ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ : ΑΝΩΦEΛΗ ΕΝΤΟΜΑ, Ο ΚΟΡΙΟΣ (ΣΤΙΧΟΙ Μ.ΦΟΥΜΗ)

Ο ΚΟΡΙΟΣ – ΚΟΡΑΚΑΣ

Unknown-2

Είναι διπλός τριπλός κοριός  (1)

ξέρει το αίμα να ρουφάει

Κι όταν δεν είναι σιωπηλός

με   “κρα” (σαν κόρακας) μιλάει

 

Τον ψόφιο κάνει από καιρό

γιατί πολλούς είχε καρφώσει

προδότης με κουκούλα στο λαιμό

να μην τον μάθουν και πληρώσει

 

Και “κρα” και “κρα” τ’ ομολογεί

τον Χίτλερ πως θυμάται και θαυμάζει

το μίσος και  την άρια φυλή

στην μαύρη του σημαία  βάζει

bed-bugs001

Σαν ξύπνησε απ το λήθαργο

και σώματα πολλά  τσιμπάει

χόντρινε κι  ο κώλος του πολύ

και στο κοστούμι δεν χωράει

 

Και “κρα και κρα” και “κρα” κοριό

και κόρακα (συν)ταιριάζει

σαν τέρας και θέλει την “τιμή”

ανθρώπων αίμα  να σταλάζει

Δεν θα γλιτώσει τελικά

Μπορεί να κοροϊδεύει ακόμη

μα ο κόμπος στο χτένι έφτασε

και ξύπνησαν κι οι …νόμοι(2)

 

 

Σημειώσεις:

 

(1)=μάλλον εννοεί , δεύτερης ή τρίτης  γενιάς κοριό

(2)= κι οι αστυνόμοι

 

Μ.ΦΟΥΜΗΣ : ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

Αφιερωση: σ΄αυτούς που δεν βαρέθηκαν να περιμένουν

 

Βρεθήκαμε φθινόπωρο

είχαν περάσει χρόνια

τα δέντρα μας εσκέπαζαν

με γυμνωμένα κλώνια

 

Σε στρώμα φύλλων άπλωνε

ασήμι και σιντέφι

ένα φεγγάρι ολόγιομο

χανότανε τα νέφη

κι όλοι οι παλιοί μας στεναγμοί

χαρές και τόσες λύπες

αγάπης που δεν άντεξε

(ήταν της Μοίρας είπες)

 

2013-10-18 11.36.14
Φθινόπωρο στο Ηράκλειο – Μπεντενάκι την 18.10.2013 (Αλκμάν)

 

Στην άκρη της ακρογιαλιάς

που ανθίζαν των κυμάτων

λευκά θαλασσολούλουδα

βρεθήκαν των σωμάτων

σημάδια και σφραγίσματα

κι ότι στο τέλος μένει

ότι μας συγκινεί κι αυτό

που όταν μιλά σωπαίνει

 

Κι ήρθε  χειμώνας ο βαρύς

με παγωνιά και χιόνια

μα σαν να καλοκαίριασε

στους κάμπους με τ΄αλώνια

μέσα μας έλαμπε η χαρά

αναγαλιούσε η πλάση

 

Λες και ξαναγυρίσανε

καιροί που είχαν περάσει

Σαν να τανε πρώτη φορά

ο ένας μες τον άλλο

και σαν να μην γνωρίσανε

έρωτα πιο μεγάλο

 

Στην άνοιξη βρεθήκαμε

τα λούλουδα π’ ανθίζαν

σαν χάρτινα φαινότανε

γιατί μας κατακλύζαν

αρώματα και χρώματα

και μουσικέ ςκαι γεύσεις

φανταστικές κι αληθινές

που θελεις να πιστέψεις

 

Σαν δέσανε όλοι οι καρποί

πριν ΄ρθει το καλοκάιρι

μια κατασκότεινη βραδια

που έσβηνε κάθε αστέρι

μπήκαμε στο Λαβύρινθο

αγάπης παθιασμένης

χαθήκαμε – χωρίς σκοπό

και νήμα πια- δεν βγαίνεις

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝ & Ο ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ (Κ.ΦΑΝΟΥΡΑΚΗΣ)

Οι ακουαρέλες του συγγραφέα του ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ, κλέβουν την τριπλή παράσταση
Οι ακουαρέλες του συγγραφέα του ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ, κλέβουν την τριπλή παράσταση

Μετακόμιση, ανακατεμα των πάντων (βιβλίων)και ξεφύλλισμα ξεχασμένων κειμένων.

¨Ενα μικρό τομίδιο του Γ.Π.Σαββίδη (ΑΘΗΝΑ 1964, ανατύπωση μάλλον) γράφει: ” μπορούμε να πούμε (…)ότι υπάρχει ένα αρχιπέλαγος Καβάφη: κορυφές μιας στεριάς βυθισμενης που μόλις προσφατα άρχισε να διαφαίνεται.(…)” Γεωγραφικη ορολογία ,  καθόλου συνηθισμένη σε φιλολογικές έρευνες, μας έφερε στο νου τον μεγάλο Αργεντινό Χ.Λ.Μπορχες – δύσκολα ανακαλύψαμε την ελληνική εκδοση γαι να αντιγράψουμε:

 

Όπως οι πρώτοι χαρτογράφοι, οΚ.Φανουράκης σχεδιάζει χάρτες και χρωματίζει τις εικόνες
Όπως οι πρώτοι χαρτογράφοι, ο Κ.Φανουράκης σχεδιάζει χάρτες και χρωματίζει τις εικόνες και περιγράφει με εκθέσεις…

 

Χ.Λ. Μπόρχες : περιγραφή της αυτοκραρτορία των χαρτογράφων:

 …Σ’ εκείνη την Αυτοκρατορία, η Τέχνη της Χαρτογραφίας άγγιξε τόση Τελειότητα, ώστε ο Χάρτης μιας και μόνης Επαρχίας καταλάμβανε μια Πόλη ολόκληρη, και ο Χάρτης της Αυτοκρατορίας, μια Επαρχία ολόκληρη. Με τον καιρό, αυτοί οι Εκτεταμένοι Χάρτες έπαψαν να ικανοποιούν, και τα Κολέγια των Χαρτογράφων ανέπτυξαν ένα Χάρτη της Αυτοκρατορίας που είχε το Σχήμα της Αυτοκρατορίας και συνέπιπτε με αυτήν, σημείο προς σημείο. Λιγότερο παθιασμένοι με τη Σπουδή της Χαρτογραφίας, οι Επόμενες Γενεές σκέφτηκαν πως αυτός ο Εκπεπταμένος Χάρτης ήταν άχρηστος και, όχι εντελώς άκαρδα, τον εγκατέλειψαν στο Έλεος του Ήλιου και των Χειμώνων. Στις Ερήμους της Δύσης υπάρχουν ακόμα χαλάσματα του Χάρτη. Τον κατοικούν Ζώα και Ζητιάνοι. Σε ολόκληρη τη Χώρα, δεν υπάρχει κανένα άλλο ίχνος της Επιστήμης της Γεωγραφίας.

(Σουάρεθ Μιράντα, Ταξίδια συνετών ανδρών Βιβλίο Δ’, Κεφ. ΙΔ’, Λέριδα, 1658)

 Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε το λακωνικό  απόσπασμα, και γλύστρησε από τους σωρούς, ένα άλλο μικρό ββλίο:
Ο Κώστας Φανουράκης σήμερατο πρωι 23.9.2013
Ο Κώστας Φανουράκης σήμερα το πρωι 23.9.2013

“Ο Χαρτογραφος του αυτοκράτορα” του παλιού φίλου Κώστα Φανουράκη

, εκδόθηκε πριν από 15 χρόνια με κείμενα και εικόνες δικές του.

(…)
πλημμυρίζουν οι θάλασσες την κουπαστή
ξαγρυπνάει
ψηλά στην κόφα η βάρδια προσπαθώντας να μαντέψει
το μαύρο πανί
που φοβερίζει την εξουσία του φιρμανιού με τη αξιοσύνη
του ανέμου.
Και να μην είμαι παρά ο χαρτογράφος, οπιστός
του Αυτοκρατορα,
ο σταλμένος του Δόγη της  Γαληνότατης,
ο διαπιστευμένος στην Υψηλή Πύλη,
σε μαύρο εβένινο κουτί το τιμητικό χρυσόβουλο.
Παλιά καρτ ποστάλ, αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ
Παλιά καρτ ποστάλ, αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ
(…)
                    κρατώ αιχμάλωτο
σε ρολούς παπύρου, ολόκληρο το αρχιπέλαγος, οι κάβοι ιστορι
σμένοι βράχο βράχο, οι κόρφοι με τις χρυσές αμμουδιές
στον τόπο τους
(…)
Φυλάω στα μάτια μου τις θαλασσοσπηλιές και ονειρε’υομαι τις
σπλάντζες, υποψιάζομαι υφάλους και ζωγρφαφίζω τα ρεύματα,
περιγράφω τα αλίμενα και ανασαίνω το κύμα.
Δική μου δουλειά να φρουρήσω τον παφλασμό του αντιμάμα-
λου και μισθός μου του βυθού οι ανταύγειες,
γαιτί δεν είμαι παρά ο χαρτοράφος, ο ορκισμένος
του Αυτοκράτορα.
Scan
Μ΄άρεσε το θέμα, ο ισπανόφωνος ποιητής “εξέθετε” την μανία της επιστήμης για ακρίβεια και (ως εκ τούτου) αλήθεια και Ηρακλειώτης Κ.φανουράκης,  φυσιολάτρης, χωρίς να πολυνοιάζεται για της επιστημονική πρόοδο, ζωγράφιζε μα λόγια και πινέλα τα νησιά του κόσμου και των ονείρων του.
Στενός φίλος θα σχολίαζε  καυστικά :
– Μα τι καταλαβαίνεις εσύ από την επιστημονική ακρίβεια και την έρευνα και την συνακόλουθη γνώση…
– Όχι σπουδαία πράγματα θα ομολογούσα,  χωρίς  καμιά βεβαιότητα, αυτός ο κόσμος  ο περίπλοκος, ίσως είναι μόνο ένα  όνειρο, που κάποτε γίνεται εφιάλτης…

ΓΙΩΡΓΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ: ΧΩΡΟΙ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Πρώτες μέρες φθινοπώρου, αχ και να ταν και να εμπόρου…

Έρχονται στο νου φράσεις και στίχοι ποιητών. Κι επειδή έχουν εξαντληθεί οι πολύ γνωστοί, ψάχνουμε τους άλλους – που δεν γνώρισαν την μεγάλη δημοσιότητα , δεν μελοποιήθηκαν από διασήμους κι μη “μουσικοσυνθέτες” κι όμως μας αρέσουν και κάποτε μας συγκινούν. Στην πρώτη σειρά των επαρχιωτών,  ο Γιώργης Μανουσάκης  από τα Χανιά. Διαλέξαμε από την  συλλογή του 1988 ΧΩΡΟΙ ΑΝΑΠΝΟΗΣ , που εξέδωσε ο “ΠΡΟΣΠΕΡΟΣ”( εκδοτικός οίκος του άλλου επίσης άσημου,  αλλά πολύ καλού  ποιητή Τάσου Κόρφη).

 

Βηματα στην άμμο, Πλατανές Ρεθύμνου
Βηματα στην άμμο, Πλατανές Ρεθύμνου

ΑΝΑΛΗΨΗ

 

Μ είχε κοιτάξει μ΄ένα βλέμμα

μενεξελί κάτω απ΄τον ήλιο.

Είχε περάσει πλάι μου τόσο κοντά

που η γύμνια της μ΄είχε δροσίσει.

 

Κοίταζα τη διπλή σειρά των πατημάτων της

στην άμμο, ώσπου δεν έβλεπα

πια ίχνη. Είχαν οι φτέρνες ανασηκωθεί

κι ανέβαινε ένα – ένα τα σκαλιά

του μεσημεριού, ώσπυ χάθηκε

πίσω από κάποιο συννεφάκι

που το΄χε φέρει πάνω από τον κόρφο

το μελτέμι.

Α.ΜΠΑΡΑΣ : ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Το καλοκαίρι δεν τελειώνει με τον Αύγουστο, εδώ στον Νότο.

Πλέουν ακόμα στίχοι σκορπισμένοι σε παλιά τετράδια.

Ταξιδεύουμε μαζί τους, χωρίς σωσίβιο…

 

” Τρελάθηκεν ο Αύγουστος

-από καιρό κι εγώ-

και μες το φεγγαρόφωτο

του μυροφόρου μεσονυχτίου

έχασα τα ρούχα μου

έχασα το σώμα μου

κι άφησα την ψυχή μου να πλέει…”

 

αφιέρωση: στην Πόπη

 

Ηράκλειο, Παλιά Πόλη, η  πανσεληνος του Αυγούστου 2013
Ηράκλειο, Παλιά Πόλη, η πανσεληνος του Αυγούστου 2013

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΪΛΑΚΗΣ : ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, Η ΣΥΝEΙΔΗΣΗ ΜΙΑΣ ΓEΝΙΑΣ

Δεν διαβάζουμε τακτικά ΕΘΝΟΣ, όμως συμβαίνει και τότε βρίσκουμε ενδιαφέροντα κείμενα, όπως αυτό του Γιωργου Βαϊλάκη(27.8.2013).  Οφείλουμε όμως χάρη στο  Facebook και την κ. Λιλιμπάκη που ψάχνει παντού – στο παρόν  και το μέλλον. Επιλέξαμε  τμήματα τους άρθρου,  ως αναγνώστες που ενδιαφέρονται πολύ  για τον ποιητή της Θεσσαλονίκης.

Πίνακας του ΝΤΑΛΙ : "Προμήνυμα εμφυλίου πολέμου" 1936
Πίνακας του ΝΤΑΛΙ : “Προμήνυμα εμφυλίου πολέμου” 1936

Η οδυνηρή επίγνωση της δύσης μιας ολόκληρης εποχής και η αθλιότητα του Εμφυλίου που ακολούθησε, η γενικευμένη παρακμή και η παρατεταμένη θλίψη, ο πόνος που δεν απαλύνεται και η αισιοδοξία που μοιάζει συνεχώς να αναβάλλεται. Και μέσα σε όλα αυτά ένα αδιαπραγμάτευτο προσωπικό χρέος: η διεκδίκηση της αξιοπρέπειας. Η ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη έρχεται να αποτυπώσει τη σύνθλιψη μιας γενιάς που έζησε τον σπαραγμό του αδελφοκτόνου πολέμου, μια ιστορική συγκυρία αδιανόητης σκληρότητας και ακραίας απανθρωπιάς που πραγμάτωσε τον σουρεαλισμό στην πιο αδυσώπητη εκδοχή του. Εάν σε τέτοιες συνθήκες ο κοινωνικός περίγυρος τείνει να εκμηδενίσει τα πρόσωπα, τότε αυτό που πέτυχε ο ποιητής είναι πραγματικά σπουδαίο: κατόρθωσε να αναγάγει το προσωπικό του βίωμα, σε χρονικό της ελληνικής συλλογικής μοίρας μιας περιόδου η οποία άφησε πληγές που δύσκολα επουλώνονται.

(…)

Αξώφυλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, αφιέρωμα 1-12-2005
Αξώφυλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, αφιέρωμα 1-12-2005

Σε όλη του την πορεία αγωνιζόταν να συμφιλιώσει τις ανάγκες της ποίησης με τις προσταγές της συνείδησής του, να παραμερίσει την κομματική πειθαρχία της επίσημης Αριστεράς προς όφελος μιας αδέσμευτης κριτικής, αλλά και μιας έκφρασης αποκαθαρμένης από ρητορείες και εύκολους εντυπωσιασμούς. Και τώρα, στις αρχές του ’80 αισθανόταν ότι έπρεπε να σταματήσει να γράφει, ότι οι λέξεις εξαντλήθηκαν και το μόνο που απέμενε ήταν η επιλογή της σιωπής. «Η ποίηση είναι μια δυνατότητα έκφρασης. Θα μείνει κανείς μόνος με αυτήν τη δυνατότητα ή θα φτάσει κάποτε σε ένα σημείο που δεν θα αισθανθεί την ανάγκη της έκφρασης; Και αυτό όχι από αδιαφορία ή από παραίτηση. Εντελώς το αντίθετο: Από την οδυνηρή διαπίστωση της φτώχειας των εκφραστικών του δυνατοτήτων, της φτώχειας δηλαδή των λέξεων να αποδώσουν την ουσία της ζωής» εξηγεί για να καταλήξει: «Τότε σταματά, τότε επιλέγει τη σιωπή, που και η σιωπή σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι και αυτή μια έκφραση».

Γιώργος Βαϊλάκης,  μας εκπλήσσει συχνά με κείμενα και εργασίες του - πλησίασε με γνώση, σεβασμό και ευαισθησία τον αγαπημένο μας ποιητή
Γιώργος Βαϊλάκης, μας εκπλήσσει συχνά με κείμενα και εργασίες του – πλησίασε με γνώση, σεβασμό και ευαισθησία τον αγαπημένο μας ποιητή

 

Κάπως έτσι ο εκφραστής της ήττας μιας γενιάς, αλλά και της ελπίδας για κάτι καλύτερο μέσα από μια συνεχή και επίμονη προσπάθεια, αποφάσισε να σιωπήσει, μέχρι τον θάνατό του- στις 23 Ιουνίου 2005. Προηγουμένως, γνώρισε τιμές και βραβεύσεις, σίγουρα λιγότερες απ’ όσες άξιζε, αλλά πάντως αρκετές για κάποιον που πρωτίστως τον ενδιέφερε μία χαμηλών τόνων αυτοεκτίμηση. Ηταν ο ποιητής της προσωπικής -πάνω απ’ όλα- εντιμότητας που έβλεπε ότι το ήθος της δημιουργίας έπρεπε να συνυπάρχει με το ήθος της πολιτικής δράσης και -κατ’ επέκτασιν- της ίδιας

(…)

ΔΩΣ’ΜΟΥ EΥΚΟΛΙΑ H ΔΩΣ’ΜΟΥ ΘΑΝΑΤΟ

ΑΦΙΕΡΩΣΗ : ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΙΣΟΒΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ – Dead Kennedys (ανατρεπτικό πάνκ συγκρότημα της δεκαετίας του 80 από την δυτική ακτή των ΗΠΑ)

λόγια : Biafra –  μουσική : Biafra/Ray

 

Ήσουνα συνέταιρος στο έγκλημα

Τώρα λες πως δεν έχεις καιρό

Πρέπει να σοβαρευτώ, να κάνω σχέδια

Πρέπει να περάσω τις  εισαγωγικές εξετάσεις

Θέ μου

είναι η τελευταία χρονιά

Το μονο που σ ενδιαφέρει είναι η καριέρα σου

Είναι καταδίκη σε ισόβια

Συντρίβεις τα συναισθήματά σου

και μιλάς συνέχεια για τους παλιύς καιρούς

Δεν κάνεις αυτό που θες

Αλλά κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα

 

Καμιά αίσθηση του χιούμορ

αλλά τόσο καλοί τρόποι

Τώρα  είσαι ενήλικος Είσαι βαρετός

Είναι καταδίκη ισόβια

(…)

καλύτερα να παραμείνω παιδί

και να κρατήσω τον αυτοσεβασμό μου

Αν το να είμαι ενήλικος

σημαίνει να είμαι σαν κι εσένα

(…)

Είσαι στ’ αλήθεια εσύ

ΟΧΙ

Είσαι ένα σκυλί αλυσσοδεμένο στο φράκτη της αυλής

Δεν βλέπεις πολλά δεν μπορείς να πας μακριά

Τριγυρνλας ανλησυχος αρρωσταίνεις

Τρέχεις πολύ γρήγορα, θα σου σπάσει το σβέρκο

(…)

Είσαι ένα μυρμήγκι στο λόφο

Αυτή είναι η ισόβια καταδίκη σου

Φωτογραφια των DEAD KENNEDDY'S- από το βιβλίο
Φωτογραφια των DEAD KENNEDY’S- από το βιβλίο

Οι Dead Kennedys παίζουν στο Χιουστον το 1984:

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Από έκδοση τραγουδιών της δεκαετίας του 1980-90, έχει χαθεί το εξώφυλλο και τα στοιχεία του εκδότη

και του μεταφραστή- παραμένει το ενδιαφέρον για  αμερικανική μουσική και τους ανατρεπτικούς στίχους .

 

 

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΡΑΓΟYΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY (Μ. ΦΟΥΜΗΣ)

 

Μάγια, η διασημότερη μελισσούλα (διαδίκτυο)
Μάγια, η διασημότερη μελισσούλα (διαδίκτυο)

images-2

Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ ΚΑΙ  Η ΜΕΛΙΣΣΟΥΛΑ

 

Αφιέρωση : σ όλα τα μικρά, κορίτσια κι αγόρια

 

ΜΕΛΙΣΣΟΥΛΑ:

 

Τζίτζικά μου σ αγαπάω

π’ όλη μέρα τραγουδάς…

 

 

Καρτούν διαδικτύου
Καρτούν διαδικτύου

ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ:

 

Μελισσούλα σε ζηλεύω

που ποτέ δεν σταματάς

στα λουλούδια να γυρίζεις

και το νέκταρ να ρουφάς

και απ το μέλι σου να δίνεις

όλο  να μην το κρατάς

 

 

ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ:

 

 

Σαν τζίτζικας σου τραγουδώ

και τζι και τζι φωνιάζω

κι όταν στεγνώσω σου ζητώ

φιλί να ξεδιψάζω

 

Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ
Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ-διαδίκτυο (TUBE)

Κι οι μέρμηγκες με χουν τρελό

λένε πως χουζουρεύω

και δεν θα ζήσω για καιρό

ρωτούνε τι γυρεύω

 

Αγάπη ;  λεν και τιν΄αυτό

για να μας πει ποιος ξέρει;

με τη δουλειά  δεν νοιάζονται

αίσθημα ποιος να φέρει

 

ΜΕΛΙΣΣΟΥΛΑ:

 

Τζίτζικά μου το τραγούδι

είναι η πιο καλή δουλειά

γιατί γύρω σου σκορπίζει

πολύ κέφι και χαρά

….

 

ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ:

 

Και τζι και τσι  κι απ το πρωί

με κέφι τραγουδάω

και της αγάπης λαχταρώ

το μέλι να ρουφάω…

Μελισσούλα, όμορφη κατασκευή...
Μελισσούλα, όμορφη κατασκευή…

 

ΜΕΛΙΣΣΟΥΛΑ:

 

Τα τραγούδια μην αφήνεις

και ποτέ μην σταματάεις

από τα φυτά θα παίρνεις

τη δροσιά για να μην σκάεις

 

Κι όταν θα τελειώνει η μέρα

και το δείλι κοκκινίζει

απ το μέλι μια σταγόνα

τ’ αχειλάκι σου θ΄ αγγίζει

 

Και μια μελισσούλα θα ναι

κει κοντά στα φύλλα μέσα

σιγανά να ζουζουνίζει

λόγια που ίσως να σ΄ αρέσα (ν)

 

Ενδιαφέρουσα σχεδίαση, ας μην είναι κομψή η μελισσούλα
Ενδιαφέρουσα σχεδίαση, ας μην είναι κομψή η μελισσούλα

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Δεν φαίνεται ο στιχουργός να συμμερίζεται τις απόψεις του αρχαίου παραμυθά –  μάλλον είναι οπαδός της τέχνης του…Fareniente.