ΜΑΝΤΙΝΑΔEΣ ΤΟΥ 1910 – ΤΟ ΤEΤΡΑΔΙΟ ΤΟΥ ΜΙΧΑHΛΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ – ΚΑΤΩ ΑΣΙΤEΣ

 

Ετικέτα του τετραδίου : γράφει 6η Ιουνίου 1910

σελιδα 24 και 25:

 

Ως άφτει το λιανό κερί και δεν ανελιγώνει (3)

έτσ΄αγαπά κι ο φρόνιμος και δεν ξεφανερώνει

 

Ώστε να ζω λιγνό  κορμί θα σέρνω τον σεβντά σου

να κάνω τα χατήρια σου και συ πουλί μου ξάσου (4)

 

Ώστε να ζω θα σ αγαπώ κι ώστε να παραδώσω

κι ώστε να φέρουν οι καιροί την ζήση να τελειώσω

 

Άραγες ναν΄άλλο κορμί έτσι τυρανισμένο

σαν το δικό μου θλιβερό και κατηγορημένο

 

Σαν γέρος απορρίφθηκα και δεν ψηφώ τη νιότη

και περπατώ στη γη κλιτά και λεν το κι οι ανθρώποι  (1)

 

Γράφω παραπονέματα λόγια του μισεμάτου

ο χωρισμός σου μ έφερε στσοι ζάλες του θανάτου

 

Κόσμο θωρώ και γη πατώ κι άνθρωπο δεν γνωρίζω

Χριστέ μου τόσα βάσανα και πως τα νταγιαντίζω (2)

 

Σαν το πουλάκι στο κλουβί στέκω και συλλογούμαι

πως δεν μπορώ να σου μιλώ κι όλο παραπονούμαι

 

Από λεύκωμα ” ΤΑΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ”NELLY’S” 1927

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) κλιτά=θλιμμένα, μελαγχολικά/στον Ερωτόκριτο σελ.579 (πρώτη έκδοση)

(2)νταγιαντίζω=αντέχω

(3)ανελιγώνει=για στερεά λιπώδη, αρχίζει να λιώνει

(4)ξάσου = να κάμεις ότι θέλεις (εξουσία σου-εξούσα σου-εξά σου-ξα σου)

Το τετράδιο του Μιχαήλου Χριστοδουλάκη  (Κάτω Ασίτες, 1888-1985), περιέχει κυρίως μαντινάδες του 1910, είναι καλά διατηρημένο.(Αρχείο “Αλκμάν”)

 

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΗΣ : ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ


Τελικά, γεμάτος θυμό διαπίστωνε για μια ακόμα φορά, πως κάτι σημαντικότερο απ’ αυτό που εκείνος επεδίωκε, με τόση εργατικότητα και θέρμη, υπήρχε μέσα στο ατελιέ του.
Περίπου ένα μέτρο απ’ την είσοδο της πλευράς του κήπου, μια ζωγραφική σύνθεση, κάποιες “πιτσιλιές”, θάλεγε ο αδαής, μαύρου χρώματός, ήταν εκεί στα πόδια του τραπεζιού, που συνήθως το χρησιμοποιούσε για να αποθηκεύει λογής λογής υλικά, της ζωγραφικής του τέχνης.
Το μάτι του έπεσε τυχαία στο σημείο, γιατί αν και δεν ήταν ακόμα η ώρα της μεσημεριανής του ξεκούρασης, έπρεπε να κλείσει τον ανεμιστήρα που τον πάγωνε φυσώντας τον, μιας κι ο Σεπτέμβρης είχε μπει για τα καλά και η θερμοκρασία είχε πέσει απότομα.
Η επιδαπέδια εικόνα, θύμιζε σύνθεση μεγάλου μάστορα του περασμένου αιώνα. Είχε πολλά χαρίσματα, με βασικότερο την μοντέρνα γραμμή, σαν αυτήν που αξιοποιούσε ο αμερικανός ζωγράφος Τζάκσον Πόλλοκ, τις μαύρες εκρήξεις που πολύ θύμιζαν την ψυχική κατάστασή που βρισκόταν εδώ και καιρό ο επαρχιώτης καλλιτέχνης. Διέθετε αυστηρότητα στη φόρμα, ρυθμό και δομή, που θα την ζήλευαν ακόμα και μεταπτυχιακοί φοιτητές της πιο σημαντικής σχολής καλών τεχνών του κόσμου. Επίσης ένα ενδιαφέρον όσο και πρωτότυπο σημείο, αυτή η σπερματώδης έγχυσις, εμφάνιζε μια εσωτερική δόνηση, κάτι σαν σεισμό, κάπου στο μέσον και δεξιά, μια εξέχουσα αρετή της μεταμοντέρνας κατάστασης!
Οι συνεχείς συγκρούσεις και οι ταπεινώσεις που δεχόταν αδιαμαρτύρητα, ακόμα και όταν άκουγε προσβολές…”πώς είσαι έτσι? Μυρίζεις σαν καμμένο καλώδιο της ΔΕΗ…” απ’ αυτή τη γυναίκα, θα την κατονομάσω…. μια πρώην πόρνη από την Μασσαλία, που λίγο το αψέντι, λίγο το ταμπάκο, λίγο τα υπόλοιπα της ζωής της, την είχαν κάνει ευέξαπτη. Ο ίδιος είχε οδηγηθεί σε μια αδιέξοδη κατάσταση απελπισίας, με ουσιαστικότερη συντεταγμένη, την καλλιτεχνική του αδυναμία μια αισθητική ανεπάρκεια και μια βεβαιότητα, πως όλοι οι άλλοι ζωγράφοι ήταν καλύτεροι απ’ αυτόν, πως τα έργα των άλλων αν και προχειρότερα των δικών του, είχαν μεγαλύτερη πειστικότητα, και πως η καριέρα του είχε φτάσει ουσιαστικά στην Δύση της, πριν καλά καλά απολαύσει μια Φθινοπωρινή ανατολή.
Και ενώ καθημερινά βυθιζόταν στα εσωτερικά του αδιέξοδα, νά λοιπόν, ένα νέο πρόβλημα, ένας καινούργιος ανταγωνιστής και μάλιστα μέσα στο ατελιέ του, καραδοκούσε να του δώσει την ύστατη καλλιτεχνική χαριστική βολή. Μια εξαιρετική επιδαπέδια ζωγραφική.
Όρμησε με μανία πάνω στη ζωγραφιά, κρατώντας στο ένα χέρι του σπάτουλα και στο άλλο πανί, με διαλυτικό Νίτρου, ότι δυνατότερο. Ξαφνικά έμεινε ακίνητος, σαν καρυάτιδα! Πάνω στο τραπέζι που αποθήκευε υλικά ζωγραφικής, στα πόδια του, συγκεκριμένα στο πάτωμα, που βρισκόταν η εν λόγω ζωγραφιά… βλεπει με την έκπληξη, νεαρού εραστού που αντικρύζει για πρώτη φορά την θηλυκή γύμνια, ένα μικρό κουβά με μαύρο ακρυλικό χρώμα, να έχει πέσει στο πλάι, να έχει χυθεί το περιεχόμενο του, γεμίζοντας όλη την κενή επιφάνεια του τραπεζιού κι ενα μέρος του να στάζει κάτω λερώνοντας το πάτωμα και αναγκάζοντας τον καλλιτέχνη να αναφωνήσει…πω πω ….καταστροφή!!! Ο ανεμιστήρας είχε ρίξει ενα μικρο πίνακα, κι αυτός με τη σειρά του, το δοχείο με το χρώμα!!! Αναρωτιέμαι…..κάπως έτσι δεν ξεκινάνε όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις;

 

ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ, ΕΝΑ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ-ΟΤΑΝ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Μεσημέρι, κοντεύει 12, επίσκεψη στον ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ, το Μουσείο της ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑΣ. Πριν πολλά χρόνια είχαμε ξεναγηθεί  από τον δημιουργό του, διακεκριμένο οφθαλμίατρο κ. Γιώργο Μαρκάκη, αλλά παρά τις πολλές ευκαιρίες δεν ξαναβρεθήκαμε στους φιλόξενους και σημαντικούς χώρους του. Φταίει βέβαια η απόσταση αλλά πιο πολύ ευθύνεται η ραθυμία και η ευκολία της αποφυγής απασχολήσεων που δεν ταιριάζουν απολύτως με την θεωρούμενη ευχάριστη κάλυψη του ελεύθερου χρόνου μας. Όταν πλησιάζαμε το Λιμάνι της Χερσονήσου, ολιγομελείς συνήθως, οικογενειακές συντροφιές, προτιμούσαμε (επιλέγαμε ) ταβερνεία λαϊκά βέβαια (δεν υπάρχουν κι αλλά).

 

Είσοδος, γραφική χωρίς ιδιαιτερότητες-εν τούτοις χαριτωμένη – δίπλα σε καθυστερημένο μοντερνισμό

Ο “Λυχνοστάτης” ξεχάστηκε σιγά σιγά τοποθετήθηκε στις τουριστικές λεγόμενες επιχειρήσεις και απομακρυνθήκαμε  οριστικά. Η επιστροφή οφείλεται στην επίσκεψη στον νέο Μαρκάκη, τον Γιάννη για ανεξάρτητους με το Μουσείο λόγους.  Ο νεαρός σπουδαστής της Νομικής  (που ξέραμε) ώριμος άνδρας σήμερα, είναι ο υπεύθυνος του Μουσείου και μας υποδέχθηκε εγκάρδια και μας καθοδήγησε για την επίσκεψη,που γίνεται με εύκολο σύγχρονο και αποτελεσματικό τρόπο (χαρτες και audio-guide).(1)  Οι ευχάριστες εκπλήξεις ήταν πολλές. Τα κτίρια είχαν όλα ολοκληρωθεί, οι ελεύθεροι χώροι διαμορφωθεί και εξοπλισθεί (επιπλωθεί). Οι συλλογές είχαν πολλαπλασιασθεί και συμπληρωθεί ένα γνωστό μουσείο ανοίγονταν στην περίεργεια μας διαφορετικό απ´ότι ξέραμε. Σαν να είχε ολοκληρωθεί ένα πλήρες σχέδιο, από έναν πολυσύνθετο νου, που διέθετε γνώσεις εκτεταμένες σε πολλούς τομείς αλλά και μεγάλη αισθητική καλλίεργεια και εικαστικές δυνατότητες.

 

Ο σχεδιαστής (αρχιτέκτων)δεν φοβήθηκε το ύψος-το δεύτερο επίπεδο υψώθηκε προσεκτικά και διασκεδάστηκε από καμπύλες και λευκες ταινίες, σαν να επιχειρήθηκε ένα στοίχημα και κερδίθηκε.

 

 

Ο σεβαστος γιατρός που γνώριζα καλά ( Γιώργος Μαρκάκης) που ήξερα ότι είχε ευρεία παιδεία και λογοτεχνικές ικανότητες, επιχείρησε μιαν πάρα παλύ εκτεταμένη εργασία , οργάνωσε σχεδίασε, κατασκεύασε , εξόπλισε ένα σύγχρονο μουσείο και συγκεντρωσε τον άπειρο πλούτο  (ας μην μετράμε με τον χρυσό και τον άργυρο) των πολυποίκιλων συλλογών του. Ενώ οι συγκέντρωση υλικών κάθε  είδους είναι μάλλον συνήθης, η παρουσίασή τους απαιτούσε σ´αυτήν την  περίπτωση, αρχιτεκτονική μιας κλίμακας (που πλησιάζει την πολεοδομία) και δυσκολεύει  επαγγελματίες με προσόντα και πείρα. Πως τα κατάφερε λοιπόν εκλεκτός γιατρός; Το  ευγενικό όραμα η σύστηματική εργασία το μεράκι, οι γνώσεις και το ταλέντο, ίσως είναι το πολύπτυχο που απαιτείται για την επιτυχία ενός εκτεταμένου και απαιτητικού προγράμματος.

 

Οι πέτρες έμειναν στον άνεμο, μα δεν έπεσαν- δέθηκαν με λίγο κονίαμα και ασβέστη και κρατήθηκαν καλά…

 

 

Ο γνωστός  επιστήμων, όταν εκτίμησε ότι ολοκλήρωσε τη σοβαρή και υπερυπεύθυνη δουλειά του, μετά τα βιβλία και τα γραπτά του ελεύθερου χρόνου του-αφιερώθηκε σ΄ένα μεγαλόπνοο σχέδιο – όραμα, που που χρόνια πολλά, ψηφίδα – ψηφίδα διαμορφωνόταν (και κατέτρωγε ίσως) το μυαλό του. Τα λαογραφικά ή σχετικά με τη ζωή στην ύπαιθρο μουσεία, φυτρώνουν χωρίς καμιά πρόβλεψη ή προγραμματισμό σε κάθε οικισμό της χώρας. Μικρά και χωρίς πόρους, λειτουργούν περιστασιακά και τα πιο αξιόλογα από αυτά, στηριζόμενα στην ευαισθησία και τον πατριωτισμό των  ιδρυτών τους. Ο  ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ δεν έχει καμιά σχέση μ´αυτά. Είναι ένα ανοικτό (ολοχρονίς) μουσείο, καλά οργανωμένο, που θα το ζήλευαν πολλά ανάλογα της χώρας μας – που η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία (και γραφειοκρατία) κλείνει συλλογές και χώρους,χωρίς να νοιάζεται για τις πνευματικές (και οικονομικές) επιπτώσεις.  Θα έπρεπε να κάνουμε  πλήρη περιγραφή μιας διαδρομής στον ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ, μα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επίσκεψη, που συνιστούμε θερμά και ανεπιφύλακτα. Οι παρατηρήσεις είναι γενικές και σχετίζονται με ότι μένει συνήθως, μετά από πνευματικά ή καλλιτεχνικά θέαματα που παρακολουθούμε. Η πέτρα και η μαντινάδα, χαρακτηρίζουν το μουσείο και εύστοχα το παρατήρησε, ο σοφός δάσκαλος (Μ.Παρλαμάς). H πέτρα (με την προσθήκη ελάχιστου κονίαματος) δημιουργεί  σχεδόν τα πάντα στο μουσείο, τοίχους, δάπεδα, δρόμους, πλατείες, αντικείμενα κλπ.

 

Το ζώο που εξαφανίσθηκε από τα χωριά μας, σε ένα ύφασμα, σχεδιασμένο με πολύχρωμες κλωστές, σηκώνει χαρούμενο το φορτίο του

 

Η μαντινάδα περιγράφει εκθέματα αλλά και τρόπους κατασκευών, εργασίας και ζωής. ´Οταν δεν περιγράφει απηχεί τα αισθηματά μας (αντιδράσεις) σ´ότι βλέπουμε, αγγίζουμε , ακούμε, μυριζόμαστε. Το περιβάλλον φυσικό και τεχνητό ,με το σύνολο σχεδόν των όντων που το κατοικούν, του πρόσφατου παρελθόντος μας, (και των δραστηριοτήτων) εικονογραφείται στις εκθέσεις του ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ . Κοντολογίς, το μουσείο που δημιούργησε ο Γιώργος Μαρκάκης και διευθύνει σήμερα ο Γιάννης Μαρκάκης (προσέφερε πολλά στον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας) είναι ένα συνολικό, ολοκληρωμένο δημιούργημα, που προήλθε από τον στοχασμό και το όνειρο.

Ο γιατρός το παρέδωσε στην επόμενη γενιά (με το γιο του) αφού το ολοκλήρωσε στις βασικές του γραμμές. Αν και η σημερινή μορφή και λειτουργία, σχετίζεται μετον Γιάννη Μ., το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στο δημιουργό της εγκατάστασης αυτής τον γνωστό οφθαλμίατρο. Είναι βέβαια το παρελθόν που φέρνει τον γιατρό και τον ποιητή Αναγνωστάκη σε εκδηλώση στο Ηράκλειο, τότε με σεμνότητα ο πρώτος παρουσίασε τον δεύτερο και δεν ήξερα τις καλλιτεχνικές του ιδιότητες. Είναι που αργήσαμε να καταλάβουμε τι ήταν το εγχείρημα του ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗ ,μείναμε αδιάφοροι στην πρώτη επίσκεψη μας

Το αλώνι, από σκωπτική μαντινάδα του Δερμιτζογιάννη, η βροντόλυρα ακούγεται και τα βήματα των χορευτών…
Είναι γιατί είναι το πρώτο πλήρες σύνθετο πνευματικό ίδρυμα,που προγραμματίζεται,σχεδιάζεται, κατασκευάζεται (με την αρχιτεκτονική και εργολαβική σημασια), εξοπλίζεται και πλουτίζεται με συλλογές αλλα και χρηματοδοτείται  από έναν μόνον άνθρωπο (δεν γνωρίζουμε άλλο).
Οι μεγαλοπλούσιοι κάνουν περισσότερα και μεγαλύτερα έργα, μα κι αν χρηματοδοτούν με άνεση, δεν μπορούν να υλοποιήσουν χωρίς ειδικούς και εμπειρογνώμονες, δεν ιδρώνουν και φυσικά δεν έχουν (κατά κανόνα) καλλιτεχνικό ταλέντο ούτε λογοτεχνικά  ενδιαφέροντα . Ο Γ. Μαρκάκης ήξερε και έμαθε, μελέτησε και ζωγράφησε, με χώμα πέτρα, ξύλο και τσιμέντο, μιαν εξαιρετική ιδέα και νομίζω ότι είχε άριστα αποτελέσματα.
Το εκκλησάκι, από λεύκωμα του Αιγαίου-“ο ψαλμός ακούγεται νυκτικός κάτασαρκα” έγραψε κάποιος
Ο ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ είναι κυρίως αρχιτεκτονική σύλληψη ,μα προϋποθέτει ευρεία γνώση πολλών περιοχών της επιστήμης και της τέχνης,έναν σοφό και πολυτάλαντο εγκέφαλο. Θα χρειαζόταν ανάλυση εκτεταμένη, μα ξεπερνάει τους στόχους αυτού του κειμένου, που γράφτηκε για να τιμήσει  έναν ακούραστο εργάτης του πολιτισμού μας, αλλά για να προτείνει (συστήσει) σ όλους τους κρητικούς (φιλότεχνους και μη) να επισκεφτούν (αυτό σημαίνει και ενίσχυση) το υποδειγματικό μουσείο που ονομάζεται ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ. Άλλοι θα θυμηθούν, άλλοι θα μάθουν μα όλοι θα περάσουν μερικές ώρες ευχάριστες, σ΄ ένα μάθημα υψηλής αισθητικής.
Σεπτέμβριος Παρασκευή 7, 2012
Εσωτερικό λαϊκού σπιτιού-χρώματα κι αρώματα μιας παράδοσης που αμύνεται σ ένα μοντερνισμό που δεν φαίνεται να φέρνει πρόοδο.
 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1) Ακουστική ξενάγηση

ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗΝ ΚΡHΤΗ

 

Κρητικός ζωόφιλος στον Άγιο Νικόλαο, δεν ταϊζει μόνο όλες τις γάτες της περιοχής του (Λίμνη)αλλά τις φροντιζει και από κάθε αρρώστια//ευτυχώς δεν τον ξεχωρίζει κανείς τον ανώνυμο παλιό ναυτικό-κι έτσι δεν τον ενοχλεί( 15.9.2012)

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ «ΗΛΕΚΤΡΑ» ΤΟ 1939
Ο μοντερνισμός στην Ελλάδα είχε διαφορετική υποδοχή από τέχνη σε τέχνη. Οι μεγάλες αρνητικές αντιδράσεις παρατηρήθηκαν στην ποίηση, όπου οι πρώτοι υπερρεαλιστές έφτασαν να γίνουν νούμερα σε επιθεωρήσεις. Στη ζωγραφική υπήρξε γενικά συγκατάβαση και πολιτισμένη συμπεριφορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος. Στις πρώτες του συλλογές καθώς και στον ίδιο προσπάθησαν κάποιοι δημοσιογραφικοί κύκλοι, να δώσουν κωμικές διαστάσεις. Αντίθετα τα ζωγραφικά του έργα, ακραιφνώς νεωτερικά και αυτά, εκτιμήθηκαν από την αρχή και έγιναν αποδεκτά στις «Πανελλήνιες Εκθέσεις» του Ζαππείου. Αναγνώριση της ζωγραφικής του ικανότητας ήταν και η ανάθεση σ’ αυτόν από τη Μαρίκα Κοτοπούλη των σκηνικών της Ηλέκτρας.
Η αφίσα που φιλοτέχνησε ο Νίκος Εγγονόπουλος για την παράσταση που είχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΚΕΛΑΙΑ

Υποστήριξτε τη Βικελαία:
υπογράψτε εδώ: http://www.gopetition.com/petition/44551/sign.html
ακολουθήστε στο facebook

Αντιγράφω:

Η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου αποτελεί, αλλά μπορεί και στο μέλλον ν’ αποτελέσει, μαζί με άλλους φορείς γνώσης και πολιτισμού του Ηρακλείου -Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, Ι.Τ.Ε., Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου- την πολιτισμική αιχμή του Ηρακλείου, τον οργανισμό αυτό που θα συνδράμει στην αλλαγή της φυσιογνωμίας της πόλης μας, στην διαμόρφωση ενός νέου κλίματος δημιουργίας, στην αποκατάσταση της ιστορικής φήμης του Ηρακλείου. Συνεχίστε την ανάγνωση ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΚΕΛΑΙΑ

Τ' ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Πανσέληνος στον Άγιο Νικόλαο - Κυτροπλατεία

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Κι αν δεν το δεις μη λυπηθείς
μι’ ανάσα στον αγέρα
θα διαλυθεί μέσα στο φως
μόλις θα φέξει η μέρα

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Αν θα σ’ άγγίξει στ΄όνειρο
πολύ μη σε φοβήσει
αχνός είναι και θα χαθεί
με την αυγή θα σβήσει

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι
για να σ΄αφήσω ένα φιλί στο μαξιλάρι

Κι αν πέσει απ΄το κρεβάτι σου
έτσι ήτανε να γίνει
καινούρια αγάπη την παλιά
την καταλεί τη σβήνει

Θα’ρθω με τ΄Αυγουστιάτικο τ΄ολόγιομο φεγγάρι
για να σ’άφήσω ένα φιλί γλυκό στο μαξιλάρι