ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ, ΕΝΑ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ-ΟΤΑΝ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Μεσημέρι, κοντεύει 12, επίσκεψη στον ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ, το Μουσείο της ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑΣ. Πριν πολλά χρόνια είχαμε ξεναγηθεί  από τον δημιουργό του, διακεκριμένο οφθαλμίατρο κ. Γιώργο Μαρκάκη, αλλά παρά τις πολλές ευκαιρίες δεν ξαναβρεθήκαμε στους φιλόξενους και σημαντικούς χώρους του. Φταίει βέβαια η απόσταση αλλά πιο πολύ ευθύνεται η ραθυμία και η ευκολία της αποφυγής απασχολήσεων που δεν ταιριάζουν απολύτως με την θεωρούμενη ευχάριστη κάλυψη του ελεύθερου χρόνου μας. Όταν πλησιάζαμε το Λιμάνι της Χερσονήσου, ολιγομελείς συνήθως, οικογενειακές συντροφιές, προτιμούσαμε (επιλέγαμε ) ταβερνεία λαϊκά βέβαια (δεν υπάρχουν κι αλλά).

 

Είσοδος, γραφική χωρίς ιδιαιτερότητες-εν τούτοις χαριτωμένη – δίπλα σε καθυστερημένο μοντερνισμό

Ο “Λυχνοστάτης” ξεχάστηκε σιγά σιγά τοποθετήθηκε στις τουριστικές λεγόμενες επιχειρήσεις και απομακρυνθήκαμε  οριστικά. Η επιστροφή οφείλεται στην επίσκεψη στον νέο Μαρκάκη, τον Γιάννη για ανεξάρτητους με το Μουσείο λόγους.  Ο νεαρός σπουδαστής της Νομικής  (που ξέραμε) ώριμος άνδρας σήμερα, είναι ο υπεύθυνος του Μουσείου και μας υποδέχθηκε εγκάρδια και μας καθοδήγησε για την επίσκεψη,που γίνεται με εύκολο σύγχρονο και αποτελεσματικό τρόπο (χαρτες και audio-guide).(1)  Οι ευχάριστες εκπλήξεις ήταν πολλές. Τα κτίρια είχαν όλα ολοκληρωθεί, οι ελεύθεροι χώροι διαμορφωθεί και εξοπλισθεί (επιπλωθεί). Οι συλλογές είχαν πολλαπλασιασθεί και συμπληρωθεί ένα γνωστό μουσείο ανοίγονταν στην περίεργεια μας διαφορετικό απ´ότι ξέραμε. Σαν να είχε ολοκληρωθεί ένα πλήρες σχέδιο, από έναν πολυσύνθετο νου, που διέθετε γνώσεις εκτεταμένες σε πολλούς τομείς αλλά και μεγάλη αισθητική καλλίεργεια και εικαστικές δυνατότητες.

 

Ο σχεδιαστής (αρχιτέκτων)δεν φοβήθηκε το ύψος-το δεύτερο επίπεδο υψώθηκε προσεκτικά και διασκεδάστηκε από καμπύλες και λευκες ταινίες, σαν να επιχειρήθηκε ένα στοίχημα και κερδίθηκε.

 

 

Ο σεβαστος γιατρός που γνώριζα καλά ( Γιώργος Μαρκάκης) που ήξερα ότι είχε ευρεία παιδεία και λογοτεχνικές ικανότητες, επιχείρησε μιαν πάρα παλύ εκτεταμένη εργασία , οργάνωσε σχεδίασε, κατασκεύασε , εξόπλισε ένα σύγχρονο μουσείο και συγκεντρωσε τον άπειρο πλούτο  (ας μην μετράμε με τον χρυσό και τον άργυρο) των πολυποίκιλων συλλογών του. Ενώ οι συγκέντρωση υλικών κάθε  είδους είναι μάλλον συνήθης, η παρουσίασή τους απαιτούσε σ´αυτήν την  περίπτωση, αρχιτεκτονική μιας κλίμακας (που πλησιάζει την πολεοδομία) και δυσκολεύει  επαγγελματίες με προσόντα και πείρα. Πως τα κατάφερε λοιπόν εκλεκτός γιατρός; Το  ευγενικό όραμα η σύστηματική εργασία το μεράκι, οι γνώσεις και το ταλέντο, ίσως είναι το πολύπτυχο που απαιτείται για την επιτυχία ενός εκτεταμένου και απαιτητικού προγράμματος.

 

Οι πέτρες έμειναν στον άνεμο, μα δεν έπεσαν- δέθηκαν με λίγο κονίαμα και ασβέστη και κρατήθηκαν καλά…

 

 

Ο γνωστός  επιστήμων, όταν εκτίμησε ότι ολοκλήρωσε τη σοβαρή και υπερυπεύθυνη δουλειά του, μετά τα βιβλία και τα γραπτά του ελεύθερου χρόνου του-αφιερώθηκε σ΄ένα μεγαλόπνοο σχέδιο – όραμα, που που χρόνια πολλά, ψηφίδα – ψηφίδα διαμορφωνόταν (και κατέτρωγε ίσως) το μυαλό του. Τα λαογραφικά ή σχετικά με τη ζωή στην ύπαιθρο μουσεία, φυτρώνουν χωρίς καμιά πρόβλεψη ή προγραμματισμό σε κάθε οικισμό της χώρας. Μικρά και χωρίς πόρους, λειτουργούν περιστασιακά και τα πιο αξιόλογα από αυτά, στηριζόμενα στην ευαισθησία και τον πατριωτισμό των  ιδρυτών τους. Ο  ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ δεν έχει καμιά σχέση μ´αυτά. Είναι ένα ανοικτό (ολοχρονίς) μουσείο, καλά οργανωμένο, που θα το ζήλευαν πολλά ανάλογα της χώρας μας – που η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία (και γραφειοκρατία) κλείνει συλλογές και χώρους,χωρίς να νοιάζεται για τις πνευματικές (και οικονομικές) επιπτώσεις.  Θα έπρεπε να κάνουμε  πλήρη περιγραφή μιας διαδρομής στον ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ, μα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επίσκεψη, που συνιστούμε θερμά και ανεπιφύλακτα. Οι παρατηρήσεις είναι γενικές και σχετίζονται με ότι μένει συνήθως, μετά από πνευματικά ή καλλιτεχνικά θέαματα που παρακολουθούμε. Η πέτρα και η μαντινάδα, χαρακτηρίζουν το μουσείο και εύστοχα το παρατήρησε, ο σοφός δάσκαλος (Μ.Παρλαμάς). H πέτρα (με την προσθήκη ελάχιστου κονίαματος) δημιουργεί  σχεδόν τα πάντα στο μουσείο, τοίχους, δάπεδα, δρόμους, πλατείες, αντικείμενα κλπ.

 

Το ζώο που εξαφανίσθηκε από τα χωριά μας, σε ένα ύφασμα, σχεδιασμένο με πολύχρωμες κλωστές, σηκώνει χαρούμενο το φορτίο του

 

Η μαντινάδα περιγράφει εκθέματα αλλά και τρόπους κατασκευών, εργασίας και ζωής. ´Οταν δεν περιγράφει απηχεί τα αισθηματά μας (αντιδράσεις) σ´ότι βλέπουμε, αγγίζουμε , ακούμε, μυριζόμαστε. Το περιβάλλον φυσικό και τεχνητό ,με το σύνολο σχεδόν των όντων που το κατοικούν, του πρόσφατου παρελθόντος μας, (και των δραστηριοτήτων) εικονογραφείται στις εκθέσεις του ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ . Κοντολογίς, το μουσείο που δημιούργησε ο Γιώργος Μαρκάκης και διευθύνει σήμερα ο Γιάννης Μαρκάκης (προσέφερε πολλά στον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας) είναι ένα συνολικό, ολοκληρωμένο δημιούργημα, που προήλθε από τον στοχασμό και το όνειρο.

Ο γιατρός το παρέδωσε στην επόμενη γενιά (με το γιο του) αφού το ολοκλήρωσε στις βασικές του γραμμές. Αν και η σημερινή μορφή και λειτουργία, σχετίζεται μετον Γιάννη Μ., το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στο δημιουργό της εγκατάστασης αυτής τον γνωστό οφθαλμίατρο. Είναι βέβαια το παρελθόν που φέρνει τον γιατρό και τον ποιητή Αναγνωστάκη σε εκδηλώση στο Ηράκλειο, τότε με σεμνότητα ο πρώτος παρουσίασε τον δεύτερο και δεν ήξερα τις καλλιτεχνικές του ιδιότητες. Είναι που αργήσαμε να καταλάβουμε τι ήταν το εγχείρημα του ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ ,μείναμε αδιάφοροι στην πρώτη επίσκεψη μας

Το αλώνι, από σκωπτική μαντινάδα του Δερμιτζογιάννη, η βροντόλυρα ακούγεται και τα βήματα των χορευτών…
Είναι γιατί είναι το πρώτο πλήρες σύνθετο πνευματικό ίδρυμα,που προγραμματίζεται,σχεδιάζεται, κατασκευάζεται (με την αρχιτεκτονική και εργολαβική σημασια), εξοπλίζεται και πλουτίζεται με συλλογές αλλα και χρηματοδοτείται  από έναν μόνον άνθρωπο (δεν γνωρίζουμε άλλο).
Οι μεγαλοπλούσιοι κάνουν περισσότερα και μεγαλύτερα έργα, μα κι αν χρηματοδοτούν με άνεση, δεν μπορούν να υλοποιήσουν χωρίς ειδικούς και εμπειρογνώμονες, δεν ιδρώνουν και φυσικά δεν έχουν (κατά κανόνα) καλλιτεχνικό ταλέντο ούτε λογοτεχνικά  ενδιαφέροντα . Ο Γ. Μαρκάκης ήξερε και έμαθε, μελέτησε και ζωγράφησε, με χώμα πέτρα, ξύλο και τσιμέντο, μιαν εξαιρετική ιδέα και νομίζω ότι είχε άριστα αποτελέσματα.
Το εκκλησάκι, από λεύκωμα του Αιγαίου-“ο ψαλμός ακούγεται νυκτικός κάτασαρκα” έγραψε κάποιος
Ο ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ είναι κυρίως αρχιτεκτονική σύλληψη ,μα προϋποθέτει ευρεία γνώση πολλών περιοχών της επιστήμης και της τέχνης,έναν σοφό και πολυτάλαντο εγκέφαλο. Θα χρειαζόταν ανάλυση εκτεταμένη, μα ξεπερνάει τους στόχους αυτού του κειμένου, που γράφτηκε για να τιμήσει  έναν ακούραστο εργάτης του πολιτισμού μας, αλλά για να προτείνει (συστήσει) σ όλους τους κρητικούς (φιλότεχνους και μη) να επισκεφτούν (αυτό σημαίνει και ενίσχυση) το υποδειγματικό μουσείο που ονομάζεται ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ. Άλλοι θα θυμηθούν, άλλοι θα μάθουν μα όλοι θα περάσουν μερικές ώρες ευχάριστες, σ΄ ένα μάθημα υψηλής αισθητικής.
Σεπτέμβριος Παρασκευή 7, 2012
Εσωτερικό λαϊκού σπιτιού-χρώματα κι αρώματα μιας παράδοσης που αμύνεται σ ένα μοντερνισμό που δεν φαίνεται να φέρνει πρόοδο.
 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1) Ακουστική ξενάγηση

ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗΝ ΚΡHΤΗ

 

Κρητικός ζωόφιλος στον Άγιο Νικόλαο, δεν ταϊζει μόνο όλες τις γάτες της περιοχής του (Λίμνη)αλλά τις φροντιζει και από κάθε αρρώστια//ευτυχώς δεν τον ξεχωρίζει κανείς τον ανώνυμο παλιό ναυτικό-κι έτσι δεν τον ενοχλεί( 15.9.2012)

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ «ΗΛΕΚΤΡΑ» ΤΟ 1939
Ο μοντερνισμός στην Ελλάδα είχε διαφορετική υποδοχή από τέχνη σε τέχνη. Οι μεγάλες αρνητικές αντιδράσεις παρατηρήθηκαν στην ποίηση, όπου οι πρώτοι υπερρεαλιστές έφτασαν να γίνουν νούμερα σε επιθεωρήσεις. Στη ζωγραφική υπήρξε γενικά συγκατάβαση και πολιτισμένη συμπεριφορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος. Στις πρώτες του συλλογές καθώς και στον ίδιο προσπάθησαν κάποιοι δημοσιογραφικοί κύκλοι, να δώσουν κωμικές διαστάσεις. Αντίθετα τα ζωγραφικά του έργα, ακραιφνώς νεωτερικά και αυτά, εκτιμήθηκαν από την αρχή και έγιναν αποδεκτά στις «Πανελλήνιες Εκθέσεις» του Ζαππείου. Αναγνώριση της ζωγραφικής του ικανότητας ήταν και η ανάθεση σ’ αυτόν από τη Μαρίκα Κοτοπούλη των σκηνικών της Ηλέκτρας.
Η αφίσα που φιλοτέχνησε ο Νίκος Εγγονόπουλος για την παράσταση που είχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΡΕΝΤΖΟΣ : ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Τον Βαγγέλη Βρέντζο τον συνάντησα πριν 4-5 χρόνια στα “Ψαράδικα”,κεφάτο παρά τις μεγάλες πιέσεις εκείνης τη χρονιάς. Μετά από δυο συνηθισμένες κουβέντες μου χάρισε το βιβλίο του “Οι μαντινάδες μιας ζωής”, δεν ήξερα ότι ήταν στιχουργός- ο γνωστός δικηγόρος αλλά και πολιτικός παράγοντας της Κεντροαριστεράς που είχε και αντιστασιακή κάποτε δράση. Η συλλογή των μαντινάδων του έπεσε πάλι στα χέρια μου (τυχαία) τώρα, τη σύμπτωση βοηθούσε το κλίμα της εποχής, ξεφυλλίζοντας, θυμόμουν τον παλιό φίλο και αναρωτιόμουν τι θά έλεγε για την πολιτική κατάσταση και τις επικείμενες εκλογές. Ποτέ στις μεγάλες πολιτικές εντάσεις (όχι μόνο των1989-90)δεν διαφωνούσαμε έντονα – αν και ψηφίζαμε διαφορετικά κόμματα- βρίσκαμε ένα τρόπο συνεννόησης και κάποιας συμφωνίας – μας έδενε λες με δυνατό σκοινί, η ιδέα της Δημοκρατικής λεγόμενης Παρατάξεως(παλιομοδίτικος όρος, όταν ξεχωρίζαμε έτσι τους δεξιούς από τους κεντρώους και αριστερούς). Ίσως είναι κάποια τύχη να φεύγει κανείς νωρίς σκεφτόμουν με λύπη, γλυτώνει κρίσιμα απόλυτα επικίνδυνα διλήμματα, ξεφύλλιζα το βιβλίο και με κέρδιζε η αγνή και αισθαντική ματιά του (διανοούμενου) μαντιναδολόγου, ήταν γάργαρη η πηγή μιας αληθινής έμπνευσης. Άρχισα να αντιγράφω για ανάρτηση στον ΑΛΚΜΑΝΑ, στην αφόρητη προεκλογική κάψα, λίγη δροσιά χρειάζεται.

Ο Βαγγέλης Βρέντζος μεταξύ Ξυλούρη και Αβυσσινού - η μαντινάδα γίνεται τραγούδι και χορός

Μην μου κηρύξεις πόλεμο γιατί δεν θα νικήσεις
δεν ειμαι ‘γω σαν τα πουλιά που πας να κυνηγήσεις

Ένα πουλάκι κυνηγώ κι αν τύχει και το πιάσω
θα πάψω μπλιο να κυνηγώ και τον τσιφτέ(1) θα σπάσω

Ένα πουλι χα στο κλουβί και βαγιοκλάδιζά(2) το
μα ΄νοιξ ο αγέρας το κλουβί κι ηφυγε κι ηχασά το


Απόψε μου΄ρθε στ΄όνειρο μα έκατσε λίγο πάλι
γιατί άργησε και βιάστηκε κι ο ήλιος να προβάλλει

Ήρθα με κλάμα στη ζωή κι ακόμη που ν΄αρνέψω
ίσως να θέλει η Μοίρα μου με γέλιο να τελέψω

Πριν ναυαγήσεις κοίταξε να βρεις καλό λιμάνι
που καταιγίδα και βοριάς ποτέ να μην το φτάνει


Θα ρθει καιρός μα θα ναι αργά για να σκεφτείς μικρή μου
πως ειν΄ αδύνατον να βρεις καρδια σαν τη δικη μου

Μαύρα θα βάψω να φορώ σαν του κοράκου ρούχα
γιατί μου πήραν το πουλι το χαϊδεμένο που’χα


Ρωτούσι με αν σ΄αγαπώ μαγω γελώ σωπαίνω
ποιος μαρτυρά τον θησαυρό που χει καλά κρυμμένο…

Το να πονείς και να το λές αυτό δεν είναι πόνος
μόνο να κλαις και να πονείς και να το ξέρεις μόνος

Ο χωρισμός κι ο θάνατος γεννήθηκαν μιαν ώρα
όπως γεννιέται πάντοτε το σύννεφο κι η μπόρα…

Τη Μοιρα μου θα βλαστημω κι όχι άλλον κανένα
γιατί χαρά στον κοσμο αυτό δεν έδωσες σε μενα

Χωρις εσένα η ζωή καμιά δεν έχει γλυκα
κι όλου του κόσμου τσοι χαρές απάνω σου τσοι βρήκα

Πολλές φορέ ς το σκεφτηκα να φλυγω να σ΄ αφήσω
μα δεν συβάζεται (3)η καρδια να σου ξελησμονήσω

τελευταια μαντιναδα
___________________
Μεγάλο πράμα στη ζωή να χει κιανείς χατήρι
να λείπει και να μην μπορεί ο χρόνος να το φθείρει

_________________________
Πως η μπορεί να γιατρευτεί η καρδιά που υποφέρει
πόνος χωρίς λαβωμαθιά πληγή χωρίς μαχαίρι

Νίκος Ξυλούρης, στα πρώτα χρόνια στην Κρήτη

Ο ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΜΙΑ ΖΩΗΣ

εισαγωγη μοτο:

Τσι μαντινάδες μιας ζωής
στα χέρια σας κρατείτε
σα λείπω απ΄την παρέα σας
να μου τσι τραγουδείτε

Εκουζουλάθηκε η καρδια γι αυτό τηνε μαλώνω
γιατι γελά χωρίς ξαημό και κλαίει διχως πόνο

Άχ(ι) και να κανε σεισμό και να μαστε οι δυο μας
να σκίσει η γης να καταπιεί και μας και τον καημό μας

Θα δικαστείς για την κλεψα που μουκανες κερά μου
αφού χωρίς να μου το πεις ήκλεψες την καρδια μου

Από το δίπλωμενο εξώφυλλο του βιβλίου

Επλήθυνε τσ’αγάπης μου ο πόνος και με τρώει
ετσά που τρωει τον αθό την ταχυνή τ΄απόϊ

Ποιος ποταμός ποια θάλασσα ποι βρύση θολωμένη
θα μου τη σβήσει τη φωθια που μου χεις αναμενη

Διώχνεις μακρά το χωρισμό μ ένα χαμόγελό σου
κουράγιο δίδει στη ζωή ένα χαμόγελό σσυ

Το οπισθόφυλλο της συλλογης του Βαγγέλη Βρέντζου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
Το βιβλίο προλογίζει και συμπληρώνει με μια μελέτη της η κ. Ειρήνη Ταχατάκη.
(1)Παλιό κυνηγητικο όπλο
(2)Περιποιούμαι
(3)Πείθεται

Ο Ευάγγελος Βρέντζος με τον γιατρό Γιωργο Τρυπιδάκη, φωτογραφία αρχείου του σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη

ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΚΕΛΑΙΑ

Υποστήριξτε τη Βικελαία:
υπογράψτε εδώ: http://www.gopetition.com/petition/44551/sign.html
ακολουθήστε στο facebook

Αντιγράφω:

Η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου αποτελεί, αλλά μπορεί και στο μέλλον ν’ αποτελέσει, μαζί με άλλους φορείς γνώσης και πολιτισμού του Ηρακλείου -Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, Ι.Τ.Ε., Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου- την πολιτισμική αιχμή του Ηρακλείου, τον οργανισμό αυτό που θα συνδράμει στην αλλαγή της φυσιογνωμίας της πόλης μας, στην διαμόρφωση ενός νέου κλίματος δημιουργίας, στην αποκατάσταση της ιστορικής φήμης του Ηρακλείου. Συνεχίστε την ανάγνωση ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΚΕΛΑΙΑ

Τ' ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Πανσέληνος στον Άγιο Νικόλαο - Κυτροπλατεία

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Κι αν δεν το δεις μη λυπηθείς
μι’ ανάσα στον αγέρα
θα διαλυθεί μέσα στο φως
μόλις θα φέξει η μέρα

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Αν θα σ’ άγγίξει στ΄όνειρο
πολύ μη σε φοβήσει
αχνός είναι και θα χαθεί
με την αυγή θα σβήσει

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Κι αν πέσει απ΄το κρεβάτι σου
έτσι ήτανε να γίνει
καινούρια αγάπη την παλιά
την καταλεί τη σβήνει

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο τ΄ολόγιομο φεγγάρι
για να σ’άφήσω ένα φιλί γλυκό στο μαξιλάρι

ΜΑΝΤΙΝΑΔEΣ ΠEΡΙΠΑΙΚΤΙΚΕΣ Κ.Α.

Από το λεύκωμα του μεσοπολέμου της NELLY'S, έκδοση "ΝΗΣΟΣ"

Σαν τη χαρχάλα του καβρού που πάει μπρος και πίσω
ετσά μου φαίνεται κι εσύ και θα σε παραιτήσω

Τρεις πήχες όφης θα γενώ τη μέση σου να δώσω
ότινα πεις να μ΄αρνηθείς θα να σε θανατώσω

Όμορφα παν τα πρόβατα με τα ψιλά λεράκια (3)
όμορφα παν οι κοπελιές με ντελικανιδάκια(4)

(3)=μικρά κουδούνια, (4)=παλικαράκια

Η πέρδικα κι η κοπελιά κάνει κακό κυνήγι
σαν είν΄ο κυνηγός καλός μπορεί να μην του φύγει

Σαν είν ο κυνηγός καλός κι ο σκύλος να κατέχει
δεν τον αφήνει το λαγό στο ζάλο τον ξετρέχει

Τα μάθια σου ναι σαν τ΄αβγά τ΄αφθιά σου σαν τζη λουτας(5)
το μπόι σου κοντό κοντό σαν τζη κρασοκουρούπας

(5)=γουρουνας

Επήγα να σ αγκαλιαστώ κι αγκάλιασα τον κάτη
κι ετσάφισέ(7) με στο μερί και με΄ καμε μπερμπάτι(6)

(7)γρατζούνισε, (6) σε κακά χάλια

Μωρή αρκούδα με τ΄ αφθιά καμήλα με τη ράχη
ότι είπανε τ΄αχείλια σου η μούρη σ΄ όλα τάχει

Δεν πάω μπλιο στο γάιδαρο μαγάρι κι ας ψοφήσω
κι ο καθανείς βουκόλισσα δεν πάει ν αγαπήσει

Πότε να πάμε στο χωριό να πάμε στο μιτάτο
να βάλω το μαντζόρο (9)μου να φέρει τσ αίγες κάτω

(9)=όνομα σκύλου

Ωσάν τ΄αρνάκι προπατώ σαν την προβάτα μύσσω
κι ωσάν το ψωροκάτσικο πομένω πίσω πίσω

Ο κάτης(*)παίζει το βιολί κι ο μποντικός σφυρίχτρα
κι εδά να πηαίνομε και μεις κι έχετε καλλη νύχτα

(*)= γάτος

Ξύπνα λιβαδοπέρδικα τίναξε τα φτερά σου
διώξε το νυχτοκόρακα που΄χεις στην κάμαρά σου

Σαράντα λίρες ήδωκα στσοι ζεύλες(8) και τα λούρα (*)
για να ζευλώσω τον ντανά(+) απου ναι στη κουντούρα

(*)= εξαρτήματα του ζυγού, για το όργωμα
(+)=ταύρος

Άσπρα πουλιά στη θάλασσας που χαμηλοπετάτε
α(ν) δείτε την αγάπη μου να μου τη χαιρετάτε

Με τ΄αγριοπερίστερα που πάνε στον αέρα
σου΄πεψα γω χαιρετισμό μα δε σου τον εφέρα

Να’ μουν πουλί και συ δεντρό σ΄’ενα μεγάλο δάσο
και στα χρυσά σου τα κλαδιά να΄ρχομαι να κοιτάσσω

Να΄μουνε κι ίντα να μουνε ένα πουλί γαρδέλι
να πήγαινα τσ΄αγάπης μου την ώρα που με θέλει

Να΄ μουνε πετροκοτσιφός να ΄μουνε χελιδόνι
να ΄ρχόμουνα να σε΄βλεπα να δω ποιος σε μαλώνει

Δυο περιστέρια κάθουνται στην άκρα του δωμάτου
μα επεράσαν οι καιροί μικρή μου που σ΄ αγάπου
___

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΛΩΤΗΣ

Η Σοφία Λιλιμπάκη που εμφανίσθηκε ξαφνικά στον ΑΛΚΜΑΝΑ μας έφερε στην Τουρλωτή και φυσικά στους Λιλιμπάκηδες. Ψαχνουμε εδώ και χρόνια την οικογένεια αυτήν , ελπίζουμε να βρούμε στοιχεία. Μέχρι τότε παρουσιάζουμε στιχους της Κλειώς και του Μιχάλη Λιλιμπάκη, που αλιεύσαμε στο ευλογημένο διαδίκτυο και θα επανέλθουμε.

Από το σάϊτ του χωριού

ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΙΛΙΜΠΑΚΗΣ

Όφου και να ‘σουνα νησί
και να ‘μαι γω το κύμα
να σ΄ αγκαλιάζω πάντοτε
χωρίς να κάνεις βήμα.

Πάνω σε μια ψιλή κορφή
ήθελα να ‘σαι χιόνι
και να ‘μαι γω το σύννεφο
ο ήλιος μη σε λιώνει.

ΚΛΕΙΩ ΛΙΛΙΜΠΑΚΗ

Μα ένα χωριό αγαπητό

και ξέταιρο από τ’ άλλα

είναι αυτό που οδηγεί

τσι πεθυμιάς τα ζάλα.

Τόση απέραντη ομορφιά

μοναδικά φτιαγμένη

κι όλη η φύση γύρω του

αρμονικά πλασμένη.

Το όνομα του Τουρλωτή

σαν τούτο άλλο δεν είδες

γιατί έχει πλούτο ομορφιάς

κι ανθρώπους μερακλήδες

Aν αγαπάς την Τουρλωτή, 
έλα, μην κάτσεις για πολύ, 
κι΄εκείνη, μάλλον θα χαρεί,
αρκεί που λίγο θα σε δει,
στην μοναξιά της μην πνιγεί.

Στο νού μου έρχονται συχνά
με μάτια δακρυσμένα
αγαπημένες θύμισες
από τα περασμένα

Σημείωση : Στίχους παμπάλαιους του Γ.Λιλιμπάκη είχαμε παρουσιάσεει πριν μήνες, από νησί του Αιγαίου.