ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥΣΑ: Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ‘ 7 ΠΑΙΔΙΑ

Π Α Ι Δ Ι Κ Η    Μ Ο Υ Σ Α

αφιέρωση : στην μικρή μας μελισσούλα, την Φένια

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια μάνα μ´ εφτά παιδια

Τα κορίτσια πιο μεγάλα και τ΄αγόρια πιο μικρά ...
Και περάσαν χρόνια
Διάβηκαν καιροί
Απομένει η μάνα
έρμη μοναχή

Κι αρρώστησε η μάνα
Αρρώστησε βαριά
τα παιδιά της ζήτησε
Που τα λαχταρά

Μινωϊκό κόσμημα, σφήκες σε σταγόνα μέλι
Μινωϊκό κόσμημα, σφήκες σε σταγόνα μέλι

Απάντησε η σφήκα
-«Τωρα δεν μπορώ
Χτίζω το νοικοκυριό
Κι αν τελειώσω εχω κι ´αλλο
Έργο  πιο μεγάλο»

Unknown

Απάντησε η αράχνη
-«Τωρα δεν μπορώ
Φαίνω και ξυφαίνω δεν εχω καιρό
Κι αν τελειώσω πλύνομαι
Τρέχω και ξεντύνομαι

10437245_10202890686621451_1158147745_n

Απάντησε η χελώνα
-Τώρα δεν μπορώ
Πλένω και ξεπλένω με θολό νερό
Και μετα σκάβω μπροστά μου
Για να βάλω και τ αβγά μου

10461775_10203000888176421_683416405_n

Απάντησε ο σκατζόχοιρος
-Τωρα δεν μπορώ
Τέλι στο χωράφι βάζω αγκαθωτό
Και μετά θάμαι στην πόρτα
Και να καθαρίζω χόρτα

 

Απάντησε ο μέρμηγκας
-Τώρα δεν μπορώ
Κουβαλώ στηνπλάτη τον βαρύ καρπό
Και μετα θα καθαρίζω
Πλένω και σκουπίζω

 

Κι απάντησε ο ζιτζικας
-Τώρα δεν μπορώ
Κι όταν θα νυχτώσει δεν θάχω καιρό

 

μετά που θα να φύγω δρόμο πως να βρω;
Το σκοτάδι μαυρο και πολυ πυκνό
Κι απάντησε η Μέλισσα
Έρχομαι αμέσως
Τ άνθη θα τ´ αφήσω γιατί σ΄αγαπώ
Αύριο γυρίζω νέκταρ για  να βρω

images-4

Πικραμένη η μάνα
Είπε για την σφήκα:
-Πάντα να σκουπίζεις
Ούτε σπίτι κι ούτε γλύκα
να μην καζαντίζεις !

Είπε στην αράχνη
Φαίνε ξύφαινε χωρίς
Να τελειώνεις να χαρείς
Και τους άλλους να ζηλεύεις
Και πίκρα να κοροϊδεύεις

Είπε στην χελώνα
Το σκαφήδι σου μπορείς
Στην πλάτη σου να το δεις
Και την πλύστρα σου από κάτω
Για του στομαχιού τον πάτο

Είπε στον σκατζόχοιρο
Σύρματα να τυλιχτείς
Και τ´αγκάθια θα τα δεις
Και στην πλάτη και το σώμα
Και θα χώνεσαι στο χώμα

Είπε στον μέρμηγκα
Πάντοτε να κουβαλείς
Μέρα νύχτα να μοχθείς
Κι απ τους σπόρους ένα μόνο
Να τον γεύεσαι το χρόνο

Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ
Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ

Είπε και στον τζίτζικα
Όλη μέρα να πεινάς
Μόνος σου να τραγουδάς
Να διψάς και να στεγνώνεις
Μα νεράκι να μην σώνεις

Είπε και στη Μέλισσα
Νά σαι πάντα ολόγλυκειά
Νέκταρ γύρη να δειπνάς
Να χορταίνεις να γελάς
Και στο θολό τουρανού
Φως να δίνεις του Θεού

ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ : ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη
Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντρεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη, και βρέθηκαν για μήνα μέλιτος στην ανασκαφή της Ζάκρου

 

ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ :  ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ  – το χρονικό μιάς ζωής

Το Βιβλίο της ‘Εφης Σακελαλαράκη  – Σαπουνά, -«οταν τέλειωσε ο χρονος«με υπότιτλο: το χρονικό μιας ζωής, το πληροφορηθήκαμε από τα ΝΕΑ(ή TO BHMA), που παρουσίασαν και αποσπάσματα , σελίδες από το έργο – καθόλου καλα επιλεγμένες, οι δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν σε συμπαθούν ψάχνουν ότι έχει «ψαχνό» δηλαδή δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Όταν άρχισα να διαβάζω το ογκώδες βιβλίο, των 630(!) σελίδων, παραξεμενένος από το μέγεθος, εδώ και χρονια δεν μπορώ να να μετρήσω τόσες σελίδες, τα μάτια δεν αντέχουν και το πνεύμα δεν είναι πρόθυμο πια, ακόμα κι αν πρόκειται για τον Προυστ και το αριστούργημα του( αναζητώντας τον χαμένο  καιρό), ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω.

Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος
Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος

Ας ήταν αφιερωμένο σ´ έναν ακριβότατο φίλο, ας είχα μεγάλη περιέργεια, για τα συγγραφικά ( μη αρχαιολογικά) αποτελέσματα της αγαπημένης του συντρόφου, που μετρούσαμε περισσοτερο απο μισόν αιώνα αριτυδωτες, εγκάρδιες σχέσεις.

Έπεσα έξω, και για δυο μέρες επέπεσα ( όπως λέγαμε κάποτε) επί του τεραστίου κειμένου, που σοφά είχε επιμερίσει σε κεφάλαια, η επιμελής και ευαίσθητη αρχαιολόγος.

Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γίννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη
Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γιάννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ)

Ήταν στην ουσία μια λογοτεχνική προσπάθεια, με ημερολογιακό τρόπο καταγραμμένη, αν και δεν είχε την τυπική αυτήν μορφή , με ημερομηνίες και χρονους, ξετύλιγε τα κουβάρια του παρελθόντος, με προσοχή και » αρχαιολογική» ακρίβεια.
Ο χρόνος κόπηκε σε ενέργειες και αποτελεσματα, σε ανασκαφές και ευρήματα , σε μελέτες και εκδόσεις, σε ταξίδια και επιστημονικές ανακοινώσεις και διαλέξεις.

Το ζεύγος Γιάννης - Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών
Το ζεύγος Γιάννης – Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών(φωτ.βιβλίου)

Τα κεφαλαια, έγιναν εποχές, θύμιζε μουσικές συνθέσεις και Βιβάλντι. Νεανική ζωή και δράση( άνοιξη) μεγάλες επιτυχίες της οριμότητας( καλοκαίρι) σημαντικά αποτελέσματα ( φθινόπωρο) αναγνώριση καθολική ( χειμώνας).

Διάβασα λαίμαργα το έργο, οι αρχαιομαθείς κι οι φιλόλογοι, που ξέρουν κατά κανόνα καλά  την αρχαία φιλολογία, δεν έχουν λογοτεχνικές αρετές, στεγνώνουν απο την ακρίβεια και την λεπτομερή τεχνική, και δεν διαβάζονται…

Απο αριστερα: Βιδ΄καης Ν. Ξηριτάκης Δ.
Από αριστερά: Βιδάκης Ν. Ξηριτάκης Δ., Β.Ζ. και Γιάννης Σακελλαράκης – από την αθηναϊκή κοσμική  ζωή , στις εγκάρδιες επαρχιακές συντροφιές (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1983-84)

Η κ. Εφη  Σαπουνά τα κατάφερε, όπως καποτε κι ο αξέχαστος φίλος μας, να ζωντανέψει παλιές ιστορίες , να εκθέσει πλευρές άγνωστες της επιμονής δουλειάς τους, να διαγράψει, να περιγράψει  τις άγνωστες (το ευρύ κοινό)  παθογένειες των πνευματικών …αγώνων.

Σε έναν κυκεώνα πολυποίκιλων σχέσεων, ´ενα ζεύγος διανοουμένων ( ο Γιάννης κι η Έφη) δούλεψε με μανία, μελέτησε με ασίγαστο πάθος, άνοιξε δρόμους στο παρελθόν μας – το απώτατο, μα και βρηκε εφαρμογές για την ζωή μας που συνεχίζεται.

Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)
Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)

Και δεν ηταν μόνο με ροδοπέταλα στρωμένος ο δρόμος τους. Αλλα ξεπέρασαν με υπομονή επιμονή συστηματική σκληρή δουλειά, όλα τα εμπόδια.

Η γνώση η εξυπνάδα κι η ομορφιά, τους χαρακτήριζαν , ευλογημενοι και ταιριασμένοι και αγαπημένοι , μα τόσο που να προκαλέσουν την πιο βάσκανη Μοίρα.

Ιδαίον, αποαρισταρά Β.Ζεβελάκη με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Σακελλαρ΄κης με Σπύρο Ζρεβελάκη και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)
Ιδαίον, απο αριστερά Β.Ζεβελάκης με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Γιάννης Σακελλαράκης με Σπύρο Ζεβελάκη στα πόδια του και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)

Η Εφη θέλησε να εξορκίσει το κακό , να αποκαταστήσει την ισορροπία , να αποδεχτεί το αναπότρεπτο, χωρίς μεμψιμοιρίες και οργή, τα δάκρυα της είχαν στεγνώσει , της έμενε μόνο ενας μακρύς ατελείωτος μονόλογος , που δεν θα ήταν όμως θρήνος, αλλα ένα παιγνίδι ζωής με χαρές και λύπες  , για το θέατρο της ζωής των άλλων.

Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνονεξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντου,σε καθε γωνια του κόσμου...
Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνον εξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά και  βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντού,σε καθε γωνια του κόσμου…

Εξ άλλου προσπάθησαν με τον σύντροφο της πάντα, χωρίς υπολογισμούς κι ανταλλάγματα, να προσφέρουν στους άλλους και να βοηθήσουν τον τόπο τους.

Το κοριτσι,που κάποτε θυμόμουν στα πράσινα νερά της Ζάκρου, ηταν μια ώριμη ύπαρξη πια, που ειδε κι έμαθε πολλά, δίπλα σ εναν χαρισματικόν αντρα και πετούςε ψηλά με τα δικά της φτερά, χρόνια τώρα – μα η σχέση της με τον Γιαννη Σ.  της έδινε έμπνευση και κουράγιο και ήταν δίχτυ ασφαλείας, που τη προστάτευε .

Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)
Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)

Τα χρόνια περνούν κι ήρχονται κι αλλα χρόνια , κάπου ψηλά, ο Γιαννης Σακελλαράκης κι ο Αρθούρος Έβανς  σιγομιλούν, δεν φοβάται πια την νυχτερινή τύφλωση, ο διάσημος ανασκαφέας της Κνωσού ( ούτε τα σχόλια των πουριτανών συμπατριωτών του) κιο νέος του σύντροφος, δεν νοιάζεται για τις κακίες των συναδέλφων του. Δεν μετρούν πια με χρόνια τον καιρό αλλά με αιώνες και χιλιετίες, κ οι μικρότητες εξαφανίζονται, οι εγωισμοί σβήνουν.
Ενδιαφέρονται κι οι δυο για τον Μινωικό πολιτισμό που στο 20ον αιώνα ήρθε στο φως, ξέρουν ότι υπάρχουν κίνδυνοι…
Η αμφισβήτηση δεν εχει πια στόχο τους ίδιους, αλλα το έργο τους.

Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο
Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο

Όμως  Γιαννης σκοτεινιάζει λίγο, εχει και την έγνοια της συντρόφου του, έφυγε γρήγορα, δεν πρόλαβε οτι έπρεπε, μα ξέρει πως είναι ικανή και θα τα καταφέρει.
Μα κάποιες στιγμές χαμογελάει , οταν ακούει τις συζητήσεις που τον αφορούν…
«Λιγότερα λόγια θα’θελε να πει, λιγότερο < αίσθημα> Και πιο πολύ δουλειά…»( δεν χάνει φαίνεται ποτέ το χιούμορ του)

Δίπλα στον αρχαιολογικ΄ χώρο φύτρωσαν μπετον αρμέ κτίσματα -  οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν...
Δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο φύτρωσαν μπετόν αρμέ κτίσματα – οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν…

ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ, ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ,  ΕΔΥΣΕ ΤΟ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

Μ Ε Ρ Ο Σ   Π Ρ Ω Τ Ο 

Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητώ του Παναεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)
Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητών του Πανεπιστημίου Κρήτης (Ταχυδρομείο, στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)

Έφτασε μια είδηση αναμενόμενη, έδυσε το πιο λαμπρό αστέρι της πόλης μας.

Ξεραμε ότι περνούσε από πολύν καιρό δύσκολα, απομονωμένος σε απρόσιτους χώρους, μα δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.  Ως συνήθως  μείναμε απαθείς, η πληροφορία για

την κατασταση της υγείας του, δεν επαληθευόταν, δεν είναι δυνατόν σκεφτόμαστε.

Εξ άλλου, με τους διαπρεπείς επιστήμονες δεν είχαμε ποτέ οικειότητα – θαυμάζουμε τους γνωστούς διασήμους, του ποδοσφαίρου, του λαϊκου πενταγράμμου, της Τιβί  και της επικαιρότητας, αγαπάμε αληθινά ηθοποιούς τραγουδιστές(λαϊκους) βεντέτες όλων των ειδών, μα με διανοούμενους και επιστήμονες και καλλιτέχνες πως να συγκινηθούμε;

Βέβαια όταν χάνομε κάποιον σημαντικό άνθρωπο, σηκώνεται κουρνιαχτός  και θόρυβος και εκδηλώνετα η λαϊκη  αντίδραση, ανακαλύπτουμε ποιος ήταν αυτός που έφυγε και πέραν των πνευματικων σωματείων, όλοι εκδίδουν ανακοινώσεις και ψηφίσματα.

Οι δήμοτικοί παράγοντες  εκφραζοντας το «κοινό αίσθημα» θα αποχαιρετίσουν επισήμως τον εξαιρετικό ερευνητή, ίσως αποφασίσουν να δώσουν τον όνομ α του σε κάποιαν οδό των μακρινών προαστείων (1).

Ο   ΑΛΚΜΑΝ, θα αποχαιρετήσει τον ΦΩΤΗ ΚΑΦΑΤΟ με κείμενο ενός συνεργάτη του, που αναρτ;hθηκε στο SITE » CRETA LIVE «(σύνοψη, για λόγους οικονομίας του μέσου)

Ο Στέφανος Τραχανάς διηγείται…

Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου
Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου

«Γνώρισα για πρώτη φορά τον Φώτη Καφάτο στο σπίτι του στο Καίμπριτζ
Μασαχουσέτης το 1971. Είχε πρόσφατα εκλεγεί τακτικός καθηγητής Βιολογίας στο
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ –ο νεαρώτερος στην ιστορία του– και λίγο μετά καθηγητής
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην ίδια «έδρα». Αναποφάσιστος για το «δέον γενέσθαι» –δεν γύρναγες έτσι «αψήφιστα» στην Ελλάδα εκείνο τον καιρό (και μάλιστα από το Χάρβαρντ)– κάλεσε στο σπίτι του τους Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές της περιοχής για μια γνωριμία και συζήτηση. Το «θέμα» ήρθε γρήγορα στο τραπέζι. Ο οικοδεσπότης ήθελε να μάθει από τους καλεσμένους του –κυρίως από τις «νέες αφίξεις»– τα τελευταία νέα από το ελληνικό πανεπιστήμιο. Το ερώτημά του ήταν πολύ συγκεκριμένο και αγωνιώδες. Έχει νόημα –κι αν έχει νόημα μπορείς;– να είσαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα; Δεν ήθελα να τον απογοητεύσω –ο «προοδευτικός καθηγητής» ήταν τότε «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»– και του ανέφερα ένα «αρχαίο» παράδειγμα. Τον Νίκο Κρητικό. Τον καθηγητή-θρύλο του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Είχε γράψει το πρώτο βιβλίο Μαθηματικών στη Δημοτική και –έτσι έλεγε ο θρύλος– στον καιρό της Κατοχής (μεταξύ άλλων «περίεργων» πράξεών του) είχε βγάλει το σακάκι του για να το δώσει στον φοιτητή που «τουρτούριζε» στα τελευταία καθίσματα του κεντρικού αμφιθεάτρου του Ιδρύματος.

Πρέπει να διηγήθηκα το περιστατικό με αρκετή θέρμη γιατί στο τέλος της βραδιάς κι ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω φορώντας ένα ελαφρύ σακάκι, με υπομηδενικές θερμοκρασίες έξω, βλέπω πίσω μου τον οικοδεσπότη μ’ ένα βαρύ στρατιωτικό «τζάκετ» στο χέρι –από τα «περισσεύματα» του πολέμου στο Βιετνάμ– να μου λέει χαμογελώντας. «Στέφανε, δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα, αλλά εδώ στο Καίμπριτζ μάλλον μπορώ». Και μου δίνει το τζάκετ.

Μου άρεσε το χιούμορ –και το τζάκετ(!)– και κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μου με τον Φώτη Καφάτο. Μια από τις πιο δυνατές φιλίες της ζωής μου.

(…)
Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να γνωρίζω και τις άλλες πλευρές του Φώτη Καφάτου. Παραδείγματος χάριν την αγάπη του για τα βουνά –οι πορείες μας με τον ίδιο και τη Σάρα (αλλά πολύ συχνά και τα… «Καφατάκια») ήταν πάντα μια μικρή περιπέτεια– και, κυρίως, την αγάπη του για την κοινή πατρίδα μας την Κρήτη. Σε αντίθεση όμως μ’ εμένα –ίσως γιατί εγώ ήμουν Σητειακός κι εκείνος Ρεθεμνιώτης (και ξέρουμε όλοι πόσο διαφέρουν αυτά τα δύο… κρητικά φύλα)– ο Φώτης Καφάτος ήταν ένας … μαχόμενος Κρητικός. Του άρεσε να το φωνάζει.

 

(…)

Ενώ όμως πολλά αλλάζουν στην επαγγελματική ζωή του Φώτη Καφάτου από τότε μέχρι σήμερα –Καίμπριτζ, Αθήνα, Ηράκλειο, Χαϊδελβέργη, Λονδίνο– η Κρήτη παραμένει το σταθερό σημείο αναφοράς του. Η Κρήτη «συμπυκνωμένη» σ’ ένα μικρό χωριό στα νότια του νομού Χανίων, στη «σκιά» των Λευκών ορέων: τη Σούγια. Από το 1974 που την πρωτοανακάλυψε με τον Γιώργο Γραμματικάκη, μέχρι σήμερα – σχεδόν σαράντα ολόκληρα χρόνια!– πηγαίνει κάθε χρόνο εκεί με την οικογένειά του(…)Όμως τον αληθινό –τον ολόκληρο– Φώτη Καφάτο μπορείς να τον γνωρίσεις μόνο πάνω στα βουνά της Κρήτης. Σ’ εκείνα τα μοναδικά παλιά μονοπάτια όπου μπορείς ακόμα να βρεις την πραγματική ψυχή του τόπου· και τη δική σου. Ευτύχησα να περπατήσω με τον Φώτη σ’ όλα τα βουνά της Κρήτης –από τις Μαδάρες και τον Ψηλορείτη ώς τα Λασηθιώτικα, κυρίως όμως τις Μαδάρες– και κρατάω μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχή μου γι’ αυτούς τους «περιπάτους». Τρόπος του λέγειν περιπάτους. Γιατί όταν περπατάς με τον Φώτη Καφάτο στις Μαδάρες έχεις δίπλα σου έναν κρητικό Δον Κιχώτη έτοιμο να παραδοθεί άνευ όρων στο κάλεσμα αυτού του «μαγικού βουνού». Έτσι όλα είναι ανοικτά για το απρόβλεπτο· την περιπέτεια (ακόμα και το …φιάσκο) ή το θαύμα. Συνήθως συμβαίνουν και τα δύο. Όπως εκείνη τη φορά που θα ανεβαίναμε στις Πάχνες·

Το σπίτι Του Φ.Καφάτου στην Φορτέτσα, μελέτη Δ.Αντωνακακη Επίβλεψη Γ.Νεονάκη
Το σπίτι Του Φ.Καφάτου στην Φορτέτσα,μοντέρνα αρχιτεκτονική- μελέτη Δ.Αντωνακακη Επίβλεψη Γ.Νεονάκη

την ψηλότερη κορφή στα Λευκά Όρη. Και βρεθήκαμε –ακολουθώντας ευλαβώς το σχέδιο του αρχηγού (με βάση τους «αλάνθαστους» στρατιωτικούς χάρτες που είχε φέρει μαζί του)– ακριβώς απέναντι! Είχαμε καταλάβει τη… λάθος κορυφή! Η θεωρία της «σχετικότητας» που
επικαλέστηκα –αν ήμασταν απέναντι, είπα, θα βλέπαμε τούτη την κορυφή ως
ψηλότερη διότι το ύψος είναι σχετικό(!)– δεν μπόρεσε δυστυχώς να αποτρέψει το
αναπόφευκτο. Ο αρχηγός κατέβασε κάτω όλη την ομάδα και την ανέβασε ξανά κατ’ ευθείαν πάνω, από την απέναντι πλαγιά· στις πραγματικές Πάχνες αυτή τη φορά! Και επιπλέον –επειδή θεώρησε κατώτερη μιας τέτοιας ομάδας(!) την εύκολη επιστροφή στη βάση μας (ένα μιτάτο στα 1800 μέτρα)– σχεδίασε μια άλλη επιστροφή, έξι ωρών, μέσα από το πιο αξέχαστο σεληνιακό τοπίο που είχαμε δει ποτέ! Το «θαύμα» είχε συμβεί κι αυτή τη φορά! Διηγούμαι το περιστατικό εκτός των άλλων, και για να υπαινιχθώ (με τρόπο ανάλαφρο) κάτι ουσιώδες. Το ηγετικό χάρισμα του Φώτη Καφάτου. Τη μοναδική ικανότητά του να «παίρνει πάνω του μια ομάδα ανθρώπων» – ακόμα και την πιο απρόθυμη ομάδα– και να τη φτάνει στην κορυφή. Έστω κι αν κάποιες φορές είναι η… λάθος κορυφή!
(…)

Διερωτώμαι –όχι χωρίς ανησυχία(!)

Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει;
Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει να κανει την αναφορά του;

– ποια κορυφή της Κρήτης θα διαλέξει ο Φώτης
Καφάτος για να κάνει την αναφορά του όταν αυτό συμβεί. Όταν ο στόχος γίνει
πραγματικότητα. Γιατί βέβαια αυτό το «μυστικό νόημα» είχαν πάντα εκείνες οι
πορείες –εκείνοι οι «περίπατοι»– στα μεγάλα παλιά μονοπάτια. Αυτό ήταν το
κεντρικό νήμα στη ζωή του Φώτη Καφάτου: Η διαρκής αναφορά στην Κρήτη. Αυτό
δηλαδή που συνιστά την ουσία του γενέθλιου τόπου· την ουσία της πατρίδας. 

Τόπος σου δεν είναι εκεί που μένεις αλλά εκεί που λογοδοτείς· εκεί που κάνεις την αναφορά σου. Και ο τόπος του Φώτη Καφάτου είναι ένας και μόνο· η Κρήτη. Ελπίζω πάντως να μην διαλέξει πάλι τις

(…)

Πάχνες για την επόμενη μεγάλη αναφορά. Υπάρχουν και χαμηλότερα υψόμετρα στην Κρήτη! Παραδείγματος χάριν εκείνος ο υπέροχος βυζαντινός βράχος με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην έξοδο του φαραγγιού της Τρυπητής στη σκιά του μεγάλου

Γκίγκιλου.

Φώτη, αρχηγέ, η «απρόθυμη ομάδα», οι φίλοι σου, θα είμαστε εκεί.»

Συμμετέχουμε ολόψυχα στο πένθος της αντιφατικής , ανεκτικής και φιλελευθερης πόλης μας, που αποχαιρετά το πιο  αξιόλογο τέκνο της μέ πολύ λύπη.

Έχει ξεχάσει ότι κάποτε που ο εξαίρετος επιστήμονας, θέλησε να εκλεγεί στο Δημοτικό της συμβούλιο, του έδωσε 99 ακριβώς ψήφους , τον τοποθέτησε τελευταίο στις προτιμήσειςτης – και  θα κάνει επανεκτιμήσεις – το συνηθίζει άλλωστε.

Ας του αποδώσει τις τιμές που του πρέπουν.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Για κάθε ενδιαφερόμενο, υπάρχει κείμενο στον ΑΛΚΜΑΝΑ, για την οικογένεια του Φώτη Καφάτου : alkman.gr Καφάτος

(1)Ο Δρόμος που θα πρέπει να αφιερωθεί στη μνήμη του είναι η οδός ΔΑΙΔΑΛΟΥ, όπου ήταν και το σπίτι της οικογένειάς του, ο περίφημος πολυτεχνίτης (Δαίδαλος)ας μετακομίσει αλλού, σε κεντρικότερο και μεγαλύτερο δρόμο.

 

Μ Ε Ρ Ο Σ   Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Ο

"Καθημερινή"φωτογραφια
φωτογραφια Κανάρης Τσιγκάνος

Βιογραφικά στοιχεία ( γράφει η Σοφία Λιλιμπάκη) :
Κορυφαίος βιολόγος, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε στα αμερικανικά πανεπιστήμια του Κορνέλ και του Χάρβαρντ στο οποίο έγινε στα 29 του χρόνια, ο νεότερος καθηγητής στην ιστορία του ιδρύματος. Πραγματοποίησε σημαντικό ερευνητικό έργο και απέκτησε διεθνές κύρος.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Ευγενία Λουπάκη: Νιώθετε γενικά ότι είναι λίγος ο χρόνος γι’ αυτά που θέλετε να κάνετε ή έχετε και την αίσθηση ότι από το δικό σας σημείο θα ξεκινήσει κάποιος άλλος στο μέλλον;
Φώτης Καφάτος.:«Νομίζω ότι καθώς ο άνθρωπος μαζεύει σοφία καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνον η προσωπική του προσπάθεια. Γιατί, παράλληλα, βλέπεις ότι αυτό που κάνεις, δρα πολλαπλασιαστικά μέσω των φοιτητών σου, των συνεργατών, των ανθρώπων που τους δίνεις μια ευκαιρία όπως σου δόθηκε κι εσένα. Κι από την άλλη το ίδιο το πεδίο της έρευνά σου αναπτύσσεται. Όταν εμείς ξεκινήσαμε με τη γονιδιωματική του κουνουπιού, ήμαστε δυο-τρεις ερευνητές και σήμερα είναι μια ραγδαία αναπτυσσόμενη περιοχή επειδή ανοίξαμε δρόμους. Επομένως, δεν είναι δυσβάσταχτος ο Χρόνος. Ο Νεύτωνας είχε πει “αν βλέπω μακριά είναι, γιατί στέκομαι πάνω στους ώμους γιγάντων”. Και αυτό είναι απαύγασμα σοφίας, γιατί ναι μεν η δική σου προσπάθεια είναι το μόνο που μπορείς εσύ να κάνεις αλλά ούτε εσύ ούτε αυτοί που θα σε ακολουθήσουν είστε μόνοι. Αυτό σε βάζει σε μια σχέση ταπεινότητας με τη δουλειά σου, διότι η υπεροψία και η έπαρση είναι άσχετες με τον πραγματικό επιστήμονα.»

(Από συνέντευξή του στο περιοδικό “Κ” της “Καθημερινής”, αρ. 23,2/11/2003, φωτο Κανάρης Τσιγκάνος)
Αρχείο : Γιωργος Ζεβελάκης

Μ Ε Ρ Ο Σ    Τ Ρ Ι Τ Ο 

Με τον Κώστα Μουντάκη, φωτογραφία από το σπίτι του
Με τον Κώστα Μουντάκη, φωτογραφία από το σπίτι του

Τρίτη μεσημέρι (21-11-2017) στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μηνά,  η πόλη μας αποχαιρέτησε  επίσημα το εκλεκτό τέκνο της.

Χοροστατούντος του σεβάσμιου Μητροπολίτη(Αρχιεπισκόπου), παρουσία του Δημάρχου και του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο πνευματικός κόσμος αλλά και πολίτες όλων των τάξεων, με έκδηλη συγκίνηση, είπαν το τελευταίο αντίο, στον Φώτη Καφάτο.

Αναπαύεται στους πανάρχαιους τόπους...
Αναπαύεται στους πανάρχαιους τόπους…

Αναπαύθηκε στην Φορτέτσα, πάνω από την Κνωσό και το Βενιζέλειο και τις πρώτες εγλαταστάσεις του Πανεπιστημίου – εκεί που εργάστηκε αρκετά χρόνια. Δίπλα στον πατέρα του Κώστα Καφάτο (1910-1984) και την μητέρα του Ελένη  (1906-1987) απέναντι στη θάλασσα, στους  παναρχαίους τόπους της Κρήτης, που άνθισε κάποτε ο πρώτος σημαντικός ευρωπαϊκός πολιτισμός –  ιδανικός τόπος γι αυτόν τον ακούραστο επιστήμονα,  με το φωτεινό μυαλό και το ανοικτό πνευμα.

Το γραφείο του Φώτη Καφάτου, στο σπίτι της Φορτέτσας
Το γραφείο του Φώτη Καφάτου, στο σπίτι της Φορτέτσας

Επισκεφτήκαμε το σπίτι του, στο πατρογονικό κτήμα  των γονιών του, ένα ομορφο αρχιτεκτονικό έργο της μοντέρνας τέχνης – ακούσαμε την κόρη του να διαβάζει ένα μήνυμα από τον αδελφό του Μηνά, καθηγητή στην Αμερική –  ήταν ο καλύτερος αποχαιρετισμός που ακούστηκε, με συγκρατημένη έκφραση αισθημάτων αγ;aπης και σεβασμού, μετά  τους τυπικούς  λόγους των επισήμων  και τους  πανειστημιακους  ομιλητές poy φώτισαν τη ζωη΄και τη δράση του διάσημου βιολόγου.

Η κόρη του Φώτη Καφάτου ενώ διαβάζει το μήνυμα του Μηνά
Η κόρη του Φώτη Καφάτου ενώ διαβάζει το μήνυμα του Μηνά

Ας είναι αλαφρό το χώμα που θα τον δεχθεί, καλό του ταξίδι

ΤΕΛΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

2012-10-22 11.52.07ΤΕΛΟΣ   ΕΠΟΧΗΣ

 

Κι όταν φτάνουν μεσάνυχτα στοιβάζονται εικόνες κι αισθήματα

-αντηχούν φύλλα τρομερών γεγονότων…

….

και γρήγορα όλα σβήνουν και ανοίγουν όνειρα από βιβλία χαμένα,

παρασκευάζονται ελιξίρια

κι οι πυγολαμπίδες ανάβουν κεράκια στη μέση της ακρογιαλιάς του Λυβικού

– εκεί που σκάει το κύμα μην αγγίζεις ότι αγαπάς μην πληγώνεις ότι ακουμπάς

Τασυννεφα...

η σιωπή έχει το χρυσάφι της αφής

κι η αγάπη δεν δοκιμάζει αρώματα

 

Κι αν δεν ταιριάζει ένα στιχάκι η αγάπη ακόμα τραγουδά

κι αν τρέχουν οι άνεμοι κι αν οι Κλόουν στήνουν παγίδες

η καρδιά μας ανέμελη κτυπά

 

Κι αν είναι ότι μας ότι μας συγκινεί, ένα σύνθημα γνωστό μια φούσκα παιδική

– μια μουσική ελκυστική

 

Τα  σκουλίκια με δοντάκια κοφτερά τρώνε με μανία και δεν χαρίζουν πουθενά

Σκουλίκι ακροβάτης, ιδανικό για δόλωμα
Σκουλίκι ακροβάτης…

 

Και κάποτε σκληραίνει η νύχτα

χάνονται οι οπτασίες και κτυπούν οι λέξεις με τις συλλαβές

ότι επιθυμήσαμε, ότι λαχταρήσαμε δεν το φύλλαξε ο καιρός

κι είναι έτσι δεν ήτανε ποτέ κι αλλιώς

Scan 12
σχέδιο Σπύρου Ζ.

ΜΕΡΕΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Πάτ΄ απαλά σαν έρχεσαι
μικρή μου στ΄ονειρό μου
Μου λείπεις μα κάθε βραδιά
Έρχεσαι στο πλευρό μου

Μια σου λεξη φουρτουνιάζει
Αχ και να΄τανε να εμπόρου
να γλύκανω την καρδιά σου
κάθε μέρα φθινοπώρου

Κι οταν έρθει κι ο χειμώνας
Με βροχές πολλές και κρύο
Κάποια σόμπα θα ζεσταίνει
Χωριστά κι εμάς τους δύο

Κι αν σταγόνα πετρελαίου
Δεν υπ´αρχει στο μπιτόνι
Μην σε νοιάζει η αγαπη
του καιρού το χιόνι λιώνει

Πάτ΄ απαλά σαν έρχεσαι
μικρή μου στ΄ονειρό μου
Μου λείπεις μα κάθε βραδιά
Έρχεσαι στο πλευρό μου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ, ΕΝΑΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

Fourakis!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ, ΕΝΑΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

αφιέρωση: Στον ΤΑΛΩ

Ήρθε ξαφνικά, σπάζοντας το σκληρό τσόφλι της χαμένης μνήμης, με τα βιβλία του (4 τόμοι) που πρόσφερε κυριακάτικη συντηρητική ,

υπερδεξιά (ας συγχωρηθεί ο παρωχημένος όρος)εφημερίδα. Γιάννης Φουράκης, σύντροφος των φοιτητικών χρόνων, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πολυγραφότατος, συμπαθής σε ορισμένους κύκλους – αλλά τελείως άγνωστος στο ευρύ κοινό.

Ο χώρος που τον κέρδισε στην μεταπολίτευση, όχι αρκετά οικείος μας, σχετίζεται με την αντισιωνιστική θεωρία και πολιτική, την αρχαιοελληνική (παρα)φιλολογία, και τα μυστήρια που την συνοδεύουν, την περίπλοκη ανάλυση των σκοτεινών υποθέσεων, για πολλά κρίσιμα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου.

Δεν μπορούμε καθόλου να τον παρακολουθήσουμε στα πνευματικά και πολιτικά του βήματα, δεν έχει και νόημα – είμαστε όλοι αρκετά ηλικιωμένοι και κατασταλαγμένοι, δεν έχουμε δυνατότητα ούτε να καταλάβουμε πολλά διαφορετικά θέματα των άλλων,

ούτε ( πολύ περισσότερο) να αλλάξουμε, θεωρήσεις και τοποθετήσεις – κι αν συμβεί , δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Όμως ο Γιάννης Φουράκης, ήταν κάποτε <δικός> μας με κάποιον τρόπο, στην μεγάλη δημοκρατική <εξέγερση> του 1960- 65,

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα...
Την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα…

στους κρητικούς φοιτητές, ένας ψηλός και ντελικάτος νέος, από τα Χανιά – συμμετείχε παντού, στις συζητήσεις στις συγκεντρώσεις στις μεγάλες πορείες και τις ατέλειωτες συγκρούσεις, με την αστυνομία.

Κανείς δεν ήξερε σε ποια σχολή ανήκε ακριβώς, μα δεν ρωτούσε και κανείς – οι φήμες τον έφερναν σπουδαστή κάποιου δημοσιογραφικού κολεγίου – αφού η δημοσιογραφία ήταν το σημαντικό ενδιαφέρον του.

Στις πολιτικές ομάδες ήταν στους κεντρώους της ΕΔΗΝ, μα δεν είμαστε σίγουροι, εμείς οι Αριστεροί, που ακριβώς πολιτικά βρισκόταν, δεν ήταν σε κανέναν πειθαρχικός σε<γραμμές >και κόμματα.

Η Μεγάλη Πορεία Ειρήνης, το τμήμα της Ιατρικής, δεξιά κρατάει το πανώ ο Μ.Μαμαλάκης, στη μέση με το πουλόβερ Μ.Κιουρτζόγλου
Η Μεγάλη Πορεία Ειρήνης, οι Κρήτες φοιτητές πρώτοι, ο Γ.  Φουράκης  γίνετια πρωταγωνιστης…

Αν και ήταν κεντρώος χωρίς αμφιβολία,  δεν τον κάλυπτε η νεολαία του Κέντρου, που με τις οργανώσεις της και τα στελέχη της κυριαρχούσε στους σπουδαστές της Κρήτης.

Εμείς οι άλλοι (αριστεροί) αμφιβάλλαμε για την στάση του, κι όταν βρίσκαμε ευκαιρία τον απομονώναμε, μα ς παραξένευε η ανεξαρτησία της γνώμης του, η πολιτική του αυτονομία, η παρρησία και το θάρρος του. Μα ποιος νομίζει ότι είναι;

Εύκολα η συνομωσιολογία (που τον απασχόλησε αργότερα) μας οδήγησε σε σκοτεινές σκέψεις: αφού δεν ακούει (ελέγχεται) από κανέναν, θα ναι <βαλτός>.

Αυτός ο αθώος ιδεαλιστής, που αγωνιζόταν σκληρά για την επιβίωση (ενώ εμάς μας τάιζαν άλλοι (οι γονείς) έγινε <μίσθρανον όργανον>.

Τόσο καταλαβαίναμε, τόσο λέγαμε, ανόητοι μέχρις αναισθησίας.

Κάποτε του κάναμε κακίες και ακρότητες, αλλά μας αντιμετώπισε με χριστιανική ανεξικακία και καλοσύνη (είναι δύσκολο και να τις αναφέρουμε).

Είναι στο νού μου η μορφή του, είναι όπως όταν γέρασε, ένας αδύνατος σκελετωμένος αγωνιστής εκτός εποχής, ένας ιδαλγός, ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης.

Είχε ψάξει τότε παλιά, να βρει κάποιον βοηθό, έναν Σάτσο, αλλά απέτυχε πολλές φορές κι έμεινε τελικά μόνος. Είχε σιγά σιγά κατασκευάσει τον δικό του κόσμο, ολοκληρωμένο, τέλειο, κι αυτός έδειχνε τους εχθρούς του.

Οι ανεμόμυλοι, θα μπορούσε να ήταν οι αληθινοί εχθροί, όμως δεν άργησε να βρει τον δρόμο της έκφρασης, αυτό ίσως να μετράει πιο πολύ, από τις θεωρίες και τις αναλύσεις και τα συμπεράσματα .

… Δεν υποχώρησε στην παντοδύναμη δημοσιογραφική και φιλολογική επιταγή για <ανόθευτη και γνήσια Δημοτική>,έκανε μείξη: όπως κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα. Και πέτυχε , είχε δίκιο.

Ο νέος του 1965, οδηγούσε ταξί για το μεροκάματο, έγραφε για να υπάρχει, αγωνιζόταν χωρίς ανάσα, για να βρει το δρόμο του. Κι έφυγε όταν κουράστηκε, στο διαδίκτυο διαβάσαμε:

….

Ο πολυαγαπημένος μας και Σεβαστός συγγραφέας, Ιωάννης Φουράκης, ανεχώρησε, σήμερα 1η Δεκεμβρίου, για το μεγάλο ταξίδι προς το άστρο από το οποίο ήλθε. Όσοι  είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά, γνωρίσαμε στο πρόσωπό του έναν άνθρωπο αγνό και αληθινό σε ολόκληρο το βίο του, πρότυπο αμέμπτου ηθικής. Το σημαντικό του έργο θα είναι πάντα πολύτιμο εργαλείο για οποιονδήποτε μελετητή – ερευνητή, αλλά και  απτή απόδειξη για το ήθος και την καθαρότητα της ψυχής ενός ανθρώπου απόλυτα αφοσιωμένου στα  υψηλά ιδανικά που υπηρετούσε.”

….

Ο φίλος του Σίφης Κ. που κάποτε τον είχε διαλέξει για σύντροφο στις πορείες του, είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο λίγο πρίν, στα 2006 …

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ – ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Λούλα Αναγνωστακη(«Έζησα ωραία ζωή. Αλλά δεν το ήξερα»: Η τελευταία συνέντευξη της Λούλας Αναγνωστάκη H σπουδαία θεατρική συγγραφέας που πέθανε σήμερα σε μια εξομολογητική συνέντευξη για τη ζωή τον έρωτα και το έργο της 8.10.2017 | 14:23 AΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Πηγή: www.lifo.gr
Λούλα Αναγνωστακη(«Έζησα ωραία ζωή. Αλλά δεν το ήξερα»: Η τελευταία συνέντευξη της Λούλας Αναγνωστάκη H σπουδαία θεατρική συγγραφέας …- σε μια(ν) εξομολογητική συνέντευξη για τη ζωή τον έρωτα και το έργο της 8.10.2017 | 14:23 AΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Πηγή: www.lifo.gr)

 

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ – ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Πολύ παραξενη, πολύ απόμακρη – και τρομερή θεατρική ύπαρξη…

Έμενε στην άκρη της μνήμης, δίπλα στον πανέμορφο και ταλαντούχο Χειμωνά, οχι

μακριά από τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

Λούλα Αναγνωστάκη, φωτογραφία εφημερίδας
Λούλα Αναγνωστάκη, φωτογραφία παλιάς εφημερίδας

Όταν ο ποιητής μετακόμισε στο κέντρο της πνευματικης (και πολιτικής) ζωης, δεν

άλλαξε, ουτε χώρο ούτε συνήθειες : αν και καθόλου λιγότερης αξίας σημασίας και

ταλέντου, απο τον εδερφό της, τον είχε πάντα στη πρώτη και πιο προβεβλημένη θέση.

Περνώντας τη γραμμή, πέρασε δίπλα πάλι και ήρθε κοντά του – το διδυμο Μανόλης –

Λούλα θα μένουν στον ίδιο χώρο μέσα μας,θα μιλούν την ιδια γλώσσα θα χουν κοινη

στάση.

Μανόλης Αναγνωστάκης, στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)
Μανόλης Αναγνωστάκης, στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)

Η ήττα δεν ειναι για τους νικημένους, η ζωή δεν αναγνωρίζει κερδισμένους : το

καθημερινό μας ψωμί, ειναι ζυμωμένο μ΄ αλάτι και νερό μα το προζύμι γίνεται με το αίμα

και δάκρυ μας μα και την απαντοχή αυτών που εφυγαν.

Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)
Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)

Ο Γιωργος Χεμώνάς, σε άλλη διάσταση, σε διαφορετική κατεύθυνση και <τεχνικές

προδιαγραφές>, εμφανίζεται «απο καιρού εις καιρόν» σαν μια φωνή αμφισβήτησης, δε

θέλει να πείσει για τίποτα μα να δώσει λέξεις και φράσεις συζήτησης : για να

καταλάβουμε, πέραν της κοινωνικής και πολιτικής πρακτικής, υπάρχει αυτός που νοιώθει

, αυτός που αντιδρά και παθαίνει και πεθαίνει (αναπόφευκτα και τελικά)…

Γιώργος Χειμωνάς, έμεινε στη μνήμη ως συγγραφέας μεγάλων δυνατοτήτων
Γιώργος Χειμωνάς,συγραφέας μεγάλων δυνατοτήτων

 

ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

ΣΕΛΙΔΕΣ  ΤΟΥ 2010…

Ανακαινιση, σκληροι τρόποι...
Ανακαινιση, σκληροι τρόποι…

Μα τρέχει τόσο γρήγορα ο καιρός;

Ξεφύλλιζα το ημερολόγιο του 2010, δίαβαζα:

5 45 π.μ. ξημερώνει άλλη μια μέρα θα έχει τη σημασία που θα της δώσουμε.

Θα ναι όπως θέλουμε κι όπως θα τύχει; Ίσως μπορούμε να την σχεδιάσουμε, να της

προσθέσουμε ήχους θορύβους, μουσικές, λόγια. Μια μέρα είναι ας την κάνουμε δική μας

ας προσφέρομε και στους άλλους αν αξίζει τον κόπο/

σπάνια ξυπνάω πολύ νωρίς χωρίς κακή διάθεση

Αρχάνες, κάποτε επιχειρήθηκαν ωραίες επεμβάσεις...
Αρχάνες, κάποτε επιχειρήθηκαν ωραίες επεμβάσεις…

Με επηρέασε ένα βιντεάκι εκπληκτικό, που έβαλε το “Τελώνιο” θέμα

(όπως μπορείτε να διαπιστώσετε):

ο σχεδιασμός ενός ερειπωμένου σπιτιού,

όταν υπάρχει ταλέντο και διάθεση γίνονται θαύματα

-ήταν εξαίρετος ο σχεδιαστής- σαν να έλεγε,

ας αλλάξουμε τα πάντα γύρω και μέσα μας

(γίνεται και χωρίς να κατεδαφίσουμε)

Είναι πρωτότυπη σκέψη απλή, δεν μας επιτρέπει άλλοθι

ας προσπαθήσουμε με ήχους, με χρώμα, με όνειρο…

2016-09-03 14.07.09
Ανακαινιση στον Αγιο Νικόλαο, στο παραδοσιακό κτίσμα προστέθηκε, μαι παλιά ανέμη, που εγινε μύλος…

ΣΤΙΧΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ…

Ο ΑΛΚΜΑΝ επιμένει, ας είναι στο περιθώριο, τραγουδά με τη φωνή φίλων πολλές φορές: σήμερα 9 Σεπτεμβρίου,   του Γιώργου Κ. (δεν θέλει να γράψω τ΄ομομά του, καθ΄ ότι δικαστικός)

Φθινοπωρινο Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)
Φθινοπωρινό Ηράκλειο, Λότζια: ένας Άτλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)

ΣΤΙΧΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

 

Μια σου λέξη με τους  ήχους

από χίλια δυο κοχύλια

σαν τραγούδι που το λένε

τα δυο κόκκινά  σου χείλια

 

Μια σου λέξη φουρτουνιάζει

κι είναι η θάλασσά δική  σου

κι η βάρκα μου σκαμπανεβάζει

και γω χάνομαι μαζί σου

 

Μια σου λέξη σαν το κύμα

που φουσκώνει και βουίζει

στα πού ψηλά  με πάει

και στα βάθη με ποντίζει

 

Μια σου λέξη σαν το χάδι

σαν λουλούδι μυρισμένο

άχνη της αγάπης έχει

κι έναν όρκο ξεχασμένο

20170902_122936
Παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ανατολής (από την έκθεση στον Αγιο Μάρκο, συλλογή του Ρος Ντέυλυ)

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Οι 5+1 «Πολιτισμοί»παρουσιάζουν την πλούσια έκθεση παραδοσιακών μοσικών οργάνων , του Ρος Ντέυλυ. Ο γνωστός  μουσικός και Κρητικός από επιλογή, μα ςεκπλήσσει για μιαν ακόμα φορά. Πως και που τα βρήκε  όλα αυτά ; 

Όποιος φελά, παντού φελά (λέει ο κόσμος)

(φελά=οφελεί)

Εικόνα2415
Ο Ρ.Ντέιλυ, με την Θεατρική ομάδα των δικηγόρωνς,(αριστερα Γ ιώργος Μαρκόπουλος, στη Μέση Μιχαλη Ασκορδαλάκης)