Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ – ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)
Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ  : ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
——————————————–
Ενώ η χρονιά έκλεινε τον κύκλο της, πριν ξημερώσουν τα Χριστούγεννα του κρίσιμου 2017, ο Μανολης Παπαιωάννου, πήρε το πλοίο της ύστερης (τελευταίας) γραμμής.
Όπως πριν χρόνια, οταν έφηβος μπάρκαρε δοκιμάζοντας ταξίδια σε άγνωςτες θάλασσες, σε μακρυνούς ωκεανούς, ψύχραιμα πάτησε το κατάστρωμα του μικρού πλεούμενου, κρατώντας σφιχτά στην παλάμη του το απαραίτητο νόμισμα, ήξερε πως δεν ήταν τώρα δωρεάν, κι ο σκοτεινός καπετάνιος, δεν έκανε  ποτέ πιστώσεις.

20180123_143727
Σε καταστρωμα πλοίου, φανηκε από νωρίς η αγάπη για τη θάλασσα (φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

….
Είχαν περάσει  50 χρόνια από τότε που ώριμος νέος , τριαντάχρονος, άναβε το φυτίλι μιας αυτοσχέδιας βόμβας….
Δεν υπολόγισε  τις επιπτώσεις, δεν τον φόβιζε η φυλακή, η φλόγα που έκαιγε  τους νέους της γενιάς του, τον πυρπολούσε – μα αν περισσότεροι έμειναν ψύχραιμοι και  αδρανείς,  αυτός δεν μπορούσε να μεινει απαθής,  η λύπη, η στεναχώρια   γινόταν ακράτητος θυμος – ας μην  ηταν έφηβος , ας μην ήταν πια φοιτητής …
Είχε ταξιδέψει στην ανοικτή θάλασσα, ειχε νοιώσει  τρικυμίες και κινδύνους, τη σκληρότητα της ζωής  που δεν χαρίζεται – δεν ηταν πλουσιόπαιδο του βουτύρου.

Στο βασιλικό (τότε) Ναυτικό...
Στο Βασιλικό (τότε) Ναυτικό με τον Δημήτρη Αδάμη(φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

Η αντίδραση του θα εχει σοβαρές παρενέργειες, θα βρεθεί πίσω απο τα κάγκελα, αυτός που έγινε (σπούδασε) δικηγόρος, για  να βοηθάει τους άλλους να γλυτώσουν τα σίδερα…
Να φταίει η εμπειρία του αυτή, που έγινε αργότερα εξαιρετικός  νομικός ;
Ισως, τον γνωρίσαμε στο ωραίο, κτίριο Καστρινάκη, μολις η Δικτατορία, έκλεινε τον άθλιο βίο της, μέσα στην καταστροφη τηνπροδοσία και την χλεύη…
´Εκανε τα πρώτα βήματα του στο απαιτητικό του δικηγορικό επάγγελμα, δεν έδειχνε , δεν φάνηκε αμέσως η μεγάλη έφεση ή η επαγγελματική μανία.

Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά...
Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά…

Στον τρίτο όροφο εκεί που σημερα στεγάζεται η Τραπεζα Πειραιώς (δημιούργημα του συναγωνιστή του τοτε-1967-  Μιχάλη Σάλα), σε μικρά δωμάτια, που ήταν πριν μάλλον κοιτώνες , είχαν μαζευτεί(εκτός από αυτόν) άλλοι τέσσερις πέντε, ο αείμνηστος παλαίμαχος νομικός Αλέκος Παπαδάκης ,ο Σίφης Καμάρης, ο Κώστας Ασλάνης, ο υπογραφών, και η Μαρία(Μπορμπουδάκη;) της Τρανς Μπετόν.
Οι φιλίες δημιουργούνται στα θρανία στο στρατό και στο επάγγελμα , θα πρέπει να προσθέσουμε και στην γειτνίαση των γραφείων.
Αν και η συστέγαση καταργήθηκε γρήγορα, σ΄έναν χρόνο ,δέθηκαν καλές σχέσεις και μια στενή φιλία, του Σίφη και του Μανόλη.
Αργότερα, στα 1978, οι δυο φίλοι θα βρεθούν στην ίδια Δημοτική παράταξη, ο Σιφης Κάμαρης, στήριξε ξεπερνώντας τα στενά «ιδεολογικά» πλαίσια, αποφασιστικά τον Μανόλη Παπαϊωάννου, ως υποψήφιο Δήμαχο.

Σκιτσο της εποχης, οι δυο Μανοληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσακης)
Σκίτσο της εποχής, οι δυο Μανόληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσάκης)

Η φιλία τους θα δεθεί, στον προεκλογικό αγώνα, οι δυο άνδρες που αντιστάθηκαν στην Δικτατορία, θα εργαστούν πολύ( το θα αγωνιστούν δεν θα τους άρεσε)για να αποκτήσει πόλη τους έναν μη Πασοκικό ( κομματικό) Δήμαρχο.
´Εχασαν για λίγο, δεν είχαν βέβαια πολλές πιθανότητες, μα η φιλία τους έγινε πιο στενή,κράτησε μια ζωή.

Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)
Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)

Ο Παπ, ´ετσι τον λέγαμε, δίεγραψε μια λαμπρή επαγγελματική τροχία( καριέρα), ο νεώτερος κατα πολύ φίλος του( ο Σ.Κ.), χαιρόταν με τις επιτυχίες και την πρόοδο του. Έκανε δυο γάμους, απέκτησε μια κόρη και δυο εγγόνια.

Σε κάποιο  πολιτικό διάλειμμα, διορίστηκε ο Μ.Π. πρόεδρος στο Λιμενικό Ταμείο, τον ανάγκασε η αγάπη του για τη θάλασσα, ευτυχώς έμεινε λίγο – πως να αντέξει την τερατώδη δημόσια γραφειοκρατία , αυτός ο φιλελεύθερος πολίτης ;

Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιανν'ακης, Μανόλης Παπαϊωάννου...(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)
Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιαννάκης, Μανόλης Παπαϊωάννου, Ξαγοράρης Γ.(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Κι όταν πριν 12 χρόνια μια επάρατη νόσος, κτύπησε τον Σίφη, στάθηκε κοντά του, στην στενή συνεκτική αριστερή συντροφιά του φίλου του, προστέθηκε σαν ένα ακομα στρώμα στην ασπίδα  της προστασίας του.

….
Κι οταν χάθηκε το παιγνίδι κι ο Σίφης εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο,  έμεινε η φιλία: ´οπως ίσως  τραγουδούν  τα  εγγονάκια του : » η φιλία δεν χάνεται σαν είναι αληθινή»
Και πέρασα χρόνια πολλά,  ο Μανόλης Παπαϊωάννου  στο περιθώριο της δικηγορικής  εργασίας, ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηρότητες, η πρώτη του επαφή λόγω του φίλου του Μιχάλη Σκουλούδη με την Τρανς Μπετόν, τον οδήγησε σε κατασκευές -στα νεανικά του χρόνια  είχε δουλέψει στις εργολαβίες ενός  θείου του μηχανικού, πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όμως  οι αρρώστιες έπληξαν την οικογένεια του, πρώτα την εξαίρετη δικηγόρο συντροφό του, την Λένα  Τζανάκη . Ο κάπως αδέξιος και ογκώδης και παρορμητικός σύζυγος, έγινε  ψύχραιμος υποδειγματικος νοσοκόμος, μα δεν υπήρχε θεραπεία.

Αμέσως μετά, άλλες βάρβαρες ασθένειες έπληξαν τον ίδιο, καρδιά, κυκλοφοριακό κρίσιμα όργανα. Αντιμετώπισε την συντονισμένη επέλαση με θάρρος , με κουράγιο. Δεν ζήτησε συμπαράσταση, δεν δέχθηκε βοήθεια : «σαν έτοιμος από καιρό – σαν αντρειωμένος…»

γιατί του ταίριαζε αυτή η πόλη, αγωνίστηκε σκληρά πολύ σ΄ έναν   αγώνα μάταιο.
Κι έφυγε  πρίν τα Χριστούγεννα, τόσο μπορούσε τόσο άντεξε

 

Τον αποχαιρέτησε η πόλη του βιαστικά αλλά επισήμως.
Οι τέσσερις (εν ζωή) Δήμαρχοι, τον τίμησαν , ακολούθησαν μιαν διαδικασία υποχρεωτική, για έναν δημοτικό παράγοντα κι έναν αντιστασιακό, μα δεν έλειψε ο κόσμος,  οι πολίτες αυτής της πόλης.

Από πολύ μακρια   αυτός ο πληθωρικός, αθυρόστομος, αλλά θαρραλέος πολίτης, του Μεγάλου Κάστρου, θα χαμογελούσε, ο κόσμος δεν τον ξέχασε…

«ξέρω τι καπνό φουμάρετε» θα μουρμούριζε ,με το βιανίτικο χιούμορ του (περίεργο για πολλούς)» θα σας πω μια παροιμία … »

Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας...
Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας…

Θα τον θυμόμαστε, ήταν ένας πολίτης , που πρόσφερε, που μπλέχτηκε στη ζωή μας, ανέβηκε τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και πολιτικής και οικομικής ιεραρχίας  –  και  θα μείνει στη συλλογική μνήμη  για την αντίστασή του στην Δικτατορία, τότε που η τιμή και η υπόληψη της πόλης μας κρινόταν με τη ζωή μας.

 

22.1.2018

Βασίλης Ζεβελάκης , αρχιτέκτων (alkman.gr)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *