ΒΟΥΛΑ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ – ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Εικόνα2456
Βούλα Επιτροπάκη, στην πλατεία Δασκαλογιάννη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ-Μάρτιος 2009)

Πως να μιλήσεις για την πόλη που ζεις;  Αναγκαστικά γίνεται κανείς συναισθηματικός, πιο πολύ από ότι συνηθίζει, να ξεπέφτει;  Ίσως, μα κάποιες συντεταγμένες, των παλιών καιρών – τον ανεβάζουν, σαν να απλώνεται ένα σύννεφο άσπρο, με μαλλί ξασμένο των κρητικών βουνών και μπορεί κάπου  ψηλά να αναπαυτεί.

Η πόλη μας  κακοπαθημένη, κακολογημένη έχει τόσα να της πουν και περισσότερα να της καταλογήσουν,  μα είναι κι οι δικοί της άνθρωποι, που την συντηρούν την προσέχουν την προστατεύουν και κυρίως την αγαπούν.

Πολλοί  επισκέπτες αλλά κι οι περισσότεροι ντόπιοι γυρίζουν δεξιά αριστερά, συνωστίζονται στους δρόμους και τα στενά της, στα κέντρα και την αγορά, στις εκδηλώσεις πάσης φύσεως – γκρινιάζουν για την κυκλοφορία, τα σκουπίδια, τις τιμές των   καφε-μπαρ. Η οικονομική κρίση εντείνει την κατάσταση, η πόλη μας εναλλάσσει εύκολα τα πολιτικά της χρώματα, μα όχι τα  αισθήματα , η ευαίσθητη  καρδιά της κτυπάει πάντα με τον ίδιο ρυθμό  αιώνες τώρα.

Οι ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί, μα το αρχιτεκτονικό φόντο έχει ζωγραφική αξία
Η πόλη μας, το παλιό λιμάνι – εξαίρετη ζωγραφική του Α.Βλάση

Το μεσημέρι της Πέμπτης 23 τρέχοντος, έφτασε ένα τριπλό βιβλίο στα χέρια μας, ο τίτλος δεν φάνηκε να μας ενδιαφέρει : ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.  Ήξερα την συγγραφέα την Βούλα Επιτροπάκη, το περιεχόμενο θα ναι ποιητικό φαντάστηκα. Ανοιξα  το πρώτο τεύχος, το δεύτερο και έμεινα στο τρίτο.

Η ποίηση δεν είναι αντικείμενο, περιγραφόμενο και καθοριζόμενο εύκολα. Η τέχνη γενικότερα δύσκολα βρίσκει ορισμούς και σημαντικές και πειστικές προσεγγίσεις.

Στον τρίτο τόμο της τριλογίας της κ. Βούλας Επιτροπάκη,  ως αναγνώστης πιάστηκα στα δίχτυα μιας ποίησης, που είχε ρυθμούς και χυμούς – εικόνες και αποτελέσματα. Η προσεγμένη και συγκρατημένη γραφή, έκρυβε πόθους συναγμένους  με  επίμονες και επίπονες  προσπάθειες, αισθήματα που είχαν εντάσεις , το τόξο της σκόπευε με ακρίβεια στόχους επικίνδυνους.

Η πόλη μας έχειςτους φρουρούς της συλλογιζόμουν, η Βούλα είναι στην σκοπιά της πάνω στις ψηλές ντάπιες, που προστατεύουν χίλια(και περισσότερα) χρόνια το Μεγάλο Κάστρο. Η ποίηση  είναι η καλύτερη άμυνα, η τέχνη το τελευταίο καταφύγιο, για την πόλη μας, μα και για τη χώρα σκεφτόμουν.

Τ ασυννεφα των βουνων της Κρητης
Τα σύννεφα των βουνών της Κρήτης

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

 

Κανόνες

α΄

Βήμα το βήμα συν

βολίζομαι στην κοίτη σου

υποθεσούλα

διάθεση

πως έγινε και  φαίνεται

αληθινό το ψέμα

(δος μου το χέρι σου και τα χείλια)

 

και γαληνεύει τι

ποτε ποτε τ΄ απόλυτο

ως γεφυρώνουν τα κενα

των συλλαβών

-τέλος της μιας

αρχή της άλλης

 

λέξεις

 

ν΄απλώσω

ν΄αγγιχτώ στη απαλάμη σου

μήπως και το πιστέψω

 

ότι δεν είσαι  χάρτινος κι στίχινος

και γραμματικός

γ΄

 

 

Πεντόβολο

στη μέση σου

φωνή

κάθε π΄ανοίγει ο ήλιος τα ματόφυλλα

Ξαπλώνομαι

έτυμη

στον ουρανό

καθως αφήνομαι

ξωπίσω μας τον κήο

(δώς μου το νώμο σου και τα χείλια)

 

μα εδώ στη γη

Κήπος θα πει

καρδούλι Απριλιού

στα παιδικά χαμόγελα

κι ως το μεδούλι αγκαλιά τη νύχτα

στο κρεβάτι

 

κι αυτό είναι μια πραγματικότητα

που χορεύει

μρ τα δάχτυλα στη ράχη

των πραγμάτων

Παιχνίδι

 

Σε φόρεσα

Λευκός

Στο στήθος την ήβη

και κίνησα

 

απ΄το δειλινό

θα πηδήσω τον ορίζοντα

στο ξημέρωμα του

χυμούλα λέξη

τρυπώνω στα χείλια σου

 

φιλί μια φιλί δυο

στο ρήμα τρεις και πέντε

 

ευλύγιστα

στο ποίημα θα  χωθώ

 

Εικόνα2457
Βούλα Επιτροπάκη, φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ – ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΣΤΙΧΟΙ (ΤΑΝΤΑΛΙΔΗΣ-ΖΗΤΟΥΝΙΑΤΗΣ Κ.Α.)

Ναυαγοσωστικό, λιμάνι Ηρακλείου φωτ.Σ.Λ.
Ναυαγοσωστικό, λιμάνι Ηρακλείου φωτ.Σ.Λ.

Η κ. Σ.Λ. σημειώνει:

Ο Μινώταυρος εμπνέει παλιούς ποιητές και..ταξιδεύει στο πέλαγος…Πέτρος Ζητουνιάτης (1875-1909) και Δημήτριος Τανταλίδης (1866-1934)

φωτοαντίγραφα
φωτοαντίγραφα
Ο Νίκος Εγγονόπουλος σχεδιάζει τον Μινώταυρο...
Ο Νίκος Εγγονόπουλος σχεδιάζει τον Μινώταυρο…

15934574_1266504333457056_248123007_n

Ο Μινώταυρος κι ο Λαβύρινθος, εμνέουν ακόμα στιχουργούς, ζωγράφους …

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Κράσπεδα στο δρόμο

Χίλιες λιτανείες

Λάμπουν στα πηγάδια

πρόσωπα παιδιών

Το σκοινί τις μνήμες

Δεν θα περιμένει

Χάθηκαν στο σκότος

Των παλιών καιρών

Ο Πικασό ποζάρει με μάσκα Μινλωταυρου
Ο Πικασό ποζάρει με μάσκα Μινώταυρου

Μες τα δάκτυλά σου

σβήνει το φεγγάρι

και τσαλακωμένο

κάθε σου φιλί

στην τρελή την κούρσα

δεν κρατάς τιμόνι

κι η καρδιά σου μ΄άδεια

μοιάζει μηχανή

Μινώταυρος, έργο του Π.Πικασό
Μινώταυρος, έργο του Π.Πικασό 1939

Οι κουρτίνες κρύβουν

Μάτια δακρυσμένα

Κι ο μεγάλος φόβος

Ρίζωσε βαθιά

Το φαρμακωμένο

Τ΄άρωμα στα χείλη

Στίβει με λεκέδες

Κάθε μου χαρά

Κλασική απόδωση του θέματος
Κλασική απόδοση του θέματος

Στο Λαβύρινθό σου

Πρόσφερα το νήμα

Για να βρεις το δρόμο

Μεσ΄ απ΄τα στενά

Έσπασες τον σπάγκο

Μόνη σου ζητούσες

Να΄βρεις άκρη

Στην κακοτοπιά

Από αρχαίο αγγείο
Από αρχαίο αγγείο

Κι όταν στου Μινώταυρου

Βρέθηκες το στόμα

Νόμιζες παιγνίδι

Θα΄τανε κι αυτό

Κι όταν ακουστήκαν

Γοερές κραυγές σου

Πίστευες πως όνειρο

Θα΄τανε κακό !

Ο Λαβυρινθος, αρχαίο νόμισμα
Ο Λαβύρινθος, αρχαίο νόμισμα

(Από την συλλογή :  ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, του Β.Ζ.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ : ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ , ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

2012-10-22 11.52.07

Η ηρεμία τ΄απόβροχου έχει μείνει

στη στάλα ενός κλαδιού – κι η ανατριχίλα

συλλογισμούς για το χειμώνα δίνει.

Φεύγουν  με το νοτιά τα ξερά φύλλα.

 

Μέρες του Οχτώβρη , εδώ, στην εξοχή

τραγούδια στα νερά , χρώμα στα δάση

και μ’ονη ανησυχία, με τη βροχή

η ιδέα του χωρισμού μην ωριμάσει.

 

κι έτσι τ΄αχνάρια της επιστροφής

στις ρηγιλές  μήπως χαθούν εσπέρες

Έρχονται, τώρα,οι ώρες της σιωπής

και τ’ άσπρα, μικρά σ΄τννεφα φοβέρες.

 

Μα η θαλπωρή, θφινόπωρο, ες κρατήσει

κι η πρώτη,βιαστική, κρουστή σταγόνα

τόσο, που η καρδια να συνηθίσει

για τα κρύα τα βράδια του χειμώνα.

 

Αυτά τα βράδια μόνος ποιος περνά!

Έχουνε οι αψηλοί καπνοί παραστρατήσει

Για ‘οτι μικρό η μεταμέλεια τυραννά

κι είναι η μονότονη βροχή να μην αρχίσει.

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ :

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ  (1912-1940)

Οι ιστορίες της ελληνικής λογοτεχνίας δεν τον μνημονεύουn.

Ο Γιώργος Καρατζάς γεννήθηκε στον Πειραιά το 1912.

Για τη ζωή του ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά.

Ξέρουμε μόνο ότι ήταν ραχιτικός και με υγεία μόνιμα κλονισμένη, ότι σπούδασε νομικά χωρίς να καταφέρει να ολοκληρώσει τις σπουδές του και ότι η αρρώστια, το πιοτό και η έντονη νυχτερινή ζωή τον οδήγησαν πρόωρα στο θάνατο, σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου του 1948. Δυο μήνες αργότερα, δημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία μια λακωνική αλλά συγκινημένη νεκρολογία, η οποία υπογράφεται από τον Ανδρέα Ανδρεόπουλο και η οποία μας παρέχει μερικές πρόσθετες πληροφορίες: υπήρξε φίλος και μαθητής του Τέλλου Άγρα και γνώριζε σε βάθος την ποίηση των Γάλλων συμβολιστών.

Ο Καρατζάς εμφανίστηκε στα γράμματα το 1933 δημοσίευε  ποιήματα στον Ρυθμό, στη Νέα Εστία, στα Πειραϊκά Γράμματα, καθώς και σε άλλα έντυπα. Το 1940 συγκέντρωσε τη μικρή ποιητική παραγωγή του σε μια ολιγοσέλιδη πλακέτα με τίτλο Εσπερινά. Read more at: http://www.literature.gr/

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔEΚΑΠEΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2016 – ΜE ΑΝΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦEΓΓΑΡΙΑ

Δεκαπενταύγουστος, διακοπές πέραν της αναπαύσεως, λεωφορείο της  γραμμής ( του ΚΤΕΛ) και στίχοι της ώρας του απογεύματος…

sunset-111920_960_720

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ
Ήλιος κόκκινος στηΔύση
Σαν τσιγάρο που καπνίζει
Κι ουρανός γαληνεμένος
Με τη θάλασσα δεμένος
Κι ειναι στα βουνά το τάσι
Και κρασι θα δοκιμάσει
(Σε ποτήρι από χρυσάφι
Μια σταγόνα ας πάει στράφι
Για τους φίλους που έχουν φύγει
Κάθε προθεσμία λήγει)
Όποιος θέλει θα το νοιώσει
Και ψηλά θα το σηκώσει
Στην υγειά να πιεί του κόσμου
Είναι ο χρόνος καταδικός μου

Δυτική Κρήτη, οι άνεμοι υποχωρούν, το φεγγάρι ηταν ολόγιομο ( 2014)

Σχεδόν εύθυμα, η θάλασσα ήταν ζεστή και γλυκύτατη η περισινή πανσέληνος, θα ΄ρθει μεταμεθαύριο(18 -8-2016) στην Κυτροπλατέα (Άγιος Νικόλαος)

29 Αυγούστου 1915 -Πανσεληνος στον Αγιο Νικόλαο
29 Αυγούστου 2015 -Πανσεληνος στον Αγιο Νικόλαο

 

Διάλειμμα από ταλαιπωρίες και προβλήματα, οι Έλληνες μπερδεμένοι με ξένους – τα νεαρά ζευγάρια χέρι –  χέρι…

2016-08-13 14.07.52
Ζευγάρια χέρι χέρι, δε αλλάζουν τα αισθήματα , με τον συρμό(μόδα)…

Τα μελτέμια ήρθαν νωρίς αυτό το καλοκαίρι, έγιναν θυελώδεις άνεμοι μερικές φορές, οι βορεινές θάλασσες  έγιναν επικίνδυνες – και  οι πισίνες φτάνουν σχεδόν για  όλους…

Οι φουρτουνιασμένες θάλασσες στο Βοριά, οδήγησαν πολλούς στην ανατολική Κρήτη και τον Νότο...
Οι φουρτουνιασμένες θάλασσες στο Βοριά, οδήγησαν πολλούς , που συχαίνονται τις πισίνες, στην Ανατολική Κρήτη και τον Νότο(χθεσινή φωτογραφία)

Οι τεμπέληδες, αφού βρέξουν  τα πόδια τους, λύνουν σταυρόλεξα ή φτιάχνουν στιχάκια, για το FACEBOOK, ιδου:

ΤΟ ΜΕΛΤΕΜΙ

Οι άνεμοι περπατάνε

στο κεφαλι μου τις νύχτες

και τις σκέψεις μου μπερδεύουν

με του ρολογιού τους δείχτες

πάνε μπρος γυρίζουν πίσω

δεν μπορώ να σταματήσω

Κι όλο χάνομαι στο χρόνο

το παρόν ξεφεύγει μόνο

2016-08-15 17.47.02
Αυτοσχέδιος ανεμόμυλος, στην ταράτσα παραθαλάσσιου σπιτιού(15.8.2016)

 

 

ΤΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY…

ΤΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

αφιέρωση: στους  «χοχλιδολόγους» (*)

Νότος στην Κρήτη, σαρώνει τις παραλίες και τους κάμπους, ξεθυμαίνει στα ψηλά βουνά. Ο ουρανός σκοτεινιάζει από την άμμο (σκόνη) της Αφρικής και η διάθεση δεν εννοεί να καλυτερέψει – ο καφτερός άνεμος προσβάλλει όλα τα συστήματα και τα πιο ευαίσθητο, το νευρικό μας σύστημα.

Ανέβηκαν στο ψηλότερο σημείο της κρεμάστρας
Ανέβηκαν στο ψηλότερο σημείο της κρεμάστρας

Τα σαλιγκάρια μαζεύτηκαν πριν δυο μέρες, «κλεισμένα» δηλαδή κοιμισμένα, με μια προστατευτική μεμβράνη στην «πόρτα» τους.

Ομως ένα δυο ξύπνησαν, προσπάθησαν να δραπετεύσουν, κατάφεραν (άγνωστο πως) να φτάσουν στο ψηλότερο σημείο της περιοχής τους και να ξεκουραστούν και να κλειστούν στο καβούκι τους (κυριολεξία).

Τα κατάφεραν να βγουν στο ψηλότερο σημείο και να νικήσουν τη βαρύτητα...
Τα κατάφεραν να βγουν στο ψηλότερο σημείο και να νικήσουν τη βαρύτητα…

‘Οταν τα ανακάλυψα, στην κρεμάστρα , στο ψηλότερο μέρος της, με παραξενεψαν πολύ, πως τα καταφεραν να πάνε εκεί από την αλυσσίδα και τον γιαλυστερό σωλήνα;

Είχαν βρει ένα σημείο και αγκαλιάστηκαν και κόλλησαν για να περάσουν το καλοκαίρι.

Ήξερα τα γούστα τους, την ερμαφρόδιτη φύση τους και έτσι τα άφησα  στην ησυχία τους, ας μείνουν εκεί όσο αντέχουν σκέφτηκα και σιγανομουρμούριζα τους στίχους του παιδικού άσματος:

Ο χοχλιός είναι αγαπημένο έδεσμα των κρητικών, αλλά και σήμα κατατεθέν, του σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη, συνοδευει όλα σχεδόν τα έργα του - εδώ από το βιβλίο του ΤΑ ΑΝΩΔΥΝΑ
Ο χοχλιός είναι αγαπημένο έδεσμα των κρητικών, αλλά και σήμα κατατεθέν, του σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη, συνοδευει όλα σχεδόν τα έργα του – εδώ από το βιβλίο του ΤΑ ΑΝΩΔΥΝΑ

ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ

Χοχλιό με λεν΄ οι Κρητικοί

κι οι άλλοι σαλιγκάρι

γιατί σαλιώνω όπου περνώ

χωρίς μεγάλη χάρη

 

Κι όμως στα ζώα ανάμεσα

δεν είμαι τελευταίο

Έχω καβούκι ζηλευτό

και στρογγυλό κι ωραίο

 

Κι αν είμαι αργό κι αν σέρνομαι

μπορώ παντού να βγαίνω

από το χώμα στα ψηλά

παλάτια ν´ ανεβαίνω

 

Όταν ήρθε η μικρή Ν.(πεντάχρονη) στο γραφείο, της  έδειξα τα σαλιγκάρια εκεί που ήταν σκαρφαλωμένα , τα είχαμε πριν μέρες μαζέψει μαζί,  τα χάζεψε λίγο , της φάνηκε φυσική τη θέση τους :

-Νόμιζαν ότι είναι δέντρο παρατήρησε…

Τα παιδιά καταλαβαίνουν καλύτερα συλλογίστηκα.

Τώρα που περνάει ο καιρός τα συνήθισα, μου κάνουν παρέα, κοιμούνται δεν ενοχλούν  – μα είναι είναι ζωντανά πλάσματα , στον μάλλον άχαρο χώρο  μου – που δεν υπάρχει ουτε πράσινο φύλλο.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(*)=Χοχλιδολόγος, αυτός που ασχολείται με τη συλλογή (μάζεμα) χοχλιών, μεταφορικά αυτός που δεν έχει τι άλλο (παραγωγικό) να κάνει

Χοχλιδόκουπα=το κέλυφος του χοχλιού

Χοχλιός του αμαθιού=η ίριδα του ματιού

(λεξικό Α.Ξανθινάκη Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Κ.Παρθένης: Ανάσταση, η ζωγραφική γίνεται Θρησκευτική Τέχνη, χωρίς να μειώνεται η αισθητική της αξία

Γιορτινή μέρα, ανώνυμος στιχουργός μας εύχεται:

Καλή Ανάσταση

Ας γιορτάσουμε κι ας πούμε
λόγια αγάπης και συμπόνιας

Κι ας ξορκίσουμε το μίσος
της Ειρήνης της Ομόνοιας

δρόμο ας ψάξουμε να βρούμε

Τους τριβόλους της διχόνοιας
αν δεν δούμε θα χαθούμε

Είναι δω Μπαλκάνια λένε
κι οι Ρωμιοί σήκωσαν πρώτοι
μπαϊράκι Ελευθερίας

Ας μην γίνουμε το μπαίγνιο
φίλων άσπονδων και ξένων
Μα άξιοι της ιστορίας

Χριστός Ανέστη

2014-09-05 09.46.19
Εικόνα του πρωτότυπου αλλά και ταλαντούχου αγιογράφου Μιχάλη Βασιλάκη

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Αντιγραφές από παλιά ημερολόγια 

Αφιέρωση: στα παιδιά που ερωτεύονται, στους μεγάλους που αντέχουν

 

Τρίτη 2 Μαρτίου

Το ποτάμι του φαραγγιού, διευθετήθηκε για να καταστήσει τη διαδρομή ασφαλή

Κοάζουν βατράχια

κι αηδόνια τραγουδούν

όταν οι λίμνες των ματιών σου

«αντιφεγγίζουν το χάραμα»

και μοιραζόμαστε

μισό φιλί

κι ένα χάδι

 

Ο ουραν΄ςο χαμηλώνει να αγκαλιάσει τον μεγάλο πλατανο στο Κράσι(φωτογρ.διαδικτύου)

 

Σάββατο 5 Μαρτίου

Φως γαλάζιο

λαμπερά σύννεφα

δέντρα μ΄απλωμένα χέρια

Όταν διπλώνεις το σεντόνι σου

φτερουγίζουν κόκκινα πουλιά

όταν μ αγαπάς

οι Αλκυονίδες πετούν στα βράχια

κι άνεμοι σταματούν

Όταν τριγυρνούσα στους βιοτόπους σου

στις λόχμες ελάφια κι αγριογούρουνα

στις όχθες πέρδικες κι αγριοπερίστερα

 

Η Ραλλού Αμπατζή, στα θέματα μικρής κίμακας, πετυχαίνει εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Από την  Ραλλού Αμπατζή

Κυριακή 6 Μαρτίου

Δίπλωσα το τελευταίο σύννεφο

-σταγονες βροχής

Λείπεις θυμήθηκα

σαν να ναι αλλιώς

Ένα ρόδο στο ποτήρι

ένα φιλί στο μαντήλι

Λίγη αγάπη κι αλάτι

καταμεσήμερο

Δευτέρα 7 Μαρτίου

Η άνοιξη ξανάφερε τη ζεστασιά

διάφανοι δρόμοι

κύκλοι χρωμάτων

στοές αρωμάτων

ο νους  πλανιέται

να βρει  τα  χαμένα περάσματα

 

Εργο: Μ Σαριδάκης
Εργο: Μανόλη  Σαριδάκης