Μ.ΦΟΥΜΗΣ : ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

Αφιερωση: σ΄αυτούς που δεν βαρέθηκαν να περιμένουν

 

Βρεθήκαμε φθινόπωρο

είχαν περάσει χρόνια

τα δέντρα μας εσκέπαζαν

με γυμνωμένα κλώνια

 

Σε στρώμα φύλλων άπλωνε

ασήμι και σιντέφι

ένα φεγγάρι ολόγιομο

χανότανε τα νέφη

κι όλοι οι παλιοί μας στεναγμοί

χαρές και τόσες λύπες

αγάπης που δεν άντεξε

(ήταν της Μοίρας είπες)

 

2013-10-18 11.36.14
Φθινόπωρο στο Ηράκλειο – Μπεντενάκι την 18.10.2013 (Αλκμάν)

 

Στην άκρη της ακρογιαλιάς

που ανθίζαν των κυμάτων

λευκά θαλασσολούλουδα

βρεθήκαν των σωμάτων

σημάδια και σφραγίσματα

κι ότι στο τέλος μένει

ότι μας συγκινεί κι αυτό

που όταν μιλά σωπαίνει

 

Κι ήρθε  χειμώνας ο βαρύς

με παγωνιά και χιόνια

μα σαν να καλοκαίριασε

στους κάμπους με τ΄αλώνια

μέσα μας έλαμπε η χαρά

αναγαλιούσε η πλάση

 

Λες και ξαναγυρίσανε

καιροί που είχαν περάσει

Σαν να τανε πρώτη φορά

ο ένας μες τον άλλο

και σαν να μην γνωρίσανε

έρωτα πιο μεγάλο

 

Στην άνοιξη βρεθήκαμε

τα λούλουδα π’ ανθίζαν

σαν χάρτινα φαινότανε

γιατί μας κατακλύζαν

αρώματα και χρώματα

και μουσικέ ςκαι γεύσεις

φανταστικές κι αληθινές

που θελεις να πιστέψεις

 

Σαν δέσανε όλοι οι καρποί

πριν ΄ρθει το καλοκάιρι

μια κατασκότεινη βραδια

που έσβηνε κάθε αστέρι

μπήκαμε στο Λαβύρινθο

αγάπης παθιασμένης

χαθήκαμε – χωρίς σκοπό

και νήμα πια- δεν βγαίνεις

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *