ΤΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟY…

ΤΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

αφιέρωση: στους  “χοχλιδολόγους” (*)

Νότος στην Κρήτη, σαρώνει τις παραλίες και τους κάμπους, ξεθυμαίνει στα ψηλά βουνά. Ο ουρανός σκοτεινιάζει από την άμμο (σκόνη) της Αφρικής και η διάθεση δεν εννοεί να καλυτερέψει – ο καφτερός άνεμος προσβάλλει όλα τα συστήματα και τα πιο ευαίσθητο, το νευρικό μας σύστημα.

Ανέβηκαν στο ψηλότερο σημείο της κρεμάστρας
Ανέβηκαν στο ψηλότερο σημείο της κρεμάστρας

Τα σαλιγκάρια μαζεύτηκαν πριν δυο μέρες, “κλεισμένα” δηλαδή κοιμισμένα, με μια προστατευτική μεμβράνη στην “πόρτα” τους.

Ομως ένα δυο ξύπνησαν, προσπάθησαν να δραπετεύσουν, κατάφεραν (άγνωστο πως) να φτάσουν στο ψηλότερο σημείο της περιοχής τους και να ξεκουραστούν και να κλειστούν στο καβούκι τους (κυριολεξία).

Τα κατάφεραν να βγουν στο ψηλότερο σημείο και να νικήσουν τη βαρύτητα...
Τα κατάφεραν να βγουν στο ψηλότερο σημείο και να νικήσουν τη βαρύτητα…

‘Οταν τα ανακάλυψα, στην κρεμάστρα , στο ψηλότερο μέρος της, με παραξενεψαν πολύ, πως τα καταφεραν να πάνε εκεί από την αλυσσίδα και τον γιαλυστερό σωλήνα;

Είχαν βρει ένα σημείο και αγκαλιάστηκαν και κόλλησαν για να περάσουν το καλοκαίρι.

Ήξερα τα γούστα τους, την ερμαφρόδιτη φύση τους και έτσι τα άφησα  στην ησυχία τους, ας μείνουν εκεί όσο αντέχουν σκέφτηκα και σιγανομουρμούριζα τους στίχους του παιδικού άσματος:

Ο χοχλιός είναι αγαπημένο έδεσμα των κρητικών, αλλά και σήμα κατατεθέν, του σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη, συνοδευει όλα σχεδόν τα έργα του - εδώ από το βιβλίο του ΤΑ ΑΝΩΔΥΝΑ
Ο χοχλιός είναι αγαπημένο έδεσμα των κρητικών, αλλά και σήμα κατατεθέν, του σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη, συνοδευει όλα σχεδόν τα έργα του – εδώ από το βιβλίο του ΤΑ ΑΝΩΔΥΝΑ

ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ

Χοχλιό με λεν΄ οι Κρητικοί

κι οι άλλοι σαλιγκάρι

γιατί σαλιώνω όπου περνώ

χωρίς μεγάλη χάρη

 

Κι όμως στα ζώα ανάμεσα

δεν είμαι τελευταίο

Έχω καβούκι ζηλευτό

και στρογγυλό κι ωραίο

 

Κι αν είμαι αργό κι αν σέρνομαι

μπορώ παντού να βγαίνω

από το χώμα στα ψηλά

παλάτια ν´ ανεβαίνω

 

Όταν ήρθε η μικρή Ν.(πεντάχρονη) στο γραφείο, της  έδειξα τα σαλιγκάρια εκεί που ήταν σκαρφαλωμένα , τα είχαμε πριν μέρες μαζέψει μαζί,  τα χάζεψε λίγο , της φάνηκε φυσική τη θέση τους :

-Νόμιζαν ότι είναι δέντρο παρατήρησε…

Τα παιδιά καταλαβαίνουν καλύτερα συλλογίστηκα.

Τώρα που περνάει ο καιρός τα συνήθισα, μου κάνουν παρέα, κοιμούνται δεν ενοχλούν  – μα είναι είναι ζωντανά πλάσματα , στον μάλλον άχαρο χώρο  μου – που δεν υπάρχει ουτε πράσινο φύλλο.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(*)=Χοχλιδολόγος, αυτός που ασχολείται με τη συλλογή (μάζεμα) χοχλιών, μεταφορικά αυτός που δεν έχει τι άλλο (παραγωγικό) να κάνει

Χοχλιδόκουπα=το κέλυφος του χοχλιού

Χοχλιός του αμαθιού=η ίριδα του ματιού

(λεξικό Α.Ξανθινάκη Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *