ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ/ΝΙΚΗ ΚΟΥΚΟΥΝΑΚΗ-ΤΡΟΥΛΛΙΝΟY

kavvadias

Γραμμή για την Κεφαλονιά της μάνας και του πατέρα, μια Κεφαλονιά πήχτρα στους ξένους φαντάρους, τον γοήτευαν – λέει η αδελφή του Τζένια Καββαδία – οι Σενεγαλέζοι στρατιώτες, τους ‘’Αραπάδες’’ όλο τους μνημονεύει στην ποίηση του. Ύστερα ήρθαν χρόνια δύσκολα, η περιουσία έκανε φύλλα και φτερά, ο πατέρας για χρόνια χαμένος κι όταν γύρισε, ‘’ ταλαιπωρημένος, νευρασθενικός, άρρωστος, και το τραγικότερο, ξένος κι ανένταχτος’’.

‘’Δηλητηριασμένα’’ εφηβικά χρόνια, τα κοσμήματα της μάνας θα πουληθούν, το ’22 έφερε πρόσφυγες και πόνο, της γης οι κολασμένοι θα γίνουν φίλοι και παρέα του στα στενά του Πειραιά.

Και το ’29, αν και έχει γραφτεί στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, με τον θάνατο του πατέρα του, θα μπαρκάρει. Προστάτης αυτός και στυλοβάτης της πολυμελούς οικογένειάς του. Προσπαθώ να πω –μα δεν τα καταφέρνω – πως η ζωή του η ίδια, από το παρθενικό ταξίδι σε τόπους μακρινούς ως τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα και το πρώτο μπάρκο, είναι που καθόρισαν τον ποιητή Καββαδία, τον άνθρωπο Καββαδία, τον αριστερό Καββαδία : ‘’ Η άγια σκουριά που μας γεννά / μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει’’ (FATA MORGANA).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *