ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΪΛΑΚΗΣ : ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, Η ΣΥΝEΙΔΗΣΗ ΜΙΑΣ ΓEΝΙΑΣ

Δεν διαβάζουμε τακτικά ΕΘΝΟΣ, όμως συμβαίνει και τότε βρίσκουμε ενδιαφέροντα κείμενα, όπως αυτό του Γιωργου Βαϊλάκη(27.8.2013).  Οφείλουμε όμως χάρη στο  Facebook και την κ. Λιλιμπάκη που ψάχνει παντού – στο παρόν  και το μέλλον. Επιλέξαμε  τμήματα τους άρθρου,  ως αναγνώστες που ενδιαφέρονται πολύ  για τον ποιητή της Θεσσαλονίκης.

Πίνακας του ΝΤΑΛΙ : "Προμήνυμα εμφυλίου πολέμου" 1936
Πίνακας του ΝΤΑΛΙ : «Προμήνυμα εμφυλίου πολέμου» 1936

Η οδυνηρή επίγνωση της δύσης μιας ολόκληρης εποχής και η αθλιότητα του Εμφυλίου που ακολούθησε, η γενικευμένη παρακμή και η παρατεταμένη θλίψη, ο πόνος που δεν απαλύνεται και η αισιοδοξία που μοιάζει συνεχώς να αναβάλλεται. Και μέσα σε όλα αυτά ένα αδιαπραγμάτευτο προσωπικό χρέος: η διεκδίκηση της αξιοπρέπειας. Η ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη έρχεται να αποτυπώσει τη σύνθλιψη μιας γενιάς που έζησε τον σπαραγμό του αδελφοκτόνου πολέμου, μια ιστορική συγκυρία αδιανόητης σκληρότητας και ακραίας απανθρωπιάς που πραγμάτωσε τον σουρεαλισμό στην πιο αδυσώπητη εκδοχή του. Εάν σε τέτοιες συνθήκες ο κοινωνικός περίγυρος τείνει να εκμηδενίσει τα πρόσωπα, τότε αυτό που πέτυχε ο ποιητής είναι πραγματικά σπουδαίο: κατόρθωσε να αναγάγει το προσωπικό του βίωμα, σε χρονικό της ελληνικής συλλογικής μοίρας μιας περιόδου η οποία άφησε πληγές που δύσκολα επουλώνονται.

(…)

Αξώφυλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, αφιέρωμα 1-12-2005
Αξώφυλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, αφιέρωμα 1-12-2005

Σε όλη του την πορεία αγωνιζόταν να συμφιλιώσει τις ανάγκες της ποίησης με τις προσταγές της συνείδησής του, να παραμερίσει την κομματική πειθαρχία της επίσημης Αριστεράς προς όφελος μιας αδέσμευτης κριτικής, αλλά και μιας έκφρασης αποκαθαρμένης από ρητορείες και εύκολους εντυπωσιασμούς. Και τώρα, στις αρχές του ’80 αισθανόταν ότι έπρεπε να σταματήσει να γράφει, ότι οι λέξεις εξαντλήθηκαν και το μόνο που απέμενε ήταν η επιλογή της σιωπής. «Η ποίηση είναι μια δυνατότητα έκφρασης. Θα μείνει κανείς μόνος με αυτήν τη δυνατότητα ή θα φτάσει κάποτε σε ένα σημείο που δεν θα αισθανθεί την ανάγκη της έκφρασης; Και αυτό όχι από αδιαφορία ή από παραίτηση. Εντελώς το αντίθετο: Από την οδυνηρή διαπίστωση της φτώχειας των εκφραστικών του δυνατοτήτων, της φτώχειας δηλαδή των λέξεων να αποδώσουν την ουσία της ζωής» εξηγεί για να καταλήξει: «Τότε σταματά, τότε επιλέγει τη σιωπή, που και η σιωπή σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι και αυτή μια έκφραση».

Γιώργος Βαϊλάκης,  μας εκπλήσσει συχνά με κείμενα και εργασίες του - πλησίασε με γνώση, σεβασμό και ευαισθησία τον αγαπημένο μας ποιητή
Γιώργος Βαϊλάκης, μας εκπλήσσει συχνά με κείμενα και εργασίες του – πλησίασε με γνώση, σεβασμό και ευαισθησία τον αγαπημένο μας ποιητή

 

Κάπως έτσι ο εκφραστής της ήττας μιας γενιάς, αλλά και της ελπίδας για κάτι καλύτερο μέσα από μια συνεχή και επίμονη προσπάθεια, αποφάσισε να σιωπήσει, μέχρι τον θάνατό του- στις 23 Ιουνίου 2005. Προηγουμένως, γνώρισε τιμές και βραβεύσεις, σίγουρα λιγότερες απ’ όσες άξιζε, αλλά πάντως αρκετές για κάποιον που πρωτίστως τον ενδιέφερε μία χαμηλών τόνων αυτοεκτίμηση. Ηταν ο ποιητής της προσωπικής -πάνω απ’ όλα- εντιμότητας που έβλεπε ότι το ήθος της δημιουργίας έπρεπε να συνυπάρχει με το ήθος της πολιτικής δράσης και -κατ’ επέκτασιν- της ίδιας

(…)

2 σκέψεις σχετικά με το “ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΪΛΑΚΗΣ : ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, Η ΣΥΝEΙΔΗΣΗ ΜΙΑΣ ΓEΝΙΑΣ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *