ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΔΙHΓΗΣΗ (ΙΣΤΟΡΙΑ) ΜE ΝΕΑ (ΜΟΝΤΕΡΝΑ) EΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ

Εξώφυλλο , έκδοση futura 2012

Ο “Αλκμαν” επιστρέφει με καθυστέρηση μηνός και (το ευχάριστο) με μια πολύ ενδιαφέρουσα (γι αυτόν) υπόθεση (με τη νομική έννοια του όρου) εικαστικού,πολιτικού και εν τέλει ποιητικού περιεχομένου, του ζωγράφου – γλύπτη Στέφανου Καμάρη

Πρόκειται για την καθόλου γνωστή ή αναμενόμενη ιστορία ( story) του Μοσχοβίτη Klement Tcatatelnikov και του μυστηριώδους (;)Vitaliy Bozof-φίλων και αντιπάλων (συναγωνιστών(;) στα σκοτεινά χρόνια της Ε.Σ.Σ.Δ. (άγνωστης σήμερα, στους νέους, ομοσπονδίας κρατών).

Klement Tchtatelnikof, Μηχανή ευχών Νο 1, 1927, 31Χ48Χ40 εκ

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δούμε (αντιληφθούμε) όλες τις διαστάσεις της έκθεσης – είναι μακριά τα Εξάρχεια, όμως το πολύ προσεγμένο βιβλιαράκι (κάτι σαν πρόγραμμα) μας έδωσε μιαν κάποια ιδέα του εικαστικού περιεχομένου της και πιο πολύ των ιδεών του δημιουργού της Σ. Καμάρη που γνωρίσαμε από εικόνες που (σπάνια) εξέθεσε και την αγάπη του στα κόμικς (η κίνηση εδώ υπονοείται, όπως και στα έργα της έκθεσης).

Μαγικη Μηχανή/ Ίκαρος ΙΙ-1929 80Χ50Χ40

Η εκτεταμένη συνέντευξη του Σ. Κ. στον Κωστή Βελώνη θα μας δώσει πλήθος στοιχείων – σχολίων που θα διευκολύνουν την κατανόηση των έργων που θα παρουσιάσουμε.
Εμείς θα περιορισθούμε σε πολύ ασήμαντες παρατηρήσεις, που σχετίζονται με τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας (και τις αμαρτίες(;) της εποχής της Σοβιετικής Ένωσης, που καθοδήγησε για δεκαετίες ο Αριστερό Κίνημα ( και εμάς εν μέρει).

Bitaliy Βozov / Μηχανη των έτοιμων ευχών 1930/22Χ75Χ55

Η έκθεση (ιστορία)του Στέφανου , σαν να βγαίνει από τις σελίδες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, που δεν γνώρισε ο ζωγράφος, αλλά σχετίσθηκε με διάφορους (δικούς του) τρόπους.

Ο Κ Βελώνης κάνει μια συσχέτιση των έργων, “κάποιες φορές σκέπτομαι ακόμα και τη σχολή της Καλιφόρνιας, όπως τον γκουρού του assemblage Ed. Kienholz”

Δεν έχουμε καμιά δυνατότητα να επιβεβαιώσουμε τους συλλογισμούς αυτούς, η εικαστική δημιουργία που αναπτύσσεται σε τρεις διαστάσεις, γίνεται αρχιτεκτονική,γλυπτική, και σπάνια διακόσμηση αλλά είναι απολύτως δεμένη (υποταγμένη) στην ιστορία που θέλει να πει, στο μύθο που πρέπει να (πλάσει ) εκθέσει. Είναι πιο πολύ λόγος, αντίθετα από την στατική κατασκευή, δεν σταθεροποιείται σε μια θέση (έστω με δυνατότητα κάποιας φυγής) δημιουργεί εικόνες και συνειρμούς, στίχους ατέλειωτους για μια συμβολική και σατιρική ποίηση, που δεν διστάζει να γίνει πολιτικό τραγούδι.

Μαγικό Κάστρο/Ίκαρος ΙΙΙ 1929-15χ15χ15 εκ

Οι εικόνες του βιβλίου του Σ Καμάρη σαν να είχαν κάποια σχέση με αντικείμενα και κατασκευές
που είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη (παγκόσμια) έκθεση στο Λονδίνο με τίτλο: “Το ντιζάιν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου”.
Περισσότερο σαν να συνόψιζαν την (κριτική) εκτίμηση για τα επιτεύγματα ενός κόσμου που πέρασε, με κάποιο μορφασμό, που μοιάζει με χαμόγελο

Η πάντα βυσινί παρτίδα / κάδρο με απεικόνιση της 1ης, 20ης, 33ης κίνησης και πλήρης παρτίδα 1945 43,5χ33,5 εκ

θα παρουσιάσουμε εικόνες της έκθεσης, από το βιβλίο (πρόγραμμα) για να φανεί πολύ αχνά βέβαια, η εικαστική πλευρά.
Όταν ξανα- ξεφυλλίσαμε το βιβλίο της “Ιστορίας του Κλεμέντ Τστατέλνικοφ”αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα τις προθέσεις και τα αποτελέσματα. Φάνηκε η διήγηση με εικόνες, καθαρά περιγράμματα αντικειμένων, αλλά πρόβαλλαν και ανθρώπινες μορφές – που εμπεριέχονται. Σαν να διαβάζει κανείς ένα τρισδιάστατο κόμικς, αισθάνεται την αγωνία των πρωταγωνιστών και διαβλέπει τα αποτελέσματα μιας αντιδικίας που δεν έχει αίσιο τέλος.

Προσωπικά ε'ιδη του Β.Μποζόφ/1=με τη σύζυγό του Ιρίνα /2=Μετάλλιο γενναίας εργασίας, 1938/Μετάλλιο διακεκριμένης εργασίας 1946/

Ο Στέφανος Καμάρης έχει ασφαλώς μια πολύ καθαρή πολιτική στάση απέναντι στο θολό παρελθόν, ίσως όμως οι εικόνες του να θέλουν να υποδηλώσουν άγνοια των λεπτομερειών (που κρίνονται ασήμαντες) αλλά και αμφιβολίες για την κατεύθυνση κάθε μελλοντικής πορείας.

Προσωπικά είδη του Kl.Tchtatelnikov /1=η διάσημη φωτογραφία με το μουστάκι/2= Η σύζυγος Αναστάζια μετην κόρη Σοφία/ Δακτυλίδι με θήκη δηλητηρίου (στρατόπεδο Σολόφσκι)/...7= Το ψαλίδι. Ο μύθος λέει πως ο Κ.Τ. και Μποζόφ ήταν κάποτε φίλοι, μέχρι τη μέρα που ο Μποζόφ ανακάλυψε ότι ο Κ.Τ. του είχε υφαρπάξει το ψαλίδι.

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ , ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΕΝΤE ΧΡΟΝΙΑ

Σίφης Καμάρης, Παρίσι 1966-73

Η 23η Οκτωβρίου, ήταν για μια μικρή συντροφιά, η μέρα του φίλου μας του Σίφη Καμάρη. Πριν πέντε χρόνια ο εκλεκτός αυτός άνθρωπος, περνούσε τη γραμμή της πραγματικότητας, με γρήγορο βήμα – για να φτάσει στην άλλη όχθη, εκεί μακριά που δεν ακούγεται (δεν φτάνει) ο βόμβος της πιεσμένης και δύσκολης καθημερινής μας ζωής.
Στις υπώρειες των ρεθυμνιώτικων βουνών , στο παράξενο (λόγω ονόματος) χωριό Κοξαρέ, εκεί που αναπαύεται, λίγα λουλούδια και αρκετή ρακή, με μουσταλευριά της Αρετής και πίτες του Μύρωνα, έδωσαν την ευκαιρία σε τρεις μαθητές του και 15 φίλους του να τον γυρίσουν πίσω, για λίγο- να δει και να ακούσει τι γίνεται σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο που βιάστηκε να εγκαταλείψει.

Η εποχή δύσκολη, πιο πολύ από ποτέ, δεν θα λεγε τίποτα, θα μας άφηνε να σκεφτούμε, κι ας συλλογιζόταν κι ας διαισθανόταν τι πρέπει να κάνουμε.

Εκδρομή του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, πάνω με γυαλιά Σ.Καμάρης, κάτω Δόξα και Κρήτη Σμπώκου,Ν.Βεριγάκης και Νίνα Ρομπάκη και ο μικρός Βαγγέλης μπροστά της

Στο ραδιόφωνο ο καθηγητής Πανεπιστημίου Δ. Μπουραντάς, της κίνησης που λέγεται “ Ο κύκλος των χαμένων αξιών”, μιλάει για διαφάνεια και ειλικρίνεια και άλλα ηχηρά παρόμοια – και συνδέει το ποδόσφαιρο με τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις χαϊδεύοντας τα αυτιά των φιλάθλων .
Και δεν είναι άσχημος, κάπου βρίσκει στα λόγια του κανείς σπίθες αισιοδοξίας. Τι να θέλει άραγε κι αυτός, που το βιβλίο του :“όλα σου τα’ μαθα μα ξέχασα μια λέξη” (ευρηματικός τίτλος)έκανε πωλήσεις χιλιάδων αντιτύπων;

Ο Σίφης Καμάρης, χαμογελάει, συγκαταβατικά, ήξερε καλά να μεταφράζει, να γράφει να να μιλάει. Μην δίνετε σημασία μεγάλη σ΄ αυτούς που λένε πολλά και σ΄ όσους χρησιμοποιούν την τυπικά αναγνωρισμένη γνώση τους σε ένα τομέα, για να μας πείσουν για άλλον – τελείως διαφορετικό. Ακόμα και σ αυτούς που ξέρουν κάποια επιστήμη και δογματίζουν και λύνουν όλα τα προβλήματα μας. Η πολιτική δεν είναι επιστήμη κι ας λένε, αν είναι όμως τέχνη, δεν είναι λιγότερο απαιτητική σε γνώση και ταλέντο.

Εποχή κρίσης οικονομικής μα κυρίως πολιτικής και βέβαια κοινωνικής και ηθικής – που ξεπερνάει πολύ τα όρια της χώρας μας – εποχή παρακμής του συστήματος, θυμίζει αρκετά τη Ρώμη, διαφθορά και πτώση αξιών- τι μπορεί να πει κανείς;
Μα ότι ο αρχαίος ρήτορας : “Ο tempora! o mores!”

Ας έχουμε πολλά στο κεφάλι μας, πρέπει να αποφασίσουμε-έργο: Εllis Nadler

Δεν αρκούν βέβαια οι διαπιστώσεις και τα επιφωνήματα, πρέπει να κάνουμε και κάτι, να σκεφτούμε σοβαρά, να πάρουμε αποφάσεις, δεν πάει άλλο πια, θα μας συνιστούσε ίσως , ο πρόωρα χαμένος φίλος μας Σίφης Καμάρης . Δεν τον ξεχνάμε, ήταν ένα σταθερό σημάδι, στον κοινό μας δρόμο, δεν θα σβήσει …

ΣΗΜΕΙΩΣΗ(από διαδίκτυο):Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρωνας (γνωστός και απλά ως Κικέρων, στα λατινικά Marcus Tullius Cicero, 3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. – 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.) ήταν ρήτορας και πολιτικός που έζησε στα τέλη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και συγγραφείς στη λατινική γλώσσα. Σε μια από της ρήσεις του που έμειναν στην ιστορία είχε πει, «Ο tempora! o mores!» Σε μετάφραση αυτό σημαίνει, «ω καιροί! ω ήθη!» Δηλαδή, άλλοι καιροί, άλλα ήθη και με την φράση αυτή ο Κικέρων εξέφραζε την αγανάκτησή του για τη διαφθορά των ηθών της εποχής του.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ : ΤΟ ΑΒΑEΙΟΝ ΤΟΥ RIDGMOUNT

ΤΟ ΑΒΑΕΪΟΝ Ridgmount, Sain James

Ψάχνοντας στα αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων (ας είναι καλά ο ΓΖ που μας δίνει κάποια μικρά ντοσιέ από το ατέλειωτο αρχείο του, που με απέραντη υπομονή ταξινομεί και βιβλιοθετεί με πολύ πρακτικό και επωφελή τρόπο) βρίσκω πολλά κείμενα που με ενδιαφέρουν. Το κακό είναι ότι πολλές φορές λείπει η χρονολογία και ο συγγραφέας και έτσι οδηγούμαστε σε συμπληρώσεις και υποθέσεις ανάλογες με αυτές των αρχαιολόγων της προϊστορίας.
….

“Οι κοινές εκδρομές γίνονται συνοδεία φίλων, συγγενών η αγαπητών προσώπων ή απλώς με καραβάνια, οργανωμένα από συλλόγους πάσης φύσεως ή γραφεία τουριστικά και ταξιδιωτικούς πράκτορες.
Οι εξαιρετικές περιηγήσεις απαιτούν ιδανικούς φίλους ή συνθήκες που ευνοούν τις εκπλήξεις και τα θαύματα.
Η περίπτωση που θα σας διηγηθώ ανήκει στην δεύτερη κατηγορία και την οργάνωσε ο στενός και ιδιότυπος φίλος και συνεργάτης Ιωσήφ Κ. που χαϊδευτικά τον αποκαλούσαμε Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς – κοροϊδεύοντας λίγο και τελείως αθώα τις πολιτικές τάσεις της οικογενείας του.
Περιλάμβανε διαδρομές στην Αγγλία που σύμφωνα με εκτιμήσεις του διέθετε (αντίθετα από ότι πιστεύουν πολλοί) τις καλύτερες, τις πιο όμορφες εξοχικές περιοχές της γης και περιηγήσεις στο Λονδίνο, όχι στα λίγο πολύ γνωστά μεγάλα μουσεία της χώρας αυτής, αλλά στα σπάνια κι απόκρυφα μνημεία της.
Η μέρα της Τετάρτης, 21 Σεπτεμβρίου του 19.. ήταν πολύ βροχερή και επέλεξε την επίσκεψη σε κλειστό χώρο, στο Αβαείο του Ridgmount,

Στον ναό του Αγίου Παύλου, συρρέουν καραβάνια, στον Saint James του Ridgmount κανείς

Συνεχίστε την ανάγνωση ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ : ΤΟ ΑΒΑEΙΟΝ ΤΟΥ RIDGMOUNT

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ, EΝΘYΜΗΣΗ: 24.10.2010

Μαζευτήκαμε όπως κάθε χρόνο, αυτήν τη φορά μόνο η παλιά φρουρά. Το απόμακρο χωριό τους Ρεθύμνου, αργοκίνητο στο φως του πρωινού που το ζέσταινε ένας χαρούμενος ήλιος. Το εκκλησάκι μετά τα σπίτια, το ίδιο φιλόξενο και η Αρετή, πάντα ευπροσήγορη, με μουσταλευριά και ρακί. Η μνήμη σαν αποδημητικό πουλί που μπερδεύει εποχές και χρόνους, επιστρέφει όποτε θέλει και ραμφίζει χωρίς να τραγουδάει. Περνάει ο καιρός, ξεφτάνε οι εικόνες και τα αισθήματα. Κάποια λύπη, σκαλωμένη σε μάτια που θαμπώνει το φως. Ο Παντελής από το Ρέθυμνο και η μάνα του, με τον καλό λόγο- ότι έγινε δεν θα λησμονιέται. Αργότερα το τακτικό γεύμα, πιο καλό αυτήν τη φορά, με χαμηλόφωνες κουβέντες και αναδρομές σε χρόνους περασμένους. Το βράδυ λευκώματα με φωτογραφίες “εποχής” διαλέξαμε μια , είχε τραβηχτεί επό το Σίφη, την εποχή που τον είχε γοητεύσει η φωτογραφία και οχι μόνο επέλεγε θέματα , απαθανάτιζε στιγμές, τύπωνε κι όλας, με πολλές φορές αναμφισβήτητη επιτυχία.

Το στιγμιότυπο πάνω, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιδόσεών του στην τέχνη της φωτογραφίας, που τον συγκίνησε την πενταετία 1970-75, όταν γεννήθηκαν και μεγάλωναν τα δυο αγόρια της οικογένειας. Εδώ ο πρωτότοκος Φίλιππος μεταξύ των δυο στενών φίλων του, που ποζάρουν ως ηθοποιοί του Ικγμαρ Μπέργκαν, θα’ταν δύσκολο σήμερα να αναγνωρισθούν- τα χρόνια τους έχουν αλλάξει φάτσες και στυλ.

Πάνω από αριστερά Μιχάλης και Νίκος Βεριγάκης Μάριος Αποστολίδης κάτω, Γιώργος Ζ. και Σίφης Καμάρης

Συμπληρώθηκαν σήμερα 28-10-2010 τέσσερα χρόνια χωρίς τον σπάνιο φίλο, τον αξέχαστο συνάνθρωπο. Αν και η καρέκλα του είναι πάντα κενή στις παρέες μας, νοιώθουμε ότι απομακρύνεται με το τραίνο της μοναδικής γραμμής, χωρίς λύπη. Κρατά το μεγάλο σταυρόλεξο (για πάρα πολύ λίγους) και λύνει προσεκτικά, ενώ συνθετει συγχόνως ένα δύσκολο ΣΟΥΝΤΟΥΚΟΥ(άραγε έτσι γράφεται;)- δεν μπορεί να μείνει αργός σε καμιά περίπτωση, η σιωπή του σαν επιλεγμένη, είναι χαρκτηριστική, όταν κάτι δεν πάει καλά ή δεν του αρέσει. Δεν θα’ ρθω μαζί σας επιμένει χωρίς να λέει λόγια περιττά, χωρίς καμιαν εξήγηση, που δεν χρειάζεται άλλωστε, αφού ο καθένας επιλέγει τις απασχολήσεις της κάθε στιγμής του.
Μένουν οι επίφοβες κινούμενες γραμμές του τραίνου, ενω η αμαξοστοιχία ισορροπει και χάνεται στο βαθος του χρόνου…

Από την στρατιωτική αλληλογραφία του 1967-68, δεν διασώθηκαν πολλά γράμματα

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στα γράμματα της μαύρης εποχής, μεταξύ των χαρακτηρισμένων Γ΄κατηγορίας αριστερών φαντάρων, δεν έλειπε κάποιο χιούμορ, γιατί δεν μπορούσε να το αναγνωρίσει και να σβήσει η λογοκρισία.

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ : ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΓΟΙ ΤΟΥ ANDRE BERNAND

Σίφης Καμάρης, 1967 στρατιώτης χαρακτηρισμένος.

Κάθε χρόνο στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου, σκεφτόμαστε το Σίφη, το Ρέθυμνο και την Κοξαρέ-το χωριό των προγόνων του. Αν και ο καιρός περνά γρήγορα και αραιώνουμε, η μνήμη επιμένει να τον κρατά κοντά μας, δίπλα μας. Είναι γιατί αφησε ανεξίτηλα ίχνη σε πολλούς, γιατί έζησε ξοδεύοντας για τους άλλους και στην πολύ κλειστή προσωπική ζωή του και στον κοινωνικό του βίο και δεν ζήτησε ούτε επεδίωξε ποτέ αποτελέσματα ιδιοτελή. Χωρίς να προκαλεί κανέναν, ήταν ριζοσπαστικός και χωρίς να νοιάζεται για τη γνώμη των πολλών, έψαχνε δρόμους περιθωριακούς ή παράξενους ή απρόσιτους , στο χώρο της λογοτεχνίας και του πνεύματος. Και σήμερα γυρίζουμε σε βιβλία που αγάπησε και σ΄ αυτά που μετέφρασε με επιτυχία. Ένα από αυτά το ” ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΓΟΙ” του Andre Bernand, να πως το παρουσίασε τότε (Έκδοση ΕΣΤΙΑ 1997)


Από τις εικόνες του βιβλίου των “ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΑΓΩΝ” σελ.443
___________________________________________________________

Η παρακμή των ελληνικών σπουδών στα λύκεια και τα πανεπιστημια ανά τον κόσμο, όπου ο αριθμός των σπουδαστών συρρικνώνεται ραγδαία από χρόνο σε χρόνο,δεν θα είχε πάρει αυτές τις δραματικές διαστάσεις αν τόσοι ελληνιστές δεν εξακολουθούσαν να αντικρίζουν την Ελλάδα μέσα από ένα κάτοπτρο ξεπερασμένου ανθρωπισμού.
Από τις ονειροπολήσεις αυτες ξεπήδησε μια Ελλάδα καθησυχαστική αλλά ψεύτικη.
Ορισμένοι ερευνητές με νεωτεριστικό πνεύμα κατανόησαν πως ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι μια ισορροπία αιωνίως αδιατάρακτη αλλά μια διαδοχή ρήξεων και περιπετειών, πως τους ¨Ελληνες με σάρκα και οστά δεν τους προσεγγίζουμε μόνο μεσα από τα φιλολογικά κείμενα, αλλά και μέσα από όλες τις επιγραφές χωρίς εξαίρεση.
Το παραμικρά στοιχείο, μια υπογρφαή, μια πράξη λατρείας, μια αφιέρωση, μια πινακίδα χονδροειδώς χαραγμένη απόανθρώπους εντελως αμόρφωτους τις περισσοτερες φορές,μας οδηγεί σάυτή τη ζωνταν’η και διαρκώς μεταβαλλόμενη Ελλάδα, σ΄έναν κοσμο που οι ανθρωπολόγοι γνωρίζουν καλά και που οι αρχαιολόγοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ουδέποτε επισκέφτηκαν.


Ιχνογράφημα από το εξώφυλλο των “ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΑΓΩΝ”
______________________________________________

Η μελέτη τω ελλήνων μάγων μας βυθίζει σ΄αυτό που ο Levi-Strauss αποκάλεσε άγρια σκέψη, όρο που ποτέ πριν δεν είχε συσχετίσει κανείς με τον ελληνικό κόσμο.
Η ανάλυση των “μαγικών ρήσεων” που χρησιμοποίησε η ελληνική αρχαιότητα σηματοδοτεί μια απόπειρα μετάβασης από τους “σοφούς” στους “μάγους”, από τον κόσμο του “δήμου”στο βασίλειο των “δαιμόνων”. Πρέπει επι τελους να την εντοπίσουμε κάπου, αυτή την ομιχλώδη, τη δυστυχισμένη, τη γεμάτη μίσος και αγωνία Ελλάδα, που καίγεται στον πυρετό.

Τέχνη της Μεσοποταμίας, από τον Άτλαντα του Roaf, έκδοση TIME/LIFE

Μέσα από τους μαγικούς παπύρους, τις καταδεσμικές πινακίδες και τα φυλακτά, θα κατανοήσουμε γιατί οι Έλληνες μάγοι δεν μπορούσαν να εκφραστούν όπως ο Πλάτων ή όπως ο Λύσίας : γιατί η μαγεία δεν αποτελεί τη γλώσσα της πλειοψηφίας των πολιτών με τα ξεκάθαρα δικαιώματα αλλά, τις περισσότερες φορές, το καταφύγιο των αποκομμένων,εκείνων που δεν μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και καθαρά. Οι κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες, γυναίκες, μέτοικοι,δούλοι, ακόμη και έφηβοι, αντιπαραθέτουν έναν κοσμο σκιάς σ έναν άλλο, γνωστότερο, αυτόν που συμβολίζει ο ολόλαμπρος αττικός ήλιος καταυγάζοντας τις ανοιχτές συζητήσεις των Αθηναίων πολιτών στην Αγορά.
Γιατί κατά βάθος, η μαγεία είναι η γλώσσα των περιθωριακών.

Από το λεύκωμα : “Wonterful Egypt”, με 48 Artistic Pictures in Heliogravure
___________________________________________________
Σημείωση: Στις 24 Οκτωβρίου, Κυριακή, φίλοι του Σίφη Καμάρη, θα συγκεντρωθούν, έξω από την Κοξαρέ στις 11 το πρωί, στο εκκλησάκι του. Όποιος επιθυμεί, ας έρθει μαζί μας, συμπηρώνονται 4 χρόνια από το μεγάλο του ταξίδι.

ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ”: “ΤΑ ΧEΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΓΟΣΑ”

ΕΡΩΤΗΣΗ:
Πολωνός συγγραφέας, έγραψε στα γαλλικά το ένα και μοναδικό φανταστικό του μυθιστόρημα.Έχει τον τίτλο “το χειρόγραφο που βρέθηκε στη Σαραγόσα”, σήμερα θεωρείται έργο κλασικό, επηρέασε όσο λίγα την εξέλιξη της λογοτεχνίας του είδους και περιέχει φιλοσοφικές ιδέες που δεν έχουν χάσει την αξία τους. Η πρώτη του έκδοση, είχε τη μορφή του “Δεκαημέρου του Βοκακίου” αργότερα οι μέρες έγιναν δεκατέσσερις. Μετά το θάνατο του συγγραφέα, το 1815, βρέθηκαν χειρόγραφα -αμφίβολης γνησιότητας- που περιλαμβάνουν ιστορίες κατανεμημένες σε εξήντα έξι μέρες.Ποιος είναι;

Το εξώφυλλο τhw έκδοσης του έργου του Zean Potocki, ΚΑΛΒΟΣ
Το εξώφυλλο τhw έκδοσης του έργου του Zean Potocki, ΚΑΛΒΟΣ

Συνεχίστε την ανάγνωση ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ”: “ΤΑ ΧEΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΓΟΣΑ”

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΑΜΑΡΗ : EΦΙΑΛΤΙΚH ΙΣΤΟΡΙΑ

Συμπληρώνονται σήμερα τρία χρόνια από την αναχώρηση του Σίφη, ξαναψάχνω τα χαρτιά στο ακατάστατο συρτάρι, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες, επιστολές σε κιτρινισμένα φάκελα, κάρτες, χαρτάκια, άχρηστα μικροαντικείμενα. Η Ασημένια Καμάρη , ξεπετάχτηκε μέσα από σειρές γραμμάτων, συναρμολόγησα γρήγορα προτάσεις και λόγια, την άκουγα όπως πριν 40 χρόνια, στο σπίτι της στην οδό Σεβαστοπούλου, στο Γηροκομείο, να διηγείται ζωηρά ιστορίες της κατοχής, πρόσεχα τα κάτασπρα μαλλιά της, το πρόσωπο με τις αυστηρές γραμμές, τα χείλη που συγκρατούσαν την καλή διάθεση, τις κουβέντες που κινούσαν δραστηριότητες και άνοιγαν προοπτικές.

Τμήμα χαρακτικού του Σπύρου Βασιλείου, 1942
Τμήμα χαρακτικού του Σπύρου Βασιλείου, 1942

Συνεχίστε την ανάγνωση ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΑΜΑΡΗ : EΦΙΑΛΤΙΚH ΙΣΤΟΡΙΑ

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΦΗ ΚΑΜΑΡΗ

( ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΛΕΝΙΑΝΟΥ)

Με την αφορμή της τριετίας των συναπαντημάτων του Σίφη προσπαθώ να ξεπεράσω τη δυσκολία να μιλάω για ανθρώπους που αγαπώ ή αγάπησα και να γράψω μερικές σκέψεις μου για τον Σίφη.
Δεν είχα βέβαια τη σχέση του Βασίλη Ζ. ή άλλων φίλων της στενής του παρέας. Είχα θα ‘λεγα περισσότερο τη θερμή σχέση που δημιουργείται με ορισμένους ανθρώπους μέσα από κάποιες συνθήκες σε φιλικές συντροφιές και μαζικούς χώρους όταν βρισκόμαστε να συμφωνούμε διαφωνώντας ή να διαφωνούμε και να σκεφτόμαστε μετά ότι οι θέσεις μας ήταν έωλες μπροστά στα στέρεα επιχειρήματα του άλλου. Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΦΗ ΚΑΜΑΡΗ