντιδρά και παθιάζεται με την κατάσταση –  δεν ξέρει τι να κάνει.

Τα κόμματα κραυγάζουν και τα συνδικάτα οργανώνουν απεργίες, όμως το “σύστημα” αντέχει (ή έτσι συμβαίνει μέχρι τώρα) γιατί:

Πέρα από το βερμπαλισμό, το λαϊκισμό και τα εμπρηστικά λόγια,  κρύβεται καλά ένας  κομματικός ρεαλισμός, γιατί ξέρουν και  ίσως φοβούνται.

Ενώ κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να κτυπήσουν οι καμπάνες του Αγίου Μηνά,  καθόλου πένθιμα, συλλογίζομαι πως ίσως ο ελληνικός λαός έχει φτάσει σε κάποια ωριμότητα. Ο εμφύλιος, η δικτατορία, είναι  μεγάλα μαθήματα και η μακρινή Μικρασιατική Καταστροφή – ξανά ξύνουμε τις πληγές με δίκες- έχει αποτελέσματα και  σημάδια  ανεξίτηλα στο σώμα της χώρας.

Ζούμε ένα θέατρο του παράλογου:

Φασίστες και ναζί (που κάποτε δεν θα τολμούσαν να βγουν από το καβούκι τους) μπαίνουν στο προσκήνιο.

Η αξιωματική  αντιπολίτευση, έχει παραπάνω από 13 συνιστώσες (ομάδες) από το Αριστερό ρεύμα, τους Μαοϊκούς έως Ρόζα Λούξεμπουργκ. (*)

…..

7.11.2012 απόγευμα 7μμ η ΠΗΛΕΛΟΠΗ GANDHI, “κρατάει την άκρη του νήματος” ο Γ.Σιατίτσας(Ανατόμος) μιλάει για υφαντική, σ ενα ήσυχο κοινό/στην καρδια της πόλης αλλα πολύ μακριά από τη  βαβούρα των διαδηλώσεων

Οι πολίτες πλήττονται από εξοντωτικά μέτρα, δεν υπάρχουν (το γνωρίζουν όλοι) ούτε προστάτες ούτε Μεσσίες.   Δεν υπάρχουν κόμματα αξιόπιστα, οργανώσεις (συνδικάτα) αδιάφθορες.  Πρέπει να πάρει ο καθένας μας τη θέση και στην στάση που νομίζει ότι  είναι σωστή. Πρέπει να κάνει τη δουλειά και το καθήκον του.  Η υποτίμηση του κοινού ανθρώπου, ας σταματήσει : δεν μπορεί να καθοδηγεί κανείς και κανείς να υπακούει. Η Δημοκρατία στην ταλαίπωρη χώρα μας, έδωσε ελευθερία πρωτόγνωρη αλλά και διαφθορά απεριόριστη.

Ας κλείσουμε, ας περιορίσουμε τη δεύτερη κι ας κρατήσουμε σαν τα μάτια μας την πρώτη.

Κι ας μιλήσουμε ανοικτά, ας πούμε τι θέλουμε, ας φωνάξουμε, ας διατρανώσουμε την απόφασή μας για δικαιοσύνη και πρόοδο.

Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : (*) Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ:

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ, ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…

Η ειδήσεις από την Αθήνα πολύ σπάνια είναι πια ευχάριστες.  Όλο και κάτι άσχημο συμβαίνει κι επειδή είμαστε μακριά αργούμε να το μάθουμε.  Υπήρχε μια αδιευκρίνιστη πληροφορία για τον Βασίλη Πλουμπίδη,  μέχρι να ρωτήσουμε έφτασε επίσημη και κατηγορηματική και κατάμαυρη επιβεβαίωση. Και αρρώστια και βαριά και τελική καταδίκη. Επειδή το κλεινόν άστυ είναι μεγάλο , πολυάνθρωπο και αχανές, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν χωρίς  συνήθως να το μάθουμε,  ακόμα και σήμερα με την ψηφιακή τεχνολογία  δεν φτάνουν τα καθημερινά γεγονότα.  Μα εδώ που μιλάμε κάθε μέρα με τους φίλους μας και τους γνωστούς μας,  σπάει η απομόνωση,   για όχι εύθυμα πάλι  θέματα.

Καθισμένος ο Βασίλης Πλουμπίδης, όρθιος ο Γ.Ζεβελάκης, 1985 – στη ΦΥΤΟΦΑΡ που βρήκε το δρόμο της.

Τι κι αν έχουμε χρόνια να δούμε κάποιον  φίλο,  δεν φεύγει από το νου και την καρδιά μας.  Και ο  Βασίλης ο Πλουμπίδης, δεν  και ήταν ένας ανώνυμος μέσα στο πλήθος (όχι ότι το πολυμετράμε αυτό).  Ήταν φίλος  μας , ενταγμένος κάποια εποχή και στους κρητικούς φοιτητές, αυτός ένας Πελοπονήσιος, ένας Αρκάς (από Αρκαδία δηλαδή) .

Από το πρώτο βλέμμα έβλεπες ότι τον βάραινε  η καταγωγή του, η αριστερή μας τότε (από το Κέντρο) στροφή, τον έφερνε πιο κοντά μας,  ο Πλουμπίδης είχε το στίγμα του αριστερισμού, του πατριωτισμού και του ήθους – ότι κι αν έλεγαν οι (καθυστερημένες) ηγεσίες, ο Νίκος Πλουμπίδης (αδελφός του πατέρα του), παραμένει αξεπέραστο πρότυπο αγωνιστή, μαχητή πατριώτη για όλους μας . Ας περνάνε στην πρώτη γραμμή άλλοι, ας επικρατούν σκοπιμότητες, ποτέ κανείς μας (ανεξάρτητα από την κομματική τοποθέτηση του) δεν αμφισβήτησε  την πρώτη θέση στον ήρωα ενός  κινήματος ( δεν έχει σημασία αν σήμερα αμφισβητείται το ΚΚΕ), που θέλησε να αλλάξει τον Κόσμο.

 

Η Μεγάλη Πορεία Ειρήνης, το τμήμα της Ιατρικής, δεξιά κρατάει το πανώ ο Μ.Μαμαλάκης, στη μέση με το πουλόβερ Μ.Κιουρτζόγλου

Ψηλός σπαθάτος, όμορφος,   ο Βασίλης των σπουδαστικών χρόνων, σε κέρδιζε με την καθαρότητα της σκέψης του, την εξυπνάδα και το περίεργο χιούμορ του.  Η φτώχεια τότε ήταν κοινή μας οικοδέσποινα, μα δεν μας ένοιαζε καθόλου,  φτάνει να βρίσκαμε 2-3 τσιγάρα και κάποια ζωηρή  εκδήλωση.  Η Ελευθερία η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη ,  ήταν  στην πρώτη γραμμή των αγώνων και μας φλόγιζαν,  τίποτα δεν μπορούσε να μας κάνει να φύγουμε από το δρόμο  που (νομίζαμε, είμαστε σίγουροι ότι) οδηγούσε στο ιδανικό μέλλον.

Η ομάδα των γεωπόνων, ο Γιώργος, ο Βασίλης, ο Αλεξανδράτος  , ο Φλέγκας, ο Γεωργομανώλης, ο Δουβίτσας,  αλλά και δυο φοιτήτριες η Πόπη Τσεμπελίκου και  η Μαργαρίτα , μας φαινόταν η πιο συνεκτική ομάδα της  αριστερής νεολαίας,  που έκανε θαύματα στην σχολή του Βοτανικού.

Χριστούγεννα του 1973, η κάρτα στέλνεται από τους Αθηναίους στην Κρήτη για τις ευχές – η λογοκρισία έχει ραγίσει και περνάνε μηνύματα

Κι ήρθε η επάρατος (Δικτατορία), που  έγινε λες για να  κτυπήσει τα  σπουδαστικά νιάτα, έπληξε (ως ήταν φυσικό) πολύ καίρια τους φοιτητές της γεωπονίας. Ο Βασίλης διασώθηκε με βαθιά τραύματα κι άλλοι πληγώθηκαν ακόμα πιο πολύ. Ξανασυντηθήκαμε τότε, βρεθήκαμε δίπλα,  στον αγώνα για επιβίωση και αλλαγή. Η ΦΥΤΟΦΑΡ ήταν μια προσπάθεια, ένα μαγαζάκι σε κεντρική οδό.  Ο Γιώργος Ζ. και ο Β. Πλουμπίδης ομόρρυθμοι εταίροι – βοηθός  συμπαραστάτης ο Βασίλης (;)Φαράκος, (αργότερα έμαθα  ότι ήταν αδελφός του Γρηγόρη Φαράκου).

 

1973 η αντίσταση των σπουδαστών θα κορυφωθεί, η Χούντα θα καταρεύσει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της.

Ιδρώτας και αίμα για να φύγει η επαχθέστατη (και ανόητη) Χούντα και να βγει ένα κομμάτι ψωμί.  Τακτικός επισκέπτης της οδού Αναξαγόρα (εκεί ήταν το μαγαζί) εγωνιούσα μαζί τους μέχρι το 1980,  που φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της προόδου,  ανάκαμψης  και της απογείωσης της μικρής επιχειρησης.

Ο Βασίλης Πλουμπίδης, ακολούθησε ήσυχος πια  τον δρόμο του,  κι όπως όλοι – δεν ασχολήθηκε με την πολιτική της πρώτης βαθμίδας, δεν έγινε κομματικός παράγων(ινστρούκτορας), βουλευτής, επίσημος.   Και κάποτε  απομακρύνθηκε από το επάγγελμα (όπως όλοι ) χάθηκε σιγά σιγά από την πιάτσα , την αγορά,  έγινε  κι αυτός συνταξιούχος.

Δεν έλειπε κανείς από τις μεγάλες διαδηλώσεις…

Μα οι μνήμες δεν τιθασσεύονται επειδή έγιναν πολλά κι επειδή και  συσσωρεύθηκαν και τόσες φθορές,  ούτε επειδη μας χώριζαν μεγάλες αποστάσεις, ούτε επειδή  οι ανάγκες μας (κι οι ανταλλαγές)  περιορίσθηκαν στα χάπια της πίεσης και της  χοληστερίνης.  Γυρίζουμε πίσω, με αυτοματισμό αντανακλαστικών του Παυλώφ (που οι θεωρίες του μεταναστευσαν στις ΗΠΑ) …

Τα  χρόνια της μεγάλης διαμάχης (διάσπασης) βρεθήκαμε στην  ίδια πλευρά  όταν όλοι είχαν περάσει απέναντι.  Δεν ήξερα  ότι εκτός από τον αδελφό του πατέρα του ( γνωστό στέλεχος του ΚΚΕ  Ν.Πλουμπίδη) που πλήρωσε πανάκριβα την προσήλωσή του στο κόμμα του και την αξιορέπειά  του, το πιο προσφιλές του πρόσωπο  , η μάνα  του,  δέχθηκε την πιο απάνθρωπη  ανελέητη  εξοντωτική  επίθεση της εμφυλιακής βαρβαρότητας –    για τους ίδιους λόγους –  όταν ο μικρός Βασίλης ήταν  επτά  χρόνων , τ αδέλφια του : ο Δημήτρης 13,  ο Αλέκος 12, η Αγγελική 9 και ο Αλέκος νήπιο .

 

Η κάρτα των εγκαινίων(επηρεασμένη από τα παιδια των λουλουδιών ), ως επιστολικό δελτάριο για τον 11χρονο Δημήτρη,με κείμενο πίσω σαν έκθεση

 

Όταν κατέληγα εύκολα σε μάλλον  ιδεολογικές σκέψεις (κατευθύνσεις),  ο  Βασίλης είχε πολύ πιο σοβαρούς λόγους  να τοποθετείται  και συνέπιπταν αλλά είχαν αλλες αφετηρίες οι εκτιμήσεις μας. Ποτέ δεν ήταν πιεστικός ή αλαζωνικός ή επιτιμητικός – ακόμα κι όταν  θα έπρεπε.

Όταν στα 1972 μέσα στο σκοτάδι και το ζόφο της εποχής, ξεκίνησαν το επάγγελμα με τον Γ.Ζ. έκανα την πρόσκληση των εγκαινίων του καταστήματος της κεντρικής οδού (Αναξαγόρα 16), σχεδίασα τον πάγκο, και τα γράμματα της νταμπέλας – που να βρεθούν χρήματα για  επαγγελματία. Και αργότερα μολις έφυγαν οι στρατιωτικοί,  σχεδίασα και  το σπίτι του. Πάντα η φιλία ήταν δεμένη με ανιδιοτέλεια και αγάπη,  ο γλυκύτατος φίλος,  ακόμα κιόταν  σκοτείνιαζε το βλέμμα του, είχε μόνο καλό λόγο να πει.

 

 

Συλλογος Κρητων Φοιτητών, το ένα πόδι στην Αθήνα τ άλλο στο νησί, συλλαλητήριο αγροτών: από αριστερά κάτω από το πανώ, Γιανναδάκης Νίκος, Δραμουντάνης Γιώργος, Κιουρτζόγλου Μιχάλης, Τζίκας Κώστας, Οικονόμου Γιωργος

 

Κι ο νους γυρίζει ακόμα πιο πίσω…

Στις φοιτητικές συντροφιές του  1960-65, ο Σύλλογος Κρητών ήταν το κέντρο, λόγω θέσης του κτιρίου (γραφείων )αλλα κυρίως γιατί ήταν  το μόνο ανοικτό δημοκρατικό ξέφωτο, στην καταχνιά της Αθήνας, που την μάστιζε η ακροδεξιά της ΕΚΟΦ και της Ασφάλειας. Όλοι οι σχεδόν οι σπουδαστέ ς(της επαρχίας κυρίως ) πέρασαν από εκεί, μα έμειναν λίγοι, ο  Βασίλης ήταν από τους πιο τακτικούς, με τον Αλεξανδράτο, τον Φλέγκα.  Αν και δεν έλειπαν οι φοιτήτριες, τα αγόρια έκλειναν τις στενές παρέες,  ένας συντηρητισμός,  ακριβώς αντιστρόφως ανάλογος με τις πολιτικές μας θέσεις, περιόριζε τη ζωή μας, στην συνδικαλιστική και πολιτική δράση και τις πολύ συνεκτικές ανδρικές παρέες. Το άλλο φύλο, γινόταν δεκτό ως ισότιμο μέλος στα θρανία και το σύλλογο και το κόμμα, αλλά όχι πέραν τούτων. Ίσως και γι αυτό οι φιλίες δέθηκαν  με πολύ αίσθημα και βέβαια σφυρηλατήθηκαν με ατσάλι, στις βίαιες διαδηλώσεις και τις συγρουσεις με τα ΜΑΤ της εποχής (το μηχανοκίνητο του Μπιτούνη;).Ο Β.Π. ένας από μας, τόσο κοντά στους κρητικούς, που έλεγε χαριτολογώντας ότι έπρεπε και να…ψηφίζει στις “αρχαιρεσίες” του Συλλόγου Κρητών.

 

1966 Η μεγάλη συναυλία Θωδωράκη στον Εργοτέλη (Πρόεδρος Μανόλης Φαρσάρης-)Αριστερα Κ.Τζίκας, Γ.Ζεβελάκης -ξεξιά Γιώργος Τζανάκης, Γ.Βασιλειάδης, Γ.Πατεράκης, Μιχάλης Κιουρτζόγλου.
Είναι παράξενο μα συνέβη, οι φοιτητές εκείνης της εποχής, αποτελούσαν μια τεράστια ομάδα, πολύ ομοιογενή και ισχυρή , ενωμένη  και αδιάσπαστη.   Γιαυτό μοιάζουν όλοι, άσχημοι κι όμορφοι,  πλούσιοι και φτωχοί,  εξυπνοι και αφελείς,  δημοφιλείς και περιορισμένης απήχησης.  Αν ξεχώριζαν λίγο και λίγοι, μέσα σ αυτούς διακρινόταν ο Βασίλης. Για τη  σεμνότητα και την ευφυία  του,  για τα λίγα που ξέραμε για το παρελθόν του.  Μα οι κρητικοί  του είχαν περισσότερη εκτίμηση και αγάπη, τον  θεωρούσαμε Κρητικό εξ επιλογής, πιο πολύ για το φιλότιμο την ανιδιοτέλεια και το ήθος του και  τα αισθήματα που έτρεφε για τους κρητικούς .   Γι αυτό έφερε πολλά δάκρυα   στους κρητικούς φίλους του η είδηση.   Θα τον θυμόμαστε .

 

 

 

 

 

ΜΑΝΟYΣΟΣ ΦΟΥΜΗΣ : ΕΛΛΗΝΙΚΗ (ΜΕΛΟ) ΤΑΙΝΙΑ 1963

ΕΛΛΗΝΙΚΗ (ΜΕΛΟ)  ΤΑΙΝΙΑ  1963

 

Αφιερωμένο στον άτυχο φίλο ΧΧ

 

Ώμο βρήκε για να κλάψει, χέρι για να κρατηθεί

και προσμένει της αγάπης, το φιλί να ζεσταθεί

Να φυσήξει των ερώτων ο ζεστός  Νοτιάς να φέρει

μες τη μέση του χειμώνα τ΄όμορφο το καλοκαίρι

 

Κι όταν πάψει η στεναχώρια και μονάχη της σταθεί

η καρδιά της να κτυπήσει κι άλλην αγκαλιά να βρει

……..

Όλα  θα ναι ξεχασμένα το καράβι ποντισμένο

στο βυθό κάποιος πνιγμένος με το πρόσωπο πρισμένο

Τα δυο μάτια  του γεμάτα φύκια και μικρά  κοχύλια

πεισμωμένος λες δαγκώνει τα γαλάζια του τα χείλια

 

Δεν αισθάνεται – στα βράχια η καρδιά και το μυαλό του

δεν τον νοιάζει που περνάνε ψάρια από το μάγουλό του

Περασμένα ξεχασμένα μοναχός του στο ταξίδι

ο καθένας μας θα πάρει ότι η Μοίρα του του δίδει

Ποιος να πήγαινε μαζί του πως να τον ακολουθούσε

μόνος του στων αισθημάτων το δικό του κόσμο ζούσε

 

Δεν εγνώριζε συμφέρον – λογική τι να την κάνει

έλεγε και προσπαθούσε την καρδιά πρώτη να βάνει

Στα ταξίδια αναζητούσε  της λαχτάρας του την άκρη

στο γαλάζιο του πελάγου στων ωκεανών τα μάκρη

 

Κι ήρθαν μέρες δίχως ήλιο και μεγάλες καταιγίδες

και το θολωμένο κύμα έσβησε καλές ελπίδες

Η λαχτάρα το μεράκι πνίγηκαν σε κάποιες ξέρες

τώρα στο βυθό κοιμάται δεν μετρά νύχτες και μέρες

 

Αναπαύεται, τα φύκια στρώνουν μαλακό το στρώμα

κατακόκκινα κοράλλια του στολίζουμε το σώμα

 

Κι απ τη θάλασσα η ψυχή του σ΄ουρανούς ψηλά πετάει

το γαλάζιο λες πως πάντα λαχταρά και κυνηγάει

Την Αγάπη έχει κοντά του άγγελο και φύλακά του

και  στον κόσμο των πνευμάτων, είναι εκεί κοντά του

Κι όταν Κείνη τον ξεχνάει και φιλί κάποιου ζητάει

ενώ δεν τον συλλογιέται, αυτός πάλι λαχταράει

 

Ούτε της θαλάσσης κύμα ούτε φύκια και κοχύλια

θα τον κάνουν να ξεχάσει τα δυο κόκκινά της χείλια

 

 

 

 

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: “ΕΓΧΕΙΡΊΔΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΛΕΦΤΗ”

Σκηνή από το έργο “Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ”
Σκηνοθεσία: Μάριο Μονιτσέλι
Πρωταγωνιστούν: Βιτόριο Γκάσμα, Ρενάτο Σαλβατόρι, Κλαούντια Καρντινάλε, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι

 

Ο Ηλίας Πετρόπουλος, δεν πρόλαβε να γυρίσει στην πατρίδα του, τα βιβλία του όμως διατηρούν ακόμα ενδιαφέρον: αντιγράφουμε  από το “Εγχειρίδιο”:

Ο κήπος των κλεφτών

 

(…)

Ο Κλέφτης είναι το Υποκείμενον της κλοπής. Διαρήκτης είναι η πιο καλλιγραφημένη μορφή Κλέφτη.

Καθώς η έννοια του Εργάτη έτσι και του Κλέφτη είναι γενικευμένη έννοια. Ότι αγγίζει ο Κλέφτης το παίρνει ο ανεμος.

Είπαμε Κλέφτης είναι πας όστις, δια προσωπικής εργασίας, αφαιρεί αλλότρια αντικειμένα προς βιοπορισμόν.

Ο Κλέφτης απεχθάνεται την ιδιοποίηση αντικειμένων. Το είδος και ο τρόπος αφαιρέσεως ένων αντικειμένων προσδιορίζει την ειδικότητα

του Κλέφτη.  Στην Antiqua  οι Κλεφτες ταξινομούνται στις εξής ειδικότητες:

1.Πορτοφολάς

2.Κλεφτοτσαντάς

3.Κλεφτης αυτοκινήτων

4.Κλέφτης σκυλιών

5.Μπουκαδόρος

6. Γρυλάκιας

7. Μπουγαδολέφτης

8.Κλεφτοκοτάς

9.Ψιλικαζής

10.Καλντεριμιτζής

11.Αυτός που ψειρίζει ρούχα

12.Αυτοί που κάνουν Μετακόμιση Κλοπή

13.Αυτός που σπάει βιτρίνες

14.Κλέφτης της απασχολήσεως

15 Κλέφτης εκκλησιών

16. Ποντικός ξενοδοχειων

17. Κασαδόρος

18.Κλειδάς

19.Διαρήκτης

 

(…)ως προ την απήχηση:

Ο Διαρήκτης θεωρείται φίνος, ο κλεφτοτσαντάς τσογλάνι, ο Μπουγαδικλέφτης φτωχομπινές κλπ

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Θα πρεπε να συμπληρωθεί ο κατάλογος:

2ο. Μικροκλέφτες του Δημοσίου χρήματος

21.Μεγαλοκλέφτες του Δημοσίου χρήματος

…(ας προσθέσετε…)

Απήχηση: οι πρώτοι κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι και μικροί επαγγελματίες   διαφόρων ειδικοτήτων κλπ , δεν έχουν καλό όνομα θεωρούνται φτωχοπρόδρομοι

οι δεύτεροι, πολιτικοί και χειρουργοί γιατροί- καθηγητέ ς και  διασημότητες θεωρούνται τσακάλια (τους μισούν και τους…ζηλεύουν πολλοί)

 

Εξώφυλλο του βιβλίου που εξέδωσε ο Γιάννης Δουβίτσας (ΝΕΦΕΛΗ 1979)

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Από το βιβλίο “ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΛΕΦΤΗ” ένα “λαϊκόν και μακάβριον ευθυμογράφημα” που εξέδωσε ο Γιάννης Δουβίτσας των εκδόσεων ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΑ 1979

του  Ηλία Πετρόπουλου : σεσημασμένου διαρήκτη-καθηγητού ου Β.Ι.Τ.Τ.Δ. της  ANtiqua/Αντιπροέδρου τςη αδελφότητος Αpομάχων Διαρηκτών της Adina (έτσι (αυτο)παρουσιάζεται ο εκλεκτός -δηλαδή ανατρεπτικός – συγγραφέας

 

 

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΗΣ : Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΤΟΣΤ

  1. ……μετά, όπως σας είπα πέρασα από το σπίτι της. Με έβαλε να καθίσω στη γνώριμη θέση, εκεί που χρόνια
    θρονιαζόμουνα όταν ζωγραφίζαμε παρέα και η κουβέντα μας ή καμία φορά και η σιωπή μας
    συμπληρωνόταν από δάκρυα και αναμνήσεις. Ψάχναμε συνεχώς ένα νέο εικαστικό θέμα για την επόμενη έκθεση,
     μα σπάνια καταλήγαμε σε λογικά συμπεράσματα. Οι αναμνήσεις, διαθέτουν

    θολή εικόνα και πικρή γεύση. Όταν γεμίζαμε τον τόπο χρώματα και το πάτωμα με ιδέες, ήταν η ώρα του τοστ.
    Είχαμε σχεδίασει εκτός των άλλων και πολλά μαγαζιά, που θα ασκούσε την “τέχνη” της, σε αυτό το τόσο απλό,
    αλλά εύγευστο τετράγωνο ψωμάκι. Της άρεσε να την αποκαλώ βασίλισσα του τοστ.
    Ετούτη την φορά η επίσκεψη μου ήταν διαφορετική. Είχαμε και οι δυο μας πολλά να πούμε, διαλέγοντας όμως την σιωπή.
    Αεικίνητη όπως πάντα μου έδωσε τον χρόνο να περιεργαστώ ένα μεταλλικό κουτάκι που βρισόταν μπροστά μου,
    παρακινώντας με να δώ τι έχει μέσα, μου το έδωσε η γιαγιά του γιου μου, είπε. Το άνοιγμα του με αιφνιδίασε,
    ε έβαλε να σκέφτομαι πειρατικούς θησαυρούς, κρυμμένους στα σεντούκια, σε αχαρτογράφητα νησιά,
     να ξεχειλίζουν από χρυσάφια, διαμαντικά, πολύτιμες λαμπερές πετρούλες, χρυσοποίκιλτα αντικείμενα
    –κολιέδες, δαχτυλίδια, βραχιόλια-….
    Όμως, σε αυτόν τον θησαυρό που είχα μπροστά μου, κάτι πολυτιμότερο τράβηξε το βλέμμα μου και αυτό, ήταν
    μια δακτυλήθρα……
    Σας παρουσιάζω και τα πειστήρια ….
    Φωτογραφία: ......μετά, όπως σας είπα πέρασα από το σπίτι της. Με έβαλε να καθίσω στη γνώριμη θέση, εκεί που χρόνια θρονιαζόμουνα όταν ζωγραφίζαμε παρέα και η κουβέντα μας ή καμία φορά και η σιωπή μας<br /><br /><br /><br /><br />
συμπληρωνόταν από δάκρυα και αναμνήσεις. Ψάχναμε συνεχώς ένα νέο εικαστικό θέμα για την επόμενη έκθεση, μα σπάνια καταλήγαμε σε λογικά συμπεράσματα. Οι αναμνήσεις, διαθέτουν<br /><br /><br /><br /><br />
θολή εικόνα και πικρή γεύση. Όταν γεμίζαμε τον τόπο χρώματα και το πάτωμα με ιδέες, ήταν η ώρα του τοστ. Είχαμε σχεδίασει εκτός των άλλων και πολλά μαγαζιά, που θα ασκούσε την "τέχνη" της, σε αυτό το τόσο απλό, αλλά εύγευστο τετράγωνο ψωμάκι. Της άρεσε να την αποκαλώ βασίλισσα του τοστ.<br /><br /><br /><br /><br />
Ετούτη την φορά η επίσκεψη μου ήταν διαφορετική. Είχαμε και  οι δυο μας πολλά να πούμε, διαλέγοντας όμως την σιωπή. Αεικίνητη όπως πάντα μου έδωσε τον χρόνο να περιεργαστώ ένα μεταλλικό κουτάκι που βρισόταν  μπροστά μου, παρακινώντας με να δώ τι έχει μέσα, μου το έδωσε η γιαγιά του γιου μου, είπε. Το άνοιγμα του με αιφνιδίασε, με έβαλε να σκέφτομαι πειρατικούς θησαυρούς, κρυμμένους  στα σεντούκια,  σε αχαρτογράφητα νησιά, να ξεχειλίζουν από χρυσάφια, διαμαντικά, πολύτιμες λαμπερές πετρούλες, χρυσοποίκιλτα αντικείμενα –κολιέδες, δαχτυλίδια, βραχιόλια-....<br /><br /><br /><br /><br />
Όμως, σε αυτόν τον θησαυρό που είχα μπροστά μου, κάτι πολυτιμότερο τράβηξε το βλέμμα μου και αυτό, ήταν μια δακτυλήθρα......<br /><br /><br /><br /><br />
Σας παρουσιάζω και τα πειστήρια του εγκλήματος.….

28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ : ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

 

 

Νταλί : Το πρόσωπο του πολέμου/ 1940-41 /Ρότερνταμ, Μουσείο 64Χ79 εκ

 

 

Ο ΑΛΚΜΑΝ δεν συγκινείται από επετείους, δεν συμμετέχει (συνήθως)σε εθνικούς εορτασμούς, όσο μελετάει τόσο βεβαιώνεται ότι κρύβουν ή συσκοτίζουν
 τα πράγματα, παραποιούν τα γεγονότα και αναδεικνύουν “μερικές” εικόνες για εξυπηρέτηση πολιτικών εθνικών ή άλλων σκοπών. ‘Ομως σέβεται

την γενική εκτίμηση ορισμένων ιστορικών περιόδων και τα καθολικά αιτήματα.

Ενώ δεν έχει σε υπόληψη (απεχθάνεται) την πολιτική Μεταξά και το  ΟΧΙ του, εκτιμά την ομόθυμη αντίδραση των Ελλήνων στο Φασισμό τον Ναζισμό και τον πόλεμο.

Αν λοιπόν γίνονται ακόμα παρελάσεις (είναι αρκετά  αμφίβολη η σκοπιμότητά τους) θα πρεπε στους σκοτεινούς καιρούς, αντί να μπερδεύονται

οι  λανθασμένες ή και άθλιες  οικονομικές κλπ πολιτικές στις μαθητικές παρελάσεις – αντί να εξωθούνται τα παιδιά σε ενέργειες κακού γούστου (επιεικής  έκφραση)-

να διατρανωθεί  (με την ευκαιρία αυτή) το ΟΧΙ στον Φασισμό και τον πόλεμο.  Η Ισπανία,  η  Ιταλία,  η Ελλάδα στον σκληρότερο  τροχό των οικονομικών βασάνων

θ’ αντέξουν,αν κλείσουν την πόρτα στο μαύρο παρελθόν  τους αν πουν :  ΝΟΝ PASARAN (ΔΕΝ ΠΕΡΝΟΥΝ) τουλάχιστον οι πιο μαύροι και σκοτεινοί εφιάλτες του 20ου αιώνα.

 

ΣΠΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ : “Ο θρήνος των Καλαβρύτων”. Το Δεκέμβριο του 1943 οι Χιτλερικοί κάψανε τα Καλάβρυτα. Κλείσανε τα γυναικόπαιδα στο σχολείο κι έβαλαν φωτιά. Οι γυναίκες πετούσαν τα παιδιά από τα παράθυρα να μην καούν, και τσακιζότανε…

 

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ, ΠΕΡΑΣE ΚΑΙΡΟΣ ; ( ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΝHΜEΣ)

 

 

Σίφης Καμάρης στην κορυφή ( Τρούλο) του Αγίου Μηνά – η επιφύλαξη στο ύψος, δεν τον εμπόδισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Γραφείου Βασιλάκη Περτσελάκη – που μελετούσαν την στήριξη του μνημείου.

Όπως κάθε χρόνο, μια μικρή  συνήθως παρέα επισκέπτεται το Κοξαρέ,  για να τιμήσει έναν εξέχοντα φίλο, που μας περιμένει εκεί. Ότι κι αν συμβαίνει κι αν βρέχει κι αν χιονίζει, την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου,  αυτοί οι αμετανόητοι φίλοι  του Σίφη, δεν πρόκειται να αλλάξουν γνώμη,  να τροποποιήσουν το πρόγραμμά τους.   Και επειδή δεν  είναι τόσο καθιερωμένο, να γίνονται συνάξεις και επιστροφές στο παρελθόν, όταν δεν έχουν διασκεδαστικό περιεχόμενο – μερικοί μεμψιμοιρούν.   Καλά γιατί;  Αυτά είναι υποθέσεις  άλλων.  Και μερικοί που ακόμα τον θυμούται με θαυμασμό και αγάπη λένε: γιατί ένταση και ρυθμός έντονος,( στα λόγια και τα αισθήματα) να γίνουν σωστές αντικειμενικές και  ψύχραιμε ς εκτιμήσεις της προσωπικότητας  και της αξίας του Σίφη Καμάρη (εννοούν ότι  και οι επέτειοι δεν προσφέρουν τίποτα, μπορεί να να παραποιούν).

Τρίτος ψηλά δεξιά Σίφης Καμάρης, το παιδί ο Βαγγέλης Καμάρης/οι τρεις κυρίες στο κέντρο από δεξιά: Κρήτη και Δόξα Σπμώκου, Νίκη Σπαντιδάκη/Δεύτερος δεξιά Μανόλης Γκαζής /από εκδρομή φοιτητική 1963

Τι να τους πούμε, που δεν υπάρχει καμιά επαφή  στο ζήτημα και   δεν τους αφορά η επίσκεψη,  αφου δεν έρχονται. Γιατί τα σχόλια προς τι η κριτική. Εδώ ζήσαμε  πολλά χρόνια, ζυμώσαμε  “τον άρτον τον επιούσιον” με το Σίφη, όχι πάντα εύκολα και ευχάριστα.  Εδώ μοιραστήκαμε ψωμί κι αλάτι.  Δεν έχει η ζωή  μας ανάγκη “επιστημονικών”εξηγήσεων και τελικών εκτιμήσεων και απολογισμών.  Κύλησε εξ ‘αλλου σαν μικρό ποταμάκι, στην άνυδρη περιοχή,  χωρίς νά γίνει χείμαρος ποτέ, δίχως να προκαλέσει ζημιές στα χωράφια.  Όσοι είναι εδώ το γνωρίζουν καλά κι ας σκέφτονται πως είναι αλλιώς τα πράγματα.

 

1966 (;) δεξιά στο πρώτο επίπεδο,ο Σίφης Καμάρης και δεξιά του ο Νίκος Βεριγάκης-δεξιότερα πίσω Γιώργος Ζεβελάκης

Ο Σίφης ήταν το κέντρο μιας μεγάλης παρέας που περιορίσθηκε, ήταν ο άτυπος ηγέτης μιας γενιάς που έψαξε πολύ κι ας μην κατέληξε σε πολλά συμπεράσματα κι ας μη βρήκε λύσεις. Ήταν όμως ένας δείκτης, για όσους τον γνώσισαν ή  τον άκουσαν.   Ήταν ένα πρότυπο, κι ένα γράδο (μετρητής ). Πρόβαλλε (αποτελούσε) ένα  πρότυπο  εντιμότητας, ανοχής , εργατικότητας και νηφαλιότητας. Το μόνο που αποθάρρυνε ήταν η έκδηλη ικανότητα κι η φανερή (χωρίς να την εκμεταλεύεται ή να την τονίζει) ευφυϊα,  που τον απομόνωνε κάποτε, χωρίς να το θέλει.

Όσοι πάνε κάθε χρόνο στο χωριό της μάνας  του (Κοξαρέ)  δεν το κάνουν μόνο για να τιμηθεί η μνήμη του.  Είναι γιατί δεν έπαψε κα κυκλοφορεί αναμεσά μας- και δεν θα πάψει ποτέ.  Χαμογελαστός ή  (σπάνια) συνωφρυωμένος,  θα συμπληρώνει τις μικρές παρέες μας . Και τα Σάββατα (όχι πια τακτικά) το φθινόπωρο θαναι μερικές φορές  :

 

Παλιό κανόνι στο βενετσιάνικο λιμάνι του Ηρακλείου, χρησιμοποιήθηκε για μπίντα (δέστρα) πλοίων

Ασημένιος ουρανός

θάλασσα αλπακάς

το λιμάνι δίχτια γεμισμένο

στα παλιά κανόνια

δένουνε σκοινιά

κάβους καραβιών ποντισμενων

 

Και θα μας κοιτάει λίγο κοροϊδευτικά με καλοσύνη, “στίχοι θα  πει, μόνο στίχοι…”(αμφιβάλλοντας  πολύ για το μέτρο και τα … σταθμά μας)

 

Στις 28 του τρέχοντος Οκτωβρίου , στις 11 ακριβώς, όποιος θέλει θα ναι μαζί μας στο Κοξαρέ, έξω από το χωριό, θα μας βρει εύκολα και θα αφήσει ένα λουλουδάκι στο Σίφη.

Αυθεντικό ψηφοδέλτιο εκλογών, σημειωμένα τα αποτελέσματα της μεγάλης σύγκρουσης Κέντρου – Αριστεράς/Ν.Βεριγάκης υποψήφιος πρόεδρος και
πρώτος σε σταυρούς Αντώνης Γκαζής δεύτερος, Σίφης Καμάρης τρίτος/Νίκος Κακαουνάκης δεν εξελέγει, Κιουρτζόγλου Μαχάλης δεύτερος στην Εξελεκτική

ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ “ΜΑΡΑΜΠΟΥ”:

«Πηγαίνοντας στην Αλεξάνδρεια ήθελα να πραγματοποιήσω κι ένα παλιό όνειρό μου, που πολλές φορές με βασάνισε. Να γνωρίσω τον ποιητή που έχει συνδέσει το μυστήριό του με το μυστήριο της ηδονικής πόλεως, τον Κ.Π. Καβάφη. Πέρασα πολλές φορές από το σπίτι που μου είπαν πως κάθεται και τον οραματίστηκα σκυμμένο να γράφει στο σκοτεινό του δωμάτιο. Όμως δεν πήγα. Πρέπει ν’ αφήνει κανείς μιαν επιθυμία του ανεκπλήρωτη. Πρέπει κανείς να αφήνει κάτι να τον βασανίζει…»
(Απόσπασμα από τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του 22χρονου Νίκου Καββαδία, στην εφημερίδα «Πειραϊκόν Βήμα», Φεβρουάριος 1932).

Υποσημείωση:
Αν όμως ο Καββαδίας άφησε ανεκπλήρωτη την επιθυμία του να συναντήσει τον Καβάφη, κάποια επαφή μαζί του φαίνεται να υπήρξε και μάλιστα πριν από το ταξίδι του στην Αλεξάνδρεια. Στον κατάλογο των παραληπτών των ποιημάτων του Καβάφη υπήρχε το όνομα του ποιητή του «Μαραμπού» (πληροφορία Γ.Π.Σαββίδη).
Φωτογραφίες των Κ.Π. Καβάφη και Νίκου Καββαδία σε νεαρή ηλικία.