ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΙΧΩΝ & ΚEΙΜΕΝΩΝ Γ ΄ΜΕΡΟΣ

Τατουάζ στο χέρι του Καββαδία (φωτο διαδικτύου)η τελευταία συλλογή του είχε και το πιο σημαντικό ερωτικό του ποίημα (fata Morgana)

Ο διαγωνισμός συνεχίζεται εν μέσω Πανδημίας, που δεν εννοεί να υποχωρήσει - ακολουθώντας (κατά βήμα)τον άθλιο Πασά της Τουρκίας που θυμήθηκε νίκες περίλαμπρες και αρχαίες επιτυχίες της κάποτε πανίσχυρης Αυτοκρατορίας - ξεχνώντας τις συτριπτικές ήττες και τη διάλυση του "Μεγάλου Ασθενούς" του 19ου αιώνα, που μοίρασαν (κομμάτιασαν) οι μεγάλοι εκείνης της εποχής. Η μικρή και ρακένδυτη Ελλάς τότε (στις αρχές 1821) έδωσε το πρώτο και σημαντικό κτύπημα, στο ράθυμο γίγαντα, που ως προιστορικλο τέρας έπνεε τα λοίσθια.
Η Ευρωπαίοι φιλέλληνες, βοήθησαν πιο πολύ από τις χώρες τους(αποικιοκρατικές) - μα και όλοι(Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία κλπ) έδωσαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο χείρα βοηθείας.

Παλιοί συνηθως αισθηματικοί στίχοι παρουσιάζονται σήμερα.

Μάριος Δεν.

Τα λόγια είναι περιττά, όταν η αγάπη λείπει
μα θέλω να σου πω...

-Άφησε να σταθώ λίγο μπροστά σου
να μετρώ τους ήχους από την καρδιά σου
κι όταν θα σ αγγίζω κι αν θα λαχανιάσεις
κυματα θ ανθίσουν ανοικτής θαλάσσης

Κι όταν θα σ΄αγγίζω κι όταν λαχανιάζεις
κύματα θ άνθίζουν ανοικτής θαλάσσης
κι ύστερα τ αγέρι πρίμα θα φυσάει
σ αγνωστης αγάπης τόπους να μας πάει

...



Ο Ανδρέας Πετράκης

Τα λόγια είναι περιττά, μα η αγάπη
περίσσευε
Αυτός Ανατολικός
εκείνος Δυτικός
δίνουμε ένα ένα τα μέλη
στον Λύκο
(αργήσαμε πολύ να καταλάβουμε)
Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Λασίθι)

Ο Μανόλης Δερμιτζάκης, .εστειλε δυο δίστιχα:

Τα λόγια είναι περιττά
Όταν η Αγάπη λείπει 
Τα δάκρυα περισσεύουνε  
Κι οι στεναγμοί κι η λύπη

Τα λόγια είναι περιττά
Όταν η Αγάπη λείπει 
Αβάσταχτη είναι η ζωή
Και περισσεύει η λύπη

Νίκος Βέλμος, θεατρίνος αλλά και ζωγράφος και λογοτέχνης(έργο του Κόντογλου)

Ο Μανούσος Φούμης, έστειλε πολύστιχο που επηρεάστηκε από

Μ. Σινιάλο (το αναφέρει ρητά)

H Aγάπη δεν είναι θέαμα

Είναι τσ’ αγάπης το ταξίδι μακρυνό

Και ζήτησες μαζί μου να σε πάρω

Δεν ´ηξερες , δεν ήθελες σκοπό

Κι ούτε πυξίδα θάχα να σαλπάρω

Πίνακας τουΣπύρου Βασιλείου, από το βιβλίο του ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ

Κι όταν κινήσαμε και τα πανιά

Φουσκώνανε του ονείρου

Ήταν σαν ν´ άρχιζε παιγνίδι μαγικό

Κι αγγίζαμε την ομορφιά του απείρου

Κι από τη γη στον ουρανό

Βρεθήκαμε στ ´αστέρια

Ο νους ρηχός βαριά η καρδιά

Μείναμε  μ´ άδεια χέρια 

Δεν έτυχε ότι γύρευες

να παίξεις λαχταρούσες

στο θέατρο το παιδικό 

Σύντροφο αναζητούσες 

Να σε ανεβάζει στα ψηλά

Με τέχνη που γνωρίζει

Κι ο κόσμος να χειροκροτά 

να σε καλοτυχίζει

ΣΦΗΚΕΣ, θέατρο ΚΥΠΡΟΥ 1991 – από εξώφυλλο του προγράμματος της παράστασης

Μές τις δαντέλες  και τα στρας

Τη λάμψη και τα φώτα

Να νοιώθεις σαν Πριγκίπισσα

Κι αυτός δικός σου πρώτα!

Ιδανικός σου παρτενέρ

Ο Μάγος γητευτής σου

Μέσα στου Θεάτρου τη Βουή 

Σύντροφός κι εραστής σου…

Όμως  παιγνίδια που ζητάς 

Στης Τέχνης τα μαγνάδια

Άλλες αγάπες κυνηγούν

Στης νύχτας τα σκοτάδια

Tα λόγια είναι περιττά

Όταν η αγάπη λείπει…

Μα στη σκηνή συνήθισες

Παίζεις χαρά και λύπη

Είναι τσ’ αγάπης,το ταξίδι μακρυνό

Εσύ μου ζήτησες μαζί μου να σε πάρω

Δεν ´ηξερες , δεν ήθελες σκοπό

Κι ούτε πυξίδα θάχα να σαλπάρω

Κι όταν κινήσαμε και τα πανιά

Φουσκώνανε του ονείρου

Ήταν σαν ν´ άρχιζε παιγνίδι μαγικό

Κι αγγίζαμε την ομορφιά του απείρου

Αριστείδης Βλάσης, αγάπη

Χωρίς παράσταση και  θεατές

Η αγάπη με τους δυο κι ανθεί και δένει

Κι είναι ο καρπός  της ο πιο γλυκύς 

Που βρίσκεται στη γη στην οικουμένη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *