ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Νεανική πόζα, πρώτο πλάνο Μαν.Ρουσάκης- δεύτερο Μιχ.Κεφαλογιάννης

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

(ΠΟΥ ΦΎΓΑΝΕ ΝΩΡΙΣ)

αφιέρωση: στον Νίκο Β.

Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος

ΟΙ καλύτεροι μας φίλοι

κουράστηκαν και φύγανε νωρίς

δέσαμε σαν κόμπο στο μαντήλι

στιγμές που δεν τις ξέχασε κανείς

Δημήτρης Ξηριτάκης -Βαγγελης Σκουλάς σε εκδήλωση στο Κηποθεατρο

Κι έμειναν ονόματα κι οι άλλοι

αυτούς που ξέρεις – θα τους δεις

Σίφη λέγανε τον έναν ή Μιχάλη

ρωτάς τον Κώστα να τους βρεις

Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, διακρίνονται Γιανναδάκης Ν στο κεντρο.-Καρυωτακης Κ.αριστερά Γιανναδάκης

Κάθε νύχτα που τον πάτο φτάνεις

και ψάχνεις κάποιο χέρι να πιαστείς

δίπλα σου θα΄ναι ο Γιάννης

χωρίς μια λέξη να του πεις

Μάνος Λουκάκης, έκφραση έντονων αισθημάτων, σε μια ποίηση χωρίς συμβάσεις

Οι καλύτεροι μας φίλοι

εμείνανε στο βάθος του καιρού

κοκκινο με κρόσσια το μαντήλι

εδέσανε στην άκρη του λαιμού

Νίκος Λογοθέτης, πολύτιμος φίλος – δεν έφτασε στο νησί μας

Κι η επανάσταση με κόκκινη παντιέρα

κλεισμένη στην καρδιά μας και το νου

δεν θα περιμένει πια τη μέρα

ούτε το σημάδι τ΄ουρανού

Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για όλες τις εποχές

ΟΙ καλύτεροι μας φίλοι

κουράστηκαν και φύγανε νωρίς

δέσαμε σαν κόμπο στο μαντήλι

στιγμές που δεν τις ξέχασε κανείς

Βάνιας Γιγουρτσής, νεανική φωτογραφία

4 σκέψεις σχετικά με το “ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ”

  1. ”Κι έμειναν ονόματα κι οι άλλοι

    αυτούς που ξέρεις – θα τους δεις

    Σίφη λέγανε τον έναν ή Μιχάλη

    ρωτάς τον Κώστα να τους βρεις”

    τοσο κοντα και τοσο μακρυα, ωστοσο, πάντα, Βασιλη σ΄ευχαριστώ!

  2. Τις φίλες γιατί τις λησμονάτε;
    Έφυγε η Δέσποινα, μας πλήγωσε η Ντιάνα, έφυγε η Θάλεια.
    Νέες και όμορφες. Τις ζήλεψε ο καρκίνος. Έχει όνομα ο θάνατος.
    Φωλιάζει στα όμορφα στήθη τους.
    Και τις περνά απέναντι.
    Μην τις λησμονάτε, κύριε.
    Μη…

    1. Πόσο δίκιο έχετε, πως με φέρατε σε δύσκολες σκέψεις, τι να πω; Με καταδίωξαν εικόνες και λόγια . Έλυσε ο κόμπος από ξεχασμένο μαντήλι, τα επικίνδυνα ήταν φυλαγμένα, τα δάκρυα ήταν στεγνωμένα, να μην φανουν ποτέ. Μα αν αυτό συνέβη, έγινε με αυτόματο τρόπο – πέρασε ο καιρός : ότι ήταν καταχωνιασμένο βαθειά, σκεπασμένο από πλήθος άχρηστα περιστατικά, μνήμες και γεγονότα, δεν πρέπει να μείνει πια σκοτεινό.
      Ο ΑΛΚΜΑΝ θα προσπαθήσει να επανέλθει…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *