ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΡΙΝΟΥ (ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ)

Ο ΑΛΚΜΑΝ έχει μεγαλώσει, γυρίζει και σε παλιά κείμενα, είναι οι φίλοι που φεύγουν βιαστικά, είναι η νοσταλγία που λιμνάζει, είναι κάποιοι νέοι που μας ρωτούν.

Ο  Οκτώβρης και ο  Νοέμβριος, είναι οι πιο προσφοροι μήνες για την διαδρομή που περιγράφουμε…

(ενθύμηση του Κώστα Μπαλαμούτσου)

Η φύση στον Ψηλορείτη, είναι ακόμα 'αδολη...
Η φύση στον Ψηλορείτη,
είναι ακόμα ‘αδολη…

ΠΡΙΝ ΕΠΤΑ  ΧΡΟΝΙΑ…

Μετά από  καιρό  μικρή ορειβασία στο βουνό του μεγάλου Θεού, τον Ψηλορείτη.

Από την ευκολότερη πρόσβαση των Κάτω Ασιτών, την επομένη των Χριστουγέννων,

αποφασίσαμε την εκδρομή, που χρόνια περίμενε στον προγραμματισμό των πιο παλιών

τετραδίων μου.

Κατακαθεται στις μικρες κορυφές
Κατακαθεται ομίχλη στις μικρες κορυφές

Οι μνήμες επέμεναν έπρεπε να επιστρέψουμε στ΄αχνάρια των φίλων, στην ηλικία των

μεγάλων προσδοκιών, στις εικόνες που θάμπωσαν μα δεν ξεχάστηκαν.

Το καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου, ανακαινισμένο και με επέκταση

σημαντική περίμενε με πλήθος επισκεπτών την ανάβαση, που δεν κράτησε ούτε μιαν ώρα-

αφού ο φιλόξενος κτηνοτρόφος Κώστας Τριανταφυλλάκης, μας ανέβασε με το ψηλό

φορτηγάκι του ως τη μέση της διαδρομής.

dsc01284
Κώστας Μπαλαμούτσος , οδηγός στην διαδρομη

Θα μοιράσει τη διαδρομή, στο δάσος των πρίνων ένα κτίριο αρκετά μεγάλο,

προσφέρεται για την παραμονή, με την καλή διάθεση της Κίτσας Βασιλειάδου,

αληθινής αρχόντισσας του βουνού, που ξέρει τα πάντα για διαδρομές και πορείες της

Κρήτης και όλων των λόφων και των βουνών της, για φαράγγια και περάσματα για δάση

και πηγές και παραλίες. 

Εικόνα3758
Κ.Τριανταφυλλάκης, κτηνοτρόφος ποιητής

Ο ορίζοντας ανοίγει κι οι περιγραφές απαιτούν καλύτερες πέννες.

Παιδιά κάθε ηλικίας και μεγάλοι κυκλοφορούν στην πλατφόρμα του κτιρίου και τα

εσωτερικά καθιστικά με τις σόμπες, που τις θέτει εκτός λειτουργίας ο νότος.

Λίγη ρακί και κόκκινο κρασί σε μια πρόχειρη ψησταριά , βελτιώνει τη διάθεση και

ανοίγει την καρδιά, τα εξαίσια θεάματα από το ύψος των 1100 μέτρων, απλώνονται σε

τρεις κατευθύνσεις. 

Τασυννεφα...
Τα συννεφα σε φανταστικους σχηματισμούς…

Ενώ οι λόφοι και τα βουνά αλλάζουν αργά καθώς πέφτει το φως, τα σύννεφα τρέχουν,

με εναλλασσόμενους φανταστικούς σχηματισμούς.

Η  νύχτα δεν θ΄αργήσει μα καθώς το φως χαμηλώνει, το τοπίο αλλάζει τα χρώματα

πέφτουν, το βάθος μακραίνει τα επίπεδα χάνονται.  Ενώ βραδιάζει το βάθος μακραίνει

τα επίπεδα χάνονται…

%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b13773

Οι επισκέπτες αποχωρούν, θα μείνουμε λίγοι, με κεριά και ρομαντική διάθεση για το

δείπνο, που ετοιμάζει ο φύλακας άγγελος του καταφυγίου και πρόεδρος(τότε) του

Ε.Ο.Σ.Η. κ. Κίτσα Βασιλειάδου, με βοηθό της ένα νεαρό των βουνών, τον Αν. Τρ., γιο

κτηνοτρόφου.

η κ.Βασιλειάδη, αρχόντισσα του βουνού
η κ.Βασιλειάδη, αρχόντισσα του βουνού, προσφέρει αξέχαστο  δείπνο

Βέβαια είναι πολύ νωρίς 7 μ.μ. μα εδώ είναι όλα αλλιώτικα.

Με την κουβέντα όλα είναι πιο οικεία και τα δίστιχα, πλουτίζουν την κουβέντα. 

Ο νεαρός Αν.Τρ., έκλεψε την παράσταση

Ο νεαρός, αργεί να πάρει φωτιά να ανοίξει το στόμα του, μας είναι ετοιμόλογος και

χρησιμοποιεί μια κρητική γλώσσα που έχουμε ξεχάσει και μας εντυπωσιάζει.

Μια μαντινάδα κερδίζει τους πάντες :

«Μια καραμπατολάγαρη κι ένα χρυσό κουδούνι
με κάνανε κι αγάπησα τση τέχνης το

καρβούνι»

Ο νεαρός Τριανταφυλλάκης, μας εκπλήσσει...
Ο νεαρός Τριανταφυλλάκης, μας εκπλήσσει…

Η λέξη κομπόδενε στα χείλη μας

-καθαρογλωσσίδι- τελείως άγνωστη παράξενη μαγική, από την ποιμενική ορολογία,

έδωσε στον νεαρό φίλο μας το προβάδισμα κι έκλεψε την παράσταση.

Στις 8 30 μμ στα κρεβάτια όλοι, βαθύ σκότος σαν άγρια μεσάνυχτα.

Ο άνεμος ακολουθώντας τις πανάρχαιες συνήθειες του, έπαιζε με τα δέντρα – πνευστά

και τύμπανα ηχούσαν χαμηλά, χωρίς ένταση.

Ο ύπνος του βουνού να ναι διαφορετικός; ίσως- πάντως αργήσαμε, ξεκουραστήκαμε –

δεν προλάβαμε την ανατολή. 

Οι παρέες βρίσκουν χώρους για ένα ποτηράκι κρασί
Οι παρέες βρίσκουν χώρους για ένα ποτηράκι κρασί

Μια κουρτίνα ομίχλης είχε κρεμασθεί στην άκρη του βουνού, δεν άργησε να την

τραβήξει το φως του ήλιου- η μέρα έλαμψε ζεστή -ανοιξιάτικη όπως λέμε.

Η επιστροφή ήταν πιο εύκολη, παρά τα κοφτερά βράχια, που σημαδεύανε το μονοπάτι.

Μαζεύαμε πέτρες και εντυπώσεις, εκτός τόπου και χρόνου – έτσι χάσαμε το δρόμο και

γυρίσαμε μέσω Κρουσώνα!

Μα η παράξενη λέξη δεν ξεχάστηκε…

η καραμπαλοτάχαρη, έπρεπε πολλες φορές ν΄ανοίξουμε το μπλοκ: καραμπατολάγαρη –

δεν θα λησμονηθεί όπως και αυτή η διαδρομή. 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Όποιος ενδιαφέρεται για την διαδρομή στο Καταφύγιο, πρέπει να απευθυνθεί στον Ορειβατικό Σύνδεσμο Ηρακλείου .Το κείμενο ειχε αναρτηθει πριν 7 χρόνια, όταν  «άνοιγε» ο ΑΛΚΜΑΝ…

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2014

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2014

Βόλτα απογευματινή, στο κέντρο της πόλης – προς το λιμάνι. Καιρός γλυκύτατος, τος φως χαμηλώνει, κίνηση αρκετή. Κυρίες νωχελικές με καλώδια και κινητά, κορίτσια με κρίκους στα χείλη και αγόρια με τατουάζ, μικροπωλητές και πλανόδιοι μουσικοί, τσιγγάνες με πολύχρωμα μπαλόνια και παιδιά να ξεφωνίζουν, οι γνωστές παρέες των συνταξιούχων, στις καρέκλες της πλατείας…
Εκπλήξεις δεν λείπουν, πέραν των νεαρών που στριφογυρίζουν (σαν σβούρες κυριολεκτικά)στο ισόγειο της Λότζιας (Δημαρχείου) χορεύοντας μια πολύ έντονη μουσική, σήμερα ένα ζεύγος νεονύμφων κινείται αργά προς τον Άγιο Τίτο…

Ρωμαντικό ζεύγος κινείται στην οδό 25ης Αυγούστου
Ρωμαντικό ζεύγος κινείται στην οδό 25ης Αυγούστου

Το μακρύ (με ουρά)νυφικό σέρνεται στο λερωμένο πεζόδρομο, ο γαμπρός ψηλός μελαχροινός “σπαθάτος” και η νύφη πανέμορφη κατσαρομάλλα μεσογειακή, δείχνουν να βρίσκονται εκτός του κόσμου τούτου.

Να' ναι διαφήμιση, συλλογίζομιαι..
Να’ ναι διαφήμιση, συλλογίζομιαι..

Είναι καποια διαφήμιση συλλογίζομαι, ενώ τους φωτογραφίζω, “είναι πραγματικός γάμος” με πληροφορεί, φωτογράφος που τους ακολουθεί…

Οι νεόνυμφοι κινούνται αμέριμνοι, πλανόδιοι μουσικοί (καλοί)συνοδεύουν τα βήματά τους...
Οι νεόνυμφοι κινούνται αμέριμνοι, πλανόδιοι μουσικοί (καλοί)συνοδεύουν τα βήματά τους…

Προς το παλιό λιμάνι, που έχει αρχίσει να συγκεντρώνει πολύ(ν) κόσμο. Όχι πια μόνο τους ηλικιωμένους που ακολουθούν συμβουλές των γιατρών, νέοι άνθρωποι και εφηβοι και παιδιά κινούνται συνήθως γρήγορα. Τα «ποστάλια»που είναι πιά τεράστια φέρι μπότ, ετοιμάζονται να αποπλέυσουν, ενώ η δύση ξεπλύνει στη θάλασσα τα κόκκινα σεντόνια της. Πρώτο φεύγει το κόκκινο πλοίο των Μινωικών, της πάλαι ποτέ εταιρείας λαϊκής βάσεως (και τώρα ιταλικής), σε λίγο το μπλέ του…πως τον λένε (χάθηκε τελευταία).

Ηρθαν πλοία με φουγάρα,  σκόρπισαν καπνό κι αιθάλη...είνα πια τεράστια φέρυ μπόουτ...
Ηρθαν πλοία με φουγάρα, σκόρπισαν καπνό κι αιθάλη…είνα πια τεράστια φέρυ μπόουτ…

Είναι αδύνατον να μην συναντήσουμε φίλους να η κ. Αργυρή Λ. με την μαμά της, ο Μύρων Μ. με την σύζυγό του , γρήγοροι χαιρετισμοί και πιο γρήγορα βήματα, να φράσουμε στον πρώτο (παλιό) λιμενοβραχίωνα… Σκοτεινιάζει κι ο φωτισμένος Κούλες επιβλητικός κι επίφοβος μας υποδέχεται . Η περίφραξη και τα έργα στήριξης ΄πόσα χρόνια άραγε θα κρατήσουν;

Ο μεγάλος Κούλες, υψώνεται επίφοβος...
Ο μεγάλος Κούλες, υψώνεται επίφοβος…

Πόσα χρόνια σ΄ αυτούς τους χώρους σκέφτομαι, πόσοι φίλοι και πόσες συντροφιές, πόσα αγαπημένα πρόσωπα. Μα δεν ακολουθούν πια α βήματά μας, ο μέτριος άνεμος σκορπίζει αναμνήσεις και χάνονται οι εικόνες, το φυσικό περιβάλλον (και η αλμύρα) λες τρώει τα τετράδια της μνήμης. Προς τον πρώτο κυκλικό σταθμό, εκεί που ήταν κάποτε ο φάρος. Καράβια παρατημένα, σαπίζουν μετρούν και τα δικά μας χρόνια. Γερανοί φορτωμένοι σε πλατφόρμες, σημειώνουν μεγάλα ονόματα από την αρχαία μυθολογία και το θέατρο. Η μικρή βάρκα του μονόφθαλμου ψαρά , στη γωνιά της(εκεί που καποτε ήταν μια τρύπα για να ανανεώνονται τα νερά του βενετσιάνικου λιμανιού)καταφύγιο για πάπιες – οι στίχοι έχουν μείνει, η Μαρία κι ο Ψαράς κάπου ψηλά, θα συγομιλούν, για τα βάσανα και τους καυμούς της θάλασσας.

Γερανοί πάνω σε μαούνες...
Γερανοί πάνω σε μαούνες…

Σκοτείνιασε στην επιστροφή, τα φώτα της πόλης άναψαν όλα, ο τουρισμός τα πολλαπλασίασε δυνάμωσε την έντασή τους. Στην πλατεία των 18 Άγγλων (αυτών που κάποτε έπεσαν μαχόμενοι τα τουρκικά στίφη και κείτονται οι περισσότεροι, στην ειδική πτέρυγα του Παλιού Νεκροταφείου) έχουν γεμίσει όλα τα λαϊκοτουριστικά ψαροταβερνεία, ακούγεται μουσική και χαρούμενος βόμβος. Η δύση έσβηνε πιά, στον Στρούμπουλα τα χρώματα σκοτείνιασαν, η θάλασσα έγινε μολύβι.

Η θάλασσα σκούραινε η νύχτα  άπλωνε τα σκούρα σεντόνια της...
Η θάλασσα σκούραινε η νύχτα άπλωνε τα σκούρα σεντόνια της…

Η επιστροφή έχει λίγη ανηφόρα, μα η μικρή βόλτα έδιωξε κάποιες κακές σκέψεις και άνοιξε λίγο την διάθεση …

Η βάρκα- σπίτι, στη θέση της χρόνια/"αποκοιμιέται ο βαρκάρης-τα μάτια συλλογίζεται της Μάρης..."
Η βάρκα- σπίτι, στη θέση της χρόνια/»αποκοιμιέται ο βαρκάρης-τα μάτια συλλογίζεται της Μάρης…»

ΕΝΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ,ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ (ΣΤΟ ΚΑΦEΝEΙΟ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΟΥΤΣΑΚΗ)

 

Κέντρο της πόλης, Βικελαια - πριν 30  χρόνια(φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)
Κέντρο της πόλης, Βικελαία – πριν 30 χρόνια, μιζέρια και γραφικότητα (φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)

Συνάντηση ευτυχισμένης στιγμής, είναι 11 πια, η νύχτα έχει μαζέψει τους ανέμους που σάρωσαν την Παλιά μας Πόλη. Στο καφενεδάκι του Μάνου  Φ. (ΤΟ  ΘΗΡΙΟ)καρφωμένο (με σανίδες) στην άκρη της γωνίας της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ  σε δυο τετραγωνικά- κι ο παλιός και ο πιο δυσεύρετος φίλος  Χ.Χ.. Λένε πως  η φιλία είναι σαν το παλιό κρασί, μα ο άνθρωπος  που πρόβαλε  ξαφνικά από το παρελθόν, ήταν ένα διαμάντι που χάθηκε  σαν  άνοιξε η γης (όπως κάποτε που έγιναν σεισμοί και καταποντισμοί) – πως βρέθηκε τώρα;

Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(πατριάρχου)δίπλα ακριβώς στο σπίτι των παιδικών χρόνων...
Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(Πατριάρχου)δίπλα ακριβώς(στο στενάκι) στο σπίτι των παιδικών χρόνων…

Η τύχη; Η πρόνοια και η χάρη,  που ξεπερνάει τα στενά όρια της πίστης κι ακουμπά  ευεργετικά κάθε ανθρώπινο πλάσμα;  Η σύμπτωση , η θεωρία των παιγνιδιών , η μαθηματική λογική -όλα φαινόταν αδιάφορα, καθώς παρατηρούσα το πρόσωπο του αγαπημένου παμπάλαιου φίλου – στρογγυλό, με μαλλιά και γένια  ασημένια, θύμιζε το φεγγάρι που μεγάλωνε πίσω από τους όγκους των ψηλών κτιρίων – τα λόγια έτρεξαν και στριμωχνόταν. Η συζήτηση με ανώμαλες επιφάνειες,  που να προλάβουμε όσα πέρασαν;  Πως να φανεί  πως (παρα)χαράκτηκε  η εικόνα μας,  πως να γνωρίστουμε ξανά, μετά από τόσες  επεμβάσεις στη μνήμη τη λογική και το αίσθημά μας;

Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος - θα τον αντέξουμε;
Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος – θα τον αντέξουμε;

Απειρία ένοιωθα, γιατί ίσως οι  εμπειρίες έστρωσαν πολλά  φύκια    στη θάλασσά μας, για να καλύψουν  τις αναζητήσεις  της » λογικης»και της  καρδιάς  της ανάγκες.

Κι οι λέξεις άρχισαν να βιάζονται, γινόταν ξυράφια για να κόψουν και να χωρίσουν – ο κοινός παρονομαστής μας δεν έβρισκε αριθμούς μα σύμβολα ακατανόητα.Λίγο οινόπνευμα βοηθούσε μα και δυσκόλευε καθως  άνοιγε την έκφραση σε πιο απόλυτες διατυπώσεις.  Άνθρωποι αγαπημένοι συλλογιζόμουν και χανόμαστε στον εαυτό μας – πως να βρεθούμε που ο χρόνος  μας έχει εξαντληθεί και το ξέρουμε καλά, πως να αποφύγουμε τα κύμματα  και τους σκοπέλους που η καρδιά είναι ανταριασμένη κα το πέλαγο επικίνδυνο.

Με λίγο αψύ τυρί και στιφή ελιά που έφερε η  ευγενική  Ιρέμ, μια κούπα κρασί, η διάθεση ισορρόπησε έπαψε να ζυγίζεται ξεξιά και αριστερά, η  γλύκα της  επαφής επέστρεφε, ενώ η κλεψύδρα στέγνωνε  με μια βιαστική καληνύχτα – σαν χάδι και σαν σφίξιμο.

-Αντίο φίλε.

20.7.2013

 

Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάπτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ
Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάποτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ