ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟY ( ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ)

ΜΥΡΩΝ ΜΙΓΑΔΗΣ : ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟY (*)

Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009
Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009

 

Απάνεμο αραξοβόλι στην πλώρη σου να μποδίσεις…(1)

Το μουμούρσιμα της θάλασσας που τόσο αγάπησες να κρατά συντροφιά στα όνειρά σου,

που ίσως δεν πρόλαβες να ζήσεις

 

Η Μαρία του λιμανιού στο κέντρο, δεξιά ο Κώστας Μπαλαμούτσος
Η παρέα του Καββαδία (1974-2006) /αριστερά ο Κώστας Μπαλαμούτσος, ο Μύρων Μιγαδης αγκαλιά με την Μαρία και την εγγονή της στο κέντρο/αριστερά Γ.Ξυλούρης και Κ.Κληρονόμος.

Η ζωή είναι  ένα μπάρκο (2) άγνωστο για το στερνό μπόδισμα…

Όμως το πλήρωμα που άφησες, η Ελένη και τα δυο  χαριτωμένα και αξιαγάπητα παιδιά

σας, θα συνεχίσουν τη ρότα(3) που εχεις χαράξει, στον μπούσουλα της ζωής τους, με τον 

εξάντα(4) και τον διπατράλληλο κανόνα(5), θα ταξιδεύουν στην ζωή τους και εσύ από το

<ρεμέτζο>(6)σου θα καμαρώνεις περήφανος για το τσούρμο που άφησες, φεύγονταςγια 

το στερνό σου ταξίδι…

Κλαίγοντας πρόσεξα όταν σε κατέβαζαν στο θαλάμι(7) σου, ήσουν γαλήνιος και σίγουρος,

για το πλήρωμα που έμενε πίσω να σεργιανίσει την στεριανή ρώτα…

 

ΜΥΡΩΝ Κ. ΜΙΓΑΔΗΣ

Η παρέα του λιμανιού (1974-2006)στο κέντρο Κώστας Μπαλαμούτσος
Η παρέα του λιμανιού (1974-2006)στο κέντρο Κώστας Μπαλαμούτσος, στο ταβερνάκι του  ΚΑΤΣΙΝΑ, η κ. Μαργαρίτα στην κουζίνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1)=Αράξεις

(2)= Μπάρκο, από μπαρκάρω/η ναυτολόγηση, το μπαρκάρισμα

(3)= Η πορεία του πλοίου,γραμμή πλεύσης

(5)=Είναι όργανο μέτρησης της απόστασης πάνω στο ναυτικό χάρτη.

(4)=είναι ένα γωνιομετρικό όργανο χαρακτηριζόμενο και αστρονομικό που

χρησιμοποιείται στη ναυσιπλοΐα

(6)=Μόνιμο αγκυροβόλιο

(7)=Υποθαλάσσιος χώρος που χρησιμοποιείται  για φωλιά

 

%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b13482
Από αριστερα:Μ.Βασιλάκης, Κ.Μπαλαμούτσος, Α. Μαθυμάκη Ρ.Τουτουντζάκη, Μ.Γεργιανάκης…

Τρέχει ο καιρός, του <κύκλου τα γυρίσματα> ανεβοκατεβαίνουν, ο φίλος μας απομακρύνεται μα δεν ξεχνιέται. πέρασαν σχεδόν σαράντα μέρες, οι φίλοι του συζητούν και θυμούνται.

Άγιος Νικόλαος με το ζεύγος Δουλγεράκη
Άγιος Νικόλαος με το ζεύγος Δουλγεράκη, η θάλασσα παρέμεινε μεγάλη αγάπη…

(*)Ο Μύρων Μιγάδης, δημοσίευσε στην καθημερινή τοπική ΠΑΤΡΙΔΑ το κείμενο που αναρτήσαμε, γνώρισε τον Κώστα περίπου στα 1960, μαθητευόμενο στον θείο του Κριμίλη, αργοτερα θα βρεθούν στον Ορειβατικό Σύνδεσμο, θα γυρίσουν μαζί όλην την Κρήτη, κάθε λόφο και  όλα του βουνά της.

Ψηλορείτης περιοχή Πρίνου
Ψηλορείτης περιοχή Πρίνου, από την ανάβαση του 2009

Δεν είναι υπερβολή , για βόλτα ανέβαιναν πολλές φορές στην κορυφή του Ψηλορείτη οι δυό τους (Μπαλαμούτσος – Μιγάδης) –  εμείς μια φορά στην ( Μαύρη) χαμηλότερη κορυφή, αγανακτήσαμε, ορκιστήκαμε να μην ξαναεπιχειρήσουμε.

Βουκολικό σκηνικό, ο χρόνος παγωμένος αιώνες πολλούς...
Βουκολικό σκηνικό, ο χρόνος παγωμένος αιώνες πολλούς…Γαύδος 1986, αξέχαστοι καιροί

 

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ : ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ   ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ: ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές
Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές

Αντώνης, δεν  έφυγε νωρίς, όπως άλλοι.

Ούτε την ώρα που έπρεπε, μα υπάρχει κάποια ώρα;

Οι άπειροι φίλοι του ήρθαν συνοφρυωμένοι   και απήλθαν λυπημένοι, στον απαίσιο τόπο

ανατολικά της πόλης μας, που κάποτε ήταν τα νταμάρια – «Κρανίου τόπον» τον

ονόμασαν πολλοί συμπολίτες μας.

«Ο καημένος» , έγραψε κάποιος στο face book, εκφράζοντας αισθήματα λύπης.

Μου φάνηκε σχεδόν προσβλητικό, παρά την ευγενική διάθεσή του.

Δεν ήταν ποτέ » καημένος » ο Αντώνης . Ούτε κακόμοιρος, ούτε ταπεινός.

Ήταν  ένας γενναίος , ευγενικός  σκεπτόμενος και μπροςφερόμενος άνθρωπος,

λίγο άτυχος, αν λέει κατι κι αυτό.

Δεν μετριέται η ζωή με χρόνια και τέρμινα (αυτά  είναι για τις καφετζούδες)

Δεν εχει στάθμες ορατές στον ορίζοντά της και σταθμά της αγοράς συγκεκριμένα στη

ζυγαριά της.

Είναι μεγάλα τα όρια και ατέλειωτες οι εκτάσεις.

Κι ο Αντώνης μπήκε μέτρησε και έφτασε ως εκεί που γινόταν.

Ούτε πολυ ούτε λιγο, μα σε πολλούς (και σε μένα) έθεσε πρότυπα και όρισε πολιτικές

σταθερές, χρήσιμες για την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε.

Ο Αντώνης, έσπασε την συνήθεια, την κακομοιριά που μας  ποπυ λέει : αυτό είναι νωρίς

τ´άλλο όψιμο.

Κι έφυγε ξαφνικά  και γρήγορα :

«Σαν ματιά παιδική

σαν μια πράξη ερωτική

σαν αγέρι» (*)

Στη θέση του, δεν μπαίνει τίποτα και κανείς,

Κι η μνήμη θα τον συντηρεί, ´η καρδιά μας θα τον κλαίει, οι αληθινοί φίλοι του θα λένε

τα βράδια : <ένα κέρασμα για τον Αντώνη>

 -Θα  απαντά :  <τα δεύτερα δικά μου>

 

Αντ'ωνης Χελιδώνης, γεωπόνος αλλά και διανοούμενος και άλλα πολλά ...
Αντ’ωνης Χελιδώνης,πριν λίγους μήνες, στο καφενείο ΤΣΙΟΥ, εκδήλωση για την Κατερίνα Επιτροπάκη(;)- τίποτα δεν έδειχνε ότι πλησίαζε μια τρομερή αρρώστια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

(*)=Στίχοι από το ποίημα ΑΥΤΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ, της συλλογή ΘΕΡΑΠΩΝ ΕΡΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1980

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ : ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ (ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΦΗΣ)

Διαβάζουμε δύσκολα, γιατί δεν υπάρχουν πολλά να αντέχουν την ανάγνωση. Διασημότητες ασήμαντες, έργα διακριθέντα (από ποιους άραγε) και λαίκά αναγνώσματα,

που δεν μπορουμε να καταλάβουμε κι οστοσο συγκινούν αρκετούς. Πολύ προσωπικά  διαλέγουμε και προτείνουμε: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΦΗΣ

Αντώνης Χελιδώνης, ένας  ηρακλειώτης διανοούμενος
Αντώνης Χελιδώνης, ένας ηρακλειώτης διανοούμενος – κι ένας άνθρωπος για καθε εποχή…

Μπήκαμε πάλι στο γνωστό λούκι της πόλης. Τι ψάχνω; Αναζητώ το κόκκινο πενάκι μου με άγχος.

Θέλω να γράψω και γράφω σε σένα. Δεν ξέρω τι έχω, μου φταίνε όλοι, ενώ ίσως να υπάρχουν ακόμα κάποιοι που να με νοιάζονται.

Κάθομαι ώρα τώρα και κοιτάζω το ταβάνι.

Πίνω μπύρες. Κοντεύω να τελειώσω το δεύτερο πακέτο, το φλέμα κάθεται στο λαιμό, σαν το καβούκι στις χελώνες και επιμένω.

Απαντοχή στη βραδινή συναυλία. Η αγωνία -ο αγώνας ξεχάστηκε- για την επιβίωση. Θα μπορούσαν να είναι όμορφα τα πράγματα.

Όρεξη για τίποτα. Εύχομαι το οτιδήποτε. Η προσαρμογή δύσκολη έννοια και πράξη.

Η πραγματικότητα δύσκολη και οι καιροί μας χαλεποί.

Γράφω σε σένα, καλέ μου φίλε, χωρίς ντροπή, χωρίς να κρύβομαι ή να φοβάμαι. Δεν νοιώθω κενός μα ζω με πολλά άδεια πράγματα.

Οι λευκές σελίδες μου τρυπάνε το στομάχι, όχι οι μπύρες. Η σχολή μου θυμίζει Βατερλό και Άγια Ελένη ταυτόχρονα. Η σκέψη παίζει διάφορα παιγνίδια.

Εξισώσεις νιοστού βαθμού, 3πλά ολοκληρώματα, ανολοκλήρωτες σχέσεις.

 

ο ΛΑΚΚΟΣ, σχέδιο του ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ
Ο  «ΛΑΚΚΟΣ», σχέδιο του ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ, κάδρο σε καφενείο του ΑΪΒΑΛΙΩΤΗ

Επαναφέρει ξανά και ξανά πρόσωπα που έχουν φύγει, τη φρίκη ενός κόσμου κατακερματισμένου.

Παλιές αγάπες σκληρά όμορφες και βασανιστικές. Ανθρώπους ξένους με θυμό για τον Άλλον.

Η σκέψη στον παρελθόντα χρόνο σε ισορροπία με την μοναξιά του παρόντος. Η σκέψη, η μοναξιά, απέναντι μου. Απέναντι στο λειψό σώμα μου.

Αναρωτιέμαι τι είναι το σύνολο; Ζω στη μερικότητα της προσωπικής μου οπτικής. Με τα λάθη μου αναμετριέμαι.

Φαντάζομαι, η φαντασία διεκδικεί το ρόλο της μαμής από τη βία, κατά πως λέει ο Μπαμπασάκης, και καταγράφω τους εχθρούς μου.

Γεμίζω τις λευκές σελίδες ή καλύτερα σκίζω επιτέλους τις κιτρινισμένες των παρελθόντων σημειωμάτων.

Μα, διστάζω. Είναι οι άνθρωποι, δηλαδή οι πράξεις τους, η κοινή μας ζωή, που με κρατάει. Τα τηλέφωνα στην παλιά ατζέντα.

Είναι και δική μου η ζωή τους. Τους κοντινούς, τους προσιτούς «καταπολεμώ»: συνεχίζω πίνω, καπνίζω.

Τελειώνουν να με βλάψουν δεν μπορούν πια.

Σούρουπο. Το σκυλί γαυγίζει, η κοπέλα να κοιτάζει. Ο γείτονας ποτίζει τα λουλούδια του.

Η Μερόπη ετοιμάζει το δείπνο με το παράθυρο ανοικτό να ξεχειλίσει γεύσεις και την ομορφιά της.Η αισιοδοξία είναι ο καλύτερος σύμμαχος. Η αυτοκτονία το καλύτερο τέλος.

[Σήμερα στις 9 το βράδυ στην κεντρική πλατεία θα δώσει μουσική! συναυλία το συγκρότημα των…

Χάνεται η φωνή του μεγάφωνου και δεν είναι η μοναδική… ]

Και ο έρωτας που βρίσκεται; Στα γκρεμισμένα απομεινάρια της γειτονιάς μου. Η φύση μας μικρή για να τον αντέξει.

Τέλος, η επικρατούσα για χρόνια άπνοια ματαιώνει την μετακίνηση.

 

Αγνωστη προτομή (είναι στην ΟΑΣΗ) - γράφει : τα όνειρα γίνονται σαϊτες...
Άγνωστη προτομή (είναι στην ΟΑΣΗ) – γράφει : τα όνειρα είναι σαϊτες…

 

Καλέ μου φίλε,

Οι αισθήσεις μου έχουν κυριευθεί από θυμό, πόνο, ποτό, και καπνό. Καταστάσεις ανάμικτες, απαγορευτικές για γράψιμο.

Έτοιμος για τη συναυλία ή για τη γωνία του δωματίου μου; Θα πάω και στα δύο.

Απίστευτες εικόνες: ένα παιδί κόβει το φρεσκοποτισμένο λουλούδι, κοιτάζει την κοπέλα, που εξακολουθεί να κοιτάζει και της το προσφέρει.

Μερόπη φιλά το σύζυγό της και κοιτάζει χωρίς να βλέπει από το ανοικτό παράθυρο.

Με μυρωμένα χέρια ισιώνει την ποδιά της. Η κίνησή της στέλνει κύματα ηδονής στην πόλη.

Έφυγα. Η συναυλία άρχισε ήδη, στη γωνία του δωματίου μου.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΝΙΚΟΣ , ΤΟ ΖΟΥΡΝΑΛ ΤΗΣ ΜΠΑΡΚΙΡΤΣΕΦ…

Scan

Πέρασε ο καιρός, ο Αλκμάν, μεγαλώνει – ξεφυλλίζει παλιές του σελίδες κι είναι καλοκαίρι πια …στο Ηράκλειο ο Καββαδίας… είναι αγαπημένος ποιητής, για τη θάλασσα και τ΄ ανοιχτά  πελάη

Καββαδίας Νίκος , Το Ζουρναλ της Μπαρκιρτσέφ…

Όποιος διάβασε Καββαδία, θα θυμάται το πρώτο σημαντικό ποίημα του (που του πρόσθεσε κι ένα νέο όνομα) το «ΜΑΡΑΜΠΟΥ» και τον παράδοξο στίχο που αναφέρομε στον τίτλο: » Πάντα σχεδόν της Μπαρκιρτσέφ κρατούσε του Ζουρνάλ». Η λαϊκή ανάγνωση έδωσε άλλη σημασία στο «Ζουρνάλ», που ταυτιζόταν με τα «επίκαιρα» των σινεμά μιας άλλης εποχής, ενώ η Μπαρκιρτσεφ (1860-1884) έμενε τελείως άγνωστη σκοτεινή ύπαρξη που δεν μπορούσε σε καμιά
περίπτωση να συνδιασθεί με τις κινηματογραφικές εικόνες.
Ένα αφιέρωμα της» Ελευθεροτυπίας» που επιμελήθηκε ο Γ.Ζ. (26 Αυγούστου 2005) φωτίζει και εξηγεί. Αξίζει τον κόπο, για όποιον δεν ενημερώθηκε τότε, να θαυμάσει την Μπαρκιρτσέφ του ποιητή, που λάμπει από ομορφιά. Η γνωστή εφημερίδα μας εξηγεί σε κείμενο του επιμελητή και ότι το “ζουρνάλ” είναι ένα ημερολόγιο της ζωγράφου Μπαρκρτσέφ, που είχε εκδοθεί στη Γαλλία μετά το θάνατό της και δεν είχε ματαφρασθεί στα ελληνικά, πριν το “ΜΑΡΑΜΠΟΥ”, δηλαδή στα 1933.

Η  Ρωσίδα ζωγράφος Μπαρκιρτσεφ, φωτογρφία της "Ελευθεροτυπίας)

Α διαβάσουμε όμως το τετράστιχο:

“Πάντα σχεδόν της Μπαρκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε”
Άλλο ένα “πρόσωπο” ονομάζεται και ναι μεν το έχουμε ακούσει αλλά αλλά πρέπει να το εντοπίσουμε καλύτερα: την “ Αγία της ¨Αβιλας”.

Θα ψάξουμε, αν και θα το χουν άλλοι ξεκαθαρίσει…

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚH ΚΡHΤΗ,ΤΟ ΜΟΝΑΣΤHΡΙ ΤΟΥ ΒΩΣΑΚΟΥ

Ανοιξιάτικος καιρός, η Κρήτη προσφέρει άπειρες διαδρομές. Η πρόταση είναι για ένα μοναστήρι που έχει ανακαινισθεί προσεκτικά, και είναι εξαιρετικά φιλόξενο. ¨Οποιος το έχει επισκεφτεί παλιότερα θα μείνει έκπληκτος, υπάρχουν και δυνατότητες στη περιοχή για καφέ ή φαγητό. Ο ξεναγός είναι από το παρελθόν μας, δάσκαλος γλυκύτατος αλλά και ομιλητής πολύ γλαφυρός, ο Μενέλαος Παρλαμάς (με το μικρό  πολύτιμο βιβλίο του ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ )

Αξιοθέατη κρήνη της βενετσιάνικης εποχής του Μοναστηριού

Μενέλαος Παρλαμάς: ΔΩΡΙΚΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Ο Βώσακος είναι μια ορεινή τοποθεσία στον Μυλοπόταμο, ένα τραχύ βουνοκάμπι στα Ταλαία όρη-τον σημερινό Κουλούκουνα. Χρειάζεται ν ανηφορήσεις πολύ και να περάσεις πολλά κατσάβραχα και σκληρούς ασπαλάθους, για να πας. Αλλά αξίζει τον κόπο ! Οι ορειβάτες θα δοκιμάσουν καλά τα πλεμόνια τους, οι εραστές του παλιού, θα βρουν το παλιό Μοναστήρι, ερειπωμένο βέβαια και έρημο(**), αλλά πάντοτε ενδιαφέρον (σώζεται και μια φάμπρικα ολόκληρη, όχι όμως για την έκθλιψη της ελιάς αλλά…της μελόπιττας), και οι κυνηγοί άφθονο κυνήγι, ιδίως , αυτή την αποχή μπεκάτσες. Αν κανένας τώρα (…)ενδιαφέρεται μόνο για τις λέξεις, θα βρει κι αυτός, ο δυστυχισμένος, το εύρημά του. Κι αυτό θα είναι η λέξη Βώσακος.
Συνεχίστε την ανάγνωση ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚH ΚΡHΤΗ,ΤΟ ΜΟΝΑΣΤHΡΙ ΤΟΥ ΒΩΣΑΚΟΥ

ΓΙΟΡΤΕΣ 2014… (ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΓΟΥΡΤΣΗ)

Κωνσταντινούπολη, από το site του Γιάννη Γιγουρτσή
Κωνσταντινούπολη, από το site του Γιάννη Γιγουρτσή

 

Δεν είναι παράξενο, αυτοί που λείπουν – και τους αναζητάμε- βλέπουν καλύτερα και πιο καθαρά, τους έχουμε μεγάλη ανάγκη.  Ο Γιάννης Γιγουρτσής, ένα νέος από αυτούς ( από την Πόλη) στο διαδίκτυο αναρτά κείμενα που έχουν ενδιαφέρον, κάπου αντιγράφει δικές μας αντιδράσεις και σκέψεις, εκεί στην άλλη άκρη του ελληνισμού – στα φώτα του «Περάν», περιγράφει ελκυστικά,μας μιλάει παραμυθητικά,μας κάνει να » ξεχνάμε και να θυμόμαστε», ας τον διαβάσουμε , ας τον δούμε:

 

Η πιο σκοτεινή μέρα…
Η ώρα είναι 5 και εδώ στην Πόλη έχει σκοτεινιάσει τελείως. Βράδυ. Σε λίγο θα ξεκινήσει η πιο μακρά και η πιο βαθιά νύχτα του χρόνου. Το βαθύ σκότος που ζούμε αυτές της μέρες δίνει την ευκαιρία για ενδοσκόπηση, περισυλλογή και αποφάσεις. Αποφάσεις για εσωτερική αλλαγή αλλά και δράση. Το σκότος είναι μέσα μας, όπως και το φως, και παλεύουν μεταξύ τους όλον τον χρόνο. όλη μας τη ζωή. Στο χέρι μας είναι να αγωνιστούμε και να κερδίσουμε το φως. Ή μήπως όχι;
Ζω σε δύο χώρες όπου έχει φτάσει η πιο σκοτεινή μέρα και μαζί η ώρα της περισυλλογής και της δράσης, Το σκοτάδι κρατάει καλά ακόμα, άλλωστε μόλις τώρα έγινε πιο βαθύ. Ωστόσο στο πιο βαθύ σκοτάδι είναι που θα αναζητήσεις την σπίθα που θα φέρει τη φλόγα και μετά τη φωτιά, φωτιά που είτε θα σε λυτρώσει είτε θα σε πυρπολήσει. Ότι και να είναι αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις. «Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος»

217338_10200792776037240_587241046_n
«Τα φώτα στο Πέρα ανάβουν και όσο σκοτεινιάζει γίνονται πιο λαμπερά.»

Τα φώτα στο Πέρα ανάβουν και όσο σκοτεινιάζει γίνονται πιο λαμπερά. Η δυνατή και συνεχής βροχή είναι λυτρωτική, νιώθεις πως καθαρίζει τα πάντα γύρω. Κυρίως έχει εξαλείψει την βαριά μυρωδιά του λιγνίτη, των πλαστικών και των άλλων φτηνών υλικών που καίνε οι άνθρωποι εδώ στο Φανάρι για να ζεσταθούν. Το φυσικό αέριο δεν έχει φτάσει ακόμα εδώ σε πολλά σπίτια, ούτε και η αστική ανάπτυξη ( ο Θεός να μας φυλάξει).Η γειτονιά μπορεί να γίνεται μοδάτη σιγά σιγά, αλλά ευτυχώς ακόμα την έχουν ανακαλύψει μόνο οι κουλτουριάρηδες, οι διανοούμενοι και μερικοί παλαβοί που αναζητούν, λέει, την Πόλη ( ή μήπως την πόλη) που έχασαν.
Οι ουρανοξύστες στο βάθος έχουν χαθεί πίσω από την ομίχλη και τον μουντό ουρανό. Μόνο αυτοί οι δύο άσπροι απέναντι στο Φερίκιοι διακρίνονται.Είναι πολύ κοντά για να κρυφτούν. Δεν πειράζει τους κάνω αφαίρεση από την εικόνα του μυαλού μου.
Θυμάμαι τον σφίξιμο που ένιωθα όταν τους έβλεπα να ανεβαίνουν όροφο όροφο με ταχύτητα και με αναίδεια, την γνωστή αναίδεια του νεόπλουτου κσι συνάμα απαίδευτου χωριάτη, και να σκίζουν βάναυσα τον ιστορικό ορίζοντα της βόρειας ακτής του Κεράτιου. Αυτόν τον ίδιο ορίζοντα που κάποτε έβλεπε ο Πορθητής από τα τείχη της πόλης που κατέκτησε και ο Αλέξιος Κομνηνός από το παλάτι των Βλαχερνών. .
Λίγο πιο κάτω χτίστηκε στη συνέχεια και η νέα γέφυρα στον Κεράτιο για το μετρό- μνημείο κίτς και επιδειξιομανίας. Ευτυχώς δεν φαίνεται από εδώ. Διακρίνεται πάντως ο Γαλατάς και ο πύργος του φωτισμένος και έτοιμος να δεχτει στον πάνω όροφο τους τουρίστες που ζητούν «οριένταλ και γκλάμουρ στην μαγική Ισταμπούλ» Κατά βάθος βεβαίως γυρεύουν να αναπληρώσουν τον έρωτα που λείπει από την ζωή του.
Πρέπει να φύγω. Το χριστουγεννιάτικο παζάρι μας στη Μεγάλη Σχολή τελείωσε και είναι καιρός του ποιήσαι. Η βροχή συνεχίζει ατελείωτη. Θυμάμαι τα λόγια του ποιητή
« Η πιο ωραία βροχή πέφτει στην Ιστανμπούλ
Ώρες τραβούν το δίχτυ τους οι ψαράδες
Η πιο ωραία βροχή πέφτει στην Ιστανμπούλ.»

Βγαίνοντας έξω ένας γλάρος περνά από μπροστά μου. Μοιάζει με χαιρετισμό και ξεπροβόδισμα της ημέρας. Τι ανάγκη έχει αυτός σκέφτηκα. «Ακολούθησέ με» σα να μου λέει. «Ούτε η βροχή ούτε η ασκήμια με πειράζει. Η ελευθερία της ψυχής μας μετρά και αυτή βρίσκεται στο φως που έχουμε μέσα μας, μην το ξεχνάς»

Υ.Γ. Διάβασα πως η νύχτα της 21ης Δεκεμβρίου 2014 είναι λίγο μεγαλύτερη από όλες τις υπόλοιπες που προηγήθηκαν ως τώρα. Στην πραγματικότητα θα είναι η πιο μακριά νύχτα που γνώρισε ποτέ η γη από τότε που δημιουργήθηκε…

 

Γιάννης Γιγουρτής,   φιλόλογος, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Γερμανία - διδάσκει στο Ελληνικό Λύκειο(Γυμνάσιο;) της Πόλης.
Γιάννης Γιγουρτής, φιλόλογος, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Γερμανία – διδάσκει στο Ελληνικό Λύκειο(Γυμνάσιο;) της Πόλης.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το διαδίκτυο, και τα στοιχεία που παρουσιαζει ο Γ.Γιγουρτσής.

 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΑΛΕΞΙΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΑΡΘΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΑΠΟΣΚIΤΗ

Εργάσθηκε πολύ συστηματικα παράλληλα με τον Στέλιο, για την φιλολογικη σαξιολόγηση και επανέκδιση των μεγάλων έργων της Κρητικής Αναγέννησης
Εργάσθηκε πολύ συστηματικά παράλληλα με τον Στέλιο, για την φιλολογικη αξιολόγηση και επανέκδοση των μεγάλων έργων της Κρητικής Αναγέννησης

Ενώ ετοιμάζαμε το κείμενο και τις εικόνες για τον Στέλιο Αλεξίου, ένα διαδικτυακό μήνυμα μας πληροφορούσε ότι η πιο σεβαστή αρχόντισσα του  Μεγάλου Κάστρου, η Μάρθα Αλεξίου Αποσκίτη, είχε διαβεί το κατώφλι για την άλλη πόρτα, για να συναντήσει τον σύντροφό της. Σαν στον τύμβο της Αμφίπολης,  πέρασε από το πρώτο δωμάτιο στο δεύτερο και στο τρίτο, αναζητώντας τον Στέλιο .  Τα κτερίσματα θα σκεφτόταν, μα είναι τόσα πολλά, που να χωρέσουν σε τόσο  μικρούς χώρους, βιβλία και έγγραφα και αντικείμενα πανάρχαια.

Έφυγαν περίπου μαζί, θα μείνουν δίπλα δίπλα στο ίδιο σκληρό κρεβάτι, δεν υπάρχει μεγάλο μαυσωλείο, με περίλαμπρες αρχιτεκτονικές και αγάλματα και μωσαϊκά,  όπως ίσως θα τους έπρεπε.  Είναι όπως θα ήθελαν, στην άκρη του βουνού,  στους βράχους και στα δέντρα και τις πρασινάδες, κάτω από τον ουρανό που χαμηλώνει, δίπλα στους απλούς ανθρώπους και τους ξωμάχους, που κρατάνε ακόμα κάποιους ήχους (φωνήεντα και σύμφωνα)  από την πιο αρχαία μας γλώσσα.

 

Ο ουραν΄ςο χαμηλώνει να αγκαλιάσει τον μεγάλο πλατανο στο Κράσι(φωτογρ.διαδικτύου)
Ο ουρανός χαμηλώνει να αγκαλιάσει τον μεγάλο πλατανο στο Κράσι(φωτογρ.διαδικτύου)

 

 

 

Πήγα αυτήν τη φορά εγκαίρως στο Κράσι (Δευτέρα 17/11/2014), με λίγα ροζ τριαντάφυλλα, θα τους αρέσουν συλλογιζόμουν, είναι κατάλληλα για την συνάντηση τους.   Ήξερα (διαισθανόμουν) τη ρωμαντική διάθεση της Μάρθας , ο Στέλιος συγκρατημένος και προσεκτικός θα άφηνε μιαν ανάσα ανακούφισης, έπρεπε να βρεθουν λίγα λουλούδια θα΄λεγε.

Δεν μπορεί να καθορίσει εύκολα κανείς τις ανθρώπινες σχέσεις, τις συγγένειες που δεν είναι τυπικές, δεν έχουν σxέση με DNΑ και ομάδες αίματος, δεν έχουν επαγγελματικά ή οικονομικά κίνητρα. Οι Αλεξίου ( Στέλιος και Μάρθα) ήταν για μένα (υποθέτω και για άλλους) συναισθηματικοί και πραγματικοί δάσκαλοι, έδιναν (χωρίς τσιγκουνιές)  γνώσεις πολλές αλλά  (κυρίως) και  βοήθεια ηθική και στήριξη. Πρόσφεραν τη στέγη τους, τον πραγματικό χώρο του πνευματικού ανθρώπου, για να βρουν όσοι είχαν ανάγκη προστασίας, για να απλώσουν την πραμμάτια τους και να ανοίξουν τα φτερά τους.

Ο μεγάλος σεβασμός και για τους δυο, περιόριζε τις εκδηλώσεις εκτίμησης και φιλίας – μα θα αισθανόταν τα κύματα της συμπάθειας και της αγάπης   να ανεβαίνουν με τον καιρό  και θα  καταλάβαιναν την προσοχή μας, να μην παραβιάζουμε εύκολα την ησυχία τους.

Μάρθα Ολυμπία Αποσκίτη, φωτογραφία διαδικτύου
Μάρθα Ολυμπία Αποσκίτη, φωτογραφία διαδικτύου

 

Δεν ξέρω αν η  πόλη μας γίνεται φτωχότερη όταν φεύγουν οι πιο σημαντικοί πνευματικοί της άνθρωποι,  η ζωή συνεχίζεται, μα για μας που χάνουμε από τα πνευματικά  υπάρχοντά μας, είναι απώλεια  μεγάλη – φτώχεια. Τα δάκρυα δεν προέρχονται από αυτό, η ωφέλεια έρχεται μετά, είναι η έλλειψη των οικείων, των δικών μας που μάθαμε να ζουμε μαζί τους  κι είναι αδιανόητο ,πως θα φύγουν.

Είχαμε διαλέξει το ποίημα ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ταιριάζει πολύ με την περίσταση, για την Μάρθα Αποσκίτη θα επανέλθουμε – ήδη έχει αναρτηθεί   το πολύ πλούσιο βιογραφικό της σημείωμα, που μπορεί εύκολα να να βρει κανείς στο διαδίκτυο.

__________________________________________________________________________________________________________________________

 

Φωτογραφέα Γ.Ζεβελάκη
Φωτογραφία Γιώργου Ζεβελάκη

12.11.2014

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ:

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΝΙΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ

Έπαιρνα αριστερά τον μικρό δρόμο μετά το Μεϊντάνι, σταματούσα λίγα μέτρα πιο πέρα, στον αριθμό 3, και πίεζα ελαφρά ένα φθαρμένο ηλεκτρικό κουδούνι, περιμένοντας ν’ ακούσω τη γνώριμη φωνή «σας ανοίγω». Είχε συνήθως προηγηθεί τηλεφώνημα από την Αθήνα. Στην οδό Αργυράκη λοιπόν, ο ήχος του κουδουνιού και η αναμονή της φωνής του Στυλιανού Αλεξίου στο θυροτηλέφωνο. Η συζήτησή μας άρχιζε αμέσως και διαρκούσε ώρες.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η επίσκεψη τελείωσε πριν αρχίσει, στο απλό πάτημα του κουδουνιού. Έληξε σε εκείνο το νικελένιο τετράγωνο κουμπί, κυρτό και γυαλιστερό σαν καθρεφτάκι.
12.11.2014

_______________________________________________________________________________________________________

Από τις τελευταίες φωτογραφίες του , Στέλιου Αλεξίου-εστιατώριο ...στη οδο...
Από τις τελευταίες φωτογραφίες του  Στέλιου Αλεξίου-εστιατόριο του ΚΥΡΙΑΚΟΥ 24-10-2014 – alkman.gr

Θα αντιγράψουμε (φωτοτυπικά) ένα γνωστό ποίημα του Charles Baudelaire, από την συλλογή μεταφράσεων του Στυλιανού Αλεξίου : ΤΟ ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΝ. Ο φιλόλογος, πλησιάζει την αληθινή ποίηση με απόλυτη προσοχή και μεγάλη ευασθησία και γνώση αλλά και την ικανότητα του ποιητή – που ποτέ δεν πρόβαλε, περιοριζόμενος στα φιλολογικά κατά κανόνα μελετήματα. Όμως την διακεκριμένη θέση του στην Νεοελληνική Γραμματεία, την οφείλει όχι μόνο στις γνώσεις και την σοφία του αλλά και ποιητική του φλέβα , που του έδωσε την δυνατότητα να ξεφεύγει (χωρίς να τον υποβιβάζει) )από τον στενό επιστημονικό λόγο, να εκφράζεται με τρόπο που να  είναι ελκυστικός (και κατανοητός) σε κάθε αναγνώστη της λογοτεχνίας και των μεγάλων έργων.

Scan 1

Scan 3Scan 4

Οι μεταφράσεις του Στέλιου Αλεξίου αποδεικνύουν την γλωσσομάθειά του, που ίσως δεν ξεπέρασε την ικανότητα του ποιητή και φιλολόγου πατέρα του, που μιλούσε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές γλώσσες, όμως είναι βέβαιο ότι γνώριζε με πλήρη επάρκεια Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά, τόση όση χρειάζεται όχι η κατανόηση των ποιητικών κειμένων αλλά και η μετάφραση τους. Γλωσσομαθής ήταν και η Μάρθα Ολυμπία, έτσι μπόρεσε να μας προσφέρει τις συγκριτικές μελέτες για τον Ερωτόκριτο (και οχι μόνο) υπερπολύτιμες για όσους αγαπούν την ποίηση της κρητικής λεγόμενης Αναγέννησης και τον πιο μεγάλο ποιητή της τον Βιτσέντζο Κορνάρο.

Καλό τους ταξίδι, οι κρητικοί θα τους θυμούνται πάντα, μα και όλοι οι νεοέλληνες που αγαπούν την λογοτεχνία και την ποίηση.

 

Ηράκλειο 17.11.2014

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

α. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει κείμενα για τον Στέλιο Αλεξίου στο site :  alkman.gr, οι συναντήσεις του με τον Νίκο Καββαδία.

β.Χρήσιμα στοιχεία  για το έργο του Σ.Αλεξίου : http://katerinatoraki.blogspot.gr

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ : ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΩΝ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ – ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΩΝ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ
…………………………………………………………………….
ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ:ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΙΝΑΚΕΣ 1991-1993
ΚΕΙΜΕΝΟ:ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ
………………………….

 

Αρισστόδημος, Λιοντάρια Τμήμα έργου
Αρισστόδημος, «Λιοντάρια» Τμήμα έργου

1-ΟΙ συναντήσεις μας, νωρίς το απόγευμα.
Γλυκιά γεύση στο ζαχαροπλαστείο

«Η Τέρψις», στα Λιοντάρια.

 

Αριστόδημου: "Η Νομαρχία Ηρακλείου"1993 , ακρυλικό
Αριστόδημου: «Η Νομαρχία Ηρακλείου»1993 , ακρυλικό

 

2-Βόλτες μπροστά στη Νομαρχία,
στις Τρεις Καμάρες, πάνω κάτω.
Το άδοξο παιχνίδι των βλεμμάτων.

Αριστόδημος: Κέντρο Παπακαλιάτη"/ ισοπεδώθηκε από αρχιτέκτονα, δεν κρατήθηκε ούτε ενα αυθεντικό στοιχείο(προστέθηκε ένας όροφος)κι όλοι ήτνα ευχαριστημένοι...
Αριστόδημος: Κέντρο Παπακαλιάτη»/ το εξαιρετικό κτίριο ισοπεδώθηκε από αρχιτέκτονα, δεν κρατήθηκε ούτε ενα αυθεντικό στοιχείο, προστέθηκε ένας όροφος(στό ίδιο στυλ) κι όλοι ήταν ευχαριστημένοι…

3-Στου Παπακαλιάτη να καθόμαστε με τις ώρες
κι η φιλαρμονική να παίζει ρε ματζόρε.

 

Αριστόδημος, "Κούλες" 1991- ο ζωγράφος θυμάται και παλιότερες εποχές
Αριστόδημος, «Κούλες» 1991- ο ζωγράφος θυμάται και παλιότερες εποχές

4-Φινάλε τα μεσάνυχτα μπάνιο με φεγγάρι
μπροστά στου Κούλε το λιοντάρι.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Τα έργα δεν είναι ολόκληρα, αλλά τμήματα.

Ο Αριστόδημος Παπαδάκης, εδώ είναι απλώς ο Αριστόδημος – αφού οι Παπαδάκηδες είναι άπειροι- γεννήθηκε στην Κρήτη. Ζει και εργάζεται στους Βόρρους Ηρακλείου. Σπούδασε την τεχνική fresco στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1978 τιμήθηκε από τον Δήμο Ηρακλείου με το βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης».

Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει 23 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές.

Αριστόδημος Παπαδάκης, παλιότερη φωτογρφία
Αριστόδημος Παπαδάκης, παλιότερη φωτογρφία