ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ (Δ΄ ΜΕΡΟΣ – ΤΕΛΟΣ)

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ  (Δ΄ ΜΕΡΟΣ – ΤΕΛΟΣ)

 

Στις κριτικές που είδαν το φως της δημοσιότητας,  απάντησε από τις στήλες της εφημερίδας του τότε Δημάρχου Ηρακλείου Μανόλη Καρέλλη, ΑΛΛΑΓΗ, ο ίδιος ο Άγνωστος Στρατιώτης στις 25-11-1997. Ιδού τι ακριβώς γράφει:

Δεν έχει άδικο ο "Αγνωστος Στρατιωτης"παρα τα λάθη, βρέθηκε σε κεντρικότερη θέση στην πλατεία
Δεν έχει άδικο ο “Αγνωστος Στρατιωτης”παρά τα λάθη, βρέθηκε σε κεντρικότερη θέση στην πλατεία

“Επιτρέψετε μου να απαντήσω , στο γράμμα που δημοσίως  μου απευθύνατε στις 18.11.97 από την τέταρτη σελίδα της εγκρίτου εφημερίδας σας, γιατί τα ερωτήματα που μου θέσατε με περισσήν λεπτότητα, ίσως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες σας.

Δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΛΛΑΓΗ, πιθανόν του Μανόλη Καρέλλη
Δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΛΛΑΓΗ, του Μανόλη Καρέλλη

Παρά την μαρμάρινην υπόστασή μου, δεν έχω καθόλου χάσει τα αισθήματα  και την λογικήν μου, αντιθέτως θα έλεγα , μπορώ όχι βέβαια χωρίς κινδύνους να στοχάζομαι, να εκφράζω με παρρησία την γνώμην μου χωρίς περιττά λόγια, σ΄όλους  όσους ενδιαφέρονται αληθινά, για τις εξελίξεις κα τα τεκτενόμενα των καιρών μας – πάντα με νηφαλιότητα και με αίσθημα ευθύνης.

Και καθώς φαντάζεστε  και χωρίς ιδιαίτερη ευφυία, θα μπορούσε κανείς να διαμορφώσει κάποιες απόψεις που να μην στερούνται σημασίας, λόγω της πολύ μεγάλης πείρας του- κι εγω είμαι από τους γεροντότερους κατοίκους του Μεγάλου Κάστρου και ευτυχώς χωρίς προβλήματα υγείας μέχρι τώρα.

Παρεξηγείται συνήθως το ύφος μου και περισσότερο η σταθερή θεση μου, σε μιαν εποχή που όλοι αλλάζουν, όχι μόνον εμφάνιση αλά και  ιδέες και κόμματα.

Θεωρείται μειονέκτημα  η σιωπή μου, που βέβαια την εκμεταλεύονται πολλοί, που δεν διστάζουν να κανουν φωναχτά σχόλια εις βάρος μου, χωρίς να σέβονται καθόλου την ηλικία μου και το παρελθόν μου.

 

Ανάγλυφη παράσταση στο μνημείο, σπάνια την προσέχει κανείς...
Ανάγλυφη παράσταση στο μνημείο, σπάνια την προσέχει κανείς…

Ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί ευγενικοί συμπολίτες , που προσπαθούν νά απαλύνουν τη μοναξιά μου, απευθύνοντας λόγια παρηγορίας.  Θα ήθελα να εκφράσω τη συγκινησή μου για τις εκδηλώσεις συμπάθειας και αγάπης που κάποτε φτάνουν σ εμένα και ταράζουν  την ηρεμία μου και το μάρμαρο ξέρετε μπορεί να ραγίσει.

Όμως με ρωτάτε τη γνώμη μου για την πλατεία και πρέπει να κάνω ένα σχόλιο, είμαι στο κάτω της γραφής ο μόνος μόνιμος κάτοικός της.

Βλέπω λοιπόν πως φτιάχνουν  ένα τεράστιο μαρμαρένιο αλώνι και στην άκρη  στήνουν σίδερα, που μοιάζουν αρκετά με τα οχυρωματικά έργα του ΠΡΏΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΊΟΥ ΠΟΛΈΜΟΥ.

Εμένα με μπετονιάρανε , χάλασαν το γαρφικό και οικείο μου βάθρο, με τις ακανόνιστες πέτρες (παλιομοδίτικο φυσικά)και τα λουλούδια που είχα στα πόδια και τώρα με  ντύνουν με μαύρο μάρμαρο.

 

βιαστικά γράφουν με μαρκαδόρους, στη βάση του αγάλματος...
Μπύρες και καφέδες, στη βάση του αγάλματος, οι μελετητές κατασκεύασαν ιδανικο κάθισμα για νέους,  τα μαύρα μάρμαρα είναι πιο κάτω…

Δεν με νοιάζει, δε έχω κανένα παράπονο – που να καταλάβουν οι νέοι οικοδόμοι και αρχιτέκτονες (τους βάζω ιεραρχικά όπως θα΄κανε ο Ίψεν) το δικό μου παρελθόν, τα βάσανα και τις αγωνίες που πέρασα, όταν ήμουν στην ηλικία τους.

Πως να φανταστούν τους συνεχείς μετά το 1912 πολέμους, τη λάσπη των χαρακωμάτων, τις σφαγές της Μικράς Ασίας, τα αίματα και τις αμέτρητες θυσίες.

Δεν με πληγώνουν τόσο τα σχέδια και οι κατασκευές, όσο κάποια σκληρά και άστοχα λόγια, που θα μείνουν στις στήλες του τύπου, όταν τα έργα ίσως δεν θα υπάρχουν.

Ας μην θεωρηθει ότι έιμαι αντίθετος με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, δεν είναι εξ άλλου αρμόδος να κρίνω, τα γράμματα μου είναι λίγα, μου λείπουν γνωσεις και καλλιτεχνικες ανησυχίες.

Μπορώ να πω μόνο πως αισθάνομαι αρκετά άνετα στη μέση του τεράστιου τόξου, στο μαρμαρένιο αλώνι, δεν είναι πια ο ταπεινός ανώνυμος, που σκοτώθηκε σε κάποια μάχη,μέσα στα λαγούμια και τις βρώμικες λάσπες, μα Διγενής που αναμετρήθηκε με τον Θάνατο και έπεσε ηρωϊκά.

Και τα σίδερα απέναντί μου είναι  ιδανικά έμπεδα, ειρηνικά και αναμάρτητα σήμερα, με κάνουν να θυμάμαι και να ξεχνάω.

 

Τα σίδερα τότε ήταν πιο ενοχλητικά, όμως τα κομμένα δέντρα αμύνθηκαν, εξαφάνισαν τις τεράστιες και απίθανες κεραίες
Τα σίδερα τότε ήταν πιο ενοχλητικά, όμως τα κομμένα δέντρα αμύνθηκαν, εξαφάνισαν τις τεράστιες και απίθανες κεραίες

Τελικά  λοιπόν, έχω μάλλον θετική γνώμη, απολύτως προσωπική φυσικά, χωρίς αναλύσεις,και προεκτάσεις, η πλατεία βρίσκω να ταιριάζει κάπως με τοπαρελθόν και το πέτρινο μέλλον μου.

Εσείς οι ζωντανοί άνθρωποι του 2000, που έχετε σάρκα και αίμα θα την αντέξετε;

Με τιμή, ευχαριστώντας για την φιλοξενία, ο γνωστός σας ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ”

 

φωτογραφία της επιστολής, για να πεισθούν καποιοι που νομίζουν ότι δεν ...γράφουν τα αγάλματα
φωτογραφία της επιστολής που δημοσίευσε η ΑΛΛΑΓΗ, για να πεισθούν καποιοι που νομίζουν ότι δεν …γράφουν τα αγάλματα

ΕΠΙΛΟΓΟΣ alkman.gr :

Μα μιλούν τα αγάλματα; ρώτησε η πιο μικρή μας φίλη Ν.Σ.

-Βέβαια μιλάνε, όταν χρειαστεί. Διηγήθηκα την ιστορία του αγάλματος του ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ  (Οσκαρ Ουάιλντ), τι έλεγε στο χελιδόνι του και τι έκανε, να πως τελείωνει:

…Όταν έδωσε ότι πολύτιμο είχε, ο ευτυχισμενος Πρίγκιπας, πέρασαν οι “αρμοδιοι”.

«πόσο άθλιος φαίνεται ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας!(είπε ο Δήμαρχος)».

«Πόσο άθλιος πραγματικά!” φώναξε ο σύμβουλος, ο οποίος πάντα συμφώνησε με τον Δήμαρχο.

«Το ρουμπίνι έχει βγει από το σπαθί του, τα μάτια του έχουν φύγει, και δεν έχει χρυσό πια», είπε ο Δήμαρχος, «στην πραγματικότητα, είναι λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο!».

«Λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο», είπαν οι δημοτικοί σύμβουλοι.

«Και υπάρχει ένα νεκρό πουλί στα πόδια του!» συνέχισε ο Δήμαρχος. «Πρέπει να εκδοθεί μια διακήρυξη ότι τα πουλιά δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν εδώ». Και η γραμματέας σημείωσε την πρόταση.

Έτσι γκρέμισαν το άγαλμα του Πρίγκιπα. «Αφού δεν είναι πλέον όμορφος δεν είναι χρήσιμος», δήλωσε ο Καθηγητής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο.

(…) ο Δήμαρχος είχε μια συνάντηση με τους συμβούλους για να αποφασίσουν τι θα γίνει(…). «Πρέπει να έχουμε ένα άλλο άγαλμα, φυσικά», είπε(…) ”

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (ΑΛΚΜΑΝ):

ΔΕν έγινε η παραμικρή αλλαγή στο κείμενο, μόνο προφανών τυπογραφικών λαθών.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ:

Την10 Φεβρουαρίου 1924 η πρόταση των εφέδρων του Ηρακλείου για την ανέγερση μνημείου του “Αγνώστου Στρατιώτου”έγινε ομόθυμα δεκτή από τη Δ΄Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων. Στον έρανο συμμετέιχαν οι πάντες : Σχολεία, σωματεία,  κοινωνικές οργανώσεις  και ο Δήμος Ηρακλείου.Προκηρύχθηκε πανελλήνιος διαγωνισμός, μεταξύ αναγνωρισμένων καλλιτεχνών, το θεμα που είχε καθορισθεί ηταν η παράσταση Έλληνα στρατιώτη του Μεγάλου πολέμου.  Βραβευθηκε η πρόταση του γλύπτη Χριστόφορου Νατσίου και ανετέθη η κατασκευή εκ πεντελικού μαρμάρου. Τα  εγκαίνια έγιναν   8.7.1928 από τον περίφημο Στρατηγό Κατεχάκη, συμμετείχε ολόκληρος ο νομός Ηρακλείου με εκπροσώπους όλωντων κοινοτήτων και πάνδημη συμμετοχή. Σε έγγγραφο προς το γλύπτη η αρμόδια επιτροπή έγραψε ότι ” Το έργο πληροί όλους τους κανόνες της τέχνης, ανταποκρίνεται πλήρως εις τα αισθήματα της Ελληνικής ψυχής και αποτελεί αληθινόν εγκαλλώπισμα της πόλεως”

2014-01-14 10.24.51
Με την ευκαιρία των εορτασμών των 100 χρόνων της ΕΝΩΣΗΣ στα 2013, ο Δήμος Ηρακλείου, επανανέθεσε την μελέτη της πλατείας, σ αυτούς που προγραμματίζουν την μετακίνηση του Μνημείου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΗ  ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΝΑΤΣΙΟΥ:

Γεννήθηκε στα 1903  (ήταν μόλις 25 χρόνων στα 1928) στην Κόρινθο και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών.

Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις και συμμετείχε στην Έκθεση της Βενετίας με το έργο του ” Η κεφαλή της Πανδώρας”. Είχε κοσμήσει το καταδρομικό ΕΛΛΗ με τα γλυπτά του κώδωνα και το ανα΄γλυφο της ναυμαχία της Σαλαμίνας. Υπήρξε πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος και σ’ όλες τις εγκυκλοπαίδειες αναφέρεται το έργο του στο Ηράκλειο.

 

 

Μαρκαδόροι, στη βάση του Αγνώστου Στρατιώτη - τα παιδία παίζειν και εν ου παικτοίς
Μαρκαδόροι, στη βάση του “Αγνώστου Στρατιώτη”  – “τα παιδία παίζει” και εν ου παικτοίς

Ο Χριστόφορος Νάτσιος, γεννήθηκε στα 1903 και παντρεύτηκε την Ευθαλία (Λουλού) Ξενοπούλου που γενννήθηκε στα 1904, ήταν δεύτερη κόρη από δεύτερο γάμο του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σημαντικότατου και πολύπλευρου λογοτέχνη (της έδωσε το όνομα της μάνας του).

Η Ευθαλία Νατσίου,  με διαθήκη κληροδότησε όλα τα περιουσιακά της στοιχεία, σε δημόσιους και κοινωφελείς οργανισμούς, δημιούργησε (ουσιαστικά) το Μουσείο Ξενόπουλου στη Ζάκυνθο, εκεί τοποθετήθηκαν και κατάλοιπα (επιστολές κλπ) της ίδιας και του γλύπτη συζύγου της.

Ο Χριστόφορος Νατσίου (1903-1987), ήταν σύγχρονος και συνάδελφος του γλύπτη Ζογγολόπουλου(1903-2004). Ο δεύτερος που ήταν 93 ετών όταν είχε (φέρεται να έχει) κάποια  συμμετοχή στην μελέτη της πλατείας, άγνωστο αν είχε ενημερωθεί για την πρόθεση των μελετητών, να απομακρύνουν το βραβευμένο έργο του  πρώτου.

 

 

Οι Τρείς  Καμάρες, λίγο πριν την Ένωση (1913) και πριν την κατεδάφιση της πόρτας του Αγίου Γεωργίου - Μουσουλμανική εορτή.
Οι Τρείς Καμάρες, λίγο πριν την Ένωση (1913) και πριν την κατεδάφιση της πόρτας του Αγίου Γεωργίου – Μουσουλμανική εορτή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *