ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΤΣΗΣ (ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΕΝΤEΥΞΗ)

Ερώτηση: Το φιλότεχνο κοινό μας, έχει ακούσει πολλά για το ζωγραφικό σας έργο, η φήμη σας έχει φτάσει κι εδώ, σας θυμούνται οι παλιότεροι , από μια έκθεση σας αλλά και τη συμμετοχή σας, στην ομάδα ΤΕΧΝΗΣ Α ,που είχε οργανώσει εκδηλώσεις και στην πόλης μας.

Π.ΤΕΤΣΗΣ: Θα σας έλεγα να ανατρέξετε λίγο πιο παλιά, ακόμα πρίν τις εκδηλώσεις που’χε κάνει η ομάδα τέχνης Α. Το 1963 είχαν εκτεθεί τα πρωτότυπα ζωγραφικά πού’χα κάνει για το ημερολόγιο της χρονιάς αυτής,μιας έκδοσης της εταιρίας τσιμέντων Ηρακλής, αφιερωμένο σ ‘ όλες σχεδόν τις περιοχές της Κρήτης.Ίσως θα πείτε ότι δεν ήταν από την πιο αντιπροσωπευτική δουλειά μου, γιατί είχε γίνει κατά παραγγελία, ήταν πάντως μια καλή δουλειά.Έτσι είχα όχι μόνο κάποια μικρή επαφή με την πνευματική Κρήτη αλλά και με τους ανθρώπους της γενικά. Πάντα γίνεται κανείς καλοδεχούμενος όπου κι αν πάει. Η προσπάθεια αυτή της ομάδας Α υπήρξε πολύ σημαντική. Πιστεύω πως η ομάδα αυτή άκανε πολύ καλή δουλειά τότε,αν κι εγώ δεν ήμουν από τα δραστήρια μέλη της,για το λόγο του φόρτου απασχολήσεων, και πρέπει να ομολογήσουμε πως ήταν πρωτοπόρος για την πνευματική αποκέντρωση και για να φέρει την τέχνη σ ‘ ένα πλατύτερο κοινό , ώστε να μην είναι γνώρισμα ή κτήμα μιας μερίδας εκλεκτών.
Λεπτομέρεια ακουαρέλας

Ερώτηση :Πέστε μας δυο λόγια , αν θέλετε, για τη ζωγραφική σας, πως φτάσατε στον σημερινό (ζωγραφικό) δρόμο σας,πως ξεκινήσατε πως προχωρήσατε, τι επιρροές δεχθήκατε (αν συνέβη)

Π.ΤΕΤΣΗΣ: Με ρωτάτε αν δέχθηκα επιρροές;Πιστεύετε ότι μπορεί να γεννηθεί κάτι δίχως σπόρο;Είναι πολύ φυσικό λοιπόν και θεμιτό κι ίσως επιβάλλεται. Και μια από τις πρώτες επιρροές που είχα-αν και αρχικά βήματα στην πρώτη εφηβική ηλικία τά κανα μόνος-ήταν όχι βέβαια αυτή συγκεκριμένα των επωνύμων ζωγράφων το μεγάλου Κάστρου, αλλά άλλων ανωνύμων και μη,μιας μεγάλης χρονικής περιόδου, περίπου ίδιας μ’ αυτή της Κρητικής άνθησης. Θα πρεπε να πω ειλικρινά πως με δίδαξαν. Η μεταβυζαντινή τέχνη είναι λυχνάρι, στους σκοτεινούς αιώνες που πέρασε αυτός ο τόπος. Το άνοιγμα προς τη δύση που άρχισ από την Κρήτη, ήταν αποφασιστικό κι ορθό για την μετ’ έπειτα ζωή μας, έγινε στο χρόνο που’ πρεπε. Η υπόλοιπη Ελλάδα είχε κακή τύχη και νομίζω πως πληρώνουμε ακόμη αυτήν την κακοτυχία. Γιατί αργά πια έγινε το ανάποδο: ξαφνικά εισόρμησε η Δύση.Είναι σαν να φάγαμε μια δυνατή γροθιά στο στομάχι μας. Και τα χάσαμε. Οι επιρροές μου ήταν από όλες τις εποχές και τη σύγχρονη τέχνη της εποχής μας.Αν σας ξενίζει το τελευταίο , κοιτάξτε καλλύτερα τη δουλειά μου.
Ερώτηση: Τα τελευταία χρόνια, υπήρξαν περιστατικά οδυνηρά, που επηρέασαν την εθνική μας ζωή.Ποια ήταν η προσωπική σας στάση;Πως είδατε τη φλογερή νεολαία μας; επηρέσαν τη δημιουργική σας δουλειά;
ΤΕΤΣΗΣ: Μα ίσως δεν θά’ πρεπε να με ρωτάτε για κάτι τέτοιο. Θα μπορούσατε να φανταστείτε ένα ζωγράφο , έναν γλύπτη θαυμαστή ανελεύθερου καθεστώτος; Οι περισσότεροι συνάδελφοι , κι ο καθένας με το δικό του τρόπο, έδειξε την αντίθεση του σ’ αυτό. Ο καθ ένας μας έκανε ότι νόμιζε ορθό. Η ίδια η τέχνη ελιναι έκφραση ελευθερίας.
Εκεί που με ρωτάτε πως είδα τη νεολαία, τα χρόνια είναι, έχω μια φράση: θα’ θελα νά’ μουν όχι μόνο νεώτερος αλλά νέος! Ήταν παρηγοριά, αυτή η μεγάλη αφύπνιση της νεολαίας τα χρόνια της δικτατορίας.Κάτι που αναπόφευκτα άργησε λίγο. Οι δικτατορίες δρούν κεραυνοβόλα και παραλύουν.
Ένας δημιουργός επηρεάζεται αναμφίβολα από ότι συμβαίνει ή υπάρχει γύρω του κι εκφράζεται με το δικό του τρόπο.Αυτή η έκφραση δημιουργεί ερωτηματικά και συζητήσεις.
Υπάρχει η ωμή και άμεση από τη μια μεριά και η έμμεση από την άλλη. Το ζήτημα ανάγεται στα περί μορφής και θέματος. Αυτή δεν είναι μια παραπλανητική απάντηση. Στην πρώτη περίπτωση χρειάζονται κάποιες ιδιαίτερες ευαίσθητες κεραίες, να συλλάβει κανείς κάποιο μήνυμα.Αυτό δεν είναι εύκολο και προσιτό. Στην δεύτερη δεν υπάρχει δυσκολία.Το γνώρισμα είναι η μεγαλοστομία , η ρητορία μέχρι που αναρωτιέται κανείς, αν θα μπορούσε να πάρει κι άλλη μορφή τέχνης.Πάντως ένα εικαστικό έργο , καταξιώνεται από τις πλαστικές του αξίες.
(κύρια σημεία της συνέντευξης που παρουσιάζουν και σήμερα ενδιαφέρον)
Ιεράπετρα 1963
Ιεράπετρα, ακουαρέλα του 1963, από το Ημερολόγιο «Ηρακλής Όλυμπος»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *