ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥΣΑ : Η ΚΑΜΗΛΑ (ΜΝΗΜΗ ΦΕΫΖΑΛ)

Η ΚΑΜΗΛΑ

Ενθύμηση : Φεϋζάλ

Ο Φεϋζαλ, στην πόλη των παραμυθιών
Ο Φεϋζαλ, στην πόλη του ουρανού  ( σχέδιο- κολάζ Σ.Ζ.)

 

Αγαπάς τα σύκα μήλα;
Αγαπάς και την καμήλα;

Λέγαν ολα τα παιδια
Που δεν είχαν δει ποτέ τους
Της ερήμου τη δρομάδα…
Και πουλούσαν εξυπνάδα

Οταν πήγαν στο σχολειό
Μάθανε κι όλα τα ζώα
Στις ερήμους της Ασίας
Αφρικής και αραβίας

Ένα ζώο με καμπούρα
Είχαν σ´ όλες τις δουλειές
Την καμήλα που αντέχει
Και χωρίς νερό να τρέχει

10524976_10203165893701456_643851694_n-1

Για μεταφορές μεγάλες
Απ´ του μεταξιού το δρόμο
Και το γάλα της το δίνουν
Σ´όλα τα παιδιά να πίνουν

και το κρέας της το τρώνε
Μα και καπνιστό το κάνουν
Και το δέρμα της απλώνουν
Και σκηνές μ´αυτό σηκώνουν

Τις οπλές της δεν αφήνουν
Και το τρίχωμα της παίρνουν
Για να πλέξουνε να υφάνουν
Ρούχα και σκουτιά να κάνουν

Αγαπάς τα σύκα μήλα;
Αγαπάς και την καμήλα;

Είναι ζώο που προσφέρει
Και ποτέ του δεν ξεχνάει
πάντα διπλοαναχαράσει
Τα ξερά χόρτα σαν φάει

Εκτός από τις δρομάδες
Είναι κι οι βακτριανές
Οι καμήλες που έχουν δυο
Πάνω τους ψηλές κορφές

280px-2011_Trampeltier_1528

Αγαπάς τα σύκα μήλα;
Αγαπάς και την καμήλα;

Ναι την αγαπώ πολύ
Είναι πρόσχαρη και τρέχει
Μες την άμμο την καυτή
Και παράπονο δεν εχει

30710256_10213559306610283_8396409576164950016_n

Είχα κι ένα φίλο κάποτε

τον αγάπαγα  πολύ

Φευζάλ τον λέγανε

κι ήτανε καλό παιδί

 

Ήρθε από την Αραβία

το νησί της το Μπαχρέι(ν)

κι είχε μια μικρή καμήλα

που  φωνάζαν  όλοι Φέυ

 

Έφυγε όμως γρήγορα

βρέθηκε  στον ουρανό

κι από κει ψηλά μας βλέπει

με χαμόγελο  γλυκό

Κι η καμήλα του κοιτάζει

τις εκτάσεις της ερήμου

συνεχώς αναχαράζει

αχ! λέει : να ταν μαζί μου

 

images-3

ΣΤΙΧΟΙ: ΑΦΙΕΡΩΣΗ (ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤ.)

 

Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)
Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Σ Η

                          Στη Σοφία Κολοτ.

 

Στο ανέφικτο που θέλεις να συμβεί

Σ΄αυτό που δεν το περιμένεις

Σ΄ότι φοβάσαι κι αγαπάς πολύ

Σ΄’οτι σε πνίγει…κι ανασαίνεις

 

Στο ψέμα που θα πρέπει να το πεις

με φυσικότητα μεγάλη

και στην κουίντα που θα΄χεις να κρυφτείς

απ΄τα δικά σου μάτια πάλι

 

Σε σένα που κοκκίνισες πρωτού

σ΄αγγίξει ο παιγνιδιάρης έρως

στα χείλη με τη γεύση του λωτού

σ΄εκείνο το λημσονημένο μέρος

 

Στων αισθημάτων τον θολό βυθό

και στων παιδιών την απορία

στο ψέυτικο που μοιάζει αληθινό

στη νοσηρή τη φαντασία

 

Σ΄αυτούς που στο κενό ακροβατούν

σ΄ εκείνους που αμφιβάλλουν και ρωτούν

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Από την συλλογή  ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, πρόχειρη έκδοση Μάιος 2007 σε 30 αντίτυπα (διορθωμένο)

Το "φρύδι του Νότου"
Το «φρύδι του Νότου»

 

 

ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ; ΠΑΡΩΔΙΕΣ

996995_985273201580172_4963360525288934527_n

ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΘΕΙ

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ;

 

Εύθυμοι στίχοι,  από το….1882  στο  1902 και μετα στο 1982…και τις μέρες μας

Ξεύρεις τη χώρα  που ανθεί

φαιδρά πορτοκαλέα

που κικκινίζει η σταφυλή

κια θάλλει η ελαία;                  (Άγγελος Βλάχος 1838-1920)

 

Ξεύρεις τη γην όπου ανθεί

φαιδρά πορτοκαλέα

και στέφει κάλπας κάλπηδων

η δάφνη κι η ελαία ;

τα κεφαλια παν αργα -και γρήγορα τα πόδια
τα κεφαλια παν αργα -και γρήγορα τα πόδια

Ξεύρεις τη γην  που τρέφονται

τα πιο μεγάλα βόδια

που τα κεφάλια παν αργά

και γρήγορα τα πόδια;

Ξεύρεις την γην που θαλερά

διατηρεί τα νιάτα μας

κι όλες οι γλώσσες κόβονται

απ΄την φιλοπατρία;

Ξεύρεις την γην που πάντοτε

κατηγορούν τη γάτα μας

πως έχει μλατια γαλανά

και την ουράν μακρία;

 

Ω!δεν το αγνοεί κανείς

αυτό το δόλιο ρημαδιό

είναι η γη η Ελληνίς                  Π.Δημητρακόπουλος (1864 -1922)

 

Ξέρεις την χώραν που ανθεί πολλή κακαογλωσσία

που κιτρινίζει η εντροπή και θάλλ΄ η αγυρτεια;

Όπου κεφάλια σεβαστά μοιάζουν με κολοκ΄θια;

όπου ο καφές αφέψημα θα πει από ρεβύθια;                         Κ. Βελλίδης  (Θεσσαλονίκη)

Scan

Ξέρεις την χώραν που ανθεί

και θάλλει η ελαία ;

Κι όπου δουλειά δεν προχωρείς

ούτε υπόθεση, χωρίς

τη σχετική  λαδέα;

Που όταν η στιγμή θα ρθει

πότε ως τσεκ θα επιδοθεί

και πότε ως φακελέα;

-Η χωρα αυτή είν΄ εμφανής

αλλα να μην την πει κανείς

Τμημα της γελοιογραφιας, για ανάγνωση
Τμημα της γελοιογραφιας του Μποστ

Η  χώρα αυτή από καιρού

είναι φτωχή και φουκαρού

Και ψευτοζεί με δανεικά

Ευρωαμερικανικά.

Κι εχει για σύμβολό της

-βεβαίως το λαό της.

«Προ πάντων η λιτότης !

Σφίψχτε  τη ζώνη σας παιδιά

ένεκα η αναπαραδιά.

Θα ρθει και η  καλή σοδιά»

Κι όσο επαναλαμβάνονται

τέτοιες σκληρές κουνβέντες

τόσο και πιο αυξάνονται

οι κρατικές Μερσέντες!

Ξέρεις την χώραν όπου ανθεί

και θάλλει η σκανδαλέα;

Που δεν περναει εβδομάς

χωρίς,με όλα ςτας τιμάς

να βγει και κάποιο σκάνδαλο

σε δημοσία θέα;

και δια ταύτα κι επειδή

τι έχει γίνει δηλαδή;

Εκείνοι που τα πιάσανε

το πήραν το λαχείο.

Σε λίγο οκόσμος τα ξεχνά

και η υπόθεση περνά

και μπαίνει στο αρχείο…

κι ως πριν να σβήσει αυτή η βουή

βγαίνει στη μέση ενα πρωί

το σκάνδαλο το νέο !

Κι αν τύχουνε και μερικοί

πουναι στα χέρια παστρικοί

και δεν αγγίζουν τίπτε

τιμίως κι υπερηφάνως 

κερδίζουνε οπωσδήποτε 

τον τίτλο του αυνάνος….     (Π.Παπαδούκας (1907-87)

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Από το περιοδικό του ΝίκουΛογοθετη, υτεύχος 4 , 1997

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ : Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΙΑ (ΒΡΑΒΕΙΟ 2016)

Την γνωρίσαμε στο διαδίκτυο, δεν είχαμε διαβάσει ποτέ κάποιο πλήρες  της κείμενο (δεν έτυχε), ίσως οι πολλές απασχολήσεις της , έκρυβαν το ποιητικό (το αληθινό δηλαδή) πρόσωπό της.

Το Κρατικό Βραβείο ποίησης 2016, που μόλις μάθαμε, μας έδωσε την ευκαρία να αγοράσουμε το βιβλίο της, μια καλαίσθητη έκδοση του 2015 και να μείνουμε έκπληκτοι !

Ο έμμετρος στίχος ήταν  πρώτη μεγάλη (έντονη)  και παράξενη  εντύπωση , που ήρθε μιαν κατάλληλη στιγμή, όταν διάβαζα τις διαπιστώσεις του μεγάλου Αργεντινού ποιητη  Χ.Λ. Μπόρχες, για τον ελεύθερο και τον παραδοσικό στίχο.

Για πολλά χρόνια προβληματισμένος αλλά και έχοντας δοκιμάσει γραφές σχετικές, δέχθηκα(διάβασα) με μεγάλη ευχαρίστηση την έμμετρη έκδοση της Σοφίας Κολοτούρου.

«Διαυγή ευαίσθητα , λυρικά»χαρακτηρίζονται από την επιτροπή κρίσεως τα ποιήματά της, μα έχουν και στοιχεία αναγνωρίσεων, και δραματικών εντάσεων – περιγράμματα σκληρών καταστάσεων, που αντιμετωπίζονται με νηφαλιότητα και θάρρος.

Δεν εκπαιδεύουν τον αναγνώστη στην …εκτίμηση της παλαιότερης έμμετρης ποίησης, γιατί είναι σύγχρονη και μοντέρνα η ουσία τους, όπως στον ελεύθερο στίχο.

Ίσως «η ρίμα άνοιξε την πόρτα για να μπει η έμπνευση…»στα ποιηματα της Σοφίας, όπως έγραφε ο Μ.Αναγνωστάκης στην μονογραφία του για τον «Μανούσο Φάση».

Επανέρχονταν καθως έπλεα στις στροφές των στίχων της συλλογής » ΤΗΣ  ΤΡΙΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ»,οι συλλογισμοί του Μπόρχες: «ο ελεύθερος στίχος είναι πιο δύσκολος από τις έμμετρες μορφές» η  Σοφία βρήκε μάλλον και το δρόμο που  της πάει και πιο πολύ,  και τον τρόπο να κρύψει ότι σημαντικό δεν λέγεται.

12936703_10153992866558168_1623685662195428609_n

 

Η ΤΡΙΤΗ  ΓΕΝΙΑ

  Στον άντρα μου

Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα

το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις

μ΄ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα

Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις,

οι πρόγονοι   (αν και νεκροί ) δια ζώσης

να μαρτυρούν απ΄την αρχή τα μυστικά –

στο τέλος πάλι ν΄απειλούν μην τους προσδώσεις

η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

 

 

Γενιές  που φύλαξαν στη μνήμη τους κλεισμένα

τα τραύματα  και τις παλιές διαβρώσεις

σε μια  αλυσίδα, με τα μέλη τους δεμένα

(τι βάσταξες και πόσα θα σηκώσεις,

πόσα άλλαξες και τι μπορείς να σώσεις)

και δεν αντέχεις και φωνάζεις: «φτάνει πια!»

Μα ο κηρος έλαχε σε σένα να πληρώσεις

 

Γενιές που έληξαν, προδιαγεγραμένα,

στων απογ’όων της πικρίας της τόσης

που δεν θελήσανε παιδί να κάνουν ένα

(τον πόνο , ω αναγνώστη,  να μην νιώσεις).

την αλυσίδα  δεν θα επιδιορθώσεις –

τη σπάζεις μόνο και φωνάζεις αρκετά!»

Έτσι στο φως αναβαπτίζεσαι, τηςγν.ωσης

η τρίτη και φαρμακερή γενιά.

 

Πρίγκιπα μου΄χεις τάξει νέα γέννα

σαν καταγράψουμε μαζί τα κωδικά

παλαιά βιβλία , στο σεντούκι φυλαγμνένα

η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

 

 

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Βιογραφικά κλπ  για την Σοφία Κολοτούρου στο διαδίκτυο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ : ΕΠΙΛΟΓΕΣ (ΤΟ ΦΙΛΙ)

 

 

Όταν δυσκολεύουν τα πράγματα,  ξεφυλλίζουμε περιοδικά: σήμερα το πιο σπάνιο σε μας, με τίτλο «ΕΠΙΛΟΓΕΣ – ΣΥΜΜΙΚΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ» του λόγιου ιατρού (ποιητή, μεταφραστή, εκδότη) Νίκου Λογοθέτη. Αντιγράφουμε από τις ποιητικές παρωδίες το ποίημα του Α. Παράσχου «ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ» και την εύθυμη εκτεταμένη  …απόδωσή  του   από τον Κ.Σκόκκο.

image002(4230)

ΑΧΙΛΕΑΣ  ΠΑΡΑΣΧΟΣ (1886-1918)

ΤΟ  ΦΙΛΗΜΑ

Είναι το φίλημα τροφή πυρίνη της καρδίας

στιγμή κλαπείσα της ΕΔΕΜ  αρχή αθανασίας

Είναι το μύρον της ζωής , η γλώσσα των αγγέλων

Έρως , εις δύο στόματα ευώδη ανατέλλων

 

Είναι το φίλημα θερμή πλημμύρα αισθημάτων

«Χριστός Ανέστη της ψυχής , το άσμα των ασμάτων

της ήβης ψάλλον όνειρο,ν υμέναιος καρδίας

άνευ στεφάνων και πομπών, πλην έμπλεος θρησκείας

 

Κι είναι το φίλημα πνοή του Πλάστου ζωογόνος

καρδίας δίδυμος ακτίς εις χείλη  μυροβόλα

είναι το ρήμα του Χριστού, ευδαιμονίας τόνος

αιωνιότητος στιγμή και βλάστησις εις όλα.

Μ΄εν φίλημα γεννώμεθα , μ΄εν φίλημα γεννώμεν

μ΄εν φίλημα λαμβάνομεν οπόταν τελευτώμεν

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΣΚΟΚΚΟΣ

 

 

 

 

image001(3505)

 

Είναι το φίλημα  – παρντόν, να πω κι εγώ μια αλήθεια-

ανθρωποφάγος όρεξις που κρύβουμε στα στήθια

Μία προειδοποίησις για κείνον και για   κείνη

πως είμεθα μεν ποιηταί μα και ολίγον κτήνη

 

Αρχίζουμε ρωμαντικά απ΄το φιλί μια μέρα

και βγάζουμε τα μάτια μα ς ολίγον παραπέρα.

Θα πεις και πως τα βγάζουμε; Να, κάτι μας τυφλώνει

και μια γυναίκα έξαφνα στην πλάτη μας φορτώνει.

 

Αφήνω που μικρόβια  μπορεί και να κολλήσεις

μες των φιλιών τας ιεράς κι ευώδεις συγκινήσεις

και ενώ τα χείλη προσκολλά εκείνη στον εκείνο

του προσκολλά καμιά φορά τη φθίση ή τον καρκίνο.

 

Για κάθε ενδεχόμενο κρατάτε ένα μαντήλι

όσο νταλαβερίζεσθε συχνά με ξένα χείλη.

Κι ένα μπουκάλι σουμπλιμέ δεν βλάπτει και ακόμα

μ΄ολίγον φαινικόν οξύ να πλένετε το στόμα

 

Είδα κυρίες που κρυφά ζηλεύονται, μισούνται

με άκραν  περιπάθειαν να αλληλοφιλιούνται

και να σφιχταγκαλιάζονται καταμεσίς του δρόμου:

τι κάνεις Ελενάκι μου;-Καλά , εσύ χρυσό μου;

 

Και πίσω πέντε φάσκελα!  Κι η γλώσσα κόβει – ράβει

κι η μια κρυφά της αλληνής βαθειά το λάκκο σκάβει

Γι αυτό σαν βλέπω να φιλεί η μια την άλλη αρκούδα

μες τα φιλιά τους συναντώ ολάκερον Ιούδα.

 

Ξέρω κι κάποιες που ενώ τον άνδρα τους φιλούνε

δεν παραλείπουν , μάτια μου, και να στραβοπατούνε!

Και  όσο πιο ζεστά φιλούν με φλόγα και με λάβα

τόσο φοβούμε πιότερο πως …λάκο έχ΄η φάβα.

 

 

 

Ροντέν...
Ροντέν…

Φαντάσου δε και άλλη μιαν εικόνα ζηλεμένη

να σε φιλεί με πύρινα φιλιά η ερωμένη

κι εκεί που στα αιθέρια υψώνεται η ψυχή σου

να χώνει αυτή το χέρι της στην τσέπη στο πουγκί σου

 

Αν πεις και δια το φιλί του Πασχα της Αγάπης

αυτό δα θα το ζήλευε κανίβαλος κι αράπης.

«Χριστός Ανέστη  Περικλή» γλέντι και ρετσινάτο

κι έπειτα Μπουμ! Μια κουμπουριά κι αντίο πελ πασσάτο!

 

Τι τρέχει; Α! μπα! τίποτε, κάτι Ρωμιοί γλεντάνε

μια μπιστολιά κ ένα φιλί εδώσανε και πάνε…

Μ΄έν φίλημα απατώμεθα  μ΄εν φίλημα απατώμεν

και κοροϊδίας φίλημα μας δίδουν και ψοφώμεν !!

 

28512445_10213226643693918_710064334_n
Νίκος Λογοθέτης, ψηφιακό πορτραίτο (αρχείο ΑΛΚΜΑΝ0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ – ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)
Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ  : ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
——————————————–
Ενώ η χρονιά έκλεινε τον κύκλο της, πριν ξημερώσουν τα Χριστούγεννα του κρίσιμου 2017, ο Μανολης Παπαιωάννου, πήρε το πλοίο της ύστερης (τελευταίας) γραμμής.
Όπως πριν χρόνια, οταν έφηβος μπάρκαρε δοκιμάζοντας ταξίδια σε άγνωςτες θάλασσες, σε μακρυνούς ωκεανούς, ψύχραιμα πάτησε το κατάστρωμα του μικρού πλεούμενου, κρατώντας σφιχτά στην παλάμη του το απαραίτητο νόμισμα, ήξερε πως δεν ήταν τώρα δωρεάν, κι ο σκοτεινός καπετάνιος, δεν έκανε  ποτέ πιστώσεις.

20180123_143727
Σε καταστρωμα πλοίου, φανηκε από νωρίς η αγάπη για τη θάλασσα (φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

….
Είχαν περάσει  50 χρόνια από τότε που ώριμος νέος , τριαντάχρονος, άναβε το φυτίλι μιας αυτοσχέδιας βόμβας….
Δεν υπολόγισε  τις επιπτώσεις, δεν τον φόβιζε η φυλακή, η φλόγα που έκαιγε  τους νέους της γενιάς του, τον πυρπολούσε – μα αν περισσότεροι έμειναν ψύχραιμοι και  αδρανείς,  αυτός δεν μπορούσε να μεινει απαθής,  η λύπη, η στεναχώρια   γινόταν ακράτητος θυμος – ας μην  ηταν έφηβος , ας μην ήταν πια φοιτητής …
Είχε ταξιδέψει στην ανοικτή θάλασσα, ειχε νοιώσει  τρικυμίες και κινδύνους, τη σκληρότητα της ζωής  που δεν χαρίζεται – δεν ηταν πλουσιόπαιδο του βουτύρου.

Στο βασιλικό (τότε) Ναυτικό...
Στο Βασιλικό (τότε) Ναυτικό με τον Δημήτρη Αδάμη(φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

Η αντίδραση του θα εχει σοβαρές παρενέργειες, θα βρεθεί πίσω απο τα κάγκελα, αυτός που έγινε (σπούδασε) δικηγόρος, για  να βοηθάει τους άλλους να γλυτώσουν τα σίδερα…
Να φταίει η εμπειρία του αυτή, που έγινε αργότερα εξαιρετικός  νομικός ;
Ισως, τον γνωρίσαμε στο ωραίο, κτίριο Καστρινάκη, μολις η Δικτατορία, έκλεινε τον άθλιο βίο της, μέσα στην καταστροφη τηνπροδοσία και την χλεύη…
´Εκανε τα πρώτα βήματα του στο απαιτητικό του δικηγορικό επάγγελμα, δεν έδειχνε , δεν φάνηκε αμέσως η μεγάλη έφεση ή η επαγγελματική μανία.

Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά...
Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά…

Στον τρίτο όροφο εκεί που σημερα στεγάζεται η Τραπεζα Πειραιώς (δημιούργημα του συναγωνιστή του τοτε-1967-  Μιχάλη Σάλα), σε μικρά δωμάτια, που ήταν πριν μάλλον κοιτώνες , είχαν μαζευτεί(εκτός από αυτόν) άλλοι τέσσερις πέντε, ο αείμνηστος παλαίμαχος νομικός Αλέκος Παπαδάκης ,ο Σίφης Καμάρης, ο Κώστας Ασλάνης, ο υπογραφών, και η Μαρία(Μπορμπουδάκη;) της Τρανς Μπετόν.
Οι φιλίες δημιουργούνται στα θρανία στο στρατό και στο επάγγελμα , θα πρέπει να προσθέσουμε και στην γειτνίαση των γραφείων.
Αν και η συστέγαση καταργήθηκε γρήγορα, σ΄έναν χρόνο ,δέθηκαν καλές σχέσεις και μια στενή φιλία, του Σίφη και του Μανόλη.
Αργότερα, στα 1978, οι δυο φίλοι θα βρεθούν στην ίδια Δημοτική παράταξη, ο Σιφης Κάμαρης, στήριξε ξεπερνώντας τα στενά «ιδεολογικά» πλαίσια, αποφασιστικά τον Μανόλη Παπαϊωάννου, ως υποψήφιο Δήμαχο.

Σκιτσο της εποχης, οι δυο Μανοληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσακης)
Σκίτσο της εποχής, οι δυο Μανόληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσάκης)

Η φιλία τους θα δεθεί, στον προεκλογικό αγώνα, οι δυο άνδρες που αντιστάθηκαν στην Δικτατορία, θα εργαστούν πολύ( το θα αγωνιστούν δεν θα τους άρεσε)για να αποκτήσει πόλη τους έναν μη Πασοκικό ( κομματικό) Δήμαρχο.
´Εχασαν για λίγο, δεν είχαν βέβαια πολλές πιθανότητες, μα η φιλία τους έγινε πιο στενή,κράτησε μια ζωή.

Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)
Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)

Ο Παπ, ´ετσι τον λέγαμε, δίεγραψε μια λαμπρή επαγγελματική τροχία( καριέρα), ο νεώτερος κατα πολύ φίλος του( ο Σ.Κ.), χαιρόταν με τις επιτυχίες και την πρόοδο του. Έκανε δυο γάμους, απέκτησε μια κόρη και δυο εγγόνια.

Σε κάποιο  πολιτικό διάλειμμα, διορίστηκε ο Μ.Π. πρόεδρος στο Λιμενικό Ταμείο, τον ανάγκασε η αγάπη του για τη θάλασσα, ευτυχώς έμεινε λίγο – πως να αντέξει την τερατώδη δημόσια γραφειοκρατία , αυτός ο φιλελεύθερος πολίτης ;

Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιανν'ακης, Μανόλης Παπαϊωάννου...(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)
Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιαννάκης, Μανόλης Παπαϊωάννου, Ξαγοράρης Γ.(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Κι όταν πριν 12 χρόνια μια επάρατη νόσος, κτύπησε τον Σίφη, στάθηκε κοντά του, στην στενή συνεκτική αριστερή συντροφιά του φίλου του, προστέθηκε σαν ένα ακομα στρώμα στην ασπίδα  της προστασίας του.

….
Κι οταν χάθηκε το παιγνίδι κι ο Σίφης εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο,  έμεινε η φιλία: ´οπως ίσως  τραγουδούν  τα  εγγονάκια του : » η φιλία δεν χάνεται σαν είναι αληθινή»
Και πέρασα χρόνια πολλά,  ο Μανόλης Παπαϊωάννου  στο περιθώριο της δικηγορικής  εργασίας, ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηρότητες, η πρώτη του επαφή λόγω του φίλου του Μιχάλη Σκουλούδη με την Τρανς Μπετόν, τον οδήγησε σε κατασκευές -στα νεανικά του χρόνια  είχε δουλέψει στις εργολαβίες ενός  θείου του μηχανικού, πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όμως  οι αρρώστιες έπληξαν την οικογένεια του, πρώτα την εξαίρετη δικηγόρο συντροφό του, την Λένα  Τζανάκη . Ο κάπως αδέξιος και ογκώδης και παρορμητικός σύζυγος, έγινε  ψύχραιμος υποδειγματικος νοσοκόμος, μα δεν υπήρχε θεραπεία.

Αμέσως μετά, άλλες βάρβαρες ασθένειες έπληξαν τον ίδιο, καρδιά, κυκλοφοριακό κρίσιμα όργανα. Αντιμετώπισε την συντονισμένη επέλαση με θάρρος , με κουράγιο. Δεν ζήτησε συμπαράσταση, δεν δέχθηκε βοήθεια : «σαν έτοιμος από καιρό – σαν αντρειωμένος…»

γιατί του ταίριαζε αυτή η πόλη, αγωνίστηκε σκληρά πολύ σ΄ έναν   αγώνα μάταιο.
Κι έφυγε  πρίν τα Χριστούγεννα, τόσο μπορούσε τόσο άντεξε

 

Τον αποχαιρέτησε η πόλη του βιαστικά αλλά επισήμως.
Οι τέσσερις (εν ζωή) Δήμαρχοι, τον τίμησαν , ακολούθησαν μιαν διαδικασία υποχρεωτική, για έναν δημοτικό παράγοντα κι έναν αντιστασιακό, μα δεν έλειψε ο κόσμος,  οι πολίτες αυτής της πόλης.

Από πολύ μακρια   αυτός ο πληθωρικός, αθυρόστομος, αλλά θαρραλέος πολίτης, του Μεγάλου Κάστρου, θα χαμογελούσε, ο κόσμος δεν τον ξέχασε…

«ξέρω τι καπνό φουμάρετε» θα μουρμούριζε ,με το βιανίτικο χιούμορ του (περίεργο για πολλούς)» θα σας πω μια παροιμία … »

Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας...
Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας…

Θα τον θυμόμαστε, ήταν ένας πολίτης , που πρόσφερε, που μπλέχτηκε στη ζωή μας, ανέβηκε τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και πολιτικής και οικομικής ιεραρχίας  –  και  θα μείνει στη συλλογική μνήμη  για την αντίστασή του στην Δικτατορία, τότε που η τιμή και η υπόληψη της πόλης μας κρινόταν με τη ζωή μας.

 

22.1.2018

Βασίλης Ζεβελάκης , αρχιτέκτων (alkman.gr)

ΣΤΙΧΟΙ : ΑΝΩΝΥΜΩΝ

Στίχοι αγνώστου προσελεύσεως, μήπως τους ξέρει κανείς;

 

ΣΕ ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΑΘ’ ΟΛΑ ΣΥΝΕΠΗ

Οι μπουρδολόγοι σού ήτανε καρφί στο μάτι,

με τους αγύρτες, α, δεν είχες κολιγιές,

ήσουν των κλόουν και των τρα-λα-λά ο φονεύς.

Τώρα ζαχάρωσες· σαν του Χατζηαβάτη

έγινε η γλώσσα σου κομψή και ντελικάτη

και γλυκογλείφεις όσους πίκραινες ως χθές.

~ ~ ~

Φθινοπωρινο Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)
Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (ποιητική αδεία)

 

ΣΕ ΕΚΔΟΤΙΣΚΟ

Ιούδας; Όχι δα! Φτωχός και βλάκας…

Σιγανοπαπαδιά σιελοφόρα
που ’κανες τη ρομαντικιά ώς την ώρα
να σπιτωθείς κι εσύ μες στην Παράγκα.

(Πια τρώς ενός κρονόληρου τα φράγκα

στίχους σωρό τυπώνοντας της πλάκας.)

~ ~ ~

20171121_151949

 

ΣΕ ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟ ΞΕΜΩΡΑΜΕΝΟ

Τι νόμισες, τα πλήθη θα σ’ υμνήσουν;
Α, τούβλο, κοκκορόμυαλος θα ήσουν!
Τα πλήθη απαξιούν και να σε φτύσουν …

 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2018 – ΣΥΖHΤΗΣΗ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2018

Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε
Δένουνε κόμπους και κλωστές, σε καλαμένια ανέμη
Μα στη μικρή καλύβα μου δεν φτάνουν οι ανέμοι

Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)
Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)


ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ 2018 !

Τελευταίες ώρες πριν τα μεσάνυχτα, ο κόσμος συνωστίζεται στους δρόμους…νέες και νέοι και παιδιά βέβαια, μα που και που ξεπέφτει κανένας ηλικιωμένος ( πενηντάρης δηλ).Στο άσημο και απόμερο μπαρ της οδού…συναντήθηκαν δυο φίλοι, διάλεξαν μπυράκια, αποφεύγοντας φοβισμένοι τις μπόμπες ( ποτά νοθευμένα) των ημερών,και διόρθωσαν γρήγορα το πεσμένο κέφι τους- μίλησαν χωρίς να συζητήσουν , οι μονόλογοι ήταν σε διαφορετικά θέματα, μα με ίδιο στυλ, ο λογος ήταν έμμετρος, στην Κρήτη μπορεί ακόμα να συμβεί κάτι τέτοιο, Αδιανόητο στις μεγάλες πόλεις του πολιτισμού και των τεχνών.
Ο «Α «έιπε:
«-Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε
Δένουνε κόμπους και κλωστές, σε καλαμένια ανέμη
Και στη μικρή καλύβα μου δεν φτάνουν οι ανέμοι

Μα σαν αλλάζουν οι καιροί κι η μπόρα με κτυπάει
Πιο δυνατά – τρέμω πολύ το κρύο με τρυπάει
Μια σπίθα ψάχνω και μικρή στης παραστιάς τον άθο
Κι αν την ανάψω τη φωτιά μπορώ τότε να μάθω

Μπορεί και ξαναγίνεται η αγάπη που χαλιέται
Και πόσες φορές πίανεται και πως ξαναγεννιέται;

Και πότε ειναι αληθινή ,κάλπικη λίρα πότε;
-Ξέρει καρδιά γιατί κτυπά σαν την καμπάνα τότε

Δεν έχει τέλος μόνο αρχή, κουράζεται σκοντάφτει
Μα κι απ τη σπίθα τη μικρή φωτιά μεγάλη ανάφτει

Απο τα μάτια πιάνεται στα χείλη κατεβαίνει
Μα στην καρδιά μας κατοικεί και στο μυαλό μας μένει

Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε»

Σκίτσο Σπύρου Ζ.
Σκίτσο Σπύρου Ζ.

Μίλησε χαμηήλόφωνα ο άλλος:
«-Ξέρεις πως κανει το βούι
Πως ο γαιδαρος έχει χούι
Να τσινα και να γκανιζει
Μα και να ξεσωμαριζει

Κι ο φτωχος να μουρμουριζει
Εμαθε και να κρΙνιαζει
Και νσ μην τπν.πολυνοιαζει
Πουναι γαηδαρος δεμενος
Και συνηθως πεινασμενος

κι ο πλουσιος έχει το χούι
Τον φτωχο να μην ακουει
Και το βιος του να μην δινει
Και Μονος να τρωει και να πινε

Λαχταράει να παρει κι αλλα

Πλουτη ακομα πιο μεγαλα

Δεν του φτανει η γη η δικη του
θελει και τη διπλανη του
και πολεμους ξεκιναει
Τους φτωχους παρακιναει
-«η πατριδα κινδυνευει
Και πολεμιστες γυρευει

Με,το αιμα το δικο σας
Θα σωθει το.σπιτικο σας…»


Ετσι Γινονται οι πολεμοι
Κι έρχονται λοιμοι κι ανεμοι
Κι ο φτωχοκοσμος πλερωνει
Το μπαρουτι το κανονι
Και το αιμα τζαμπα χύνει
Κι η πατριδα στηλες Στεινει
«Σ οσους επεσαν στη μαχη
Για του πλουσιου .το.στομαχι

Σαν να μονολογούσε συνέχισε…

«Κσι το δικιο του εργατη;
Του φτωχού του μεταπρατη
Του αγροτη διχως κληρο
Τ ου αστεγου που ναι στο γυρο
Καθε πολιτειας πλουσιας
Απληστης σκληρης κι ανουσιας;

Διαφοροι ρωμαντικοι
Γραφουν εργα- μουσικη
Παιρνουνε σπαΘι και νοτες
Κι επαναστατουν καποτες

Για να παρουν εξουσιες
Και να σωσουν τους παριες

Και να εχουν δοξα αληθινη
Με τιμη σ την γουολ στρι(τ)»

….
Δεν συνέχισαν …ο καθένας στον κόσμο του, ο δεξιός αισθήματα αρκετά σταθμισμένα, συλλογιζόμουν , ο αριστερός προβληματισμούς, καθόλου αβάσιμους, μα ευτυχώς δεν αντιδικούν πολύ πια…