ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ : ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη
Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντρεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη, και βρέθηκαν για μήνα μέλιτος στην ανασκαφή της Ζάκρου

 

ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ :  ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ  – το χρονικό μιάς ζωής

Το Βιβλίο της ‘Εφης Σακελαλαράκη  – Σαπουνά, -«οταν τέλειωσε ο χρονος«με υπότιτλο: το χρονικό μιας ζωής, το πληροφορηθήκαμε από τα ΝΕΑ(ή TO BHMA), που παρουσίασαν και αποσπάσματα , σελίδες από το έργο – καθόλου καλα επιλεγμένες, οι δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν σε συμπαθούν ψάχνουν ότι έχει «ψαχνό» δηλαδή δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Όταν άρχισα να διαβάζω το ογκώδες βιβλίο, των 630(!) σελίδων, παραξεμενένος από το μέγεθος, εδώ και χρονια δεν μπορώ να να μετρήσω τόσες σελίδες, τα μάτια δεν αντέχουν και το πνεύμα δεν είναι πρόθυμο πια, ακόμα κι αν πρόκειται για τον Προυστ και το αριστούργημα του( αναζητώντας τον χαμένο  καιρό), ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω.

Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος
Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος

Ας ήταν αφιερωμένο σ´ έναν ακριβότατο φίλο, ας είχα μεγάλη περιέργεια, για τα συγγραφικά ( μη αρχαιολογικά) αποτελέσματα της αγαπημένης του συντρόφου, που μετρούσαμε περισσοτερο απο μισόν αιώνα αριτυδωτες, εγκάρδιες σχέσεις.

Έπεσα έξω, και για δυο μέρες επέπεσα ( όπως λέγαμε κάποτε) επί του τεραστίου κειμένου, που σοφά είχε επιμερίσει σε κεφάλαια, η επιμελής και ευαίσθητη αρχαιολόγος.

Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γίννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη
Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γιάννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ)

Ήταν στην ουσία μια λογοτεχνική προσπάθεια, με ημερολογιακό τρόπο καταγραμμένη, αν και δεν είχε την τυπική αυτήν μορφή , με ημερομηνίες και χρονους, ξετύλιγε τα κουβάρια του παρελθόντος, με προσοχή και » αρχαιολογική» ακρίβεια.
Ο χρόνος κόπηκε σε ενέργειες και αποτελεσματα, σε ανασκαφές και ευρήματα , σε μελέτες και εκδόσεις, σε ταξίδια και επιστημονικές ανακοινώσεις και διαλέξεις.

Το ζεύγος Γιάννης - Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών
Το ζεύγος Γιάννης – Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών(φωτ.βιβλίου)

Τα κεφαλαια, έγιναν εποχές, θύμιζε μουσικές συνθέσεις και Βιβάλντι. Νεανική ζωή και δράση( άνοιξη) μεγάλες επιτυχίες της οριμότητας( καλοκαίρι) σημαντικά αποτελέσματα ( φθινόπωρο) αναγνώριση καθολική ( χειμώνας).

Διάβασα λαίμαργα το έργο, οι αρχαιομαθείς κι οι φιλόλογοι, που ξέρουν κατά κανόνα καλά  την αρχαία φιλολογία, δεν έχουν λογοτεχνικές αρετές, στεγνώνουν απο την ακρίβεια και την λεπτομερή τεχνική, και δεν διαβάζονται…

Απο αριστερα: Βιδ΄καης Ν. Ξηριτάκης Δ.
Από αριστερά: Βιδάκης Ν. Ξηριτάκης Δ., Β.Ζ. και Γιάννης Σακελλαράκης – από την αθηναϊκή κοσμική  ζωή , στις εγκάρδιες επαρχιακές συντροφιές (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1983-84)

Η κ. Εφη  Σαπουνά τα κατάφερε, όπως καποτε κι ο αξέχαστος φίλος μας, να ζωντανέψει παλιές ιστορίες , να εκθέσει πλευρές άγνωστες της επιμονής δουλειάς τους, να διαγράψει, να περιγράψει  τις άγνωστες (το ευρύ κοινό)  παθογένειες των πνευματικών …αγώνων.

Σε έναν κυκεώνα πολυποίκιλων σχέσεων, ´ενα ζεύγος διανοουμένων ( ο Γιάννης κι η Έφη) δούλεψε με μανία, μελέτησε με ασίγαστο πάθος, άνοιξε δρόμους στο παρελθόν μας – το απώτατο, μα και βρηκε εφαρμογές για την ζωή μας που συνεχίζεται.

Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)
Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)

Και δεν ηταν μόνο με ροδοπέταλα στρωμένος ο δρόμος τους. Αλλα ξεπέρασαν με υπομονή επιμονή συστηματική σκληρή δουλειά, όλα τα εμπόδια.

Η γνώση η εξυπνάδα κι η ομορφιά, τους χαρακτήριζαν , ευλογημενοι και ταιριασμένοι και αγαπημένοι , μα τόσο που να προκαλέσουν την πιο βάσκανη Μοίρα.

Ιδαίον, αποαρισταρά Β.Ζεβελάκη με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Σακελλαρ΄κης με Σπύρο Ζρεβελάκη και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)
Ιδαίον, απο αριστερά Β.Ζεβελάκης με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Γιάννης Σακελλαράκης με Σπύρο Ζεβελάκη στα πόδια του και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)

Η Εφη θέλησε να εξορκίσει το κακό , να αποκαταστήσει την ισορροπία , να αποδεχτεί το αναπότρεπτο, χωρίς μεμψιμοιρίες και οργή, τα δάκρυα της είχαν στεγνώσει , της έμενε μόνο ενας μακρύς ατελείωτος μονόλογος , που δεν θα ήταν όμως θρήνος, αλλα ένα παιγνίδι ζωής με χαρές και λύπες  , για το θέατρο της ζωής των άλλων.

Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνονεξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντου,σε καθε γωνια του κόσμου...
Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνον εξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά και  βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντού,σε καθε γωνια του κόσμου…

Εξ άλλου προσπάθησαν με τον σύντροφο της πάντα, χωρίς υπολογισμούς κι ανταλλάγματα, να προσφέρουν στους άλλους και να βοηθήσουν τον τόπο τους.

Το κοριτσι,που κάποτε θυμόμουν στα πράσινα νερά της Ζάκρου, ηταν μια ώριμη ύπαρξη πια, που ειδε κι έμαθε πολλά, δίπλα σ εναν χαρισματικόν αντρα και πετούςε ψηλά με τα δικά της φτερά, χρόνια τώρα – μα η σχέση της με τον Γιαννη Σ.  της έδινε έμπνευση και κουράγιο και ήταν δίχτυ ασφαλείας, που τη προστάτευε .

Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)
Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)

Τα χρόνια περνούν κι ήρχονται κι αλλα χρόνια , κάπου ψηλά, ο Γιαννης Σακελλαράκης κι ο Αρθούρος Έβανς  σιγομιλούν, δεν φοβάται πια την νυχτερινή τύφλωση, ο διάσημος ανασκαφέας της Κνωσού ( ούτε τα σχόλια των πουριτανών συμπατριωτών του) κιο νέος του σύντροφος, δεν νοιάζεται για τις κακίες των συναδέλφων του. Δεν μετρούν πια με χρόνια τον καιρό αλλά με αιώνες και χιλιετίες, κ οι μικρότητες εξαφανίζονται, οι εγωισμοί σβήνουν.
Ενδιαφέρονται κι οι δυο για τον Μινωικό πολιτισμό που στο 20ον αιώνα ήρθε στο φως, ξέρουν ότι υπάρχουν κίνδυνοι…
Η αμφισβήτηση δεν εχει πια στόχο τους ίδιους, αλλα το έργο τους.

Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο
Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο

Όμως  Γιαννης σκοτεινιάζει λίγο, εχει και την έγνοια της συντρόφου του, έφυγε γρήγορα, δεν πρόλαβε οτι έπρεπε, μα ξέρει πως είναι ικανή και θα τα καταφέρει.
Μα κάποιες στιγμές χαμογελάει , οταν ακούει τις συζητήσεις που τον αφορούν…
«Λιγότερα λόγια θα’θελε να πει, λιγότερο < αίσθημα> Και πιο πολύ δουλειά…»( δεν χάνει φαίνεται ποτέ το χιούμορ του)

Δίπλα στον αρχαιολογικ΄ χώρο φύτρωσαν μπετον αρμέ κτίσματα -  οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν...
Δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο φύτρωσαν μπετόν αρμέ κτίσματα – οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν…

ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ, ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ,  ΕΔΥΣΕ ΤΟ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

Μ Ε Ρ Ο Σ   Π Ρ Ω Τ Ο 

Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητώ του Παναεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)
Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητών του Πανεπιστημίου Κρήτης (Ταχυδρομείο, στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)

Έφτασε μια είδηση αναμενόμενη, έδυσε το πιο λαμπρό αστέρι της πόλης μας.

Ξεραμε ότι περνούσε από πολύν καιρό δύσκολα, απομονωμένος σε απρόσιτους χώρους, μα δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.  Ως συνήθως  μείναμε απαθείς, η πληροφορία για

την κατασταση της υγείας του, δεν επαληθευόταν, δεν είναι δυνατόν σκεφτόμαστε.

Εξ άλλου, με τους διαπρεπείς επιστήμονες δεν είχαμε ποτέ οικειότητα – θαυμάζουμε τους γνωστούς διασήμους, του ποδοσφαίρου, του λαϊκου πενταγράμμου, της Τιβί  και της επικαιρότητας, αγαπάμε αληθινά ηθοποιούς τραγουδιστές(λαϊκους) βεντέτες όλων των ειδών, μα με διανοούμενους και επιστήμονες και καλλιτέχνες πως να συγκινηθούμε;

Βέβαια όταν χάνομε κάποιον σημαντικό άνθρωπο, σηκώνεται κουρνιαχτός  και θόρυβος και εκδηλώνετα η λαϊκη  αντίδραση, ανακαλύπτουμε ποιος ήταν αυτός που έφυγε και πέραν των πνευματικων σωματείων, όλοι εκδίδουν ανακοινώσεις και ψηφίσματα.

Οι δήμοτικοί παράγοντες  εκφραζοντας το «κοινό αίσθημα» θα αποχαιρετίσουν επισήμως τον εξαιρετικό ερευνητή, ίσως αποφασίσουν να δώσουν τον όνομ α του σε κάποιαν οδό των μακρινών προαστείων (1).

Ο   ΑΛΚΜΑΝ, θα αποχαιρετήσει τον ΦΩΤΗ ΚΑΦΑΤΟ με κείμενο ενός συνεργάτη του, που αναρτ;hθηκε στο SITE » CRETA LIVE «(σύνοψη, για λόγους οικονομίας του μέσου)

Ο Στέφανος Τραχανάς διηγείται…

Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου
Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου

«Γνώρισα για πρώτη φορά τον Φώτη Καφάτο στο σπίτι του στο Καίμπριτζ
Μασαχουσέτης το 1971. Είχε πρόσφατα εκλεγεί τακτικός καθηγητής Βιολογίας στο
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ –ο νεαρώτερος στην ιστορία του– και λίγο μετά καθηγητής
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην ίδια «έδρα». Αναποφάσιστος για το «δέον γενέσθαι» –δεν γύρναγες έτσι «αψήφιστα» στην Ελλάδα εκείνο τον καιρό (και μάλιστα από το Χάρβαρντ)– κάλεσε στο σπίτι του τους Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές της περιοχής για μια γνωριμία και συζήτηση. Το «θέμα» ήρθε γρήγορα στο τραπέζι. Ο οικοδεσπότης ήθελε να μάθει από τους καλεσμένους του –κυρίως από τις «νέες αφίξεις»– τα τελευταία νέα από το ελληνικό πανεπιστήμιο. Το ερώτημά του ήταν πολύ συγκεκριμένο και αγωνιώδες. Έχει νόημα –κι αν έχει νόημα μπορείς;– να είσαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα; Δεν ήθελα να τον απογοητεύσω –ο «προοδευτικός καθηγητής» ήταν τότε «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»– και του ανέφερα ένα «αρχαίο» παράδειγμα. Τον Νίκο Κρητικό. Τον καθηγητή-θρύλο του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Είχε γράψει το πρώτο βιβλίο Μαθηματικών στη Δημοτική και –έτσι έλεγε ο θρύλος– στον καιρό της Κατοχής (μεταξύ άλλων «περίεργων» πράξεών του) είχε βγάλει το σακάκι του για να το δώσει στον φοιτητή που «τουρτούριζε» στα τελευταία καθίσματα του κεντρικού αμφιθεάτρου του Ιδρύματος.

Πρέπει να διηγήθηκα το περιστατικό με αρκετή θέρμη γιατί στο τέλος της βραδιάς κι ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω φορώντας ένα ελαφρύ σακάκι, με υπομηδενικές θερμοκρασίες έξω, βλέπω πίσω μου τον οικοδεσπότη μ’ ένα βαρύ στρατιωτικό «τζάκετ» στο χέρι –από τα «περισσεύματα» του πολέμου στο Βιετνάμ– να μου λέει χαμογελώντας. «Στέφανε, δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα, αλλά εδώ στο Καίμπριτζ μάλλον μπορώ». Και μου δίνει το τζάκετ.

Μου άρεσε το χιούμορ –και το τζάκετ(!)– και κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μου με τον Φώτη Καφάτο. Μια από τις πιο δυνατές φιλίες της ζωής μου.

(…)
Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να γνωρίζω και τις άλλες πλευρές του Φώτη Καφάτου. Παραδείγματος χάριν την αγάπη του για τα βουνά –οι πορείες μας με τον ίδιο και τη Σάρα (αλλά πολύ συχνά και τα… «Καφατάκια») ήταν πάντα μια μικρή περιπέτεια– και, κυρίως, την αγάπη του για την κοινή πατρίδα μας την Κρήτη. Σε αντίθεση όμως μ’ εμένα –ίσως γιατί εγώ ήμουν Σητειακός κι εκείνος Ρεθεμνιώτης (και ξέρουμε όλοι πόσο διαφέρουν αυτά τα δύο… κρητικά φύλα)– ο Φώτης Καφάτος ήταν ένας … μαχόμενος Κρητικός. Του άρεσε να το φωνάζει.

 

(…)

Ενώ όμως πολλά αλλάζουν στην επαγγελματική ζωή του Φώτη Καφάτου από τότε μέχρι σήμερα –Καίμπριτζ, Αθήνα, Ηράκλειο, Χαϊδελβέργη, Λονδίνο– η Κρήτη παραμένει το σταθερό σημείο αναφοράς του. Η Κρήτη «συμπυκνωμένη» σ’ ένα μικρό χωριό στα νότια του νομού Χανίων, στη «σκιά» των Λευκών ορέων: τη Σούγια. Από το 1974 που την πρωτοανακάλυψε με τον Γιώργο Γραμματικάκη, μέχρι σήμερα – σχεδόν σαράντα ολόκληρα χρόνια!– πηγαίνει κάθε χρόνο εκεί με την οικογένειά του(…)Όμως τον αληθινό –τον ολόκληρο– Φώτη Καφάτο μπορείς να τον γνωρίσεις μόνο πάνω στα βουνά της Κρήτης. Σ’ εκείνα τα μοναδικά παλιά μονοπάτια όπου μπορείς ακόμα να βρεις την πραγματική ψυχή του τόπου· και τη δική σου. Ευτύχησα να περπατήσω με τον Φώτη σ’ όλα τα βουνά της Κρήτης –από τις Μαδάρες και τον Ψηλορείτη ώς τα Λασηθιώτικα, κυρίως όμως τις Μαδάρες– και κρατάω μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχή μου γι’ αυτούς τους «περιπάτους». Τρόπος του λέγειν περιπάτους. Γιατί όταν περπατάς με τον Φώτη Καφάτο στις Μαδάρες έχεις δίπλα σου έναν κρητικό Δον Κιχώτη έτοιμο να παραδοθεί άνευ όρων στο κάλεσμα αυτού του «μαγικού βουνού». Έτσι όλα είναι ανοικτά για το απρόβλεπτο· την περιπέτεια (ακόμα και το …φιάσκο) ή το θαύμα. Συνήθως συμβαίνουν και τα δύο. Όπως εκείνη τη φορά που θα ανεβαίναμε στις Πάχνες·

Το σπίτι Του Φ.Καφάτου στην Φορτέτσα, μελέτη Δ.Αντωνακακη Επίβλεψη Γ.Νεονάκη
Το σπίτι Του Φ.Καφάτου στην Φορτέτσα,μοντέρνα αρχιτεκτονική- μελέτη Δ.Αντωνακακη Επίβλεψη Γ.Νεονάκη

την ψηλότερη κορφή στα Λευκά Όρη. Και βρεθήκαμε –ακολουθώντας ευλαβώς το σχέδιο του αρχηγού (με βάση τους «αλάνθαστους» στρατιωτικούς χάρτες που είχε φέρει μαζί του)– ακριβώς απέναντι! Είχαμε καταλάβει τη… λάθος κορυφή! Η θεωρία της «σχετικότητας» που
επικαλέστηκα –αν ήμασταν απέναντι, είπα, θα βλέπαμε τούτη την κορυφή ως
ψηλότερη διότι το ύψος είναι σχετικό(!)– δεν μπόρεσε δυστυχώς να αποτρέψει το
αναπόφευκτο. Ο αρχηγός κατέβασε κάτω όλη την ομάδα και την ανέβασε ξανά κατ’ ευθείαν πάνω, από την απέναντι πλαγιά· στις πραγματικές Πάχνες αυτή τη φορά! Και επιπλέον –επειδή θεώρησε κατώτερη μιας τέτοιας ομάδας(!) την εύκολη επιστροφή στη βάση μας (ένα μιτάτο στα 1800 μέτρα)– σχεδίασε μια άλλη επιστροφή, έξι ωρών, μέσα από το πιο αξέχαστο σεληνιακό τοπίο που είχαμε δει ποτέ! Το «θαύμα» είχε συμβεί κι αυτή τη φορά! Διηγούμαι το περιστατικό εκτός των άλλων, και για να υπαινιχθώ (με τρόπο ανάλαφρο) κάτι ουσιώδες. Το ηγετικό χάρισμα του Φώτη Καφάτου. Τη μοναδική ικανότητά του να «παίρνει πάνω του μια ομάδα ανθρώπων» – ακόμα και την πιο απρόθυμη ομάδα– και να τη φτάνει στην κορυφή. Έστω κι αν κάποιες φορές είναι η… λάθος κορυφή!
(…)

Διερωτώμαι –όχι χωρίς ανησυχία(!)

Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει;
Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει να κανει την αναφορά του;

– ποια κορυφή της Κρήτης θα διαλέξει ο Φώτης
Καφάτος για να κάνει την αναφορά του όταν αυτό συμβεί. Όταν ο στόχος γίνει
πραγματικότητα. Γιατί βέβαια αυτό το «μυστικό νόημα» είχαν πάντα εκείνες οι
πορείες –εκείνοι οι «περίπατοι»– στα μεγάλα παλιά μονοπάτια. Αυτό ήταν το
κεντρικό νήμα στη ζωή του Φώτη Καφάτου: Η διαρκής αναφορά στην Κρήτη. Αυτό
δηλαδή που συνιστά την ουσία του γενέθλιου τόπου· την ουσία της πατρίδας. 

Τόπος σου δεν είναι εκεί που μένεις αλλά εκεί που λογοδοτείς· εκεί που κάνεις την αναφορά σου. Και ο τόπος του Φώτη Καφάτου είναι ένας και μόνο· η Κρήτη. Ελπίζω πάντως να μην διαλέξει πάλι τις

(…)

Πάχνες για την επόμενη μεγάλη αναφορά. Υπάρχουν και χαμηλότερα υψόμετρα στην Κρήτη! Παραδείγματος χάριν εκείνος ο υπέροχος βυζαντινός βράχος με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην έξοδο του φαραγγιού της Τρυπητής στη σκιά του μεγάλου

Γκίγκιλου.

Φώτη, αρχηγέ, η «απρόθυμη ομάδα», οι φίλοι σου, θα είμαστε εκεί.»

Συμμετέχουμε ολόψυχα στο πένθος της αντιφατικής , ανεκτικής και φιλελευθερης πόλης μας, που αποχαιρετά το πιο  αξιόλογο τέκνο της μέ πολύ λύπη.

Έχει ξεχάσει ότι κάποτε που ο εξαίρετος επιστήμονας, θέλησε να εκλεγεί στο Δημοτικό της συμβούλιο, του έδωσε 99 ακριβώς ψήφους , τον τοποθέτησε τελευταίο στις προτιμήσειςτης – και  θα κάνει επανεκτιμήσεις – το συνηθίζει άλλωστε.

Ας του αποδώσει τις τιμές που του πρέπουν.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Για κάθε ενδιαφερόμενο, υπάρχει κείμενο στον ΑΛΚΜΑΝΑ, για την οικογένεια του Φώτη Καφάτου : alkman.gr Καφάτος

(1)Ο Δρόμος που θα πρέπει να αφιερωθεί στη μνήμη του είναι η οδός ΔΑΙΔΑΛΟΥ, όπου ήταν και το σπίτι της οικογένειάς του, ο περίφημος πολυτεχνίτης (Δαίδαλος)ας μετακομίσει αλλού, σε κεντρικότερο και μεγαλύτερο δρόμο.

 

Μ Ε Ρ Ο Σ   Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο

"Καθημερινή"φωτογραφια
φωτογραφια Κανάρης Τσιγκάνος

Βιογραφικά στοιχεία ( γράφει η Σοφία Λιλιμπάκη) :
Κορυφαίος βιολόγος, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε στα αμερικανικά πανεπιστήμια του Κορνέλ και του Χάρβαρντ στο οποίο έγινε στα 29 του χρόνια, ο νεότερος καθηγητής στην ιστορία του ιδρύματος. Πραγματοποίησε σημαντικό ερευνητικό έργο και απέκτησε διεθνές κύρος.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Ευγενία Λουπάκη: Νιώθετε γενικά ότι είναι λίγος ο χρόνος γι’ αυτά που θέλετε να κάνετε ή έχετε και την αίσθηση ότι από το δικό σας σημείο θα ξεκινήσει κάποιος άλλος στο μέλλον;
Φώτης Καφάτος.:«Νομίζω ότι καθώς ο άνθρωπος μαζεύει σοφία καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνον η προσωπική του προσπάθεια. Γιατί, παράλληλα, βλέπεις ότι αυτό που κάνεις, δρα πολλαπλασιαστικά μέσω των φοιτητών σου, των συνεργατών, των ανθρώπων που τους δίνεις μια ευκαιρία όπως σου δόθηκε κι εσένα. Κι από την άλλη το ίδιο το πεδίο της έρευνά σου αναπτύσσεται. Όταν εμείς ξεκινήσαμε με τη γονιδιωματική του κουνουπιού, ήμαστε δυο-τρεις ερευνητές και σήμερα είναι μια ραγδαία αναπτυσσόμενη περιοχή επειδή ανοίξαμε δρόμους. Επομένως, δεν είναι δυσβάσταχτος ο Χρόνος. Ο Νεύτωνας είχε πει “αν βλέπω μακριά είναι, γιατί στέκομαι πάνω στους ώμους γιγάντων”. Και αυτό είναι απαύγασμα σοφίας, γιατί ναι μεν η δική σου προσπάθεια είναι το μόνο που μπορείς εσύ να κάνεις αλλά ούτε εσύ ούτε αυτοί που θα σε ακολουθήσουν είστε μόνοι. Αυτό σε βάζει σε μια σχέση ταπεινότητας με τη δουλειά σου, διότι η υπεροψία και η έπαρση είναι άσχετες με τον πραγματικό επιστήμονα.»

(Από συνέντευξή του στο περιοδικό “Κ” της “Καθημερινής”, αρ. 23,2/11/2003, φωτο Κανάρης Τσιγκάνος)
Αρχείο : Γιωργος Ζεβελάκης

Μ Ε Ρ Ο Σ    Τ Ρ Ι Τ Ο 

Με τον Κώστα Μουντάκη, φωτογραφία από το σπίτι του
Με τον Κώστα Μουντάκη, φωτογραφία από το σπίτι του

Τρίτη μεσημέρι (21-11-2017) στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μηνά,  η πόλη μας αποχαιρέτησε  επίσημα το εκλεκτό τέκνο της.

Χοροστατούντος του σεβάσμιου Μητροπολίτη(Αρχιεπισκόπου), παρουσία του Δημάρχου και του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο πνευματικός κόσμος αλλά και πολίτες όλων των τάξεων, με έκδηλη συγκίνηση, είπαν το τελευταίο αντίο, στον Φώτη Καφάτο.

Αναπαύεται στους πανάρχαιους τόπους...
Αναπαύεται στους πανάρχαιους τόπους…

Αναπαύθηκε στην Φορτέτσα, πάνω από την Κνωσό και το Βενιζέλειο και τις πρώτες εγλαταστάσεις του Πανεπιστημίου – εκεί που εργάστηκε αρκετά χρόνια. Δίπλα στον πατέρα του Κώστα Καφάτο (1910-1984) και την μητέρα του Ελένη  (1906-1987) απέναντι στη θάλασσα, στους  παναρχαίους τόπους της Κρήτης, που άνθισε κάποτε ο πρώτος σημαντικός ευρωπαϊκός πολιτισμός –  ιδανικός τόπος γι αυτόν τον ακούραστο επιστήμονα,  με το φωτεινό μυαλό και το ανοικτό πνευμα.

Το γραφείο του Φώτη Καφάτου, στο σπίτι της Φορτέτσας
Το γραφείο του Φώτη Καφάτου, στο σπίτι της Φορτέτσας

Επισκεφτήκαμε το σπίτι του, στο πατρογονικό κτήμα  των γονιών του, ένα ομορφο αρχιτεκτονικό έργο της μοντέρνας τέχνης – ακούσαμε την κόρη του να διαβάζει ένα μήνυμα από τον αδελφό του Μηνά, καθηγητή στην Αμερική –  ήταν ο καλύτερος αποχαιρετισμός που ακούστηκε, με συγκρατημένη έκφραση αισθημάτων αγ;aπης και σεβασμού, μετά  τους τυπικούς  λόγους των επισήμων  και τους  πανειστημιακους  ομιλητές poy φώτισαν τη ζωη΄και τη δράση του διάσημου βιολόγου.

Η κόρη του Φώτη Καφάτου ενώ διαβάζει το μήνυμα του Μηνά
Η κόρη του Φώτη Καφάτου ενώ διαβάζει το μήνυμα του Μηνά

Ας είναι αλαφρό το χώμα που θα τον δεχθεί, καλό του ταξίδι

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ( ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΟΚ)

M/S AQUARIUS 1974/ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Μαξ Πεχστάιν, λιμάνι-υδατογραφία 1919

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Μαραμπού έφτασε στις 14 Απριλίου στο Ηράκλειο, με το κρουαζιερόπλοιο «Aquarius» με σκουρομπλέ μπερέ και ντροπαλό χαμόγελο, κατρακύλησε από τη ψηλή σκάλα το μεγάλου καραβιού στις αγκαλιές που τον περίμεναν. Γρήγορα προσαρμόστηκε στους κρητικούς, έγινε εγκάρδιος φίλος και συμπότης και καθοδηγητής κέντρο μιας νεανικής συντροφιάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση M/S AQUARIUS 1974/ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ…ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ: Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (**)

 

Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)
Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)

Θελοντικαί παράται του παρά Σεμνότητα. Απλότητα. Λιτότητα. Ξιοπρέπεια.

Παν μέτρον και μηδενάγαν σεαυτόν εν οίδα ανδρών επί φανών. Αγνό πνεύμα αθάνατο της Σεχραζάτ,

της Χαλιμάς και του σπηλαίου με τους σαράντα και βάλε κλέφτες.

Εθνικός συναγερμός και συναγελασμός, ότι ποκτήσαμε πιτέλους όραμα οι αομματισμένοι και σκυταλοδρομούμε ακάθεκτοι προς τα πεπρωμένα της ψιλής.

Και ποιο πιτσιρίκι, ρε αδιόρθωτε μουρμούρα, δεν έτρεξε με την ψυχή στο στόμα να ζητωξεμπροστιάσει τους δοξασμένους νικητές ;

Ποιο πιτσιρίκι, ρε αρνητή της αρχαιότης σου, δεν ονειρεύτηκε γηπεδικούς θριάμβους, δάφνες στιφαδωτές και μετάλια χρυσοτενεκεδένια ;

Αλλά μήπως ακόμη και τώρα, τώρα που σταφίδιασες εντελώς, κι αποθηκεύεις αγκομαχώντας βουνά όλες τις λιπιδοχολεστερόλες του ντουνιά,

αραχνοαραχτός σε πέντε καναπέδες, στοχοπροσηλωμένος στο αγωνιστικό τηλεχειροπιαστό χαζοκούτι σου,

 

πειρατής , κουσάρος...
Ένας από τους σαράντα κλέφτες…

ακόμη και τώρα δεν ιδροκοπάς πάντα νοερώς με τα τσαλαβουτήματα όλων αυτών των φουσκωτών θηρίων που

στιβοπαίζουν τους ευγιείς έφηβους κάποιου λυμπισμένου δανεικού ιδανικού ; Λησμόνησες, μήπως, τα άγρια κύματα

εθνοπερηφάνειας που σου ξεσήκωσε κάποτες ο Κωνστάντοχος με τη μαύρη του πότε ιστιοπλοϊκή και πότε καρατένια ζώνη ;

 Όχι, όχι, δεν ξεχνώ, που έλεγαν και τα κατεχόμενα. Δεν ξεχνώ και προσέτρεξα ασμένως και ασθμαίνως, ψώνιο αιώνιο

μαραθώνιο, στην σεμνή ποδοχή της ζίρο ζίρο τέσσερα Καϊζερίνας. Καμιόνια, νταλίκες, τηλεοπτά μπουλούκια,

σμήνη ενστόλων αστυδραγατών, παιανισμοί από κάθε μπάντα, νομάρχαι, δημάρχαι, περιφερειάρχαι, παπαδάρχαι,

πιμελητηριάρχαι, πρυτανάρχαι, συμβουλάρχαι, πυροσβεστάρχαι, προεδράρχαι, και άπειροι απλοί άρχαι, είμαστε όλοι εκεί,

πατεις με πατώσε, να τιμήσουμε την κλειδοκρατόρισσα που μας έκανε την τιμή να δεχτεί τις τιμές μας.

Και ήτο όντως συγκουνητική η τελετηλετή. Και η απλή θέα μόνο του πειθαρχημένου λόχου των 60 περίπου εθελοντών

χρυσοκανθάρων της κολουθίας Της, με τις καρδαμωμένες ολυμπιακές τους κουτάλες, χαλύβδωσε την πόφαση μου

να εθελοντίσω ταχύτατα κι εγώ, ότι δεν αποκλείεται να παραπέσει κανένα αγνό εθνικό ψίχουλο…

Τη συνέχεια την είδατε επί της θόνης. Κάτι μνήματα συναντίληψης – ναι, ναι, έτσι τα είπαν – κάτι ψιλοδεξιώσεις

(όλα μας έρχονται δεξιά εσχάτως), κάτι πισκέψεις στη ΣΕΑΠ (γνωστό φυτώριο εθελοντών),στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας

(όπου εκτίθεται πίσης και βαλσαμωμένη η εντόπια πανίς) και στο Γάμα Γυμνάσιο απ’ όπου ξεφουρνίστηκε προ ολίγων ετών

η Ολυμπάνασσα(*), κάποιες μεστές λακωνικές ποθήκες της περί κινεζικής φιλοσοφίας και περί ανάγκης πιμονής για την προσπέλαση

του όποιου χαλυβουργικού ράματος, και το σορόπι έδεσε γερά χωρίς να κόψει… Ανθυπολεπτομέρεια : στους τοτινούς

θριάμβους, πίσω από τους δαφνοστεφανωμένους Ωμαίους στρατηγούς, σέρνονταν πάντα λυσοδεμένοι κι οι αιχμάλωτοι

ηγέτες των καταχτημένων λαών.

Το 2004 δεν είναι μακριά και στη θέση όλων αυτών των παραπάνω αρχών, θα νησυχούσα ολίγον λιγουλάκι…

 

 

Τσακιτζής, ο Καφές του Καφενείου

και για την αντιγραφή Σίφης καμάρης

Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.
Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.(1964-65)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Δεν ξερουμε τι θα’ λεγε σήμερα ο εκλεκτός μας φίλος Σίφης Καμάρης.  Το κείμενό του ταιριάζει και στις μέρες μας, πως τα κατάφερε;

Ευτυχώς  «έφυγε νωρίς», δεν χρειαζόταν να πει τίποτα, κάπου θα χαμογελάει: γιατί παραξενευόσαστε, θα λεγε.

Και τότε, μετά την Κατοχή, πάλι συναισθηματικά φερόμαστε, κόβαμε την τύχη μας, ποντάραμε στην παράδοση – να σωθούμε.

Κι ας ξέραμε ότι ποτέ δεν μας πρόσφεραν βοήθεια οι ομόδοξοι κι οι «δικοί» μας.

Αυτός ο επικατάρατος (για του Κωνσταντινικούς)  Βενιζέλος, ο αγγλόφιλος, ο τσανακογλύφτης των ιμπεριαλιστών που  κάποτε διαφώνησε

κι εκανε και το » ιδιόνυμο», αυτός κι οι απόγονοί του φταίνε…

 

(*)Μάλλον εννοεί την κ. Αγγελοπούλου

(**)Κείμενα (χρονογραφήματα)δημοσιευμένα στην τοπική καθημερινή εφημερίδα «ΤΟΛΜΗ» με ψευδώνυμο πάντοτε

 

 

ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ : S/S DESERTED SEA (ΠΟΙΗΜΑ)

Από την έκδοση  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ,ποιήματα του Τάσου Κορφη , 1971 έκδοση ΔΙΑΓΩΝΙΟΥ θεσσαλονίκη

διαλέγουμε – ότι μας αρέσει. Ο ποιητής  ανήκει στους ελάσσονες σημαντικούς,ΤΟ  » S/S DESERTED SEA», 

έχει εμπνευσθεί  ίσως από το γνωστό πεζογράφημα του Νίκου Καββαδία (Μαραμπού) Η ΒΑΡΔΙΑ, μα η φωνή του είναι

πολύ διαφορετική, ο στίχος ελεύθερος όπως και τα αισθήματα του , η θάλασσά του όμως πιο κλειστή – δεν ταξιδεύει

όπως ο γλυκυτατος Μαραμπού σε ανοικτά πελάγη κι ατέλειωτους ωκεανούς,  όμως στους στίχους  και ων δυο

φυσουν  άνεμοι σηλώνονται κύματα,

τους στίβει η  αλμύρα και πετούν και ζυγιάζονται ψηλά θαλασσοπούλια .

α φ ι έ ρ ω σ η  :  Στον Μιχάλη  Ζεβελάκη και τη Λίτσα

Από τα καράβια του Σπύρου Βασιλείου
Από τα καράβια του Σπύρου Βασιλείου

S/S DESERTED SEA (ΠΟΙΗΜΑ)

Κατάμονο μια ολόκληρηζωή να παραδέρνεις

σε λιμάνια, σε πέλαγα, σ΄ακρογιαλιές – τοπία της

μνήμης-

ταξιδεύοντας με νηολόγιο άγνωστης , ανύπαρκτης  χώ

ρας, με ξένη σημαία,

με όνομα μισοσβησμένο από τ’αλάτι και τη σκουριά.

Και να μη θυμάσαι τους πλοιάρχους που γέρασαν στη

γέφυρά σου,

τα κορμιά των ναυκλήρων σου, στιγματισμένα με φι

γούρες ονείρων,

τη σπατάλη του πάθους σου στις άγονες γραμμές.

 

Κατάμονο μια ολόκληρη ζωή να ταξιδεύεις,

και τα σκυλόψαρα, κοπάδι, να σ΄ακολουθούν,

να σκίζουν τη θάλασσα, να γυροφέρνουν, ν΄ αγρυπνούν

χτυπώντας μ άνυπονησία τα φτερά τους στην  πλώ

ρη σου,

ακονίζοντας τα δ΄ντια τους στους τροχούς των ελίκων

σου,

περιμένοντας, ώρα με την ώρα, το σήμα κινδύνου.

 

 

Ηρθαν πλοία με φουγάρα,  σκόρπισαν καπνό κι αιθάλη...είνα πια τεράστια φέρυ μπόουτ...
Ηρθαν πλοία με φουγάρα, σκόρπισαν καπνό κι αιθάλη…

 

ΣΗΜΕΙ¨ΩΣΕΙΣ:

Τάσος Κόρφης (φιλολογικό ψευδώνυμο του Τάσου Ρομποτή)

γεννήθηκε στα1929 στην Κέρκυρα. Μαθητής εμφανίσθηκε στα γράμματα

με δημοσιεύσεις στην «Χαραυγή» και τη ΑΥΓΗ» Πύργου.

Ακολούθησε ναυτικό επάγγελμα (Πολεμικό Ναυτικό) αλλά αχολήθηκε και

με όλα σχεδόν  τά είδη του γραπτού λόγου.

Ποιήματα, πεζογραφήματα, μεταφράσεις δοκιμια κλπ

Στα 1993, πήρε το τελευταίο του ποστάλι, για τις πιο μακρινές

θάλασσες, για » τη θολή γραμμή των οριζόντων»

 

Εικόνα615

 

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΟΡΦΗ 1962, συλλογή : «ΑΙΓΑΙΟ, ΕΑΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΙΑ»

 

Σελίδα 63 τίτλος: ΟΙ ΘΥΡΩΡΟΙ

19.9.2008

Ο ουρανός  γέμισε σκοτεινά θαλασσοπούλια

οι καμπίνες  έκλεισαν χωρίς κλειδιά

κι η καρδιά κτυπάει, κτυπά

η τσιμινιέρα βήχει μαύρα νέφη

κι η σειρήνα σφυρίζει απελπισμένα

αυτή η αναχώρηση, δεν ξεκολλάει από τους ντόκους

 

Scan 1

 

Σελίδα81 τίτλος : ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ «ΤΟ ΑΝΘΟΣ»

1.11.2008

Όταν ανάψεις τσιγάρο

θα ξετυλίγομαι απ΄τον καπνό του

να σ΄ακουμπήσω…

 

Η Λίνα Κουβίδου τα καταφέρνει να δώσει ιμπρεσιονιστική ατμόσφαιρα στο πορτραίτο της
Λίνα Κουβίδου,  ιμπρεσιονιστική ατμόσφαιρα στο πορτραίτο

 

Σελίδα 85 τίτλος ΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ

1.11.2003

Τα καθημερινά προβλήματα

χρειάζονται ξεκούραστες μέρες…

 

2013-06-05 20.38.44

 

Σελίδα 87 τίτλος «ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ»

1.11.2002

Δίσταζε να της  πει

ότι ο έρωτας της

του στοίχιζε ακριβά

Εικόνα11580

 

 

 

Σελίδα 90 τίτλος : «ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΜΠΟΤΙΛΙΑ»

1.11.2004

Τ΄άρεσε να βρίσκεται

μεταξύ ουρανού και θαλάσσης

ακυβέρνητος

 

Φωτογραφία της Κυρίας, χρονολογία 1.5.1945
Φωτογραφία αό γαλλικό περιοδικο,  1.5.1945

 

2.11.2009

Σελίδα 120 τίτλος: » ΣΈΝΑ ΛΙΜΑΝΙ»

…Τα λογάριαζα όλα

μα δεν σε περίμενα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ : ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ … Ο ΕΦΕΣ (ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ-ΣHΜEΡΑ)

ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ … Ο ΕΦΕΣ  ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ )

Ο φίλος μας ο Σίφης (ΚΑΜΑΡΗΣ) λείπει χρόνια, όμως  τον σκεφτόμαστε . Τι θα΄λεγε άραγε σήμερα για την πολιτική κατασταση, αυτός ο συστηματικός αναλυτής με την ανανεωτική αριστερή ματιά(τοποθέτηση) ;

Σίγουρα πέραν των σοβαρών θεμάτων θα ενθουσιαζόταν με την άνοδο του Βασίλη Λεβέντη,  που ξεπερνάει την φαντασία κάθε εχέφρονος πολίτη.

Θα τον διασκέδαζε η θεαματική άνοδος ενός (μικρομέγαλου) δημοσιογράφου, που συγκέντρωσε επιφανείς ακαδημαϊκους και μη οπαδούς και συμμετέχει κι αυτός στο

τραπέζι των αρχηγών  (τρομάρα τους,ίσως  θα λεγε).

Βέβαια θα είχε συγκλονιστεί από τον Παυλόπουλο, και θα αναρωτιόταν τι τελικά αντιπροσωπεύει ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε την σημερινή τοποθέτηση του φίλου μας, που έφυγε (ήταν  μάλλον τυχερός) νωρίς. Θα σχολιάσουμε όμως την σημερινή πραγματικότητα με κομμάτια παλιών δημοσιευμένων στην ΤΟΛΜΗ  (του Ν.Βιδάκη τότε) κειμένων. Τα υπέγραφε ως : ΤΣΑΚΙΤΖΗΣ Ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ (παραλλάσσοντας τον ήρωα της αρχαίας εφημεριδας «ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ»,που ηταν  ο ΕΦΕΣ ΤΟΥ ΑΪΔΙΝΙΟΥ).

Ο σημερινός αναγνώστης θα δυσκολευτεί με την γλώσσα του συντάκτη , κόβει τις λέξεις αλλάζει τα νοήματα,  μα είναι πολύ πρωτότυπος   ευρηματικός και ανεπανάληπτος.

 

Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)
Θηριοδαμαστής, μόνιμο σκίτσο στην Στήλη του Σ.ΚΑΜΑΡΗ στην Τόλμη(1995-2005)

 

Ενώ όμως όξω πάμε καλά, όπως έλεγε κι ο μακαριτάρχης(1), μέσα ούτε έναν δεν καταφέρνουμε να καταφέρουμε…

Μα τι στην ευκή πάθανε και λακάνε όλοι έτσι ομαδόν ; Απ’ το ένα παραθύρι δραπετεύει η  ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (2) κι απ’ τ’ άλλο η ΚΡΗΤΙΚΙΑ (Βαλαβάνη) (3).

Μπουκάλα μας αφήνει ο  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ(4) από τη μια, και φιάλη ο άλλος  ΠΑΝΟΥΣΗΣ  (5) από την άλλη.

Έτσι θα πορευτούμε το λοιπό στο παρελθό του παρόντος μέλλοντός μας ; Ας ρίξουν πιτέλους μια μαθιά και κατά μπαλοθιά μεριά !

Αν εκείνος ο γραμματέας παραγωγός σκληρής χορευτικής λαλούσε και κατά δω, θα έγλεπε να φυτρώνουν μάτσο τα φυντανάκια, φρέσκα,

δροσερά και παντός καιρού. Διαθέσιμα για κάθε νόστο και λειτουργία.

Τσακιτζής, ο Καφές του Καφενείου Τσουπ,

ξανανάμαι ξανά κάθιδρως και ασθμαίνων, καθόσο ήτο το μάλα μέλανα και άκρως ζοφερά η νυξ. Σκέτη πνυξ.

Ψηφοδεείς ύαιναι ωλόλυζον μοχθηρώς από τα βάθη του ερέβους, μειγνύουσαι απαισίους βρυχηθμούς πατσάλι μετά των λυσσαλέων συριγμών ανέμων

πισσοκοκκαλιασμένης παραγωγής και προελεύσεως. Πλην όμως ιδού ! Εκ του ασυλλήπτου (6) αυτού κυκκεώνος,

σε στιγμές ψυχικής δημοκρατικής  (7)  ανατάσεως, διεκρίνοντο ενίοτε ένιοι ωχροί, μεμονωμένοι πλην ρυθμικοί,

παρακλητικοί προκλητικοί ψίθυροι : (8) « … Εγώ !…ήθος ! συνέπεια ! υπερφθηνότητα !

Εμένα, εγώ, όλοι μαζί, να βγω, να κάνω, να δείξω, να πήξω, να πλήξω, να πρήξω, να μπήξω, ένα στραβό, το σταυρό σας…

τα χρίσματα, χρήματα, κρίματα, τρίμματα, θρύματα, θύματα, η ένωση, η ένεση, το εν εσύ, συσπείρα, καινωνία, κατόρθωση,

έργο, έργα, γιαούρτια, γιούργια κι απάνω τους …κουλουπού,κουλουπού»

 

 

ανεξαρτητο σκίτσο, αλλος σκέφτεται, άλλος βγαίνει...
ανεξάρτητο σκίτσο, αλλος σκέφτεται(αριστερός), άλλος βγαίνει(δεξιός)…

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)= Εννοεί τον Εθνάρχη  (!) Κ.Καραμαλή (τον Πρώτο)

(2)=Το κείμενο έχει την ΠΑΠΑ (άγνωστη μας)

(3)= Αναφέρει, ΑΡΑΧΝΟΦΑΣΟΛΑ (;)

(4)=Λέει , ο ΝΙΟΝΙΟΣ, μάλλον ο Σαββόπουλος

(5)=Στο κείμενο, ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ (άγνωστος σήμερα)

(6)= Γραφει κουφοντινικού

(7)=Αναφερει παλιο δημοσιογράφο

(8)= εδώ ίσως εννοήσετε τον Α.ΤΣΙΠΡΑ

 

 

Σίφης και Μόνικα Καμάρη, με τον Φίλιππο πίσω από   τον Σπύρο-πρωτα χρόνια της Μεταπολίτευσης
Σίφης και Μόνικα Καμάρη, με τον Φίλιππο πίσω από τον Σπύρο-πρωτα χρόνια της Μεταπολίτευσης

 

ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα κείμενα της ΤΟΛΜΗΣ του Σίφη Καμάρη, μας τα παραχώρησε η κ. Μόνικα Καμάρη – την ευχαριστούμε θερμά.

 

 

 

 

ΣΙΦΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ – ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ/ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ ΕΓΡΑΦΕ …

 

Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας.
Δεξιά Νίκος Βεριγάκης πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών, δίπλα του Σίφης Καμαρης Γεν.Γραμματέας, 1964.

Τα χρόνια μαζεύτηκαν σαν τα μερμηγκάκια της κουζίνας, το ένα δίπλα στο άλλο κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την πορεία τους, ούτε εξορκισμοί ούτε εντομοκτόνα. Κι αυτοί που λείπουν είναι πολλοί, γεμίζουν παρά την απουσία τους το νου μας, η μνήμη κι η θύμηση τους ζωντανεύουν – μα έφυγαν ποτέ  αναρωτιόμαστε.

Ο φίλος μας Σίφης Καμάρης, ανέβηκε τα σκαλοπάτια για τα ψηλά πατώματα του ουρανού πριν 9 χρόνια – δεν είχε καμιά πρόθεση να πιάσει τα κερκέλια του ουράνιου θόλου και  τραντάξει το στερέωμα, αυτά είναι για τους μυθικούς μας ήρωες θα σκεφτόταν – κι αυτός ήταν εχέφρων ήξερε την ματαιότητα των εγκοσμίων – κι ας μην ήταν θρήσκος εκ πεποιθήσεως.

 

1966 (;) δεξιά  στο πρώτο επίπεδο,ο Σίφης Καμάρης και δεξιά του ο Νίκος Βεριγάκης-δεξιότερα πίσω Γιώργος Ζεβελάκης
1966 (;) δεξιά στο πρώτο επίπεδο,ο Σίφης Καμάρης και δεξιά του ο Νίκος Βεριγάκης-δεξιότερα πίσω Γιώργος Ζεβελάκης, αριστερά Μπάμπης Κωνσταντουλάκης

Ο Γιώργος Ζεβελάκης, στενός  φίλος του που ζούσε στην Αθήνα, δημοσίευσε ένα εγκωμιαστικό άρθρο, σε τοπική εφημεριδα (ΤΟΛΜΗ) – με την οποία  συνεργαζόταν τακτικά ο Σίφης.  Το διάβασε  ο Σ.Καμάρης και το κράτησε στο αρχείο του, ήταν τακτικός ως φαίνεται κι ας ήταν το επαγγελματικό γραφείο του τελείως ακατάστατο, ο προσωπικός μικρός χώρος του στο σπίτι , ήταν  οργανωμένος και τακτοποιημένος- όλα ήταν στη θέση τους , και  βιβλία και χειρόγραφα και αρχεία και συλλογές νομισμάτων.

Θα χαμογέλασε, ήξερε τη συμπάθεια και την αγάπη των φίλων του,  υπερβολές θα σκεφτόταν…

Εμείς αντιγράφουμε το μεγαλύτερο τμήμα εκείνου του κειμένου, που το υιοθετούμε σ όλα περίπου τα σημεία.

 

Μιχάλης Καμάρης, γεωπόνος πατερας του Σίφη
Μιχάλης Καμάρης, γεωπόνος πατέρας του Σίφη, φωτογραφία στην βιβλιοθήκη του

 

ΣΤΙΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 2000, ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ (ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΙΔΑΚΗ)

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ, ΕΝΑΣ ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΣΙΦΗ ΚΑΜΑΡΗ (ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΤΑΝ  ΣΤΑ ΤΕΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΤΟΤΕ):

 

Scan 2

 

 

Scan 3

Scan 4

 

 

Πόπη Καμάρη, ιδανική εικόνα της μνήμης...έφυγε κιαυτή πολύ νωρίς
Πόπη Καμάρη, ιδανική εικόνα της μνήμης…έφυγε κιαυτή πολύ νωρίς

 

 

 

Scan 5

Scan 6

 

Scan 8

 

Scan 9

 

 

Σ ΗΜΕΙΩΣΗ:

Το κείμενο παρουσιάζεται σε κομμάτια φωτογραφικά, όχι μόνο γιατί λείπει η δυνατότητα τη; αντιγραφής  –  αλλά και για να φαίνεται η αυθεντικότητα…

 

τμημα σελίδας κειμένου
τμημα σελίδας κειμένου

 

 

Sifis Kamaris
Ο Σίφης Καμάρης στο Παρίσι, πολιτικός εξοριστος αλλά και υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης για μεταπτυχιακές σπουδες

 

Το μικρό γραφείο του στο σπίτι ήταν τακτικό …τα έγγραφα ταξινομημένα και στη θέση τους,  οι συλλογές σε ειδικά λευκώματα ή θήκες

και στον υπολογιστή τα αρχεία στην θέση που χρειαζόταν…

 

Τμήμα της βιβλιοθηκης του μικρού προσωπικού χώρου του
Τμήμα της βιβλιοθηκης του μικρού προσωπικού χώρου του