ΜΟΥΣEΙΟ

Κάποτε, η στιγμή θα ‘ ρθει
της εκφοράς και του δικού μου
νεκρού.Μα το αίμα, η σάρκα και τα οστά θα μείνουν
κυκλοφορούντα. Αιώνια ; Μπορεί. Θ’ ανεβοκατεβαίνω
αδιάκοπα τις σκάλες τούτες σε χιλιάδες
πρόσωπα, που θα ναι πάνατα το δικό μου. Άλλοι θα κάνουν
τα όνειρά μου, τότε, κι άλλοι τις δικές μου
σκέψεις θα σκέφτονται. Κια θαμ με θυμούνται ; Και να θέλουν
δε θα μπορούνε να με ξεχάσουν : θα μαι το παρόν τους,
θα’μαι το πρόσωπό τους και το σπίτι τούτο. Αιώνια ; Αιώνια !
Άσπου να στεγαστεί το σπίτι αυτό. Και θα’ μαι πάντα
κάθε είδους, κ’ έτοιμος για σπατάλη
του έρωτα, που σε κάνει νακερδίζεις
το σώμα σου και την ψυχή σου. και τον χρόνο ακέριο
μέσα σε μια στιγμή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *